Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej wydatków związanych z używaniem samochodu hybrydowego (energii elektrycznej i opłaty dystrybucyjnej/przesyłowej).
Wnioskodawca, radca prawny prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, opodatkowany liniowo 19%, wykorzystuje hybrydowy samochód osobowy plug-in jako środek trwały w działalności, ale także prywatnie. Samochód jest ładowany w domu, gdzie energia pochodzi z domowej instalacji, a faktury wystawiane są na osobę prywatną. Posiada ładowarkę z niezerowalnym licznikiem i aplikacją rejestrującą zużycie. Nie ma odrębnego przyłącza ani licznika dla ładowarki. Wnioskodawca chce zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% kosztu energii…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
15 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 15 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest radcą prawnym prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą (pomoc prawna). Dochody z działalności opodatkowuje podatkiem liniowym 19% (art. 30c ustawy o PIT) i ewidencjonuje zdarzenia gospodarcze w podatkowej księdze przychodów i rozchodów (PKPiR). Miejsce wykonywania działalności jest zarejestrowane w CEIDG pod adresem zamieszkania Wnioskodawcy (nieruchomość mieszkalna), przy której znajduje się miejsce postojowe/garaż służący do parkowania i ładowania samochodu.
W działalności Wnioskodawca wykorzystuje samochód osobowy będący pojazdem hybrydowym typu plug-in (...), tj. z silnikiem spalinowym oraz napędem elektrycznym ładowanym z zewnętrznego źródła. Pojazd jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o PIT. Samochód stanowi środek trwały wprowadzony do ewidencji środków trwałych i jest wykorzystywany w sposób mieszany – do celów działalności gospodarczej i prywatnych. Wnioskodawca nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdu i nie złożył informacji VAT-26; pojazd nie jest wykorzystywany wyłącznie do działalności.
Pojazd jest ładowany energią elektryczną w domu Wnioskodawcy, przy użyciu ładowarki wyposażonej we wbudowany, niezerowalny licznik energii oraz aplikację mobilną ((…)), która rejestruje każdą sesję ładowania i pozwala wygenerować raport (eksport pliku) z ilością energii (kWh) pobranej na ładowanie w danym okresie. Licznik ładowarki mierzy wyłącznie energię przepływającą przez to urządzenie, tj. zużytą na ładowanie samochodu. Energia pochodzi z domowej instalacji elektrycznej. Umowa na dostawę energii zawarta jest z osobą prywatną, a faktury/rozliczenia od sprzedawcy energii wystawiane są na osobę prywatną (nie na firmę). Nieruchomość nie posiada odrębnego przyłącza ani odrębnego punktu poboru energii (PPE) dedykowanego ładowarce, ani odrębnego licznika rozliczeniowego sprzedawcy energii dla ładowarki. Jedynym urządzeniem wyodrębniającym energię zużytą na ładowanie jest wbudowany licznik ładowarki (i powiązana z nim aplikacja (…)).
Wnioskodawca zamierza zaliczać do kosztów uzyskania przychodów koszt energii elektrycznej zużytej na ładowanie pojazdu. Wartość będzie ustalana jako iloczyn:
(a) ilości kWh pobranej na ładowanie w danym okresie (z odczytu licznika ładowarki i raportu aplikacji (…)) oraz
(b) ceny 1 kWh wynikającej z faktury od sprzedawcy energii za ten okres.
Z uwagi na umowę zawartą z osobą prywatną i brak prawa do odliczenia VAT, jako cenę 1 kWh przyjmowana będzie cena brutto z faktury, obejmująca składniki zależne od ilości zużytej energii, tj. cenę energii czynnej oraz zmienne (zależne od zużycia) składniki opłaty dystrybucyjnej/przesyłowej; cena ta nie obejmuje opłat stałych (m.in. abonamentowej, mocowej, stałych składników opłaty sieciowej), ponoszonych niezależnie od ładowania pojazdu.
Koszt będzie dokumentowany tak: na koniec każdego miesiąca Wnioskodawca sporządzi dowód wewnętrzny zawierający: datę wystawienia i okres; przedmiot operacji (energia zużyta na ładowanie pojazdu o nr rej. (…)); ilość kWh; cenę 1 kWh; wyliczoną wartość; podpis. Do dowodu dołączane będą: raport z aplikacji (…) (lub odczyt/zdjęcie licznika ładowarki) potwierdzający ilość kWh oraz faktura od sprzedawcy energii za dany okres (źródło ceny 1 kWh).
