Interpretacja 0113-KDIPT1-1.4012.388.2026.2.MG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług, jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 21 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieuznania dostawy działek nr 1 i nr 2 za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 25 maja 2026 r. (data wpływu 25 maja 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

I. Opis Nieruchomości i jej nabycia

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej i niemającą statusu czynnego podatnika podatku od towarów i usług (VAT).

Na podstawie dziedziczenia testamentowego, stwierdzonego prawomocnym postanowieniem sądu z dnia 14.12.2010 r., Wnioskodawczyni stała się właścicielką niezabudowanej nieruchomości rolnej (dalej: „Nieruchomość Pierwotna”), stanowiącej działkę gruntu nr ew. 3, położonej w .... Nieruchomość ta stanowi majątek osobisty Wnioskodawczyni.

Przez cały okres posiadania Nieruchomość Pierwotna miała charakter wyłącznie rolniczy. Grunt był uprawiany przez lokalnego rolnika na podstawie umowy ustnej aż do 2024 roku, kiedy to uprawa została zakończona w związku z rozpoczęciem procesu sprzedaży nieruchomości.

Wnioskodawczyni, jako właściciel gruntów rolnych, występowała o i otrzymywała należne dopłaty bezpośrednie oraz zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego. Praktyka ta była kontynuowana również w odniesieniu do gruntów nabytych od Parafii w drodze zamiany, co potwierdza, że były one traktowane jako integralna część posiadanego majątku rolnego, a nie jako towar handlowy. Celem tych działań było utrzymanie gruntów w dobrej kulturze rolnej.

Wnioskodawczyni podkreśla, że nigdy nie prowadziła sprzedaży płodów rolnych pochodzących z tej nieruchomości, a za udostępnienie gruntu rolnikowi nie pobierała czynszu. Działania te potwierdzają zatem wieloletni, rolniczy charakter majątku prywatnego Wnioskodawczyni, odrębny od jakiejkolwiek działalności deweloperskiej czy handlowej.

II. Proces sprzedaży nieruchomości na rzecz ... sp. z o.o.

We wrześniu 2023 r., z zamiarem spieniężenia majątku prywatnego, Wnioskodawczyni (za pośrednictwem syna) nawiązała kontakt ze spółką ... sp. z o.o. (dalej: „Kupujący” lub „...”), informując o możliwości zbycia Nieruchomości Pierwotnej.

Kupujący wyraził zainteresowanie, jednak postawił warunek, aby przedmiotem sprzedaży była nieruchomość o innym kształcie i większej szerokości niż posiadana przez Wnioskodawczynię. W tym celu Kupujący zażądał, aby Wnioskodawczyni nabyła na własny koszt sąsiednią działkę (nr 4) od jej właściciela – Parafii ..., a następnie zbyła połączony grunt na rzecz ....

Właściciel sąsiedniej działki (Parafia) nie był zainteresowany sprzedażą, a jedynie zamianą gruntów. W konsekwencji, w celu spełnienia warunku postawionego przez Kupującego, Wnioskodawczyni w dniu 31 stycznia 2025 r. dokonała umowy zamiany: w zamian za część swojej nieruchomości (działka 5 o pow. 1,0483 ha) nabyła od Parafii działki nr 4 i 6 o łącznej pow. 0,5242 ha. Strony ustaliły taką proporcję powierzchni (2:1), uznając, że nabywany przez Wnioskodawczynię grunt, z racji położenia bliżej drogi krajowej, ma wyższą wartość jednostkową.

Działanie to nie było inicjatywą Wnioskodawczyni w celu pomnożenia majątku, lecz stanowiło konieczną czynność warunkującą realizację oferty kupna.

W dniu 25 czerwca 2024 r. strony zawarły przedwstępną umowę sprzedaży, której zawarcie umowy przyrzeczonej uzależniono od szeregu warunków, w tym uzyskania przez Kupującego we własnym imieniu i na własny koszt m.in. decyzji o warunkach zabudowy, pozwoleń na budowę, przyłączy mediów oraz zatwierdzenia podziałów geodezyjnych.

W toku procesu sprzedaży, wyłącznie z inicjatywy i na żądanie Kupującego, zawarto dwie umowy dzierżawy, których jedynym celem było formalne umożliwienie Kupującemu prowadzenia procesu inwestycyjnego:

a)  Pierwsza umowa dzierżawy (z 25.06.2024 r.): Miała charakter czysto techniczny i została zawarta, aby Kupujący mógł wykazać prawo do dysponowania terenem na cele budowlane na wczesnym etapie procedur. Do formalnego wydania terenu nigdy nie doszło, w konsekwencji czego Wnioskodawczyni nie otrzymała z tego tytułu żadnego czynszu. Umowa ta została następnie rozwiązana.

b)  Druga umowa dzierżawy (z 17.07.2025 r.): Zastąpiła ona pierwszą umowę i umożliwiła faktyczne wydanie terenu i rozpoczęcie budowy przez Kupującego. Ustalony w niej czynsz, zgodnie z postanowieniami umownymi, był w całości zaliczany na poczet ostatecznej ceny sprzedaży. Nie stanowił on zatem odrębnego przysporzenia, a jedynie formę zaliczki na poczet sprzedaży majątku.

W dniu 17.07.2025 r. podpisano aneks do umowy przedwstępnej. Zmiana wynikała m.in. z wymogów decyzji administracyjnej, która uzależniała wydanie pozwolenia na budowę od nabycia przez ... również gruntu pod zjazd z drogi krajowej. Ponownie, zmiana ta nie była inicjatywą Wnioskodawczyni, lecz dostosowaniem się do warunków administracyjnych narzuconych Kupującemu.

Przed zawarciem umowy przyrzeczonej, w dniu 20.02.2026 r., Wnioskodawczyni na swój koszt dokonała zmiany zapisów dotyczących służebności gruntowych z Parafią. Czynność ta została podjęta wyłącznie na żądanie i zgodnie ze szczegółowymi wytycznymi przekazanymi przez Kupującego, w celu dostosowania stanu prawnego nieruchomości do jego potrzeb inwestycyjnych.

Wnioskodawczyni podkreśla, że wszelkie działania o charakterze deweloperskim i zwiększającym wartość gruntu, takie jak uzyskanie pozwoleń, budowa restauracji z infrastrukturą, wykonanie zjazdu, podziały geodezyjne (w wyniku których wydzielono m.in. działki nr 1 i 2), zostały wykonane staraniem i na wyłączny koszt Kupującego. Rola Wnioskodawczyni ograniczała się do składania niezbędnych wniosków jako właściciel formalny, jednak stroną aktywną, finansującą i merytoryczną był wyłącznie Kupujący.

III. Kwestia umów ze spółkami powiązanymi z A Sp. z o.o.

Po zawarciu umowy przedwstępnej z ..., z Wnioskodawczynią skontaktował się przedstawiciel spółki A sp. z o.o. w sprawie zakupu pozostałej części nieruchomości.

W toku rozmów to Kupujący (A) zażądał, aby sprzedaż została podzielona na cztery odrębne, przedwstępne umowy sprzedaży z czterema powiązanymi z nim spółkami. Umowy te zostały zawarte 28.10.2024 r.

Zgodnie z ustaleniami, to spółki kupujące miały na własny koszt i własnym staraniem przeprowadzić procedurę podziału geodezyjnego nieruchomości. Umowy te były obwarowane warunkiem zawieszającym w postaci uzyskania przez kupujących prawomocnych pozwoleń na budowę w terminie do dnia 15.03.2026 r.

Spółki kupujące nie podjęły skutecznych działań i nie uzyskały pozwoleń na budowę w wyznaczonym terminie, a w konsekwencji nie doszło również do planowanych podziałów geodezyjnych, które miały sfinansować. W związku z niespełnieniem warunku zawieszającego, zawarcie umów przyrzeczonych (które miało nastąpić do dnia 30.03.2026 r.) nie dojdzie do skutku.

Sytuacja ta po raz kolejny dowodzi, że Wnioskodawczyni odgrywała wyłącznie pasywną rolę, reagując na warunki stawiane przez potencjalnych nabywców, a brak ich aktywności skutkował niezrealizowaniem transakcji.

IV. Zdarzenie przyszłe Wnioskodawczyni zamierza zawrzeć przyrzeczoną umowę sprzedaży nieruchomości z ... sp. z o.o. w formie aktu notarialnego.

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani:

Wnioskodawczyni nigdy nie była i nie jest rolnikiem ryczałtowym w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ nigdy nie dokonywała dostawy (sprzedaży) produktów rolnych pochodzących z prowadzonej działalności rolniczej.

Z działki nr 4 nie były dokonywane przez Wnioskodawczynię żadne zbiory ani dostawy (sprzedaż) produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 20 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji, sprzedaż taka nie była opodatkowana, gdyż nie miała miejsca. Z działki nr 6 nie były dokonywane przez Wnioskodawczynię żadne zbiory ani dostawy (sprzedaż) produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 20 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji, sprzedaż taka nie była opodatkowana, gdyż nie miała miejsca.

W odniesieniu do działki nr 3 Wnioskodawczyni nie przeznaczała płodów rolnych z tej działki na własne potrzeby. Zgodnie z umową ustną z lokalnym rolnikiem, to on dysponował całością zebranych płodów rolnych.

W odniesieniu do działki nr 4 Wnioskodawczyni nie przeznaczała płodów rolnych z tej działki na własne potrzeby, ponieważ po jej nabyciu nie prowadziła na niej żadnych upraw ani nie zbierała z niej płodów rolnych.

W odniesieniu do działki nr 6 Wnioskodawczyni nie przeznaczała płodów rolnych z tej działki na własne potrzeby, ponieważ po jej nabyciu nie prowadziła na niej żadnych upraw ani nie zbierała z niej płodów rolnych.

W odniesieniu do działki nr 3: działka ta stanowiła grunt rolny i wchodziła w skład gospodarstwa rolnego, od którego Wnioskodawczyni uiszczała podatek rolny.

W odniesieniu do działki nr 4: Po jej nabyciu w drodze zamiany, działka ta jako grunt rolny formalnie weszła w skład gospodarstwa rolnego Wnioskodawczyni.

W odniesieniu do działki nr 6: Po jej nabyciu w drodze zamiany, działka ta jako grunt rolny formalnie weszła w skład gospodarstwa rolnego Wnioskodawczyni.

W odniesieniu do działki nr 4, która uległa podziałowi:

‒    Część tej działki przeznaczona do sprzedaży na rzecz ... (obecnie działka nr 2) od dnia nabycia nie była wykorzystywana rolniczo przez Wnioskodawczynię. Od lipca 2025 roku jest ona w wyłącznej dyspozycji Kupującego na mocy umowy dzierżawy i jest przez niego wykorzystywana na cele budowlane.

‒    Pozostała część tej działki (obecnie działka nr 208/14), od dnia nabycia do maja 2026 roku nie była wykorzystywana. Od maja 2026 roku, w celu utrzymania gruntu w dobrej kulturze rolnej, została ona włączona do użytkowania rolniczego na podstawie ustnej umowy z lokalnym rolnikiem.

W odniesieniu do działki nr 6: Od dnia nabycia do maja 2026 roku działka ta nie była wykorzystywana. Od maja 2026 roku, w celu utrzymania gruntu w dobrej kulturze rolnej, została ona włączona do użytkowania rolniczego na podstawie ustnej umowy z lokalnym rolnikiem.

Działania te jednoznacznie wskazują, że Wnioskodawczyni traktuje grunty pozostające w jej majątku jako składnik majątku rolnego, a nie jako towar handlowy przeznaczony do dalszej odsprzedaży.

W odniesieniu do działki nr 3: Działka była wykorzystywana do celów działalności rolniczej. Wnioskodawczyni nie dokonywała jednak żadnych czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ani z niego zwolnionych, w szczególności nie dokonywała sprzedaży produktów rolnych, co jest warunkiem korzystania ze zwolnienia dla rolników ryczałtowych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

W odniesieniu do działki nr 4: Działka ta nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię do żadnej działalności, w tym działalności zwolnionej od podatku VAT.

W odniesieniu do działki nr 6: Działka ta nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię do żadnej działalności, w tym działalności zwolnionej od podatku VAT.

W odniesieniu do działki nr 3: Wnioskodawczyni nie ponosiła ani do dnia sprzedaży nie będzie ponosić żadnych nakładów w celu jej uatrakcyjnienia.

W odniesieniu do działki nr 4: Wnioskodawczyni nie ponosiła ani do dnia sprzedaży nie będzie ponosić żadnych nakładów w celu jej uatrakcyjnienia.

W odniesieniu do działki nr 6: Wnioskodawczyni nie ponosiła ani do dnia sprzedaży nie będzie ponosić żadnych nakładów w celu jej uatrakcyjnienia.

Jednocześnie Wnioskodawczyni wyjaśnia, że wszelkie działania o charakterze deweloperskim i uatrakcyjniającym, takie jak uzyskanie pozwoleń, budowa restauracji, zjazdu czy podziały geodezyjne, były podejmowane staraniem i na wyłączny koszt Kupującego (...) i dotyczyły nieruchomości jako całości przygotowywanej do inwestycji. Jedynym kosztem poniesionym przez Wnioskodawczynię była zmiana zapisów dotyczących służebności z Parafią, jednak czynność ta została podjęta wyłącznie na żądanie i zgodnie z wytycznymi Kupującego.

W odniesieniu do działki nr 3: Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych działań marketingowych wykraczających poza zwykłe formy. Jako jedyna z wymienionych działek, była ona przedmiotem jednorazowego, bezskutecznego ogłoszenia internetowego, wystawionego przed nawiązaniem kontaktu z firmą .... Następnie Wnioskodawczyni, w odniesieniu do nieruchomości jako całości, poinformowała bezpośrednio spółkę ... o możliwości sprzedaży oraz odpowiedziała na niezamówioną ofertę od spółki A.

W odniesieniu do działki nr 4: Działka ta nie była przedmiotem żadnych działań marketingowych ze strony Wnioskodawczyni. Została ona nabyta przez Wnioskodawczynię w dniu 31.01.2025 r. w drodze zamiany, wyłącznie w celu spełnienia warunku postawionego przez Kupującego (...), a więc już po podjęciu jedynych działań marketingowych dotyczących Nieruchomości Pierwotnej.

W odniesieniu do działki nr 6: Działka ta nie była przedmiotem żadnych działań marketingowych ze strony Wnioskodawczyni. Została ona nabyta przez Wnioskodawczynię w dniu 31.01.2025 r. w drodze zamiany, wyłącznie w celu spełnienia warunku postawionego przez Kupującego (...), a więc już po podjęciu jedynych działań marketingowych dotyczących Nieruchomości Pierwotnej.

Działka nr 3 była przedmiotem umowy z rolnikiem:

a)  Udostępnienie działki miało charakter nieodpłatny, w tym sensie, że Wnioskodawczyni nie pobierała czynszu generującego zysk. Strony ustaliły, że w zamian za prawo do bezpłatnego użytkowania gruntu i pobierania pożytków (zbiorów), rolnik będzie zwracał Wnioskodawczyni kwotę równą podatkowi rolnemu. Było to porozumienie mające na celu jedynie pokrycie kosztów utrzymania nieruchomości.

b)  Działka była udostępniana rolnikowi od momentu nabycia jej w drodze dziedziczenia do 2024 roku włącznie.

c)  Osobą zobowiązaną do uiszczania podatku rolnego była Wnioskodawczyni jako właściciel.

W odniesieniu do działki nr 4: pozostała po wydzieleniu dla ... część tej działki była przedmiotem jednej z czterech przedwstępnych umów sprzedaży, zawartych w dniu 28.10.2024 r. ze spółkami powiązanymi ze A sp. z o.o. Jak wskazano we wniosku, umowa ta nie dojdzie do skutku z powodu niespełnienia warunków przez stronę kupującą. Ponadto, od maja 2026 roku, ta pozostała część działki nr 4 (nieobjęta sprzedażą na rzecz ...) została ponownie włączona do użytkowania rolniczego na podstawie ustnej umowy z lokalnym rolnikiem, której celem jest wyłącznie utrzymanie gruntu w dobrej kulturze rolnej.

