Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.1017.2025.2.SM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niewliczania do limitu wartości sprzedaży uzyskanej z pośrednictwa finansowego. Uzupełnił go Pan pismem z 22 grudnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski i posiadającą polską rezydencję podatkową. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (…), wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Profil działalności Wnioskodawcy ma charakter wielobranżowy, co znajduje odzwierciedlenie w kodach PKD ujawnionych w CEIDG, działalnością przeważającą jest:

‒    (…),

pozostałe działalności to:

‒    (…).

Od początku prowadzenia działalności, tj. od (…)., Wnioskodawca koncentruje się na świadczeniu usług w zakresie (…). Usługi te stanowią podstawowy przedmiot działalności przedsiębiorstwa Wnioskodawcy pod względem charakteru, kwalifikacji oraz zdobytego przez Wnioskodawcę doświadczenia. Wnioskodawca posiada wykształcenie (…), odpowiednią, wiedzę w tym obszarze, którą sukcesywnie rozwija, stale podnosząc jakość świadczonych usług. Działalność (…) jest więc kluczowym obszarem aktywności zawodowej Wnioskodawcy, wymagającym ciągłego zaangażowania oraz systematycznego doskonalenia kompetencji, co pozwala Wnioskodawcy zapewniać profesjonalną obsługę zarówno klientom prywatnym, jak i instytucjom publicznym. Wnioskodawca oferuje usługi:

‒    (…).

Równolegle Wnioskodawca rozwija działalność w zakresie (…). Obszar ten pozostaje w ścisłym związku z usługami (…), z uwagi na to, że wielu klientów Wnioskodawcy, korzystających z (…), …planuje …. (…)  stanowi więc naturalne uzupełnienie podstawowej działalności (…) Wnioskodawcy i umożliwia obsługę inwestycji – (…). Dzięki temu klienci Wnioskodawcy otrzymują spójne i profesjonalne wsparcie w całym procesie, bez konieczności korzystania z usług wielu podmiotów. Wnioskodawca stale rozwija i poszerza swoją działalność w obszarze …, rok do roku zwiększając przychody z tej działalności. Obecnie w zakresie … Wnioskodawca zatrudnia (…).

Wnioskodawca prowadzi także działalność w zakresie pośrednictwa finansowego (analiza zdolności kredytowej i kompleksowe wsparcie w uzyskaniu kredytu). Usługi te mają charakter pomocniczy wobec podstawowej działalności (…) Wnioskodawcy.

Pośrednictwo finansowe nie stanowi samodzielnego, strategicznego segmentu przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, lecz jest jedynie elementem poszerzonej oferty. Klienci Wnioskodawcy korzystający z usług, które Wnioskodawca świadczy w ramach swojej podstawowej działalności (…) mogą ale nie muszą korzystać z usług w zakresie pośrednictwa finansowego. Świadczenie usług w zakresie pośrednictwa finansowego nie wymaga od Wnioskodawcy odrębnej infrastruktury ani istotnego zaangażowania zasobów jego przedsiębiorstwa i nie jest przez Wnioskodawcę traktowane jako główny kierunek rozwoju działalności gospodarczej.

Świadczone przez Wnioskodawcę usługi pośrednictwa finansowego korzystają ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38-41 ustawy o VAT.

W (…) Wnioskodawca korzystał ze zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, niezależnie od tego, że łączna wartość sprzedaży z poszczególnych obszarów działalności Wnioskodawcy przekraczała ustawowy limit 200.000,00 zł określony w tym przepisie. Bowiem uwzględniając wyłączenia przewidziane w art. 113 ust. 2 ustawy o VAT (tj. pośrednictwo finansowe zwolnione przedmiotowo na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38-41 ustawy o VAT), wartość sprzedaży podlegającej uwzględnieniu przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego nie przekroczyła w (…) ustawowego progu 200.000,00 zł określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Powyższy limit 200.000,00 zł uprawniający do zwolnienia podmiotowego został przekroczony w (…) z działalności podstawowej Wnioskodawcy, tj.:

‒    z usług (…),

‒    z (…).

Przekroczenie limitu jest związane ze stałym rozwojem przedsiębiorstwa Wnioskodawcy w szczególności w zakresie usług (…).

W związku z przekroczeniem limitu ze sprzedaży opodatkowanej VAT Wnioskodawca w dniu (…) zarejestrował się na potrzeby podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na sformułowane w wezwaniu pytania Organu Wnioskodawca wskazał:

1) Czy opisane we wniosku usługi w zakresie pośrednictwa finansowego wykonywał / wykonuje Pan wyłącznie dla klientów, którzy korzystają z usług, które świadczy Pan w ramach swojej podstawowej działalności (…)?

