Interpretacja 0113-KDIPT1-1.4012.699.2019.11.MH

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

1)    ponownie rozpatruję sprawę z Państwa wniosku z 31 października 2019 r. (data wpływu 6 listopada 2019 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 155/20 z 3 czerwca 2020 r. (data wpływu prawomocnego wyroku 6 lutego 2026 r.) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2025 r. sygn. akt I FSK 1152/20 (data wpływu wyroku 19 grudnia 2025 r.)

2)    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 listopada 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 października 2019 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 17 grudnia 2019 r. (data wpływu 23 grudnia 2019 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Stowarzyszenie (dalej: Wnioskodawca) jest współwłaścicielem nieruchomości, położonej w …., składającej się z działek nr ….; udziały w prawie własności wskazanej nieruchomości Wnioskodawca nabył w drodze spadkobrania po ….

Na nieruchomości, stanowiącej powołane wyżej działki gruntu o numerach …., usytuowana jest stacja transformatorowa.

Planowane jest zniesienie współwłasności nieruchomości, stanowiącej działki gruntu o numerach …. - poprzez podział fizyczny. W wyniku podziału Wnioskodawca nabędzie udziały w niezabudowanych działkach gruntu (dalej: Nieruchomość).

Na podstawie umowy zobowiązującej, zawartej przez Wnioskodawcę w dniu 3 lipca 2019 r. (dalej: Umowa), Wnioskodawczyni jest zobowiązana do sprzedaży Nieruchomości.

Na mocy Umowy, przed sprzedażą Nieruchomości, zostaną dokonane w szczególności następujące działania: Kupujący - na swój koszt i za swym staraniem - uzyska:

1)    ostateczną i prawomocną decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do Nieruchomości;

2)    dwa zjazdy z drogi publicznej, umożliwiające realizację inwestycji na Nieruchomości;

3)    dostęp do mediów;

4)    badania stanu prawnego, badania geodezyjne oraz geotechniczne - dotyczące Nieruchomości;

5)    pozwolenia na wycinkę drzew i krzewów rosnących na Nieruchomości;

6)    ostateczną i prawomocną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla Nieruchomości.

Wnioskodawca umocował osoby wskazane przez kupującego do wykonania ww. czynności.

W dniu sprzedaży Nieruchomość będzie niezabudowanym terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej: u.p.t.u.).

Wnioskodawca oświadcza, że:

·         nieruchomość nie była i nie będzie przedmiotem najmu lub dzierżawy ani nie była i nie będzie w inny sposób wykorzystywana w sposób ciągły do celów zarobkowych;

·         nie podejmował działań, mających na celu uatrakcyjnienie Nieruchomości.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, iż nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej. Działki ani udział w działkach nie były i nie będą więc wykorzystywane do dnia sprzedaży w działalności gospodarczej. Nabywca nie jest osobą fizyczną, więc Wnioskodawca udzielił pełnomocnictwa osobom fizycznym wskazanym przez nabywcę. Pełnomocnictwa obejmują w szczególności działania określone w pkt. 1-6 wskazanych w opisie sprawy.

Pytanie

Czy sprzedaż Nieruchomości będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

W myśl art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 u.p.t.u., rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe oznacza, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie. Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego.

Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód i jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności nie noszą znamion działalności gospodarczej, o której mowa w u.p.t.u.,  to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 u.p.t.u., podmiotu dokonującego tych czynności nie można uznać za podatnika podatku od towarów i usług. Taka sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę majątku prywatnego.

Z powyższymi rozważaniami koresponduje wyrok TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 (Słaby, Kuć), w którym Trybunał podkreślił, że „zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą”. Stwierdził także, że sam podział działek nie jest okolicznością decydującą przy badaniu, czy transakcja dokonywana jest przez podatnika dodając, iż „inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców (...). Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych”.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w niniejszej sprawie nie zostały podjęte i nie zostaną podjęte aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami; nie zostały także zaangażowane środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców. Co więcej, Nieruchomość nie była i nie będzie wykorzystywana w sposób ciągły dla celów zarobkowych (np. do celów najmu czy dzierżawy).