Z uwagi na mieszany sposób wykorzystywania pojazdu Wnioskodawca zamierza zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% tak ustalonej wartości kosztu energii.
Pytania
Czy koszt energii elektrycznej pobranej do ładowania opisanego samochodu osobowego, wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?
Czy ujęcie tego kosztu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów na podstawie miesięcznego dowodu wewnętrznego – sporządzonego w oparciu o ilość energii (kWh) wynikającą z wbudowanego, niezerowalnego licznika ładowarki i raportów aplikacji (…) oraz cenę 1 kWh wynikającą z faktury od sprzedawcy energii, do którego załączane są raport z aplikacji i faktura – jest prawidłowe i wystarczające na podstawie art. 24a ustawy o PIT oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia PKPiR, bez konieczności posiadania odrębnego punktu poboru energii (PPE), odrębnego licznika rozliczeniowego sprzedawcy energii ani faktury wystawionej przez sprzedawcę energii bezpośrednio na energię pobraną do ładowania?
Czy w związku z wykorzystywaniem pojazdu do celów mieszanych do kosztów uzyskania przychodów zalicza się 75% tak ustalonego kosztu energii, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a w zw. z art. 23 ust. 5a ustawy o PIT?
Czy do kosztu, o którym mowa w pytaniach nr 1-3, wlicza się także zmienne (zależne od ilości zużytej energii) składniki opłaty dystrybucyjnej/przesyłowej, przypadające na energię pobraną do ładowania pojazdu – z wyłączeniem opłat stałych, niezależnych od zużycia – na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy:
Tak. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23. Wydatek na energię do ładowania pojazdu spełnia te przesłanki: jest ponoszony przez podatnika i ma charakter definitywny, pozostaje w związku z działalnością (umożliwia przejazdy służbowe), jest ponoszony w celu uzyskania przychodów oraz — przy opisanym udokumentowaniu — jest właściwie udokumentowany. Energia napędowa pełni funkcję analogiczną do paliwa w pojeździe spalinowym, którego zaliczalność do kosztów nie budzi wątpliwości. Wydatek nie jest wyłączony z kosztów na podstawie art. 23 ust. 1 (z zastrzeżeniem limitu z pytania nr 3).
Tak, opisany sposób dokumentowania jest prawidłowy i wystarczający. Istotą problemu jest wyodrębnienie tej części energii pobieranej z domowej instalacji, która została zużyta wyłącznie na ładowanie pojazdu. Wbudowany, niezerowalny licznik ładowarki wraz z raportami aplikacji (…) stanowi wiarygodne i precyzyjne narzędzie pomiaru ilości kWh – dokładniejsze niż metody szacunkowe (np. proporcja powierzchni), które organy podatkowe od lat akceptują przy rozliczaniu mediów w działalności prowadzonej w lokalu mieszkalnym. Faktura od sprzedawcy energii stanowi wiarygodne źródło ceny 1 kWh. Połączenie tych danych w miesięcznym dowodzie wewnętrznym pozwala ustalić rzeczywisty koszt energii zużytej na ładowanie. Możliwość dokumentowania kosztów energii w części przypadającej na działalność dowodem wewnętrznym wynika z § 7 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia PKPiR (przepis odpowiada dotychczasowemu § 13 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2019 r.). Dowód wewnętrzny, do którego załączane będą raport z aplikacji oraz faktura za energię, będzie zawierał wszystkie elementy wymagane dla dowodu księgowego. W konsekwencji nie jest konieczne posiadanie odrębnego przyłącza ani odrębnego PPE dedykowanego ładowarce, odrębnego licznika rozliczeniowego sprzedawcy energii, ani faktury wystawionej bezpośrednio przez sprzedawcę energii wyłącznie na ilość energii pobranej do ładowania. Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonej praktyce interpretacyjnej Dyrektora KIS dotyczącej rozliczania kosztów mediów (w tym energii) w działalności prowadzonej w nieruchomości mieszkalnej na podstawie dowodu wewnętrznego i racjonalnej metody podziału – por. m.in. interpretacje 0115-KDIT3.4011.234.2025.5.MJ z 13 maja 2025 r. oraz 0112-KDIL2-2.4011.521.2025.1.IM z 12 sierpnia 2025 r.
Tak, do kosztów uzyskania przychodów zalicza się 75% tak ustalonego kosztu energii. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania samochodu osobowego na potrzeby działalności, jeżeli samochód jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością (użytek mieszany). Wydatek na energię elektryczną do ładowania pojazdu jest wydatkiem z tytułu używania (eksploatacji) samochodu osobowego, a zatem – wobec mieszanego sposobu wykorzystywania pojazdu – zaliczeniu do kosztów podlega 75% jego wartości. Ograniczenie dotyczy wydatków eksploatacyjnych i nie zależy od rodzaju napędu pojazdu (limit stosuje się do każdego samochodu osobowego w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o PIT).
Tak. Zmienne (zależne od ilości zużytej energii) składniki opłaty dystrybucyjnej/przesyłowej są naliczane od ilości pobranej energii (zł/kWh), a więc pozostają w bezpośrednim, mierzalnym związku z ładowaniem pojazdu i są realnie wywołane tym ładowaniem; spełniają zatem przesłanki z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT i wliczają się do kosztu energii. Do kosztu nie są natomiast zaliczane opłaty stałe (m.in. opłata abonamentowa, opłata mocowa, stałe składniki opłaty sieciowej/dystrybucyjnej), które byłyby ponoszone niezależnie od ładowania pojazdu i nie pozostają z nim w związku przyczynowym. Tak ustalony koszt (cena energii czynnej oraz zmienne składniki opłaty dystrybucyjnej, przypadające na zmierzoną ilość kWh) podlega – z uwagi na mieszany sposób wykorzystywania pojazdu – zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% (art. 23 ust. 1 pkt 46a w zw. z art. 23 ust. 5a ustawy o PIT).
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania, przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
· został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
· jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
· pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
· poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
· został właściwie udokumentowany,
· nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
W kontekście tych wątpliwości wyjaśniam, że decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągniecia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągniecia przychodów.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych. Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku, w tym przypadku samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Podkreślam, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między kosztem uzyskania przychodu, a osiągniętym przychodem spoczywa na Panu. To Pan będzie osiągać korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w związku z zakupem energii elektrycznej do ładowania samochodu osobowego o napędzie elektrycznym wykorzystywanego w działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodów i tym samym obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Przepis ten, jak wprost wynika z jego treści, dotyczy wydatków z tytułu eksploatacji samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej stanowiącego własność podatnika.
Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy stanowiący środek trwały z tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów podatkowych.
Tym samym wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego stanowiącego środek trwały służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza podlegać będą zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.
Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.
Jednocześnie zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym - oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
– klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub
– z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,
c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:
– agregat elektryczny/spawalniczy,
– do prac wiertniczych,
– koparka, koparko-spycharka,
– ładowarka,
– podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
– żuraw samochodowy,
d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
Przedmiotem Pana wątpliwości jest możliwość zaliczenia przez Pana do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup energii elektrycznej pobranej z punktu ładowania i zużytej do ładowania wykorzystywanego w Pana działalności gospodarczej samochodu osobowego o napędzie m.in. elektrycznym, stanowiącego środek trwały w prowadzonej przez Pana pozarolniczej działalności gospodarczej, udokumentowanych na podstawie miesięcznego dowodu wewnętrznego. Ma Pan także wątpliwości czy do kosztu, wliczają się zmienne składniki ceny prądu, pobranego do naładowania pojazdu (opłaty dystrybucyjne i przesyłowe, w wysokości zależnej od ilości zużytej energii elektrycznej).
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „wydatków z tytułu używania samochodów”, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy.
Zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubisza (Warszawa 2008, t. IV, s. 322–323), czasownik „używać” oznacza: „posługiwać się, stosować coś, korzystać, brać, przyjmować, robić z czegoś użytek, wykorzystywać”.
W konsekwencji, wydatki związane z używaniem samochodu osobowego należy rozumieć jako wydatki ponoszone na posługiwanie się tym pojazdem, jego eksploatację i wykorzystywanie.
Co wymaga podkreślenia w kontekście tej sprawy, jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego właściwe udokumentowanie.