2) Czy usługi w zakresie pośrednictwa finansowego wykonywał / wykonuje Pan dla klientów, którzy nie korzystają z Pana usług w ramach Pana podstawowej działalności (…)?

Odpowiedź: Odpowiadając na powyższe pytania Wnioskodawca wskazuje, że usługi w zakresie pośrednictwa finansowego nie były/nie są wykonywane na rzecz przypadkowych osób ani niezwiązanych z działalnością Biura Wnioskodawcy w zakresie (…) oraz (…). Usługi w zakresie pośrednictwa finansowego każdorazowo były/są świadczone na rzecz osób, które korzystały lub korzystają z usług Biura Wnioskodawcy w ramach prowadzonej podstawowej działalności, (…). Klienci ci zgłaszają się do Biura Wnioskodawcy w celu uzyskania informacji dotyczących (…). W związku z zakresem świadczonych wcześniej usług oraz uzyskanymi informacjami, klienci ci pozostają klientami Biura Wnioskodawcy i w tym charakterze czasem powracają do Biura w celu np. skorzystania z usług pośrednictwa finansowego.

3) Czy usługi w zakresie pośrednictwa finansowego stanowią / stanowiły regularny i oczywisty element Pana działalności gospodarczej?

Odpowiedź: Świadczone przez Wnioskodawcę usługi w zakresie pośrednictwa finansowego nie stanowią i nie stanowiły regularnego i oczywistego elementu prowadzonej działalności gospodarczej. Mają one charakter pomocniczy wobec działalności zasadniczej Wnioskodawcy, którą są usługi (…) oraz usługi (…), stanowiące główny profil działalności gospodarczej.

Czynności z zakresu pośrednictwa finansowego są/były wykonywane wyłącznie w zależności od indywidualnych potrzeb i decyzji klientów Wnioskodawcy, a nie w sposób zaplanowany, stały czy regularny. Klienci Wnioskodawcy korzystający z usług, które Wnioskodawca świadczy w ramach swojej podstawowej działalności (tj. w zakresie (…) oraz (…) mogą ale nie muszą korzystać z usług w zakresie pośrednictwa finansowego. W związku z powyższym świadczone przez Wnioskodawcę usługi z zakresu pośrednictwa finansowego nie mogą być uznane za regularny czy oczywisty element prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.

4) Czy usługi w zakresie pośrednictwa finansowego mają / miały charakter stały i powtarzalny?

Odpowiedź: Usługi w zakresie pośrednictwa finansowego mimo, że były wykonywane kilkukrotnie nie miały charakteru stałego ani powtarzającego się. Były/są podejmowane wyłącznie w odpowiedzi na konkretne okoliczności, a nie w sposób stały lub planowy. Nie sposób uznać przedmiotowej czynności za stałą i powtarzająca się – brak jej było cech ciągłości, regularności oraz z góry ustalonego charakteru.

Według Słownika języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) ciągły oznacza trwający bez przerwy; powtarzający się stale; ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni. Z kolei regularny oznacza powtarzający się w ściśle określonych lub jednakowych odstępach czasu; wykonywany lub odbywający się według ustalonego planu. W odniesieniu do świadczonych przez Wnioskodawcę usług w zakresie pośrednictwa finansowego brak było/jest powyższych założeń.

5) Czy czynności wykonywane przez Pana obejmują / obejmowały usługi, o których mowa w art. 43 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług (czynności ścigania długów, w tym factoringu, usługi doradztwa, usługi w zakresie leasingu)? Jeżeli tak, należy wskazać konkretnie jakie?

Odpowiedź: Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę nie obejmują / nie obejmowały usług, o których mowa w art. 43 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności ścigania długów, w tym factoringu, usług doradztwa, usług w zakresie leasingu.

Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę związane ze świadczeniem usług w zakresie pośrednictwa finansowego to:

‒    kontaktowanie klienta z bankiem,

‒    przekazywanie klientowi ofert banków w sposób informacyjny,

‒    pomoc w formalnościach i dokumentach,

‒    przekazywanie do banku wniosku kredytowego,

‒    koordynacja procesu między stronami do czasu zawarcia umowy kredytowej.

Powyższe czynności mieszczą się w zakresie pośrednictwa finansowego i nie stanowią one usług doradztwa, o których mowa w art. 43 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

6) Czy w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, będącej przedmiotem wniosku, wykonywał / wykonuje Pan czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy? Jeśli tak, to proszę wskazać, jakie to czynności?