W szczególności nie można uznać, że samo zniesienie współwłasności jest działaniem typowym dla handlowca, podobnie jak udzielenie kupującemu pełnomocnictwa do podjęcia określonych działań, o ile kupujący wykonuje je na własny koszt i za własnym staraniem (jak w niniejszej sprawie).

W świetle powyższego uznać należy, że planowana transakcja sprzedaży Nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż Wnioskodawca nie wystąpi jako podatnik VAT przy dokonywaniu tej transakcji.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 16 stycznia 2020 r. wydałem interpretację indywidualną nr 0113-KDIPT1-1.4012.699.2019.2.MH, w której uznałem, że Państwa stanowisko w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości jest nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 17 stycznia 2020 r.

Skarga na interpretację indywidualną

13 lutego 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga wpłynęła do mnie 18 lutego 2020 r.

Wnieśli Państwo o:

-     uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości;

-     zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił interpretację indywidualną wyrokiem z 3 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 155/20.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 19 listopada 2025 r. sygn. akt I FSK 1152/20 oddalił skargę kasacyjną Organu.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 19 listopada 2025 r. i wpłynął do mnie 6 lutego 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

•        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w ww. wyroku sygn. akt I SA/Łd 155/20 i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt I FSK 1152/20;

•        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 155/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2025 r. sygn. akt I FSK 1152/20.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685) zwanej dalej „ustawą”:

At. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku, wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.

Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem wniosku, tj. czy sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy mieć na uwadze zapadłe w niniejszej sprawie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażone w wyroku z 3 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 155/20 i stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 19 listopada 2025 r. sygn. akt I FSK 1152/20.

W ocenie WSA, zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż przez stronę Skarżącą - nieprowadzącą działalności gospodarczej - nieruchomości będącej niezabudowanym terenem budowlanym, zrodzi obowiązek naliczenia i zapłaty podatku VAT od wartości dokonanej transakcji.

Sąd przyznał rację Skarżącej, iż tego rodzaju rozporządzenie - w okolicznościach faktyczno-prawnych tej konkretnej sprawy - jest rozporządzeniem majątkiem prywatnym.

Sąd wskazał, na tle podobnych stanów faktycznych i prawnych wypracowane zostało stanowisko TSUE, do którego należy się odwołać przywołując chociażby orzeczenie z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), w którym wskazano m.in. kryteria, jakimi należy kierować się dla uznania danej transakcji dostawy (sprzedaży) gruntów za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. TSUE stwierdził m.in., iż czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego, gdyż zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Także okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Sąd odwołał się również do orzecznictwa krajowego, które wypracowało jednolity pogląd (por. wyroki NSA: z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08, z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1289/10, z dnia 16 listopada 2011r., sygn. akt I FSK 1654/11 - dostępne, podobnie jak pozostałe przywołane w uzasadnieniu w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl), że do uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, konieczne jest ustalenie, że prowadzi on zawodowo, w sposób profesjonalny działalność gospodarczą w danym zakresie. Wymaga to każdorazowo zbadania, czy dana dostawa towarów (usług), została wykonana w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym konkretnym zakresie, gdyż podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Nie wystarczy zatem stwierdzenie, iż w ogóle dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, ale musi to być działalność o określonym profilu, bowiem wykonanie danej czynności nawet wielokrotnie nie przesądza ojej opodatkowaniu.

Zdaniem WSA, przyjęcie, iż dana osoba nieprowadząca działalności gospodarczej sprzedając grunty działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie pojedynczych z tych okoliczności.

Zdaniem Sądu, stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ponadto, przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA: składu 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 45/18, z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08).

