Uznanie, że kwoty odpowiadające podatkowi od nieruchomości oraz opłacie rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu przenoszone na Najemcę, nie będą stanowić podstawy opodatkowania podatkiem VAT. Brak obowiązku naliczenia podatku VAT według stawki właściwej dla usługi najmu od kwot podatku od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste, przeniesionych na Najemcę.
Wnioskodawca, osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, wynajmuje halę magazynową spółce z ograniczoną odpowiedzialnością i wystawia faktury VAT. Chce na fakturach osobno wykazywać czynsz najmu, zwrot kosztów podatku od nieruchomości, opłaty wieczystej i mediów, zgodnie z…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług, jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
10 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 10 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy:
- uznania, że kwoty odpowiadające podatkowi od nieruchomości oraz opłacie rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu przenoszone na Najemcę, nie będą stanowić podstawy opodatkowania podatkiem VAT,
- braku obowiązku naliczenia podatku VAT według stawki właściwej dla usługi najmu od kwot podatku od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste, przeniesionych na Najemcę.
Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 marca 2026 r. (data wpływu).
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną i nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego (Art. 43(1) KC).
Wnioskodawca uzyskuje przychody z tytułu najmu prywatnego nieruchomości niemieszkalnej (hali magazynowej), która spełnia warunki określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nieruchomość jest wynajmowana na podstawie umowy najmu spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, która wykorzystuje halę wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej. Z tytułu najmu Wnioskodawca wystawia na rzecz Najemcy faktury VAT. Dotychczas faktura obejmuje tylko jedną pozycję dotyczącą czynszu za najem. Jednakże Wnioskodawca chce na fakturach wykazywać w odrębnych pozycjach następujących należności: czynsz najmu, kwoty odpowiadającej podatkowi od nieruchomości, którym obciążony jest Wnioskodawca jako właściciel nieruchomości, kwoty odpowiadającej opłacie rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, kosztów mediów (energia elektryczna, woda), rozliczanych według faktycznego zużycia.
Zgodnie z postanowieniami umowy najmu: Najemca zobowiązany jest do zwrotu Wnioskodawcy kosztów podatku od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste, kwoty te są ustalane na podstawie decyzji administracyjnych i nie stanowią elementu czynszu, koszty te są refakturowane bez doliczania marży.
Wnioskodawca powziął wątpliwość co do prawidłowego sposobu opodatkowania podatkiem VAT poszczególnych pozycji wykazywanych na fakturze.
Obecnie naliczany jest podatek 23% od pozycji czynszu, w którym zawarte są poszczególne opłaty.
W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani:
Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).
Kwota należna od najemcy z tytułu najmu hali magazynowej będzie obejmowała czynsz najmu oraz dodatkowo kwoty odpowiadające podatkowi od nieruchomości oraz opłacie rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu.
Zgodnie z umową najmu koszty te obciążają najemcę i są przez niego zwracane Wnioskodawcy. Kwoty te będą wykazywane na fakturze jako odrębne pozycje i stanowią zwrot kosztów ponoszonych przez właściciela nieruchomości.
Pytania
1. Czy kwoty odpowiadające podatkowi od nieruchomości oraz opłacie rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, wykazywane na fakturze w odrębnych pozycjach jako zwrot kosztów, stanowią podstawę opodatkowania podatkiem VAT, czy też pozostają poza zakresem opodatkowania VAT?
2. Czy w przypadku wykazywania tych należności w odrębnych pozycjach na fakturze, Wnioskodawca jest zobowiązany do naliczenia od nich podatku VAT według stawki właściwej dla usługi najmu?
Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
Stanowisko do pytania nr 1
Zdaniem Wnioskodawcy, kwoty odpowiadające podatkowi od nieruchomości oraz opłacie rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, wykazywane na fakturze jako odrębne pozycje stanowiące zwrot kosztów, nie powinny stanowić podstawy opodatkowania podatkiem VAT.
Podatek od nieruchomości oraz opłata za użytkowanie wieczyste mają charakter danin publicznoprawnych, których podatnikiem lub zobowiązanym jest właściciel nieruchomości lub użytkownik wieczysty. Obowiązek ich zapłaty wynika bezpośrednio z przepisów prawa i nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług.