Odpowiedź: W ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, będącej przedmiotem wniosku, Wnioskodawca nie wykonywał / nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie (…).

Wnioskodawca prowadzi również działalność w zakresie (…). Zgodnie z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t .j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.), (…) polega na odpłatnym wykonywaniu czynności zmierzających do zawarcia przez inne osoby umów:

1) (…).

Ponadto, jak wskazano powyżej, w odniesieniu do usług w zakresie pośrednictwa finansowego, wykonywane przez Wnioskodawcę czynności w tym zakresie to: kontaktowanie klienta z bankiem; przekazywanie klientowi ofert banków w sposób informacyjny; pomoc w formalnościach i dokumentach; przekazywanie do banku wniosku kredytowego; koordynacja procesu między stronami do czasu zawarcia umowy kredytowej, a więc czynności mieszczące się w zakresie pośrednictwa finansowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, usługi świadczone przez Wnioskodawcę w ramach jego działalności gospodarczej, będące przedmiotem wniosku, nie obejmują czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług.

Pytania

1.  Czy do limitu zwolnienia podmiotowego (200.000,00 zł), określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT Wnioskodawca powinien, oprócz sprzedaży usług (…) i (…), wliczać także usługi pośrednictwa finansowego zwolnione na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT?

2.  Czy po osiągnięciu w (…). obrotów w wysokości przekraczającej kwotę 200.000,00 zł łącznie z podstawowej działalności gospodarczej (polegającej na świadczeniu usług (…) oraz (…) i przychodu z tytułu usług pośrednictwa finansowego zwolnionych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, Wnioskodawca w dalszym ciągu mógł korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o VAT?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, usługi pośrednictwa finansowego zwolnione na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, świadczone przez Wnioskodawcę w sposób wskazany w opisie zaistniałego stanu faktycznego powinny być postrzegane jako mające charakter pomocniczy, w związku z czym obrót z tytułu tych transakcji nie powinien być wliczany do limitu zwolnienia podmiotowego, określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Ad 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, pomimo przekroczenia w (…) kwoty 200.000,00 zł łącznego przychodu z podstawowej działalności gospodarczej (…) i przychodu z tytułu usług pośrednictwa finansowego zwolnionych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, Wnioskodawcy w dalszym ciągu przysługiwało zwolnienie na podstawie art. 113 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o VAT, wobec czego Wnioskodawca nie miał wówczas obowiązku zarejestrować się jako podatnik VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ( ).

Jednakże stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 200.000,00 zł.

Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy o VAT, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

1)  wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

2)  odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:

a)  transakcji związanych z nieruchomościami,

b)  usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,

c)  usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych

‒    jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

3)  odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Z kolei zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38) ustawy o VAT, zwalnia się z podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

Świadczone przez Wnioskodawcę usługi pośrednictwa finansowego korzystają ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT i jako czynności o charakterze pomocniczym wobec podstawowej działalności Wnioskodawcy nie powinny być wliczane do wartości sprzedaży ustalanej na potrzeby art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Tym samym, jeżeli wykonywane przez podatnika usługi stanowią transakcje pomocnicze w zakresie pośrednictwa finansowego, obrót uzyskiwany z tytułu tych usług nie będzie miał wpływu na limit zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Charakter danej czynności jako „pomocniczej” stanowi kryterium determinujące możliwość jej wyłączenia z wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Konstrukcja tego przepisu polega na tym, że określone świadczenia – w tym usługi zwolnione przedmiotowo – mogą nie być uwzględniane przy ustalaniu limitu, jeżeli mają charakter uboczny, akcesoryjny względem zasadniczej działalności podatnika i nie wymagają istotnego zaangażowania jego zasobów.

Wskazać w tym miejscu należy, że ustawodawca zarówno w ustawie o VAT, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych. Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa - http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

Ponadto w art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE (dalej: „Dyrektywa VAT”), w wersji angielskiej posłużono się pojęciem „ancillary transactions”. Zbliżonym znaczeniowo do powyższego jest termin „incidental transactions”, który występuje w art. 19 VI Dyrektywy i art. 174 Dyrektywy VAT, co może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne/sporadyczne”.

Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się zatem nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika. Na takie wyjaśnienie wskazuje się m.in. w interpretacjach indywidualnych o sygn. 0114-KDIP1-3.4012.161.2024.2.KP z 9 maja 2024 r. oraz o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.881.2022.3.WL z 28 lutego 2023 r. wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsätze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy VAT, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstąpiła od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”. Zmiana sformułowania „transakcji sporadycznych” na obecne brzmienie „transakcji pomocniczych” podyktowana była chęcią ujednolicenia polskiej wersji językowej ustawy o VAT i Dyrektywy VAT.

W odniesieniu do definicji „transakcji pomocniczych”, konieczne jest sięgnięcie do dorobku orzeczniczego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) oraz krajowych sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym wskazuje się, że ocena pomocniczości wymaga analizy całokształtu okoliczności danej sprawy – w szczególności charakteru i znaczenia czynności w działalności podatnika, jej powiązania z działalnością podstawową, stopnia wykorzystania zasobów oraz częstotliwości jej wykonywania – a nie jedynie wartości obrotu czy udziału w przychodach.

W wyroku z dnia 11 lipca 1996 r. w sprawie Regie Dauphinoise (C-306/94), Trybunał dokonał interpretacji pojęcia incydentalności w kontekście wykonywania transakcji finansowych. We wspomnianym wyroku TSUE wskazał, że o sporadycznym charakterze transakcji nie decyduje ich relatywnie niewielki udział wartościowy w całokształcie prowadzonej przez podatnika działalności. W wyroku tym TSUE podkreślił, że transakcje pomocnicze w rozumieniu VI Dyrektywy (obecnie Dyrektywy VAT) to takie, które nie stanowią bezpośredniej, stałej i koniecznej konsekwencji działalności opodatkowanej podatnika.

Z kolei w orzeczeniu z dnia 29 kwietnia 2004 r. wydanym w sprawie C-77/01 (EDM) TSUE wskazał, że za sporadyczne uznać należy takie transakcje, których realizacja angażuje niewielką ilość towarów lub usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (które to towary i usługi stanowią aktywa podatnika). Trybunał podkreślił, że decydujące znaczenie ma ograniczony stopień angażowania zasobów przedsiębiorstwa, a nie sama częstotliwość ani wartość tych czynności. TSUE zaznaczył również, że sam fakt wytworzenia większego dochodu niż działalność podstawowa podatnika, w wyniku transakcji finansowych, nie może powodować, że transakcji tych nie można uznać za sporadyczne. Orzeczenie to jest wielokrotnie cytowane przez krajowe sądy administracyjne jako potwierdzenie, że sama skala obrotu nie pozbawia transakcji statusu pomocniczej – ocena wymaga uwzględnienia rzeczywistego ciężaru organizacyjnego i finansowego tej działalności w strukturze przedsiębiorstwa.

Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że przy bardzo nieostrych granicach pojęcia incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych „nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika”. NSA podkreśla, że badaniu podlega m.in. liczba i powtarzalność takich czynności, ich udział w ogólnym modelu biznesowym, stopień zaangażowania zasobów oraz powiązanie z działalnością podstawową. Jest to wprost zgodne z przywołanym orzecznictwem TSUE i prowadzi do wniosku, że przesłanka „pomocniczości” jest przesłanką jakościową, a nie ilościową. (zob. wyroki NSA: z 28 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1917/11; z 25 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1217/14; z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1757/12).

W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 943/18 wskazano, że „transakcje pomocnicze nie mogą stanowić podstawowej, głównej działalności podatnika, lecz muszą mieć charakter poboczny, uzupełniający tę działalność. Nie mogą więc stanowić bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia lub uzupełnienia zasadniczej działalności podatnika”.

Do znaczenia terminu „transakcji pomocniczych” odniósł się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z 29 października 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 482/19 wskazał, że „Transakcje pomocnicze to takie transakcje (mające charakter pomocniczy, incydentalny czy też dodatkowy), które nie są zasadniczą częścią (głównym przedmiotem) działalności danego podatnika. Nie jest przy tym istotna częstotliwość wykonywania transakcji, o których mowa, ale ważny jest stopień zaangażowania aktywów i usług opodatkowanych przy wykonywaniu tychże czynności. Wskazanie na „pomocniczy” charakter transakcji dotyczy zatem transakcji, które nie należą do zasadniczej działalności podatnika, chociaż są ściśle z nią związane, i których skala zasadniczo nie może być większa niż skala zasadniczej działalności, przy czym skala ta powinna być mierzona stopniem zaangażowania, a nie wielkością obrotów z poszczególnych części”.

„Termin „sporadyczne”, jak i obecnie obowiązujący termin „pomocnicze”, wskazuje na odniesienie, które w korelacji poszczególnych świadczeń zwolnionych do całkowitej, zasadniczej sfery działalności przedsiębiorcy oznacza pewną uboczność, akcesoryjność, marginalność, subsydiarność” (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 818/17).