W świetle powyższych uwag, zdaniem Sądu w analizowanym zdarzeniu przyszłym nie sposób pominąć już chociażby okoliczności w jakich strona Skarżąca stała się właścicielką nieruchomości - udziały w prawie własności wskazanej nieruchomości Skarżąca nabyła w drodze spadkobrania.

Sąd podkreślił, że Skarżąca stała się właścicielem przedmiotowego gruntu na skutek zdarzenia losowego. Niewątpliwie nie można przypisać stronie nabycia nieruchomości w celu dalszego zbycia, co wskazywałoby na podejmowanie czynności w formie zorganizowanej. Skarżąca na skutek nieplanowanego zdarzenia losowego stała się właścicielem nieruchomości, która nie była w żaden sposób wykorzystywana do czynności opodatkowanych, bądź zwolnionych z podatku VAT.

Zdaniem WSA, okolicznością niekwestionowaną jest, iż strona Skarżąca zawarła umowę, na skutek której przyszły nabywca nieruchomości na swój koszt i za swym staraniem poczyni starania w celu przeprowadzenia na przedmiotowej nieruchomości inwestycji, a w szczególności uzyska:

1)    ostateczną i prawomocną decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do nieruchomości;

2)    dwa zjazdy z drogi publicznej, umożliwiające realizację inwestycji na nieruchomości;

3)    dostęp do mediów;

4)    badania stanu prawnego, badania geodezyjne oraz geotechniczne - dotyczące Nieruchomości;

5)    pozwolenia na wycinkę drzew i krzewów rosnących na Nieruchomości;

6)    ostateczną i prawomocną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla Nieruchomości.

Zdaniem WSA, oczywistym jest, iż Skarżącej, racjonalnie gospodarującej swoim mieniem, zależy na zbyciu niewykorzystywanej nieruchomości, co oznacza, iż ze swej strony musi podejmować pewne działania, jak chociażby udzielenie pełnomocnictw celem uzyskania określonych rozstrzygnięć administracyjnych. Nie czyni jednocześnie żadnych nakładów, wszelkie wydatki związane ze ziszczeniem się warunków umowy ponosi kupujący, co więcej, z opisu zdarzenia przyszłego, który jest wiążący dla organu i sądu w niniejszej sprawie wynika, że kwota sprzedaży została już ustalona i uzyskanie określonych pozytywnych dla kupującego decyzji nie spowoduje jej wzrostu, co byłoby wymierną korzyścią. Zatem ziszczenie się warunków umowy uatrakcyjnia nieruchomość, ale wyłącznie dla kupującego. W ocenie Sądu, powyższe nie może umykać uwadze organu. Rezygnacja strony z umocowania kupującego do określonych działań, uzyskania decyzji administracyjnych, pozwoleń, stanowiłaby bezsprzecznie nieracjonalny sposób rozporządzania własnym mieniem. Nie ma podstaw, aby takie umocowanie Skarżącej kwalifikować na równi z angażowaniem środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Opisana aktywność strony, zdaniem Sądu, jest właściwa dla zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, czynnością związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Sąd wskazał, że brak jest podstaw do kwalifikowania jako działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie swoich potrzeb. Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą. W efekcie działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i ciągłości charakteryzujące działalność gospodarczą, gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (a nie okazjonalnego) źródła zarobkowania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 421/17).

W ocenie WSA, planowane przez Skarżącą działania nie noszą znamion działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, co wyklucza zastosowanie względem nich art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

NSA w uzasadnieniu wyroku również wskazał, że dla oceny charakteru czynności sprzedaży przez osobę fizyczną działek gruntu Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie odwołał się do tez wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE/Trybunał) z 15 września 2011 r., w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie sąd pierwszej instancji ocenił, że o aktywności Skarżącej w zakresie obrotu nieruchomościami w stanie faktycznym sprawy nie mogło decydować zawarcie umowy przedwstępnej sprzedaży z nabywcą, który uzyskał upoważnienie do dokonania stosownych czynności. Umowa przedwstępna ustaliła bowiem wszystkie istotne elementy umowy ostatecznej i nie wynikało, by podjęta aktywność nabywcy w zakresie udzielonego pełnomocnictwa miała wpływ na umowę przyrzeczoną. Strony przed zawarciem umowy ostatecznej powstrzymywała jedynie niepewność co do opodatkowania transakcji podatkiem od towarów i usług, co oznacza, że pozostałe istotne elementy były ustalone. Na marginesie tylko wskazać należy, że uzyskania w pełnomocnictwie zapewnienia o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane przez nabywców otwierało im możliwość pozyskania szeregu pozwoleń już na własne nazwisko, a nie Skarżącej, co jest wiedzą notoryjną.

Zdaniem NSA, nie było więc podstaw do przypisania Skarżącej aktywności w działaniach podjętych w celu doprowadzenia do sprzedaży przedmiotowej nieruchomości w takim zakresie, jaki objęty był pełnomocnictwem udzielonym w umowie przedwstępnej. Mimo formalnego umocowania nie była to bowiem aktywność Skarżącej, który na ten moment ustalił już z nabywcą wszystkie istotne elementy transakcji w umowie przedwstępnej w tym cenę sprzedaży Tym samym trafna pozostaje ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że aktywność samej Skarżącej nie wykraczała poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym, w którym mieszczą się również zabiegi o uzyskanie atrakcyjnej ceny, którą oferował nabywca i nie nosiła cech aktywności wykonywanej zawodowo, w sposób profesjonalny. Uzasadnia to stanowisko zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że w okolicznościach opisanych we wniosku o interpretację Skarżąca w celu dokonania sprzedaży działki gruntu nie podejmowała aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkowałoby koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu. W takim przypadku, mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym - niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT (tak wyroki NSA: z 24 października 2024 r., sygn. akt I FSK 265/21; z 6 listopada 2024 r., sygn. akt I FSK 1014/21; z 27 marca 2025 r., sygn. akt I FSK 2269/21 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://Orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem NSA, powyższej oceny nie zmienia także treść wyroku TSUE z 3 kwietnia 2025 r. w sprawie C-213/24 w sprawie Grzera, ECLI:EU:C:2025:238, wydanego już po wydaniu zaskarżonego wyroku, w którym Trybunał stwierdził, że „artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że: można uznać za podatnika do celów podatku od wartości dodanej (VAT) prowadzącego samodzielnie działalność gospodarczą osobę, która sprzedaje grunt stanowiący pierwotnie część jej majątku osobistego, powierzając przygotowanie sprzedaży profesjonalnemu przedsiębiorcy, który jako pełnomocnik tej osoby podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w celu tej sprzedaży środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców w rozumieniu tego przepisu”. Wyrok ten zapadł na tle istotnie odmiennych okoliczności faktycznych, gdzie sprzedawcy działek gruntu zawarli umowę zlecenia z podmiotem, któremu wyznaczył zakres aktywności na rzecz uatrakcyjnienia nieruchomości, co miało znaleźć odzwierciedlenie w uzyskaniu przez niego w efekcie tych działań, atrakcyjnej ceny. Wynagrodzenie zleceniobiorcy odpowiadało różnicy między cenami określonymi w umowie zlecenia a rzeczywistymi cenami sprzedaży.

W niniejszej sprawie, w ocenie NSA, cena nabycia była już ustalona wcześniej i nie była uzależniona od skuteczności działań pełnomocnika. Zatem ryzyko gospodarcze działań tego przedstawiciela, które jest immanentnym elementem prowadzenia działalności gospodarczej, nie ponosiło Skarżąca.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz wydane w niniejszej sprawie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 155/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2025 r. sygn. akt I FSK 1152/20 stwierdzam, że z tytułu sprzedaży Nieruchomości nie będą Państwo działali w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Działania podejmowane przez Państwa należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Wobec powyższego, sprzedaż przez Państwa Nieruchomości, o której mowa we wniosku, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji z 16 stycznia 2020 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.699.2019.2.MH.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.