Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT opłat pobieranych przez Gminę za zajęcie gruntów pełniących funkcję dróg wewnętrznych.
Gmina jest czynnym podatnikiem VAT i właścicielem gruntów, na których znajdują się drogi wewnętrzne ogólnodostępne, niezaliczone do dróg publicznych. Gmina pobiera opłaty za zajęcie tych gruntów na cele niezwiązane z utrzymaniem dróg (np. roboty, umieszczanie infrastruktury technicznej, obiektów budowlanych i reklam). Zasady i stawki opłat są ustalane jednostronnie aktem generalnym (zarządzenie/uchwała),…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
16 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT opłat pobieranych przez Gminę za zajęcie (udostępnienie) gruntów stanowiących własność Gminy, pełniących funkcję dróg wewnętrznych (ogólnodostępnych), niezaliczonych do żadnej kategorii dróg publicznych i nieobjętych pasem drogowym drogi publicznej, na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (tj. w celu prowadzenia robót oraz umieszczania urządzeń infrastruktury technicznej, obiektów budowlanych i reklam).
Uzupełnili go Państwo pismem 30 lipca 2026 r. (według daty wpływu).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Gmina … jest jednostką samorządu terytorialnego, posiadającą osobowość prawną, zarejestrowaną jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Gmina rozlicza podatek od towarów i usług łącznie ze swoimi jednostkami organizacyjnymi (centralizacja rozliczeń VAT).
Gmina realizuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.), do zadań własnych Gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy).
Gmina jest właścicielem nieruchomości (działek gruntu), na których zlokalizowane są drogi. Część z nich stanowi drogi publiczne (drogi gminne) w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889 ze zm., dalej: „u.d.p.”). Dla tych dróg Gmina, jako zarządca drogi, pobiera opłaty za zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 u.d.p., w drodze decyzji administracyjnej. Opłaty te nie są przedmiotem niniejszego wniosku.
Przedmiotem wniosku są opłaty pobierane przez Gminę za zajęcie (udostępnienie) gruntów – działek stanowiących własność Gminy – które faktycznie pełnią funkcję dróg (dróg wewnętrznych ogólnodostępnych), lecz nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych określonych w art. 2 ust. 1 u.d.p. i tym samym nie są objęte pasem drogowym drogi publicznej w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p. (dalej: „drogi wewnętrzne” lub „grunty Gminy”).
Zajęcie wskazanych gruntów następuje na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, w szczególności w celu:
a) prowadzenia robót w pasie drogowym;
b) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej (wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, energetycznych, telekomunikacyjnych) niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;
c) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych oraz reklam.
Zasady udostępniania gruntów oraz wysokość opłat Gmina ustala jednostronnie – w drodze aktu o charakterze generalnym (zarządzenia Wójta Gminy/uchwały Rady Gminy) określającego stawki opłat. Podmiot zajmujący grunt nie ma wpływu na wysokość opłaty; opłata nie podlega negocjacjom ani swobodnemu kształtowaniu na zasadzie swobody umów. Opłaty stanowią dochód budżetu Gminy i służą celom publicznym. Udostępnianie ogólnodostępnych dróg wewnętrznych następuje w ramach wykonywania przez Gminę zadań własnych w zakresie gminnych dróg.
Pytania
Czy opłaty pobierane przez Gminę za zajęcie (udostępnienie) gruntów stanowiących własność Gminy, pełniących funkcję dróg wewnętrznych (ogólnodostępnych), niezaliczonych do żadnej kategorii dróg publicznych i nieobjętych pasem drogowym drogi publicznej, na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (tj. w celu prowadzenia robót oraz umieszczania urządzeń infrastruktury technicznej, obiektów budowlanych i reklam), podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
Państwa stanowisko w sprawie
W ocenie Gminy, opłaty, o których mowa w pytaniu, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pobierając je, Gmina nie działa w charakterze podatnika tego podatku w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”), lecz występuje jako organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, realizujący zadania własne nałożone odrębnymi przepisami prawa. Pobierane opłaty mają charakter daniny publicznej, a nie wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
1. Przedmiot opodatkowania i pojęcie świadczenia usług
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie, które nie stanowi dostawy towarów (art. 8 ust. 1 ustawy o VAT). Aby dana czynność stanowiła opodatkowane świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, a otrzymane wynagrodzenie pozostaje w bezpośrednim związku z tym świadczeniem (ekwiwalentność). Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku TSUE z dnia 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 Tolsma.
2. Wyłączenie organów władzy publicznej z grona podatników (art. 15 ust. 6 ustawy o VAT)
Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Przepis ten stanowi implementację art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Wyłączenie ma charakter podmiotowo-przedmiotowy i znajduje zastosowanie po łącznym spełnieniu dwóch przesłanek:
(i) podmiotem czynności jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
(ii) czynność należy do zadań nałożonych przepisami prawa, dla realizacji których organ został powołany, i nie jest wykonywana na podstawie umowy cywilnoprawnej.
Kryterium rozgraniczającym jest charakter czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają podmiot z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem go za podatnika.
3. Gmina jako organ władzy publicznej realizujący zadania własne
Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego stanowiącą element władzy publicznej (art. 16 ust. 2, art. 163 i art. 164 Konstytucji RP). Zarządzanie drogami i zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych dróg stanowi zadanie własne Gminy (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym). Udostępniając ogólnodostępne drogi wewnętrzne i pobierając z tego tytułu opłaty, Gmina realizuje to zadanie własne, działając w sferze imperium, a nie w sferze dominium.
4. Publicznoprawny charakter opłat
Opłaty pobierane przez Gminę mają charakter daniny publicznej. Ich wysokość jest ustalana jednostronnie, w drodze aktu generalnego (zarządzenia/uchwały), a nie w wyniku negocjacji stron. Podmiot zajmujący grunt nie ma możliwości kształtowania wysokości opłaty ani pozostałych warunków na zasadzie swobody umów (art. 353(1) k.c.). Gmina nie działa zatem jak przedsiębiorca oferujący usługę na rynku, lecz wykonuje władztwo publiczne. Brak jest ekwiwalentności świadczeń charakterystycznej dla stosunku zobowiązaniowego, a pobierana należność nie stanowi wynagrodzenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
5. Brak znaczenia statusu drogi i kwalifikacji gruntu
Okoliczność, że zajmowane grunty nie zostały zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych i nie są objęte pasem drogowym drogi publicznej (art. 4 pkt 1 u.d.p.), nie zmienia publicznoprawnego charakteru czynności. O wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT decyduje charakter czynności (wykonywanie władztwa publicznego w ramach zadań własnych Gminy), a nie formalna kategoria drogi czy kwalifikacja gruntu w ewidencji. Udostępnianie ogólnodostępnych dróg wewnętrznych mieści się w zakresie zadań własnych Gminy w sprawach gminnych dróg; tym samym opłaty pobierane z tego tytułu korzystają z wyłączenia tak samo, jak opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych.
6. Jednolita linia interpretacyjna Dyrektora KIS
Stanowisko Gminy znajduje potwierdzenie w utrwalonej i aktualnej linii interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zgodnie z którą opłaty pobierane przez gminę za zajęcie/udostępnienie pasa drogowego dróg wewnętrznych nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako czynności publicznoprawne mieszczące się w zadaniach własnych gminy. Tytułem przykładu należy wskazać interpretacje indywidualne Dyrektora KIS: a);
Orzecznictwo sądowo-administracyjne
Publicznoprawny charakter opłat za zajęcie pasa drogowego oraz ich wyłączenie spod opodatkowania VAT potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wyrok NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. I FSK 145/11, w którym wskazano, że pobieranie opłat (danin publicznych) za korzystanie z pasa drogowego jest formą sprawowania władztwa publicznego, a podmiot sprawujący zarząd nad drogą działa na ustawowo uregulowanych zasadach, pobierając należność o charakterze daniny publicznej. Pogląd ten pozostaje aktualny także w odniesieniu do dróg wewnętrznych, skoro o wyłączeniu decyduje charakter czynności, a nie kategoria drogi.
7. Konkluzja
Mając na uwadze powyższe, opłaty pobierane przez Gminę za zajęcie (udostępnienie) gruntów pełniących funkcję dróg wewnętrznych, niezaliczonych do dróg publicznych i nieobjętych pasem drogowym drogi publicznej, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji Gmina nie jest zobowiązana do naliczania podatku od tych opłat, do dokumentowania ich fakturami ani do wykazywania ich w ewidencji i deklaracji (JPK_V7) jako sprzedaży opodatkowanej.
Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Art. 15 ust. 6 ustawy, stanowi, że:
Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu podatników podatku od towarów i usług – w zakresie czynności nałożonych przepisami prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
Zaznaczenia wymaga, że takie pojęcia jak „organ władzy publicznej”, czy „urzędy obsługujące te organy” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Choć w wielu aktach normatywnych ustawodawca posługuje się pojęciem „władza publiczna”, czy „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć.
Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy zauważenia wymaga, że celem tej regulacji jest wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do czynności wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej oraz urząd obsługujący ten organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy (urzędy) nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 ze zm.):
Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
W myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.
Art. 9 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, stanowi, że:
1. W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
2. Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
3. Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
Do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym.
Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889 ze zm.):
Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
W myśl art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
2) wojewódzkich - zarząd województwa;
3) powiatowych - zarząd powiatu;
4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.
Stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (…).
Jednak art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że:
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, z wyjątkiem ust. 31, lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 7, lub w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7a lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi (…).
Stosownie do przepisu art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
Według art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam;
4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.
W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy o drogach publicznych:
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) pas drogowy - wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
2) droga - budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt.
W myśl przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
Zgodnie z art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych:
Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (…).
Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych:
Za zajęcie pasa drogowego:
1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub bez decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 31 lub 34,
2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub w decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 31 lub 34,
3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub w decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 31 lub 34
– zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa publicznoprawnego.
Stosownie do art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm.):
Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.
W myśl art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych:
Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.
Pobieranie opłat za zajęcie pasa drogowego jest działaniem mieszczącym się w zakresie Państwa zadań własnych, a więc daniną o charakterze publicznym, która nie stanowi zapłaty za świadczenie usług. Zatem, w zakresie realizacji ww. zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo adresatem normy prawnej, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
Podsumowując, stwierdzam, że pobierane przez Państwa opłaty za zajęcie (udostępnienie) gruntów stanowiących własność Gminy, pełniących funkcję dróg wewnętrznych (ogólnodostępnych), niezaliczonych do żadnej kategorii dróg publicznych i nieobjętych pasem drogowym drogi publicznej, na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (tj. w celu prowadzenia robót oraz umieszczania urządzeń infrastruktury technicznej, obiektów budowlanych i reklam) nie stanowią wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu VAT.
Zatem w przedmiotowej sprawie pobierana przez Państwa danina o charakterze publicznym nie stanowi zapłaty za świadczenie usług.
W konsekwencji, odpłatne udostępnianie przez Państwa gruntów stanowiących własność Gminy, pełniących funkcję dróg wewnętrznych (ogólnodostępnych), niezaliczonych do żadnej kategorii dróg publicznych i nieobjętych pasem drogowym drogi publicznej, na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (tj. w celu prowadzenia robót oraz umieszczania urządzeń infrastruktury technicznej, obiektów budowlanych i reklam), nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Tym samym, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo