Interpretacja 0112-KDWL.4011.78.2026.2.TW

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 22 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 3 czerwca 2026 r. (wpływ 3 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w branży gastronomicznej. W ramach działalności dokonuje oraz planuje dokonywać inwestycji polegających na nabyciu środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej, w szczególności urządzeń gastronomicznych, sprzętu kuchennego, wyposażenia lokalu oraz innych składników majątku podlegających amortyzacji podatkowej.

Zakup środków trwałych finansowany jest kredytem inwestycyjnym udzielanym przez bank komercyjny. Kredyt objęty jest gwarancją udzielaną przez Bank (…) w ramach programu (…).

W związku z realizacją inwestycji Wnioskodawczyni otrzymała dopłatę do kapitału kredytu stanowiącą pomoc de minimis. Cechy dopłaty: nie jest wypłacana na zakup środków trwałych, nie stanowi refundacji faktur ani ceny nabycia, nie jest przypisana do konkretnych środków trwałych, nie wpływa na cenę nabycia środków trwałych, jest wypłacana ex post, po uruchomieniu kredytu, stanowi częściową spłatę zobowiązania kredytowego wobec banku.

Wnioskodawczyni ujmuje środki trwałe w ewidencji środków trwałych zgodnie z art. 22n ustawy o PIT, według ich ceny nabycia określonej zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, i dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22a-22o ustawy o PIT.

W uzupełnieniu wniosku podała Pani, że otrzymana dopłata do kapitału kredytu, z którego sfinansowano zakup środków trwałych, została ujęta księgowo w rachunku wyników. Jednocześnie dopłata ta nie została rozpoznana jako przychód podatkowy w prowadzonej przeze Panią jednoosobowej działalności gospodarczej. W związku z faktem, że otrzymana dopłata nie została zaliczona do przychodów podatkowych, nie sporządzała ani nie składała Pani do właściwego naczelnika urzędu skarbowego pisemnego oświadczenia o zaliczeniu tej dopłaty do przychodów przed upływem terminu na złożenie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy, w którym dopłata została otrzymana.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawczyni ma prawo – na podstawie art. 22 ust. 8 oraz art. 22a-22o ustawy o PIT – zaliczać do kosztów uzyskania przychodów pełne odpisy amortyzacyjne od środków trwałych finansowanych kredytem inwestycyjnym objętym programem (…), pomimo otrzymania dopłaty do kapitału kredytu stanowiącej pomoc de minimis?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni ma ona prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów pełnych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych finansowanych kredytem inwestycyjnym objętym programem (…), pomimo otrzymania dopłaty do kapitału kredytu.

1. Podstawa prawna amortyzacji

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o PIT: kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych (amortyzacja) dokonywane zgodnie z przepisami art. 22a-22o. Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o PIT: amortyzacji podlegają środki trwałe stanowiące własność podatnika, wykorzystywane w działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT: wartość początkową środka trwałego stanowi cena jego nabycia.

2. Przepis ograniczający koszty – wyjątek

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o PIT: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tej części wartości środka trwałego, która odpowiada wydatkom zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady ogólnej i jako taki powinien być interpretowany ściśle, bez wykładni rozszerzającej.

3. Brak przesłanek „zwrotu wydatku”

W ocenie Wnioskodawczyni w analizowanym stanie faktycznym nie dochodzi do zwrotu wydatku na nabycie środka trwałego w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o PIT. Dopłata nie finansuje nabycia środka trwałego, nie jest powiązana z fakturami zakupu, nie obniża ceny nabycia środka trwałego, nie wpływa na wartość początkową środka trwałego w rozumieniu art. 22g ustawy o PIT

4. Charakter dopłaty - rozróżnienie systemowe

Dopłata do kapitału kredytu ma charakter finansowy (dotyczy zobowiązania kredytowego), ma charakter następczy (ex post), nie stanowi elementu finansowania inwestycji w momencie jej ponoszenia, nie jest dotacją inwestycyjną. W konsekwencji zatem nie występuje bezpośredni związek pomiędzy dopłatą a ceną nabycia środka trwałego, brak jest podstaw do uznania, że doszło do zwrotu wydatku inwestycyjnego.

5. Odmienne źródło finansowania inwestycji

Wnioskodawczyni finansuje zakup środków trwałych kredytem bankowym, który stanowi zwrotne źródło finansowania działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztem są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodu, a kredyt: nie stanowi przychodu, nie stanowi zwrotu wydatku, jest zobowiązaniem zwrotnym. Dopiero późniejsza dopłata dotyczy relacji kredytowej, nie wpływa na moment poniesienia wydatku inwestycyjnego.