Przy czym, to na Panu, jako podatniku, spoczywa dodatkowo ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów. Ma Pan bowiem obowiązek nie tylko prawidłowo udokumentować, że wydatek został poniesiony, ale wykazać także, że poniesiony został w celu osiągnięcia przychodów.
Wydatki związane z zakupem energii zużytej do ładowania samochodu – są bezsprzecznie związane z uzyskiwaniem przez Pana przychodów z działalności gospodarczej i jednocześnie nie znajdują się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych. O ile zatem jej zakup jest prawidłowo udokumentowany, stanowią (co do zasady) koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.
W myśl art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu od 1 lipca 2026 r.:
Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1299) – obowiązujące od 1 stycznia 2026 r.
Jak stanowi zaś § 15 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Zapisy w księdze dotyczące wydatków (kosztów) są dokonywane na podstawie dowodów, o których mowa w § 6–9.
W myśl § 6 ust. 3 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Podstawą dokonywania zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:
1) faktury, faktury VAT RR, rachunki oraz dokumenty celne, zwane dalej „fakturami”, wystawione zgodnie z odrębnymi przepisami, lub
2) dowody określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p ustawy o podatku dochodowym, zawierające co najmniej następujące dane:
a) datę wystawienia dowodu oraz miesiąc, w którym dokonuje się zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów,
b) wskazanie faktury, a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury – wskazanie umowy albo innego dokumentu, stanowiących podstawę do zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów,
c) wskazanie wysokości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów,
d) podpis osoby sporządzającej dowód, lub
3) inne dowody, wymienione w § 7 i § 8, potwierdzające dokonanie zdarzenia gospodarczego zgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej następujące dane:
a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w zdarzeniu gospodarczym, którego dowód dotyczy,
b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania zdarzenia gospodarczego, którego dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania zdarzenia gospodarczego odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
c) przedmiot zdarzenia gospodarczego i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot zdarzenia jest wymierny w jednostkach naturalnych,
d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania zdarzeń gospodarczych
– oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.
Z § 6 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów stanowi, że:
Dowód księgowy jest sporządzany w języku polskim. Treść dowodu powinna być pełna i zrozumiała; dopuszczalne jest używanie skrótów ogólnie przyjętych. Jeżeli w dowodzie jest podane wartościowe określenie zdarzenia gospodarczego tylko w walucie obcej, podatnik posiadający ten dowód jest obowiązany przeliczyć walutę obcą na złote zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o podatku dochodowym. Wynik przeliczenia należy zamieścić w wolnych polach dowodu lub w załączniku do dowodu sporządzonego w walucie obcej.
Zgodnie natomiast z § 7 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Za dowody księgowe uznaje się również:
1) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego zdarzenia gospodarczego, wynikającego z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi;
2) dowody opłat pocztowych i bankowych;
3) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz dowody zawierające dane, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 3.
Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Na udokumentowanie zapisów w księdze dotyczących niektórych wydatków (kosztów) mogą być sporządzone dowody zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy zakupie – nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach – przedmiot zdarzeń gospodarczych i wysokość wydatku (kosztu).
Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów:
Dowody wewnętrzne mogą dotyczyć wyłącznie:
1) zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym lub przerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych i obróbce poubojowej tych zwierząt;
2) zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych, jagód, owoców leśnych i grzybów leśnych (PKWiU ex 02.30.40.0);
3) wartości produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy lub hodowli prowadzonej przez podatnika;
4) kosztów diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników oraz wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących;
5) zakupu od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne, z wyłączeniem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom samochodów i ich części składowych;
6) wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele;
7) opłat sądowych i notarialnych;
8) wydatków związanych z parkowaniem samochodu, w przypadku gdy są one potwierdzone dokumentami niezawierającymi danych, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 3; podstawą wystawienia dowodu wewnętrznego jest bilet z parkometru, kupon, bilet jednorazowy załączony do sporządzonego dowodu.
A zatem, dowody wewnętrzne mogą być wystawiane tylko dla dokumentowania poniesienia ściśle określonych wydatków – wymienionych enumeratywnie w powyższym przepisie. Do wydatków tych należą m.in. wydatki związane z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele.