W ocenie Wnioskodawcy, zwrot tych kosztów przez najemcę nie stanowi zapłaty za usługę najmu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, lecz jedynie techniczny zwrot kosztów ponoszonych przez właściciela nieruchomości.
W konsekwencji kwoty te nie powinny zwiększać podstawy opodatkowania podatkiem VAT.
Stanowisko do pytania nr 2
Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku wykazywania na fakturze odrębnych pozycji dotyczących podatku od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do naliczenia od tych kwot podatku VAT według stawki właściwej dla usługi najmu.
Kwoty te stanowią jedynie zwrot kosztów wynikających z decyzji administracyjnych i nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które Pani przedstawiła we wniosku, jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Jak stanowi art. 8 ust. 1 cyt. ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, (…).
Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie. Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie, czyli musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Z przepisu art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że odnosi się on do wszystkiego, co stanowi zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy:
Podstawa opodatkowania obejmuje:
1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;
3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.
Przepis art. 29a ust. 6 ustawy wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.
W myśl art. 3531 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.) zwaną dalej „Kodeks cywilny”:
Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego.
Jak stanowi art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego:
Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Z przywołanego przepisu wynika, że najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Wynika z tego, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne, należne za używanie lokalu mieszkalnego lub użytkowego przez jego najemcę. Podstawową usługą świadczoną na rzecz najemcy jest natomiast usługa najmu.
Zauważenia wymaga, że w przypadku najmu nieruchomości ustawodawca nie zdefiniował, jakie koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu „czynszu”, a obciążenie nimi najemcy zależy wyłącznie od zawartej umowy. Wyliczenie, co się składa na wykonaną usługę ma istotne znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie może uzasadniać odrębnego kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym wyliczeniu (dla celów podatkowych).
Dokumentowanie czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.
Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
Elementy, jakie powinna zawierać faktura, określa przepis art. 106e ust. 1 ustawy.
Z opisu sprawy wynika, że wynajmuje Pani na rzecz Spółki halę magazynową. Jest Pani czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług i z tytułu najmu wystawia Pani na rzecz Najemcy faktury VAT. Zgodnie z postanowieniami umowy najmu, Najemca zobowiązany jest do zwrotu kosztów podatku od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste. Obecnie naliczany jest podatek 23% od pozycji czynszu, w którym zawarte są poszczególne opłaty.
Odnosząc się do wątpliwości objętych zakresem postawionych we wniosku pytań, wskazania wymaga, że z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że to nie odpłatność sama w sobie podlega opodatkowaniu, a świadczenie, za które odpłatność przysługuje. Dotyczy to także podatku od nieruchomości oraz opłaty za wieczyste użytkowanie, które nie stanowią dostawy towarów ani świadczenia usług w rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy.
Zgodnie z art. 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).:
Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej.
Podatek od nieruchomości jest więc świadczeniem pieniężnym nieekwiwalentnym (w zamian za wpłacony podatek od nieruchomości podatnikowi nie przysługuje wzajemne świadczenie ze strony gminy). Z tych też względów podatek od nieruchomości nie może być przedmiotem sprzedaży lub innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w efekcie nie podlega „refakturowaniu”. Podatek ten ma charakter majątkowy i związany jest z posiadanym majątkiem, a nie wynagrodzeniem uzyskiwanym z tytułu posiadania nieruchomości.
Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu nieruchomości i nie może być w drodze umowy przeniesione na inną osobę ze skutkiem zwalniającym właściciela z obowiązku podatkowego. Strony stosunku cywilnoprawnego mogą jednak w ramach swobody w kształtowaniu łączących je stosunków zobowiązaniowych, zawrzeć w umowie postanowienie co do zwrotu (refundacji) należności z tytułu ponoszonych przez właściciela nieruchomości opłat lub kosztów związanych z utrzymaniem nieruchomości, a więc również z tytułu podatku od nieruchomości. Niezależnie jednak od tego, czy zwracana wynajmującemu przez najemcę kwota podatku od nieruchomości została włączona do czynszu i stanowi jego element kalkulacyjny, czy jest wyodrębniona z czynszu, zawsze jest należnością obciążającą wynajmującego, wynikającą z odpłatnego świadczenia usługi najmu.