6. Przepisy art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o PIT jako wyjątek od zasady kosztowej powinny być interpretowane ściśle, nie mogą być interpretowane rozszerzające na sytuacje, które nie stanowią rzeczywistego zwrotu wydatku inwestycyjnego. W analizowanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że dopłata do kapitału kredytu stanowi zwrot wydatku na nabycie środka trwałego. W związku z powyższym Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o PIT nie ma zastosowania w sprawie, dopłata do kapitału kredytu nie stanowi zwrotu wydatku inwestycyjnego, brak jest podstaw do proporcjonalnego wyłączenia amortyzacji z kosztów uzyskania przychodów, Wnioskodawczyni ma prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów pełnych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Odnosząc się do wyjaśnienia Pani wątpliwości należy zauważy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Wyjaśniam zatem, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.

Jak z powyższego wynika, podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ww. ustawy - pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy:

Zatem, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi:

·      stanowić własność lub współwłasność podatnika,

·      zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,

·      być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·      przewidywany okres jego używania musi być dłuższy niż rok,

·      być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 45 ww. ustawy:

Przy czym, zgodnie z art. 14 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą w branży gastronomicznej. W ramach działalności dokonuje oraz planuje dokonywać inwestycji polegających na nabyciu środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej, w szczególności urządzeń gastronomicznych, sprzętu kuchennego, wyposażenia lokalu oraz innych składników majątku podlegających amortyzacji podatkowej. Zakup środków trwałych finansowany jest kredytem inwestycyjnym udzielanym przez bank komercyjny. Kredyt objęty jest gwarancją udzielaną przez Bank (…) w ramach programu (…). W związku z realizacją inwestycji otrzymała Pani dopłatę do kapitału kredytu stanowiącą pomoc de minimis. Cechy dopłaty: nie jest wypłacana na zakup środków trwałych, nie stanowi refundacji faktur ani ceny nabycia, nie jest przypisana do konkretnych środków trwałych, nie wpływa na cenę nabycia środków trwałych, jest wypłacana ex post, po uruchomieniu kredytu, stanowi częściową spłatę zobowiązania kredytowego wobec banku. Wnioskodawczyni ujmuje środki trwałe w ewidencji środków trwałych zgodnie z art. 22n ww. ustawy, według ich ceny nabycia określonej zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, i dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22a-22o ww. ustawy. Otrzymana dopłata do kapitału kredytu, z którego sfinansowano zakup środków trwałych, została ujęta księgowo w rachunku wyników. Jednocześnie dopłata ta nie została rozpoznana jako przychód podatkowy w prowadzonej przeze Panią jednoosobowej działalności gospodarczej. W związku z faktem, że otrzymana dopłata nie została zaliczona do przychodów podatkowych, nie sporządzała ani nie składała Pani do właściwego naczelnika urzędu skarbowego pisemnego oświadczenia o zaliczeniu tej dopłaty do przychodów przed upływem terminu na złożenie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy, w którym dopłata została otrzymana.

Zatem z przedstawionego przez Panią opisu bezsprzecznie wynika, że kredyt przeznaczono na zakup środków trwałych; następnie w związku z realizacją inwestycji otrzymała Pani dopłatę do kapitału kredytu, która – jak Pani podała – stanowi częściową spłatę zobowiązania kredytowego wobec banku. Fakt ten wskazuje, że docelowo zakup środków trwałych sfinansowano środkami, które na skutek dopłaty nie musiały przez Panią zostać spłacone.

Zauważam, że z wyżej powołanego art. 23 ust. 1 pkt 45 ww. ustawy wynika, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych od tej części ich wartości, która została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie, a zatem również poprzez dopłatę do kapitału kredytu. Zwrot dokonany w jakiejkolwiek formie, a więc w tym również w formie, o której mowa we wniosku – pomocy finansowej stanowiącej zwrot części nakładów poniesionych na cele inwestycyjne, powoduje, że wartość odpisów amortyzacyjnych od tej części wartości początkowej środka trwałego, która została zwrócona podatnikowi, nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej. W zakres postanowień powyższego artykułu wchodzą wszelkie dotacje, subwencje, dopłaty otrzymane środki pieniężne stanowiące zwrot podatnikowi poniesionych wydatków na nabycie środków trwałych. Fakt otrzymania dopłaty powoduje, że część odpisów amortyzacyjnych nie będzie stanowiła kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym, jeśli zakup środka trwałego zostanie częściowo sfinansowany ze środków, które zostaną podatnikowi zwrócone na skutek dopłaty i tym samym następuje częściowa spłata zobowiązania kredytowego wobec banku, to w tej części jaka została Pani zwrócona zakup ten nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów w ramach działalności gospodarczej.

Podsumowując, w przedstawionym stanie faktycznym nie ma Pani prawa – na podstawie art. 22 ust. 8 oraz art. 22a-22o ww. ustawy – zaliczać do kosztów uzyskania przychodów pełnych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych finansowanych kredytem inwestycyjnym objętym programem (…).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.