Zwracam uwagę, że aby dany dokument stanowił prawidłowy wewnętrzny dowód księgowy, o którym mowa w rozporządzeniu, musi zawierać wszystkie elementy wskazane w § 6 ust. 3 pkt 3 oraz § 8 ust. 1 tego rozporządzenia.
Co do zasady, rozporządzenie w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów zawiera odpowiednie regulacje prawne określające, jakie dokumenty są właściwe dla zapisów w księgach podatkowych prowadzonych przez podatnika bądź też jakie warunki musi spełniać taki dokument, aby mógł stanowić podstawę do zaksięgowania kosztu. Jeśli posiadany przez podatnika dokument nie spełnia takich obligatoryjnych warunków – wówczas nie można uznać go za dowód w rozumieniu ww. aktu prawnego.
Tym samym należy wskazać, że brak odpowiedniego dokumentu spełniającego warunki poprawności z rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów skutkuje tym, że dokument taki – w myśl ww. aktu prawnego – nie będzie stanowić podstawy do zaksięgowania kosztu w prowadzonych księgach.
Stosownie do zapisu § 8 ust. 2 pkt 6 ww. rozporządzenia – zakup energii elektrycznej może być udokumentowany dowodem wewnętrznym.
Odnosząc powyższe uregulowania do przedstawionego we wniosku opisu sprawy stwierdzam, że wydatek poniesiony, spełniający przesłanki wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, udokumentowany w sposób wymagany odrębnymi przepisami może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Jednak należy wyjaśnić, że to na Panu spoczywa obowiązek prawidłowego udokumentowania wydatku, który może zostać skontrolowany w ewentualnym postępowaniu kontrolnym lub podatkowym.
Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że jest Pan w stanie – na podstawie danych ustalić koszt energii elektrycznej zużytej na ładowanie pojazdu. Zużycie energii będzie sporządzone w oparciu o ilość energii (kWh) wynikającą z wbudowanego, niezerowalnego licznika ładowarki i raportów aplikacji oraz cenę 1 kWh wynikającą z faktury od sprzedawcy energii, do którego załączane będą raporty z aplikacji i faktura.
Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że ma Pan możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup energii elektrycznej pobranej z punktu ładowania i zużytej do ładowania wykorzystywanego w Pana działalności gospodarczej samochodu osobowego o napędzie m.in. elektrycznym, udokumentowanych na podstawie miesięcznego dowodu wewnętrznego w 75% stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a w zw. z art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Do kosztów uzyskania przychodów może Pan również zaliczyć udokumentowane w ww. sposób – jako wydatki ponoszone na posługiwanie się tym pojazdem, jego eksploatacją i wykorzystywaniem – zmienne składniki opłaty dystrybucyjnej/przemysłowej przypadające na energię pobraną do ładowania samochodu (z wyłączeniem opłat stałych, niezależnych od zużycia). Opłata dystrybucyjna/przesyłowa, jest – jak Pan wskazał w opisie sprawy, zależna od ilości zużytej energii.
Podsumowując, koszt energii elektrycznej pobranej do ładowania opisanego samochodu osobowego, wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ujęcie tego kosztu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów na podstawie miesięcznego dowodu wewnętrznego – sporządzonego w oparciu o ilość energii (kWh) wynikającą z wbudowanego, niezerowalnego licznika ładowarki i raportów aplikacji oraz cenę 1 kWh wynikającą z faktury od sprzedawcy energii, do którego załączane są raport z aplikacji i faktura – jest prawidłowe i wystarczające na podstawie art. 24a ww. ustawy oraz § 7 w zw. z § 8 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, bez konieczności posiadania odrębnego punktu poboru energii, odrębnego licznika rozliczeniowego sprzedawcy energii ani faktury wystawionej przez sprzedawcę energii bezpośrednio na energię pobraną do ładowania.
W związku z wykorzystywaniem pojazdu do celów mieszanych do kosztów uzyskania przychodów zalicza się 75% tak ustalonego kosztu energii, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a w zw. z art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Do kosztu na podstawie art. 22 ust. 1 ww. ustawy wlicza się także zmienne (zależne od ilości zużytej energii) składniki opłaty dystrybucyjnej/przesyłowej, przypadające na energię pobraną do ładowania pojazdu – z wyłączeniem opłat stałych, niezależnych od zużycia.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo