Interpretacja 0113-KDIPT1-1.4012.457.2026.1.ŻR

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 30 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieuznania Zainteresowanych za podatników z tytułu sprzedaży udziałów w niezabudowanej działce nr 1.

Treść wniosku jest następująca:

Zainteresowani którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowany będący stroną postępowania:

…

2)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

…

3)  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

…

4)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

…

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskujący wraz z rodzeństwem, nabył w dniu 22 października 2015 r. tytułem darowizny od matki nieruchomość w postaci terenów rolnych (8,2325 ha).

W dniu 6 grudnia 2018 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty Uchwałą Rady Miejskiej w … z dnia 18 października 2018 r., w którym działki te znalazły się na terenach przeznaczonych pod działalność przemysłowo-usługową.

Burmistrz … decyzją z dnia 3 lutego zatwierdził podział ww. terenów zgodnie z MPZP w ten sposób, że została wydzielona m.in. działka 1. Działka jest niezabudowana.

Obecnie Wnioskodawca (wraz z rodzeństwem) zamierzają sprzedać ww. działkę, ponieważ zgłosiła się do nich firma zamierzająca na tych terenach - również działkach innych właścicieli, dokonać inwestycji.

Wnioskodawca i żaden z Zainteresowanych niebędących stroną postępowania nie podejmował żadnych działań, a więc również takich wykazywanych w interpretacjach jako działania mające charakter zawodowy znamionujących działalność gospodarczą w zakresie doprowadzenia do sprzedaży przedmiotowej działki - ewentualny nabywca sam dotarł do właścicieli działek na których chce inwestować.

Ponadto Wnioskodawca i każdy Zainteresowany niebędący stroną postępowania stwierdzają, że:

1.  Wnioskujący i żaden z Zainteresowanych niebędących stroną postępowania nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem PTU,

2.  działka będąca przedmiotem sprzedaży nie będzie, nie jest i nie była oddana w najem lub dzierżawę przez Wnioskującego i żadnego z Zainteresowanych będących stroną postępowania,

3.  Wnioskujący i żaden z Zainteresowanych niebędący stroną postępowania nie będzie ponosić żadnych nakładów na uatrakcyjnienie działki do dnia sprzedaży,

4.  Wnioskujący i żaden z Zainteresowanych niebędących stroną postępowania nie podejmował działań marketingowych i nie podejmie,

5.  Wnioskujący i żaden z Zainteresowanych niebędących stroną postępowania nie jest rolnikiem ryczałtowym,

6.  Wnioskujący i żaden z Zainteresowanych będących stroną postępowania nie dokonywał dostawy produktów rolnych z przedmiotowej działki,

7.  działka i jej produkty wykorzystywane są i będą na potrzeby własne wnioskujących i nie będzie ona wykorzystywana w żaden inny sposób,

8.  Wnioskujący i każdy z Zainteresowanych niebędący stroną postępowania zobowiązali się - każde z nich, do nieodstąpienia działki osobom trzecim do dnia sprzedaży, innych warunków nie było,

9.  ani Wnioskujący ani żaden z Zainteresowanych niebędących stroną postępowania nie udzielił żadnych pełnomocnictw w związku ze sprzedażą przedmiotowej działki,

10.  ekonomiczne ryzyko niepowodzenia sprzedaży działki ponosi wyłącznie kupujący,

11.  Wnioskujący i żaden z Zainteresowanych niebędących stroną postępowania nie dokonywał wcześniej sprzedaży nieruchomości, natomiast posiadają je ale tylko … zamierza dokonać sprzedaży - w ramach tej samej transakcji.

Pytanie

Wnioskodawca i każdy Zainteresowany niebędący stroną postępowania pyta czy w świetle przepisów o PTU z tytułu sprzedaży przedmiotowej działki będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług czy nie?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskującego, jak również każdego z Zainteresowanych niebędących stroną postępowania, nie będą oni (każdy z nich) występowali w charakterze podatnika.

W świetle interpretacji podatkowych oraz wyroków sądowych (np. I FSK 1565/11 z 10.11.2011r., i FSK 621/13 z 29.04.2014 r. czy I FSK 774/13 z 27.05.2014 r.), których podstawą jest wyrok ETS z 15.09.2011 r. C-180/10 określający okoliczności, w których sprzedaż nieruchomości ma charakter działalności gospodarczej decydującym jest w tym przypadku podejmowanie przez sprzedającego czynności mających charakter zawodowy, angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez profesjonalnych sprzedawców.

Wnioskujący oraz żaden z zainteresowanych niebędących stroną postępowania nie podejmował i nie zamierza podejmować aktywnych działań w celu zbycia działki.

Wnioskujący i żaden z Zainteresowanych niebędących stroną postępowania nie prowadzi działań marketingowych choć z wyroków wynika, że wykonanie nawet niektórych czynności, np. podział terenu nie stanowi podstawy do uznania, że ma to charakter działalności gospodarczej.

Wnioskujący i każdy z Zainteresowanych niebędących stroną postępowania wobec tego uważa, że sprzedaż objęta wnioskiem będzie miała charakter rozporządzenia majątkiem osobistym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą:

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:

Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:

W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (udziałów w działkach), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Natomiast, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zatem dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy:

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy wskazano:

W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

·      po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

·      po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży przedmiotowej działki istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży ww. gruntu, Zainteresowani podęli aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Zainteresowanych za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i usług.

Dodatkowo wskazania wymaga, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy. Jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, że Zainteresowani 22 października 2015 r. nabyli tytułem darowizny od matki nieruchomość w postaci terenów rolnych. 6 grudnia 2018 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym działki te znalazły się na terenach przeznaczonych pod działalność przemysłowo - usługową. Burmistrz … zatwierdził podział ww. terenów zgodnie z MPZP w ten sposób, że została wydzielona m.in. działka 1. Działka jest niezabudowana. Obecnie Zainteresowani zamierzają sprzedać ww. działkę.

Dodatkowo Zainteresowani wskazali, że:

-     nie podejmowali żadnych działań mających charakter zawodowy znamionujących działalność gospodarczą w zakresie doprowadzenia do sprzedaży przedmiotowej działki - ewentualny nabywca sam dotarł do właścicieli działek na których chce inwestować,

-     nie są czynnymi zarejestrowanymi podatnikami PTU,

-     działka będąca przedmiotem sprzedaży nie będzie, nie jest i nie była oddana w najem lub dzierżawę przez żadnego z Zainteresowanych,

-     nie będą ponosić żadnych nakładów na uatrakcyjnienie działki do dnia sprzedaży,

-     nie podejmowali i nie podejmą działań marketingowych,

-     nie są rolnikami ryczałtowymi,

-     nie dokonywali dostawy produktów rolnych z przedmiotowej działki,

-     działka i jej produkty wykorzystywane są i będą na potrzeby własne wnioskujących i nie będzie ona wykorzystywana w żaden inny sposób,

-     nie udzielili żadnych pełnomocnictw w związku ze sprzedażą przedmiotowej działki,

-     ekonomiczne ryzyko niepowodzenia sprzedaży działki ponosi wyłącznie kupujący,

-     nie dokonywali wcześniej sprzedaży nieruchomości, natomiast posiadają je ale tylko … zamierza dokonać sprzedaży - w ramach tej samej transakcji.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że podejmowali Państwo działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem wniosku brak jest przesłanek pozwalających uznać Państwa za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z tytułu ich sprzedaży.

Z opisu sprawy nie wynika taka Państwa aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

W okolicznościach niniejszej sprawy brak podstaw do uznania, że sprzedaż udziałów w działce 1 będzie dostawą dokonywaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Sprzedaż udziałów w ww. działce stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności, a Pan i Zainteresowani niebędący stroną postępowania nie działają jako handlowcy. W Państwa działaniach nie występuje ciąg zdarzeń, które przesądzałyby o uznaniu planowanej sprzedaży za prowadzenie działalności gospodarczej. Podejmowane przez Pana oraz pozostałych Zainteresowanych czynności stanowią jedynie racjonalny sposób gospodarowania posiadanym majątkiem prywatnym.

Zatem dokonując sprzedaży udziałów w działce 1 będą Państwo korzystali z przysługującego Państwu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym.

Powyższe potwierdza, że sprzedaż ww. udziałów stanowić będzie w Państwa przypadku zwykłe wykonywanie prawa własności, gdyż w opisanej sytuacji, zbycie przedmiotowej działki będzie stanowiło działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie będą miały zastosowania. Brak jest zatem przesłanek pozwalających uznać Państwa za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, prowadzących działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.

Wobec powyższego planowana sprzedaż udziałów w opisanej we wniosku działce 1 nie będzie działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym w zakresie tej sprzedaży nie będą Państwo podatnikami podatku VAT.

Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji indywidualnej.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan … (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.