Jak wynika z dokonanej wcześniej analizy przepisów, sam podatek od nieruchomości, jako że nie może być przedmiotem odsprzedaży, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Jeżeli jednak strony umowy postanowią, że wynajmujący nieruchomość „przerzuca” koszt podatku od nieruchomości na korzystającego z nieruchomości, tj. Najemcę, wówczas koszt ten stanowi element cenotwórczy usługi najmu.
W tej sytuacji, przedmiotem opodatkowania jest skategoryzowana usługa, a nie zbiór wyodrębnionych w jej ramach kosztów. Z uwagi na powyższe, opodatkowaniu nie podlega koszt podatku od nieruchomości, ale usługa najmu, w której jako element kalkulacyjny znajduje się koszt ww. podatku.
Koszt podatku od nieruchomości jest należnością bezpośrednio związaną z odpłatnym świadczeniem usługi najmu i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla wiążącego strony stosunku cywilnoprawnego, tak jak czynsz najmu.
W tym miejscu przytoczenia wymaga prawomocny wyrok WSA w Warszawie znak III SA/WA 2954/12 z 17 maja 2013 r., który co prawda dotyczy opodatkowania przeniesienia na nabywcę gruntu (prawa wieczystego użytkowania gruntu) kosztów dodatkowej lub rocznej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego lub jej części, opłaty za wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej, renty planistycznej, opłaty adiacenckiej lub podatku od nieruchomości oraz sposobu dokumentowania tych kosztów. Niemniej jednak może on mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. W wyroku tym:
Sąd podzielił w całości przedstawione przez organ interpretacyjny stanowisko, a w szczególności twierdzenie, że nie można sztucznie wyodrębniać z jednej kompleksowej dostawy, jaką stanowi sprzedaż nieruchomości, kwot odpowiadających określonym kosztom, jak np. części podatku od nieruchomości czy innych świadczeń publicznoprawnych bezpośrednio związanych z taką transakcją, w celu ich przeniesienia na nabywcę bez opodatkowania. Ustalone z uwzględnieniem odrębnych przepisów daniny publiczne stanowią element cenotwórczy kosztów posiadania nieruchomości, który w przypadku jej sprzedaży wpływa bezpośrednio na jej cenę (wartość rynkową). Dlatego też niezależnie czy wskazane składniki będą elementem umowy sprzedaży nieruchomości, czy też odrębnie wskazanym w umowie kosztem (świadczeniem) przenoszonym na nabywcę w związku z dokonaną transakcją, stanowią w istocie jedno niepodzielne świadczenie. Ich zapłata stanowi obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy VAT i tym samym element podstawy opodatkowania dostawy towarów.
Natomiast przechodząc do kwestii opłaty za wieczyste użytkowanie wskazania wymaga, że ustanowienie użytkowania wieczystego oraz ustalenie opłat z tego tytułu odbywa się na podstawie ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399).
Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
Z przepisu art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne.
W myśl art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.
Z powyższego wynika, że prawo użytkowania wieczystego jest prawem ustanowionym w formie aktu notarialnego, na rzecz użytkownika wieczystego – osoby fizycznej lub osoby prawnej – uprawniającym do korzystania z nieruchomości. Z prawem użytkowania wieczystego wiążą się obowiązki, określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami, ciążące na użytkowniku, tj. obowiązek wnoszenia opłat, zarówno pierwszej, jak i kolejnych przez cały okres użytkowania nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe, w analizowanej sprawie zaznaczenia wymaga, że podatek od nieruchomości i roczna opłata za użytkowanie wieczyste, będą - wbrew Pani twierdzeniu – należnościami bezpośrednio związanymi z odpłatnym świadczeniem usługi najmu i będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla wiążącego strony stosunku cywilnoprawnego – umowy najmu. Najemca podpisując z Panią umowę najmu hali magazynowej, wyraził zgodę na zwrot Pani kosztu tego podatku oraz opłaty za użytkownie wieczyste, zatem konieczność zapłaty ww. podatku od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste na Pani rzecz wynika wprost z zapisów zawartej między stronami umowy najmu, a to wyraźnie wskazuje na związek tych należności ze świadczeniem usługi najmu. Bez stosunku cywilnoprawnego zobowiązującego wynajmującego do oddania w najem hali magazynowej najemca nie regulowałby na Pani rzecz kosztu podatku od nieruchomości oraz rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste, zatem ww. koszty są wprost związane z umową najmu i z niej wynikają.
Jak wykazano powyżej, w sprawie będącej przedmiotem wniosku, koszt podatku od nieruchomości oraz rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste przerzucany na najemcę, jako element kalkulacyjny ceny najmu, zwiększa kwotę należną od najemcy z tytułu najmu nieruchomości oraz jest opodatkowany.
Zatem podatek od nieruchomości oraz opłata za użytkowanie wieczyste stanowią w analizowanym przypadku element rozliczeń z Najemcą, są należnościami związanymi z odpłatnym świadczeniem usługi najmu i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla wiążącego strony stosunku cywilnoprawnego. Wobec powyższego z uwagi na fakt, że koszt podatku od nieruchomości oraz koszt rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste zalicza się do elementów świadczenia należnego z tytułu umowy najmu, to stanowić będzie wraz z czynszem zapłatę za to świadczenie będącą podstawą opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
W konsekwencji koszt podatku od nieruchomości oraz koszt rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste stanowi element cenotwórczy usługi najmu nieruchomości i pozostaje w bezpośrednim związku z najmem, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Jednocześnie jak wynika z przywołanych powyżej przepisów, fakturę wystawia podatnik dokonujący sprzedaży towarów i usług, w celu udokumentowania dokonanej transakcji. Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa. Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza fakt dostawy określonych towarów lub świadczenie usług. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Faktura jest więc dokumentem stwierdzającym wystąpienie u podatnika okoliczności powodujących powstanie obowiązku podatkowego.
W świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.
W związku z powyższym, umieszczenie na fakturze w osobnych pozycjach kilku różnych świadczeń może sugerować, że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno świadczenie.
Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich jej elementów.
Jak wykazałem wyżej, w sprawie będącej przedmiotem wniosku, koszt podatku od nieruchomości oraz rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste przerzucany na Najemcę, jako element kalkulacyjny ceny najmu, zwiększa kwotę należną od Najemcy z tytułu najmu nieruchomości oraz jest opodatkowany podatkiem od towarów i usług.
Zatem, obciążając Najemcę ww. kosztami powinna Pani wystawić fakturę, w której podstawa opodatkowania będzie składała się z kwoty świadczenia związanego z umową najmu, obejmującego koszt podatku od nieruchomości oraz koszt rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy. Ww. koszty nie mogą bowiem stanowić samodzielnego świadczenia, lecz są elementem podstawowej czynności, jaką jest najem nieruchomości, zatem co do zasady, nie powinny być wykazywane na fakturze w odrębnej pozycji.
Na fakturze dokumentującej taką sprzedaż – a precyzyjniej rzecz ujmując, w tej jej części, która odzwierciedla elementy obligatoryjne w świetle przepisów prawa – powinna widnieć tylko jedna pozycja – usługa najmu. W pozycji tej – co należy również wywodzić z treści art. 29a ust. 1 ustawy – powinna być uwzględniona wartość całego świadczenia – całego wynagrodzenia z tytułu świadczenia usługi najmu łącznie z ww. podatkiem od nieruchomości oraz opłatą z tytułu wieczystego użytkowania.
Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzam, że:
- kwota podatku od nieruchomości oraz kwota rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste będą stanowić element kalkulacyjny czynszu najmu hali magazynowej, a zatem zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy, powinny być wliczana przez Panią do podstawy opodatkowania podatkiem VAT usługi najmu ww. hali,
- będzie Pani zobowiązana do naliczenia podatku VAT od kwoty podatku od nieruchomości oraz kwoty rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste według zasad właściwych dla usługi najmu hali magazynowego.
Wobec powyższego pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 i nr 2 uznałem za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.
Jednocześnie należy podkreślić, że ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo