Interpretacja 0113-KDIPT1-1.4012.53.2026.2.ŻR

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 8 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku uiszczenia podatku VAT z tytułu zapłaty otrzymanej na mocy ugody sądowej.

Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 11 lutego 2026 r. (data wpływu 19 lutego 2026 r.) oraz 27 lutego 2026 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W grudniu 2024 r. złożył Pan do Sądu Rejonowego dla … w … pięć pozwów o zapłatę przeciwko Spółce (zwana dalej jako „pozwana” i jako „spółka”) i zasądzenie od pozwanej Spółki kwot:

1)  … zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od tej kwoty od dnia 21.12.2021 r. do dnia zapłaty,

2)  … zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od tej kwoty od dnia 21.12.2021 r. do dnia zapłaty,

3)  … zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od tej kwoty od dnia 21.12.2021 r. do dnia zapłaty,

4)  … zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od tej kwoty od dnia 21.12.2021 r. do dnia zapłaty,

5)  … zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od tej kwoty od dnia 21.12.2021 r. do dnia zapłaty.

Pierwszy pozew dotyczył części niezapłaconej prowizji za miesiące: styczeń, luty i część marca 2019 r. wyszczególniając: kwota … zł tytułem niezapłaconej prowizji za miesiąc styczeń 2019 r., kwota … zł tytułem niezapłaconej prowizji za miesiąc luty 2019 r., kwota … zł tytułem części niezapłaconej prowizji za marzec 2019 r.

Drugi pozew dotyczył części niezapłaconej prowizji za miesiące: część marca, kwiecień, maj i część czerwca 2019 r. Wyszczególniając: kwota … zł tytułem części niezapłaconej prowizji za miesiąc marzec 2019 r., kwota … zł tytułem niezapłaconej prowizji za miesiąc kwiecień 2019 r., kwota … zł tytułem niezapłaconej prowizji za miesiąc maj 2019 r., kwota … zł tytułem części niezapłaconej prowizji za część czerwca 2019 r.

Trzeci pozew dotyczył części niezapłaconej prowizji za miesiące: część czerwca, lipiec i część sierpnia 2019 r. Wyszczególniając: kwota … zł tytułem części niezapłaconej prowizji za miesiąc czerwiec 2019 r., kwota … zł tytułem niezapłaconej prowizji za miesiąc lipiec 2019 r., kwota … zł tytułem części niezapłaconej prowizji za miesiąc sierpień 2019 r.

Czwarty z pozwów dotyczył części niezapłaconej prowizji za miesiące: część sierpnia, wrzesień i część października 2019 r. Wyszczególniając: kwota … zł tytułem części niezapłaconej prowizji za miesiąc sierpień 2019 r., kwota … zł tytułem niezapłaconej prowizji za miesiąc wrzesień 2019 r., kwota … zł tytułem części niezapłaconej prowizji za miesiąc październik 2019 r.

Piąty z pozwów dotyczył części niezapłaconej prowizji za miesiące: część października, listopad, grudzień 2019 r. Wyszczególniając: kwota … zł tytułem części niezapłaconej prowizji za miesiąc październik 2019 r., kwota … zł tytułem niezapłaconej prowizji za miesiąc listopad 2019 r., kwota … zł tytułem niezapłaconej prowizji za miesiąc grudzień 2019 r.

Różne kwoty w pozwach miały na celu identyfikację, rozróżnienie wszystkich postępowań. Sygnatura spraw i wartość przedmiotu sporu informuje, o jakie miesiące roku 2019 chodzi.

Zarówno Pan, jak i pozwana, są przedsiębiorcami. Pan - powód świadczy usługi agencyjne polegające na pośrednictwie w sprzedaży towarów, zaś pozwana jest producentem … .

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł Pan z pozwaną najpierw w 2013 r. ustną umowę a następnie na piśmie umowę z dnia 9.06.2014 r. zmienioną kilkoma aneksami, która łączyła Państwa do dnia 31.12.2019 r., kiedy to pozwana pismem z dnia 31.12.2019 r. rozwiązała z Panem umowę bez zachowania terminów wypowiedzenia, tj. ze skutkiem natychmiastowym.

Przedmiotem umowy było świadczenie przez Pana (dalej również jako: agent) usług agencyjnych, polegających na stałym pośredniczeniu, za wynagrodzeniem, przy zawieraniu z klientami - sieciami handlowymi umów na rzecz pozwanej. Czynnościami faktycznymi realizowanymi przez Pana było w szczególności wyszukiwanie osób, z którymi można zawierać umowy, udział w rokowaniach mających na celu zawarcie umowy, skłanianie osób trzecich do zawarcia umowy lub przyjęcia oferty, przekazywanie próbek, informowanie o warunkach umów i właściwościach towaru.

Umowa z dnia 9.06.2014 r. przewidywała wynagrodzenie prowizyjne dla Pana liczone w groszach od każdej … do sieci handlowych pozyskanych przez Pana. Powołana wyżej umowa z dnia 9.06.2014 r. była wielokrotnie aneksowana, ostatni aneks obniżający Pana wynagrodzenie datowany był na 1.01.2019 r. i miał obowiązywać na czas nieokreślony.

Gdyby ten aneks z dnia 1.01.2019 r. nie został zawarty, Pana wynagrodzenie prowizyjne w roku 2019 r. byłoby znacząco wyższe.

Odnośnie do skutków tego aneksu z dnia 1.01.2019 r. należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności: aneks obniżał Pana wynagrodzenie (w okresie od dnia 1.01.2019 r. do dnia podwyższenia ceny zakupowej - czyli w realiach niniejszej sprawy do 31.12.2019) wynikające z umowy z tytułu sprzedaży do sieci x i nie dotyczył innych sieci (podane niżej kwoty są kwotami netto):

a)  z 3 groszy do 1,5 grosza za …,

b)  z 3 groszy do 2 groszy za … .

Gdyby aneks z dnia 1.01.2019 r. nie został zawarty, to prowizja powoda w okresie od dnia 1.01.2019 r. do dnia 31.12.2019 r. byłaby wyższa (byłaby liczona na podstawie pierwotnej umowy i wcześniejszych aneksów) i wynosiłaby z tytułu sprzedaży do sieci x od 1 butelki:

a)  1,5 grosza za …,

b)  3 grosze za … .

Współpracując z pozwaną w roku 2019 i wystawiając co miesiąc faktury prowizyjne działał Pan w przekonaniu, że aneks z dnia 1.01.2019 r. jest wiążący i że pozwana go zaakceptowała i podpisała. Aneks ten podpisany przez Pana w dwóch egzemplarzach zaniósł Pan do sekretariatu pozwanej, a tam Pani z sekretariatu poprosiła aby go położyć na biurku członka zarządu pozwanej. Następnie kilkukrotnie pytał Pan w sekretariacie czy ten aneks jest podpisany, ale uzyskał Pan jedynie odpowiedź, że jeszcze nie jest podpisany.

Do dnia otrzymania pisma pełnomocnika pozwanej z dnia 25.01.2021 r. był Pan przekonany, że ten aneks pozwana zaakceptowała, że został również przez pozwaną podpisany i jest wiążący. Przez cały rok 2019 nikt ze strony pozwanej nie oświadczył Panu, że nie zgadza się na postanowienia aneksu i że pozwana go nie akceptuje i go nie podpisze.

Wystawiając pozwanej faktury prowizyjne za 2019 r. działał Pan w przekonaniu, że Pana wynagrodzenie prowizyjne jest należne w wysokości wynikającej z tegoż aneksu z dnia 1.01.2019 r.

Niezwarcie aneksu z dnia 1.01.2019 r. skutkuje oceną, że przysługuje Panu wobec pozwanej dodatkowe roszczenie o podwyższenie wynagrodzenia ujętego w fakturach za 2019 r.

Niezwarcie aneksu z dnia 1.01.2019 r. oznacza, że faktury za rok 2019 r. (które wystawił Pan pozwanej w oparciu o otrzymane od pozwanej ilościowe zestawienia sprzedaży) wystawiał Pan błędnie na zaniżone kwoty, albowiem wynagrodzenie za rok 2019 z tytułu sprzedaży … o oznaczonej pojemności do wszystkich pozostałych magazynów powinno być wyższe o 1 grosz za …, co daje łącznie kwotę … zł netto plus VAT, tj. … zł brutto z podatkiem VAT za okres od stycznia do grudnia 2019 r.

Jako że pozwana zapłaciła Panu wynagrodzenie w kwocie … zł plus VAT (które dotyczyło „innych magazynów”) za poszczególne miesiące roku 2019 r., Pozwana winna jeszcze zapłacić Panu różnicę, tj. … zł netto plus VAT, czyli … zł brutto z podatkiem VAT.

Z uwagi na powyższe złożył Pan pięć pozwów przeciwko Spółce, każdy z pozwów obejmował jedynie część przysługującego Panu roszczenia, zgodnie z powyższą rozpiską. Każdy z pozwów wywołał osobny proces, każdy z nich miał osobną sygnaturę.

W dniu 17 grudnia 2025 r. zawarta została ugoda sądowa. W dniu 17.12.2025 r. przed podpisaniem ugody w sądzie, wszystkie pięć spraw z sądu rejonowego zostało połączonych do sprawy o wspólnej sygnaturze, stąd jedna ugoda do wszystkich pięciu procesów. Zgodnie z ugodą Strona pozwana zobowiązana jest zapłacić Panu kwotę … zł (słownie: sto osiemdziesiąt pięć tysięcy złotych) bez odsetek w terminie 21 dni od dnia zawarcia ugody. Płatność miała nastąpić na wskazany rachunek bankowy, przy czym za datę płatności uważana jest data obciążenia rachunku bankowego Strony pozwanej.

W dniu 7 stycznia 2025 r., Strona pozwana przelała ww. kwotę na Pana rachunek bankowy. Konieczne jest, żeby nadmienić, że podstawą wpłaty … zł była ugoda sądowa, a nie wyrok. Ugoda sądowa nie różnicuje podstawy tej zapłaty.

W Pana subiektywnej ocenie jest to zapłata części należności głównej dochodzonej łącznie 5 pozwami na łączną kwotę … zł brutto - która to kwota stanowiła zaległą prowizję za okres 12 miesięcy, tj. od stycznia do grudnia 2019 r.

W ugodzie odstąpiono w całości od odsetek i kosztów procesu.

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że jest Pan czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Ostatnia wystawiona i rozliczona faktura z tytułu wykonanej na rzecz pozwanej Spółki działalności, polegającej na sprzedaży … objętej aneksem, o którym mowa we wniosku, była wystawiona 31.12.2019 r. Była to faktura nr … . Rozliczył Pan tę fakturę w deklaracji VAT-7 w grudniu 2019, a wysłana była 22 stycznia 2020 r.

Do faktur za rok 2019 wystawionych w oparciu o otrzymane od pozwanej Spółki otrzymane ilościowe zestawienie sprzedaży, a zaniżających wynagrodzenie za rok 2019 z tytułu sprzedaży … nie wystawił Pan faktur korygujących.

W sprawie będącej przedmiotem wniosku o interpretację nie wystąpiły żadne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 70 § 2-8 Ordynacji podatkowej.

Przedawnienie zobowiązania podatkowego z tytułu wykonania usług objętych zakresem wniosku w rozumieniu art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zobowiązanie podatkowe przedawniło się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, w związku z tym zobowiązania podatkowe w podatku VAT za okresy rozliczeniowe od stycznia 2019 r. do listopada 2019 r. przedawniły się wraz z upływem 31 grudnia 2024 roku, a zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za grudzień 2019 r. przedawniło się z upływem 31 grudnia 2025 roku. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia, co oznacza, że po upływie określonego czasu zobowiązanie podatkowe - chociażby niezapłacone wygasa.

Dodatkowo poprosił Pan o uwzględnienie oczywistej omyłki pisarskiej poprzez wskazanie daty wykonania przelewu od pozwanej spółki na kwotę … zł (słownie: sto osiemdziesiąt pięć tysięcy złotych) jako 7 stycznia 2025 r., podczas gdy data faktyczna wykonania przelewu to 7 stycznia 2026 r.

Pytanie

Czy podatnik na gruncie podatku VAT będzie zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług (VAT) po zapłacie przez pozwaną Spółkę kwoty … zł (słownie: sto osiemdziesiąt tysięcy złotych) na jego rzecz, na mocy ugody sądowej zawartej przed Sądem Rejonowym w …, w grudniu 2025 roku za wynagrodzenie za działalność agencyjną wykonywaną w 2019 roku?

Pana stanowisko w sprawie

Pan jako powód nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku VAT po zapłacie przez pozwaną Spółkę kwoty … zł na Pana rzecz z uwagi na przedawnienie zobowiązań podatkowych w podatku VAT.

Przedawnienie zobowiązań podatkowych w podatku VAT za okresy rozliczeniowe, za które dochodził Pan od Spółki należnego wynagrodzenia, jest równoznaczne z tym, że Pan jako agent nie ma możliwości wystawienia Spółce faktury (czy też faktury korygującej) i zapłaty do organu podatkowego podatku VAT należnego z tytułu świadczenia w 2019 roku usług agencyjnych. Gdyby wystawił Pan Spółce fakturę (fakturę korygującą), to podatek VAT wykazany w takiej fakturze i zapłacony ewentualnie do Urzędu Skarbowego podlegałby zwrotowi jako podatek nienależnie zapłacony. Fakt, że zapłata części tego wynagrodzenia nastąpiła po kilku latach od wykonania tej usługi nie ma znaczenia dla ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego. Wobec tego, w niniejszej sprawie uznaje Pan, że nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku VAT od kwoty … zł, która to dotyczy faktur z roku 2019.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez to rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa (art. 8 ust. 1 ustawy o VAT). Świadczenie usług agencyjnych na rzecz Spółki na podstawie umowy z 2019 roku podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT w roku 2019.

Z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT wynika, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania usługi. Jeżeli jednak usługa jest rozliczana w następujących po sobie okresach, uznaje się ją za wykonaną z końcem każdego okresu, którego dotyczy płatność. Zawarta między stronami umowa (§ 5 ust. 1) przewidywała miesięczne okresy rozliczeniowe, dlatego należy przyjąć, że usługi agencyjne były uznawane za wykonane z końcem każdego miesiąca. Każdy kolejny miesiąc trwania umowy wyznaczał moment powstania obowiązku podatkowego w VAT. Jako podatnik był Pan zobowiązany do zapłaty podatku należnego do 25 dnia miesiąca następującego po danym miesiącu rozliczeniowym (art. 99 ust. 2 i 3 ustawy o VAT).

Następnie należy przejść do kwestii dotyczącej przepisów Ordynacji podatkowej, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia, co oznacza, że po upływie określonego czasu zobowiązanie podatkowe - chociażby niezapłacone wygasa.

Dalej art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Wobec Pana jako podatnika rozliczającego podatek VAT miesięcznie nie zaistniała żadna okoliczność skutkująca zawieszeniem/przerwaniem biegu terminu przedawnienia. W związku z tym zobowiązania podatkowe w podatku VAT za okresy rozliczeniowe od stycznia 2019 r. do listopada 2019 r. przedawniły się wraz z upływem 31 grudnia 2024 roku, a zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za grudzień 2019 r. przedawniło się z upływem 31 grudnia 2025 roku.

Z uwagi na przytoczone powyżej przepisy prawne organ podatkowy nie może przyjąć wpłaty na przedawnione zobowiązanie podatkowe, bowiem przestało ono istnieć. Gdyby nastąpiła taka wpłata to podlega ona zwrotowi jako nadpłata.

Sam Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 11 września 2025 r., znak: 0114-KDIP3-1.4011.527.2025.4.EC wskazywał, że istotą przedawnienia jest to, że wskutek upływu określonego czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa. Dalej Dyrektor wskazuje, że przedawnienie oznacza, że w odniesieniu do okresu, który uległ przedawnieniu nie mogą być dokonywane żadne czynności ani zwiększające zobowiązanie podatkowe, ani zmniejszające. Z chwilą upływu terminu przedawnienia nie ma możliwości modyfikacji rozliczenia podatkowego ani kontrola jego prawidłowości.

Ze względu na przedstawione powyżej rozważania prawne stwierdzić należy, że upływ przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku VAT oznacza, że Pan jako podatnik nie ma możliwości wystawienia faktury ani też faktury korygującej dokumentującej dokonaną zapłatę przez spółkę wynagrodzenia za usługi agencyjne wykonane w 2019 roku. Należy zwrócić bowiem uwagę, że obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu świadczenia tych usług powstał po Pana stronie wraz z upływem poszczególnych miesięcy 2019 r., stanowiących zgodnie z umową okresy rozliczeniowe. To, że zapłata wynagrodzenia na podstawie ugody sądowej nastąpiła po kilku latach od wykonania usługi pozostaje bez znaczenia dla momentu powstania obowiązku podatkowego. Korygowanie rozliczeń podatku VAT w odniesieniu do przedawnionych zobowiązań podatkowych jest niemożliwe.

Na marginesie wskazać należy, iż cała kwota zostanie opodatkowana podatkiem od osób fizycznych (PIT).

Powyższe wnioski znajdują potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie organów podatkowych, które poniżej Pan przytoczył:

1)  z dnia 11 września 2025 r., znak: 0114-KDIP4-3.4012.331.2025.3.IG (skutki podatkowe wystawienia faktury korygującej): „Z opisu sprawy wynika, że w sprawie toczył się spór sądowy (sprawa była objęta postępowaniem cywilnym przed sądem powszechnym) pomiędzy Panem a kontrahentem, co do wysokości kwoty należnej za wyświadczoną przez Pana na rzecz kontrahenta usługę w 2017 r. Wystawił Pan fakturę na kwotę 140 000 zł kontrahent odmówił jednak zapłaty pełnej kwoty z ww. faktury po kilku latach postępowania. W 2024 r. sąd powszechny wydał prawomocny wyrok. Zgodnie z którym kontrahent był zobowiązany zapłacić tylko kwotę z wstępnej wyceny 62.250 zł netto + odsetki (...), instytucja przedawnienia ma to do siebie, że w odniesieniu do okresu, który uległ przedawnieniu nie mogą być dokonywane żadne czynności ani zwiększające zobowiązanie podatkowe ani zmniejszające zobowiązanie podatkowe. Skoro jak wskazano wyżej nie wystąpiły żadne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie, to nie przysługiwało Panu prawo do wystawienia faktury korygującej do faktury pierwotnej z 2017 r. zmniejszającej podstawę opodatkowania VAT w 2024 r. Na podstawie wskazanego we wniosku wyroku sądowego zatem zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za okres, w którym została wystawiona pierwotna faktura uległo już przedawnieniu, zgodnie z art. 70 § 1 ordynacji podatkowej, gdyż od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, do 2024 r. minął już okres 5 lat.”

2)  z dnia 14 maja 2025 r. znak 0114-KDIP4-1 4012.118.2025.3.RMA (skutki podatkowe prawa do odliczenia podatku naliczonego). Zatem zarówno w przypadku faktury VAT za dodatkowe roboty budowlane, wykonane przez wykonawcę w 2013 r. wystawioną po uprawomocnieniu się wyroku sądu okręgowego z 18 lutego 2025 r., jak również w sytuacji odmowy wystawienia tej faktury VAT - nie będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym otrzymają Państwo fakturę VAT dokumentującą realizację ww. usług budowlanych oraz podatku naliczonego wynikającego z prawomocnego wyroku sądu okręgowego z 18 lutego 2025 r. stwierdzającego fakt wykonania przedmiotowych robót budowlanych, jak też należne za nie na rzecz wykonawcy wynagrodzenie, w ramach którego ujęty został podatek VAT w wysokości 23%.”

3)  z dnia 7 lutego 2022 r., znak 0114-KDIP4-2 4012.850.2021.1.AA (odliczanie VAT w związku z korektą faktury). Zgodnie z instytucją przedawnienia w odniesieniu do okresu, który uległ przedawnieniu nie mogą być dokonywane żadne czynności ani zwiększające zobowiązanie podatkowe, ani zmniejszające zobowiązanie podatkowe. Podatnik nie jest tym samym zobowiązany do posiadania dokumentów oraz ewidencji prowadzonych dla celów rozliczania podatku za okresy, które uległy przedawnieniu. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat. Zatem termin początkowy i końcowy przedawnienia podatkowego wyznacza termin płatności tegoż zobowiązania (z zastrzeżeniem instytucji zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia, które wpływają na końcowy termin przedawnienia). Przedawnienie oznacza, że po upływie określonego czasu od momentu powstania zobowiązania podatkowego zobowiązanie to wygasa, a organ podatkowy, po upływie terminu przedawnienia nie może domagać się uregulowania (nie ma możliwości wyegzekwowania) należnego świadczenia. Należy przy tym zauważyć, że przedawnienie następuje z mocy prawa. Z okoliczności sprawy wynika, że nie wystąpiły okoliczności przerywające lub zawieszające bieg przedawnienia przewidziane przez przepisy prawa podatkowego. Na powyższe nie ma także wpływu toczące się przed sądami postępowania zarówno sądu I instancji, jak i sądu apelacyjnego. Zatem skoro nie wystąpiły żadne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg terminu przedawnienia w analizowanej sprawie, to XYZ nie miał prawa do wystawienia po 31 grudnia 2020 r. duplikatu faktury oraz faktury korygującej do faktury objętej okresem przedawnienia.”

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy:

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z art. 19a ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r.:

Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Przy czym, zgodnie z zasadą ogólną sformułowaną w powołanym art. 19a ust. 1 ustawy – obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności świadczył Pan usługi agencyjne polegające na pośrednictwie w sprzedaży … . Umowa zawarta ze Spółką przewidywała wynagrodzenie prowizyjne dla Pana liczone w groszach od … do sieci handlowych pozyskanych przez Pana. Powołana wyżej umowa była wielokrotnie aneksowana, ostatni aneks obniżający Pana wynagrodzenie datowany był na 1.01.2019 r. i miał obowiązywać na czas nieokreślony. Jednakże Spółka nie zgodziła się na postanowienia aneksu i go nie podpisała. Wystawiając Spółce faktury prowizyjne za 2019 r. działał Pan w przekonaniu, że Pana wynagrodzenie prowizyjne jest należne w wysokości wynikającej z aneksu z 1.01.2019 r. Niezawarcie aneksu z 1.01.2019 r. spowodowało, że przysługuje Panu wobec pozwanej Spółki dodatkowe roszczenie o podwyższenie wynagrodzenia ujętego w fakturach za 2019 r. Ostatnia wystawiona i rozliczona faktura z tytułu wykonanej na rzecz pozwanej Spółki działalności, polegającej na sprzedaży … objętej aneksem, o którym mowa we wniosku, była wystawiona 31.12.2019 r. Rozliczył Pan tę fakturę w deklaracji VAT-7 w grudniu 2019. Do faktur za rok 2019 wystawionych w oparciu o otrzymane od pozwanej Spółki otrzymane ilościowe zestawienie sprzedaży, a zaniżających wynagrodzenie za rok 2019 z tytułu sprzedaży … nie wystawił Pan faktur korygujących. 17 grudnia 2025 r. zawarta została ugoda sądowa. Zgodnie z ugodą Strona pozwana zobowiązana jest zapłacić Panu kwotę … zł, bez odsetek w terminie 21 dni od dnia zawarcia ugody. Płatność miała nastąpić na wskazany rachunek bankowy, przy czym za datę płatności uważana jest data obciążenia rachunku bankowego strony pozwanej. Strona pozwana przelała ww. kwotę na Pana rachunek bankowy 7 stycznia 2026 r.

W tym miejscu wskazania wymaga, iż myśl art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 111 ze zm.):

Natomiast definicja zobowiązania podatkowego jest zawarta w art. 5 ustawy Ordynacja podatkowa, w myśl której zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.

Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa :

Natomiast jak stanowi art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:

Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe bowiem przestaje istnieć.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 r. sygn. akt I FPS 9/08 oraz linią orzeczniczą sądów, przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie również do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku lub nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, która może być zadeklarowana przez podatnika do przeniesienia na następny miesiąc.

Przedawnienie zobowiązań podatkowych dotyczy zatem wszystkich zobowiązań, bez względu na sposób ich powstania. Przedawnieniu podlegają zarówno zobowiązania powstałe po doręczeniu decyzji ustalającej, jak i zobowiązania powstające z mocy prawa.

W komentowanym przepisie określony jest jeden termin przedawnienia - wynoszący 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin ten nie może być ani odroczony (art. 48 Ordynacji podatkowej) przez organ podatkowy, ani też przedłużony przez Ministra właściwego do spraw finansów publicznych (art. 50 Ordynacji podatkowej).

W związku z powyższym należy przyjąć tezę, że jeżeli przedawnia się zobowiązanie podatkowe, to wraz z nim przedawnieniu ulegają także inne elementy danego stosunku prawno-podatkowego.

W kwestii przedawnienia wypowiedział się również Trybunał Sprawiedliwości UE w orzeczeniu z 21 stycznia 2010 r. w sprawie C-472/08. W orzeczeniu tym TSUE orzekł, że :

Termin taki sam w sobie nie jest w stanie praktycznie uniemożliwić lub nadmiernie utrudnić wykonywania prawa do odliczenia, ponieważ trzyletni termin przedawnienia może w zasadzie umożliwić każdemu przeciętnie uważnemu podatnikowi skuteczne dochodzenie uprawnień przysługujących mu w porządku prawnym Unii.

Skoro TSUE za zgodny z zasadami uznał 3-letni okres przedawnienia, to tym bardziej za taki należy uznać termin 5-letni przewidziany w polskich przepisach podatkowych.

Analiza przywołanych wyżej przepisów wskazuje, że prawa i obowiązki m.in. w zakresie wystawiania faktur i rozliczenia podatku na ich podstawie, obowiązują podatników dopóty, dopóki zobowiązanie podatkowe określone w tych fakturach nie uległo przedawnieniu. Okres przedawnienia – zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej – co do zasady – wynosi pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a kończy się z upływem 5 lat. Zatem, termin początkowy i końcowy przedawnienia podatkowego wyznacza termin płatności tegoż zobowiązania (z zastrzeżeniem instytucji zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia, które wpływają na końcowy termin przedawnienia).

W ustawie Ordynacja podatkowa zostały wskazane także okoliczności, które zawieszają, bądź też przerywają bieg terminu przedawnienia.

W myśl art. 70 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:

Zgodnie z art. 70 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Jak stanowi art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa:

W myśl art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa:

Prawa i obowiązki m.in. w zakresie wystawiania faktur i rozliczenia podatku na ich podstawie, obowiązują podatników dopóty, dopóki zobowiązanie podatkowe określone w tych fakturach nie uległo przedawnieniu. Instytucja przedawnienia ma to do siebie, że w odniesieniu do okresu, który uległ przedawnieniu nie mogą być dokonywane żadne czynności ani zwiększające zobowiązanie podatkowe, ani zmniejszające zobowiązanie podatkowe. Podatnik nie jest tym samym zobowiązany ani do wystawiania dokumentów za okresy, które uległy przedawnieniu.

Zakresem wniosku objęte są usługi agencyjne polegające na pośrednictwie w sprzedaży, które świadczył Pan na rzecz Spółki w okresie od stycznia do grudnia 2019 r. Ostatnia wystawiona i rozliczona faktura z tytułu wykonanej na rzecz pozwanej Spółki działalności, była wystawiona 31.12.2019 r. Rozliczył Pan tę fakturę w deklaracji VAT-7 w grudniu 2019. Zatem należność, którą otrzymał Pan 7 stycznia 2026 r. stanowi zapłatę za wykonane na rzecz Spółki w okresie od stycznia do grudnia 2019 r. usługi agencyjne.

Jednocześnie – jak wskazał Pan we wniosku - w sprawie będącej przedmiotem wniosku o interpretację nie wystąpiły żadne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 70 § 2-8 Ordynacji podatkowej. Zatem skoro w analizowanej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg terminu przedawnienia, zobowiązanie podatkowe dotyczące usług wykonanych w okresie od stycznia do grudnia 2019 r. uległo przedawnieniu (odpowiednio z upływem 31 grudnia 2024 r. i 31 grudnia 2025 r.).

W konsekwencji powyższego nie jest Pan zobowiązany do uiszczenia podatku VAT z tytułu otrzymania, na mocy ugody sądowej, zapłaty od pozwanej Spółki za wykonane w okresie od stycznia do grudnia 2019 r. usługi agencyjne polegające na pośrednictwie w sprzedaży.

Zatem stanowisko Pana uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. Jako element stanu faktycznego przyjąłem wskazaną okoliczność, że w sprawie będącej przedmiotem wniosku nie wystąpiły żadne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 70 § 2-8 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, w szczególności jeśli w sprawie wystąpiły okoliczności przerywające lub zawieszające bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 70 § 2-8 Ordynacji podatkowej, wydana interpretacja traci swoją aktualność.

Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Odnośnie powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, zauważam, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.