Podsumowując przytoczone powyżej orzecznictwo, należy stwierdzić, że jeżeli usługi są świadczone w ramach działalności, która nie ma zaplanowanego charakteru ani nie stanowi ona koniecznego rozszerzenia prowadzonej działalności, to dane czynności należy traktować jako czynności pomocnicze (bez względu na to z jaką częstotliwością są one wykonywane i w jakim stopniu przynoszą zysk). Zatem nawet jeśli dana czynność jest powtarzana lub generuje znaczące kwoty, nie przesądza to automatycznie o jej podstawowym charakterze. Istotne jest miejsce tej czynności w strukturze działalności przedsiębiorstwa, jej powiązanie z działalnością podstawową, a także stopień wykorzystania zasobów podatnika.

Zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez niego usługi pośrednictwa finansowego wpisują się w utrwalone przez TSUE oraz krajowe sądy administracyjne kryteria usługi pomocniczej. Mając na uwadze powyższe przepisy i utrwaloną linię orzeczniczą TSUE oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać, że decydujące znaczenie dla wyłączenia określonych czynności z wartości sprzedaży uprawniającej do zwolnienia podmiotowego ma ich charakter jako czynności dodatkowych, uzupełniających i akcesoryjnych wobec działalności zasadniczej podatnika. Natomiast sam wolumen sprzedaży nie stanowi kryterium wykluczającego zastosowanie tej przesłanki.

W realiach niniejszej sprawy usługi pośrednictwa finansowego pełnią funkcję poboczną wobec podstawowej działalności Wnioskodawcy, nie wymagają też istotnego zaangażowania zasobów jego przedsiębiorstwa i nie są rozwijane jako samodzielny segment działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Jak wskazano powyżej w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca prowadzi zasadniczą działalność gospodarczą w zakresie (…), które stale rozwija. Natomiast usługi w zakresie pośrednictwa finansowego nie były i nie są traktowane jako podstawowa działalności Wnioskodawcy. Z założenia nie są one traktowane jako konieczny element działalności gospodarczej Wnioskodawcy, nie stanowią stałego i niezbędnego elementu wbudowanego w funkcjonowanie przedsiębiorstwa Wnioskodawcy. Pośrednictwo finansowe jest jedynie elementem poszerzonej oferty, co oznacza, że klienci którzy przy okazji nabywania usług, które Wnioskodawca świadczy w ramach swojej podstawowej działalności (…) mogą ale nie muszą korzystać z usług w zakresie pośrednictwa finansowego.

Świadczenie usług w zakresie pośrednictwa finansowego nie jest koniecznym uzupełnieniem zasadniczej działalności Wnioskodawcy, nie wymaga od Wnioskodawcy odrębnej infrastruktury ani istotnego zaangażowania zasobów jego przedsiębiorstwa i nie jest przez Wnioskodawcę traktowane jako główny kierunek rozwoju działalności gospodarczej.

Przeważającą działalnością Wnioskodawcy wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jest działalność w zakresie (…) jedną z pozostałych działalności jest (…).

W ocenie Wnioskodawcy bez znaczenia jest to, że w ewidencji CEIDG jako jedną z pozostałych działalności Wnioskodawca wpisał PKD 66.19.Z – pozostała działalność wspomagająca usługi finansowe, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszy emerytalnych, gdyż zakres wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej determinuje przedmiot jego faktycznej działalności, a nie deklarowanej, wpisanej do określonej ewidencji. Takie stanowisko potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 737/18, wskazując, że „Tego rodzaju wpis wskazuje jedynie, że spółka może wykonywać tego typu usługi, lecz nie oznacza, że nie mogą mieć one jedynie charakteru sporadycznego (pomocniczego) obok działalności zasadniczej (…).”

Jak wynika z przytoczonego wyżej orzecznictwa, sama skala obrotu nie pozbawia transakcji pomocniczego charakteru. „Wskazanie na „pomocniczy” charakter transakcji dotyczy zatem transakcji, które nie należą do zasadniczej działalności podatnika, chociaż są ściśle z nią związane, i których skala zasadniczo nie może być większa niż skala zasadniczej działalności, przy czym skala ta powinna być mierzona stopniem zaangażowania, a nie wielkością obrotów z poszczególnych części.”.(zob. wyrok WSA w Warszawie z 29 października 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 482/19).

Dla przykładu Wnioskodawca wskazuje, że w (…) osiągnął następujące przychody z poszczególnych obszarów działalności podstawowej:

‒    z usług (…) – (…),

‒    z (…) – (…) zł.

Zatem wartość sprzedaży podlegającej uwzględnieniu przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego w 2024 r., z uwzględnieniem wyłączeń przewidzianych w art. 113 ust. 2 ustawy o VAT (tj. pośrednictwo finansowe), wyniosła 132.155,00 zł, a więc nie przekroczyła ustawowego progu 200.000,00 zł, określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Końcowo, warto odnieść się do interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 lutego 2021 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.885.2020.2.WL, gdzie wskazano, że „Mając na uwadze obowiązujące przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że do wyliczenia wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, Wnioskodawczyni, oprócz sprzedaży w zakresie (…) nie powinna wliczać usług pośrednictwa ubezpieczeniowego, zwolnionych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, nie powinna także wliczać usług pośrednictwa finansowego (Biuro ) – zwolnionych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku od towarów i usług oraz usług pośrednictwa finansowego (pośrednik kredytowy) – zwolnionych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku od towarów i usług, skoro mają one charakter transakcji pomocniczych.”

W rezultacie powyższego, świadczone przez Wnioskodawcę usługi w zakresie pośrednictwa finansowego spełniają przesłanki transakcji pomocniczych w rozumieniu art. 113 ust. 2 ustawy o VAT i nie powinny być wliczane do wartości sprzedaży uprawniającej do zwolnienia podmiotowego o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Zatem, pomimo przekroczenia w 2024 r. kwoty 200.000,00 zł łącznego przychodu z podstawowej działalności gospodarczej i przychodu z tytułu usług pośrednictwa finansowego, zwolnionych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, Wnioskodawcy w dalszym ciągu przysługiwało zwolnienie podmiotowe.

W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego na wstępie.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że w związku z wyżej uzupełnionym opisem sprawy przedstawione we wniosku stanowisko Wnioskodawcy nie uległo zmianie.

Dodatkowo w uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że w jego ocenie w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 43 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7,12 i 37-41, nie mają zastosowania do:

1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;

2) usług doradztwa;

3) usług w zakresie leasingu.

Jak wskazano powyżej w odpowiedzi na pytanie 5) przedmiotowego wezwania, czynności wykonywane przez Wnioskodawcę związane ze świadczeniem usług w zakresie pośrednictwa finansowego polegają na kontaktowaniu klienta z bankiem, przekazywaniu klientowi ofert banków w sposób informacyjny, pomocy w formalnościach i dokumentach, przekazywaniu do banku wniosku kredytowego, koordynowaniu procesu między stronami do czasu zawarcia umowy kredytowej. W ocenie Wnioskodawcy czynności te mieszczą się w zakresie pośrednictwa finansowego i nie stanowią usług doradztwa, o których mowa w art. 43 ust. 15 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W tym miejscu Wnioskodawca pragnie wskazać na stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przedstawione w piśmie z dnia 7 marca 2023 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.886.2022.2.WN, gdzie odwołano się do pisma z dania 7 stycznia 2021 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.612.2020.2.SW, w którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że „Zatem, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, usługa pośrednictwa finansowego powinna stanowić: usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca wynagrodzenie, z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika powinny stanowić element usługi finansowej, celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym, pośrednik nie ma żadnego interesu, co do treści umowy), usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności faktycznych związanych z umową (nie może to być np. wyłącznie udostępnianie informacji stronom transakcji finansowej). W konsekwencji, aby uznać daną działalność za pośrednictwo, konieczne jest, żeby pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z czynności: wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia umowy, uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Nie oznacza to, że pośrednik nie może wykonywać dodatkowych czynności, jednakże aby czynności te można było zaliczyć do czynności pośredniczących konieczne jest, aby wywoływały skutek lub miały na celu wywołanie skutku dla wszystkich stron transakcji, innymi słowy konieczne jest, aby skutek tych czynności znalazł odzwierciedlenie w zawartej umowie pomiędzy stronami”.

Ponadto, jak wskazano powyżej w odpowiedzi na pytanie 6) przedmiotowego wezwania, w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, będącej przedmiotem wniosku, Wnioskodawca nie wykonywał / nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b) ustawy o podatku od towarów i usług, zwolnień podmiotowych w VAT nie stosuje się do podatników świadczących usługi w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego.

Przez doradztwo w rozumieniu art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b) ustawy o VAT należy rozumieć przede wszystkim świadczenie usług sklasyfikowanych w dziale 70 PKWiU „Usługi firm centralnych (head offices); usługi doradztwa związane z zarządzaniem”, które obejmują usługi doradztwa i bezpośredniej pomocy dla podmiotów gospodarczych i innych jednostek w zakresie planowania strategicznego i organizacyjnego, prowadzenia rachunkowości i kontroli wydatków, planowania, organizacji pracy, efektywności zarządzania oraz strategii i działalności marketingowej.

Ze Słownika języka polskiego (https://sjp.pwn.pl) wynika, że doradztwo oznacza udzielanie fachowych zaleceń, porad. W konsekwencji, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 105/20, „(…) przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza ekonomicznych czy finansowych. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie. Doradca to ten co udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.”, czego nie można przypisać usługom świadczonym przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego we wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:

Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Natomiast zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r.:

Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 200 000 zł.

Z kolei, stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 240 000 zł.

Według art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:

Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się: odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na odstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:

a) transakcji związanych z nieruchomościami,

b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,

c) usług ubezpieczeniowych

‒    jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

W myśl art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:

Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się: odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:

a)  transakcji związanych z nieruchomościami,

b)  usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,

c)  usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych

‒    jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:

Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Z kolei, zgodnie z art. 113 ust. 11 ustawy:

Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.

Na podstawie art. 113 ust. 13 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:

1) dokonujących dostaw:

a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,

b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:

‒    energii elektrycznej (CN 2716 00 00),

‒    wyrobów tytoniowych,

‒    samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji,

c)  budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,

d) terenów budowlanych,

e) nowych środków transportu,

f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:

‒    preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),

‒    komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),

‒    urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),

‒    maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),

g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:

‒    pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),

‒    motocykli (PKWiU ex 45.4);

2) świadczących usługi:

a)  prawnicze,

b)  w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,

c)  jubilerskie,

d)  ściągania długów, w tym factoringu;

3)     nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.

W myśl art. 113 ust. 13 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:

1) dokonujących dostaw:

a)  towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,

b)  towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:

‒    energii elektrycznej (CN 2716 00 00),

‒    wyrobów tytoniowych,

‒    samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji,

c)  budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,

d)  terenów budowlanych,

e)  nowych środków transportu,

f)   następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:

‒    preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),

‒    komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),

‒    urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),

‒    maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),

g)  hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:

‒    pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),

‒    motocykli (PKWiU ex 45.4);

2) świadczących usługi:

a)  prawnicze,

b)  w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,

c)  jubilerskie,

d)  ściągania długów, w tym factoringu;

3)  uchylony.

Z przepisu art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy wynika, że obliczając wartość sprzedaży uprawniającą podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, nie bierze się pod uwagę m.in. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, jednakże z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami oraz usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, jeżeli nie mają one charakteru transakcji pomocniczych.

Zatem, nie zawsze sprzedaż zwolniona z VAT powinna być pomijana przy wyliczaniu limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. W przypadku np. usług w zakresie pośrednictwa finansowego (usługi zwolnione z VAT), usługi te nie są wliczane do ww. limitu jedynie wówczas, gdy będą miały charakter pomocniczy.

Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.

Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa - http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

Przepisy unijnej dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.

Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.

W orzeczeniu z 11 lipca 1996 roku, sygn. C-306/94 TSUE uznał, że transakcjami pomocniczymi są takie transakcje, które nie stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym TSUE uznał, że dla oceny pomocniczości ważna jest relacja między główną działalnością podatnika a realizowanymi czynnościami zwolnionymi z VAT. W innym orzeczeniu, z 29 kwietnia 2004 roku, sygn. C-77/01, TSUE jako kryterium pomocniczości przyjął stopień zaangażowania aktywów materialnych i niematerialnych, co do których przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia w realizację transakcji zwolnionej z VAT. Zdaniem TSUE, transakcje, które w niewielkim stopniu angażują takie aktywa mogą być potraktowane jako pomocnicze.

Reasumując Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stoi na stanowisku, że w głównej mierze należy mieć na uwadze: stopień zaangażowania aktywów materialnych i niematerialnych, co do których przysługiwało prawo do odliczenia w obsłudze czynności zwolnionych z VAT, relacja transakcji finansowych z główną działalnością podatnika, tj. czy przedmiotowe transakcje, stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności podatnika a także cel transakcji, tj. czy głównym celem zawierania transakcji finansowych jest osiąganie dodatkowych przychodów.

W pierwszej kolejności kwestią do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest wliczanie do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, wartości sprzedaży z tytułu pośrednictwa finansowego.

Przedstawione okoliczności sprawy wskazują wbrew Pana stanowisku, że działalność w zakresie pośrednictwa kredytowego jest wpisana w zasadniczą Pana działalność. Czynności wykonywane przez Pana nie są czynnościami pobocznymi w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej, usługi te noszą cechy powtarzalności, jest to działalność planowana, a nie przypadkowa.

Usługi pośrednictwa finansowego nie charakteryzują się odrębnością i oderwaniem od głównej Pana działalności, jaką jest (…)i, przeciwnie stanowią uzupełnienie działalności podstawowej i są niewątpliwie związane z całokształtem Pana działalności.

Jak wskazano we wniosku, prowadzi Pan także działalność w zakresie pośrednictwa finansowego (analiza zdolności kredytowej i kompleksowe wsparcie w uzyskaniu kredytu). Usługi w zakresie pośrednictwa finansowego każdorazowo były/są świadczone na rzecz osób, które korzystały lub korzystają z usług Pana Biura w ramach prowadzonej podstawowej działalności, tj. (…) oraz (…). Czynności z zakresu pośrednictwa finansowego były / są wykonywane wyłącznie w zależności od indywidualnych potrzeb i decyzji Pana klientów. Podał Pan, że nawet jeżeli Pana klienci (…) pozostają klientami Pana Biura i w tym charakterze czasem powracają do Biura w celu, np. skorzystania z usług pośrednictwa finansowego.

Zatem ma Pan w swojej ofercie pośrednictwo finansowe.

Należy zatem stwierdzić, że Pana działalność w zakresie pośrednictwa finansowego stanowi dodatkowy rodzaj działalności gospodarczej, występujący obok działalności podstawowej – (…). Usługi pośrednictwa finansowego mają wpływ na całokształt Pana działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skoro za „pomocnicze” należy uznać te transakcje, które nie będą stanowiły bezpośredniego, stałego i koniecznego uzupełnienia podstawowej działalności podatnika, nie będą wymagały nadmiernego zaangażowania aktywów podatnika, będą występowały rzadko, to czynności polegających na świadczeniu usług pośrednictwa finansowego, będących konsekwencją świadomego i zaplanowanego działania, nie można, w ocenie organu, uznać za transakcje dokonywane „pomocniczo”.

Jak wynika z przytoczonego orzecznictwa TSUE, przy bardzo nieostrych granicach wykładni pojęcia „incydentalnych” (pomocniczych) transakcji finansowych, nie powinien decydować jeden wskaźnik, czy też jedno kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika. Jak już wskazano, aby ocenić, czy dane czynności mogą być uznane za „pomocnicze” konieczne jest ich zestawienie według różnych kryteriów (wartości, ilości, częstotliwości, wielkości zaangażowanych środków itd.) z całokształtem działalności Wnioskodawcy.

Wykonywane przez Pana zamierzone, celowe i niejednokrotne czynności w zakresie pośrednictwa finansowego związane z Pana podstawową działalnością gospodarczą, nie stanowią czynności o charakterze pomocniczym. Zatem, w świetle obowiązującego stanu prawnego oraz w okolicznościach tej sprawy, wartość sprzedaży uzyskaną przez Pana z tytułu świadczenia tych usług, powinien Pan wliczyć do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Odnosząc się natomiast do kwestii objętej zakresem pytania nr 2 stwierdzić należy, że skoro jak ustalono w tej interpretacji, usługi w zakresie pośrednictwa finansowego w okolicznościach tej sprawy nie stanowią czynności o charakterze pomocniczym i wartość sprzedaży uzyskaną przez Pana z tytułu świadczenia tych usług powinien Pan wliczyć do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, to po osiągnieciu w (…) obrotów w wysokości przekraczającej kwotę 200.000,00 zł, łącznie z podstawowej działalności gospodarczej (…) i przychodu z tytułu usług pośrednictwa finansowego zwolnionych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, nie mógł Pan w dalszym ciągu korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy i był Pan wówczas zobowiązany do rejestracji jako podatnik VAT czynny. Zwolnienie to utraciło moc począwszy od czynności, którą została przekroczona w (…) wskazana kwota limitu, stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy.

Tym samym Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji, w szczególności interpretacji indywidualnej 8 lutego 2021 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.885.2020.2.WL, wskazuję, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Jednocześnie wyjaśniam, że interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.

Natomiast odnośnie powołanych przez Pana wyroków sądów należy zauważyć, że wyroki sądów, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

‒    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.