W odniesieniu do działki nr 6: ta działka w całości była przedmiotem jednej z czterech przedwstępnych umów sprzedaży, zawartych w dniu 28.10.2024 r. ze spółkami powiązanymi ze A sp. z o.o. Jak wskazano we wniosku, umowa ta nie dojdzie do skutku. Analogicznie, od maja 2026 roku, działka nr 6 została w całości włączona do użytkowania rolniczego na podstawie tej samej umowy ustnej z lokalnym rolnikiem, której celem jest utrzymanie gruntu w dobrej kulturze rolnej.

Powyższe działania potwierdzają, że grunty nabyte od Parafii, które nie stały się przedmiotem sprzedaży na rzecz ..., nie były i nie są przedmiotem aktywnych działań handlowych, lecz zostały przywrócone do ich pierwotnej, rolniczej funkcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Aneks z dnia 17.07.2025 r. wprowadził szereg istotnych zmian, które dostosowywały transakcję do wymogów inwestycyjnych i administracyjnych stawianych Kupującemu (...). Najważniejsze zmiany obejmowały:

1.  Zwiększenie powierzchni przedmiotu sprzedaży: Powierzchnia gruntu, który ma zostać sprzedany, została zwiększona do ok. 5 755 m², aby włączyć do niej teren pod zjazd z drogi krajowej. Zmiana ta nie była inicjatywą Wnioskodawczyni, lecz koniecznością wynikającą z warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, którą uzyskiwał Kupujący.

2.  Zmiana sposobu ustalenia Ceny Sprzedaży: Potwierdzono, że ostateczna Cena Sprzedaży będzie obliczona jako różnica pomiędzy pierwotnie ustaloną kwotą a sumą czynszów dzierżawnych należnych Wnioskodawczyni od dnia wydania przedmiotu dzierżawy do dnia sprzedaży.

3.  Zmiany dotyczące służebności i dokumentacji: Dodano i zmieniono szereg technicznych załączników, które precyzowały przebieg nowych służebności (przejazdu, przyłącza elektroenergetycznego) oraz formalnie dołączały do akt kopię umowy dzierżawy z tego samego dnia.

4.  Aktualizacja warunków dotyczących stanu prawnego nieruchomości: Aneks uaktualnił zapisy dotyczące warunków, jakie musi spełnić nieruchomość przed sprzedażą, m.in. wskazując, że nowa księga wieczysta ma być wolna od obciążeń na rzecz podmiotów trzecich, w szczególności od ujawnionych w księdze wieczystej roszczeń na rzecz spółek A Poland Sp. z o.o. oraz B z o.o.

Wnioskodawczyni nie była zobowiązana do nabycia gruntu pod zjazd, ponieważ grunt ten od samego początku stanowił część jej majątku prywatnego – był to fragment odziedziczonej działki nr 3.

Pierwotne ustalenia pomiędzy Wnioskodawczynią a Kupującym (...) zakładały, że grunt pod zjazdem pozostanie własnością Wnioskodawczyni. Włączenie tego gruntu do przedmiotu sprzedaży, co zwiększyło sprzedawany areał, nie wiązało się ze zwiększeniem pierwotnie ustalonej Ceny Sprzedaży. Zmiana ta nastąpiła wyłącznie w wyniku warunku zawartego w decyzji o pozwoleniu na budowę, którą na własny koszt i własnym staraniem uzyskiwał Kupujący. Decyzja ta wymagała, aby właścicielem gruntu pod zjazdem była spółka ....

Powyższe zdarzenie jednoznacznie potwierdza, że Wnioskodawczyni nie działała jak profesjonalny handlowiec dążący do maksymalizacji zysku, lecz jako właściciel majątku prywatnego, który w sposób elastyczny dostosował się do wymogów administracyjnych narzuconych Kupującemu, godząc się na zbycie większej części swojego majątku za tę samą cenę, aby umożliwić finalizację całej transakcji.

Pytanie dotyczy planowanej sprzedaży na rzecz ... sp. z o.o. nieruchomości, która po podziałach geodezyjnych będzie składać się z działek o numerach ewidencyjnych 1 i 2.

Wnioskodawczyni nigdy wcześniej nie dokonywała sprzedaży żadnych nieruchomości. Wnioskodawczyni posiada pozostałą część nieruchomości rolnej w ..., która była przedmiotem nieudanej transakcji ze spółkami powiązanymi ze A. Na chwilę obecną Wnioskodawczyni nie ma skonkretyzowanych planów co do przyszłości tej nieruchomości i nie podejmuje żadnych aktywnych działań w celu jej sprzedaży.

Ryzyko ekonomiczne niepowodzenia sprzedaży, rozumiane jako nieziszczenie się warunków zawieszających zawartych w umowie przedwstępnej, spoczywało w głównej mierze na Kupującym, ponieważ to on był zobowiązany do podjęcia działań w celu ich spełnienia (np. uzyskania pozwoleń). Jednakże, ostateczną konsekwencję ekonomiczną niepowodzenia transakcji (brak przychodu ze sprzedaży) poniosłaby Wnioskodawczyni.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym i w kontekście planowanego zdarzenia przyszłego, sprzedaż nieruchomości na rzecz ... sp. z o.o. będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT)?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, planowana sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), ponieważ nie będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej, a stanowić będzie jedynie czynność zarządu majątkiem prywatnym.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”), podatnikami są podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Z kolei art. 15 ust. 2 ustawy o VAT precyzuje, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Aby daną czynność uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu powyższych przepisów, musi ona cechować się zamiarem jej wykonywania w sposób częstotliwy (ciągłość) i zorganizowany.

Sprzedaż majątku prywatnego, nawet o dużej wartości, co do zasady nie spełnia tych kryteriów, jeśli nie towarzyszą jej aktywne działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu.

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE oraz polskich sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że ocena, czy dany podmiot działa jako podatnik VAT, wymaga zbadania całokształtu jego aktywności. Działania mieszczące się w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a więc takie, do jakich ma prawo każdy właściciel w celu zbycia swojego majątku, nie stanowią działalności gospodarczej.

W ocenie Wnioskodawczyni, jej działania nie noszą znamion zorganizowanej i ciągłej działalności handlowej. Świadczą o tym następujące fakty, przedstawione szczegółowo w opisie stanu faktycznego:

‒    Brak aktywnego marketingu: Wnioskodawczyni nie prowadziła żadnej zorganizowanej kampanii marketingowej ani nie korzystała z usług profesjonalnych pośredników. Jej działania w tym zakresie były minimalne i nieskuteczne, ograniczając się do jednorazowego ogłoszenia internetowego, które nie przyniosło żadnego odzewu, oraz do bezpośredniego poinformowania jednego podmiotu (...) o możliwości sprzedaży i odpowiedzi na niezamówioną ofertę od drugiego.

‒    Brak działań deweloperskich: Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych działań mających na celu podniesienie wartości gruntu. Wszelkie tego typu czynności (uzyskanie pozwoleń na budowę, uzbrojenie terenu, budowa restauracji, podziały geodezyjne) były realizowane staraniem, na koszt i na żądanie Kupujących. To jednoznacznie wskazuje, że stroną aktywną i „profesjonalną” w procesach inwestycyjnych były podmioty nabywające grunt, a nie Wnioskodawczyni.

‒    Pasywna rola Wnioskodawczyni: Czynności takie jak zamiana gruntu z Parafią, zmiana służebności czy zgoda na specyficzną strukturę sprzedaży dla spółek A nie wynikały z inicjatywy Wnioskodawczyni, lecz były warunkami narzuconymi przez Kupujących, koniecznymi do sfinalizowania transakcji. Były to czynności wymuszone okolicznościami, a nie element zaplanowanej strategii biznesowej.

‒    Techniczny charakter umów dzierżawy: Umowy dzierżawy miały charakter czysto instrumentalny, a ich celem nie było prowadzenie działalności polegającej na najmie, lecz umożliwienie Kupującemu (...) realizacji jego procesu inwestycyjnego. Potwierdza to fakt, że pierwsza umowa nie generowała żadnego przychodu, a czynsz z drugiej był w całości zaliczany na poczet ceny sprzedaży, stanowiąc jedynie formę zaliczki.

Podsumowując, całokształt działań Wnioskodawczyni sprowadzał się do podjęcia kroków niezbędnych do sprzedaży składnika majątku prywatnego, który posiadała od 2010 roku i który przez lata miał wyłącznie charakter rolniczy. Stopień jej zaangażowania nie przybrał formy profesjonalnego obrotu porównywalnego do działań deweloperów czy handlarzy nieruchomościami. Każda aktywność wykraczająca poza samo podpisanie umowy sprzedaży była wymuszona przez nabywców i stanowiła warunek konieczny do realizacji ich celów inwestycyjnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Pani przedstawiła we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika również, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie, czyli musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:

Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

-     po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

-     po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży działek nr 1 i nr 2 podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Jednocześnie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie umowy zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzeczeniu z 4 grudnia 1990 r. w sprawie C-186/89 W. N. Van Tiem v. Staatsecretaris van Financiën uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności gospodarczej. W innym wyroku z 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94 Renate Enkler przeciwko Finanzamt Homburg stwierdzono, że wynajem majątku rzeczowego stanowi wykorzystanie tego majątku, które należy zaklasyfikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 9 ust. 2 VI Dyrektywy.

Ponadto, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy gruntu cechuje się zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt wykorzystywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. NSA wskazał przy tym, że dla oceny, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy w tym zakresie zarejestrowała ona działalność, czy też nie, nie ma też znaczenia jej subiektywne przekonanie.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pani podjęła/podejmie w odniesieniu do działek będących przedmiotem sprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, że na podstawie dziedziczenia testamentowego stała się Pani właścicielką niezabudowanej nieruchomości rolnej (dalej: „Nieruchomość Pierwotna”), stanowiącej działkę gruntu nr ew. 3. Przez cały okres posiadania Nieruchomość Pierwotna miała charakter wyłącznie rolniczy. Działka ta stanowiła grunt rolny i wchodziła w skład gospodarstwa rolnego, od którego uiszczała Pani podatek rolny. Działka nr 3 była przedmiotem umowy z rolnikiem. Udostępnienie działki miało charakter nieodpłatny, w tym sensie, że Wnioskodawczyni nie pobierała czynszu generującego zysk. Strony ustaliły, że w zamian za prawo do bezpłatnego użytkowania gruntu i pobierania pożytków (zbiorów), rolnik będzie zwracał Wnioskodawczyni kwotę równą podatkowi rolnemu. Działka była udostępniana rolnikowi od momentu nabycia jej w drodze dziedziczenia do 2024 roku włącznie.

We wrześniu 2023 r., z zamiarem spieniężenia majątku prywatnego nawiązała Pani kontakt ze spółką ... sp. z o.o. informując o możliwości zbycia Nieruchomości Pierwotnej.

Kupujący wyraził zainteresowanie, jednak postawił warunek, aby przedmiotem sprzedaży była nieruchomość o innym kształcie i większej szerokości niż posiadana przez Wnioskodawczynię. W tym celu Kupujący zażądał, aby nabyła Pani na własny koszt sąsiednią działkę (nr 4) od jej właściciela, a następnie zbyła połączony grunt na rzecz ....

Właściciel sąsiedniej działki nie był zainteresowany sprzedażą, a jedynie zamianą gruntów. W konsekwencji, w celu spełnienia warunku postawionego przez Kupującego, w dniu 31 stycznia 2025 r. dokonała Pani umowy zamiany: w zamian za część swojej nieruchomości (działka 5) nabyła działki nr 4 i 6. Działanie to nie było inicjatywą Wnioskodawczyni w celu pomnożenia majątku, lecz stanowiło konieczną czynność warunkującą realizację oferty kupna.

Działka nr 4, po jej nabyciu w drodze zamiany, jako grunt rolny formalnie weszła w skład gospodarstwa rolnego Wnioskodawczyni.

Działka nr 4 uległa podziałowi:

‒    część tej działki przeznaczona do sprzedaży na rzecz ... (obecnie działka nr 2) od dnia nabycia nie była wykorzystywana rolniczo przez Wnioskodawczynię. Od lipca 2025 roku jest ona w wyłącznej dyspozycji Kupującego na mocy umowy dzierżawy i jest przez niego wykorzystywana na cele budowlane,

‒    pozostała część tej działki (obecnie działka nr 208/14), od dnia nabycia do maja 2026 roku nie była wykorzystywana. Od maja 2026 roku, w celu utrzymania gruntu w dobrej kulturze rolnej, została ona włączona do użytkowania rolniczego na podstawie ustnej umowy z lokalnym rolnikiem.

W odniesieniu do działki nr 4: Wnioskodawczyni nie ponosiła ani do dnia sprzedaży nie będzie ponosić żadnych nakładów w celu jej uatrakcyjnienia.

Przed zawarciem umowy przyrzeczonej, w dniu 20.02.2026 r., na swój koszt dokonała Pani zmiany zapisów dotyczących służebności gruntowych z Parafią. Czynność ta została podjęta wyłącznie na żądanie i zgodnie ze szczegółowymi wytycznymi przekazanymi przez Kupującego, w celu dostosowania stanu prawnego nieruchomości do jego potrzeb inwestycyjnych.

W tym miejscu wskazać należy, że na mocy art. 693 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Dzierżawa jest więc umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.

W kontekście rozpatrywanej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).

Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

W tym miejscu należy zauważyć, że orzecznictwo TSUE wskazuje, że odpłatność ma miejsce, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym; dostawcę towarów lub usługodawcę łączy z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego) za dokonanie tych czynności; wynagrodzenie jest wyrażalne w pieniądzu, co oznacza, że istnieje możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.

Jak wynika z opisu sprawy udostępnienie działki nr 3 miało charakter nieodpłatny, w tym sensie, że nie pobierała Pani czynszu generującego zysk. Strony ustaliły, że w zamian za prawo do bezpłatnego użytkowania gruntu i pobierania pożytków (zbiorów), rolnik będzie zwracał Pani kwotę równą podatkowi rolnemu.

Wskazać tu należy, że zwrot Pani przez rolnika kosztów podatku rolnego (który z mocy prawa obciąża Panią) stanowi „cenę”, jaką użytkownik (rolnik) płaci za możliwość korzystania z nieruchomości.

Zatem, skoro umowa użytkowania działki nr 3 nakładała na rolnika, któremu udostępniła Pani grunt, obowiązek pokrycia podatku rolnego, to nadaje to czynności charakter odpłatny.

Tym samym, należy uznać, że - wbrew Pani twierdzeniu – udostępnienie rolnikowi działki nr 3 miało charakter odpłatny.

Wobec powyższego odpłatne udostępnianie przez Panią działki nr 3 na rzecz rolnika miało charakter zbliżony do usług dzierżawy gruntu.

Zatem na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, dzierżawa nieruchomości (opłatne udostępnienie nieruchomości), z uwagi na fakt, że wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych skutkujących uzyskiwaniem korzyści majątkowych (w pieniądzu lub w świadczeniu innego rodzaju), stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Należy w tym miejscu ponownie wskazać, że dzierżawa nieruchomości stanowi czynność, która na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.

Wobec powyższego, wskazać należy, iż działka nr 3, z której została wydzielona działka nr 1 w związku z jej udostępnianiem za odpłatnością straciła charakter majątku prywatnego. Taki sposób wykorzystywania przez Panią ww. działki powoduje, że nie była ona wykorzystywana przez Panią na własne prywatne cele, ale była wykorzystywana w celach zarobkowych.

W odniesieniu natomiast do dostawy działki nr 2 zauważam, że dostawa ta nie będzie dokonywana w ramach zarządu majątkiem osobistym, bowiem jak wynika z opisu sprawy warunkiem nabycia od Pani gruntu było, aby przedmiotem sprzedaży była nieruchomość o innym kształcie i większej szerokości niż posiadana przez Panią. W tym celu Kupujący zażądał, aby nabyła Pani na własny koszt sąsiednią działkę (nr 4) od jej właściciela, a następnie zbyła połączony grunt.

Jak wyżej wskazałem, właściwym jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży.

Zatem, skoro nabycie przez Panią działki 4, z której wydzielono działkę nr 2 nastąpiło w celu jej dalszej odsprzedaży, to nie można uznać, że sprzedaż przez Panią działki nr 2 wydzielonej z działki nr 4 na rzecz Spółki będzie następowała w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że planowana przez Panią sprzedaż działek nr 1 i nr 2 będzie dostawą dokonywaną przez Panią jako podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

W konsekwencji, sprzedaż działek nr 1 i nr 2 będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Podsumowując, w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę do uznania Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. W związku z tym dostawa działek nr 1 i nr 2 będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów.

Wobec powyższego, Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.