Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.1066.2025.2.SM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia hydrorafinowanego oleju roślinnego HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”) będącego biokomponentem przeznaczonym jako dodatek do oleju napędowego istnieje obowiązek obliczenia i wpłacenia podatku od towarów i usług w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do składu podatkowego na terytorium Polski. Uzupełnili go Państwo pismem z 2 lutego 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka w ramach prowadzonej działalności w zakresie logistyki paliw ma status prowadzącego skład podatkowy i przechowuje paliwa powierzone przez podmioty trzecie. Spółka obsługuje również swoich klientów w zakresie nabyć wewnątrzwspólnotowych paliw płynnych i biokomponentów przemieszczanych, z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy.

Zgodnie z przepisami akcyzowymi, w szczególności art. 48 ust. 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2025 r., Poz. 126 z późn. zm. – dalej „ustawa o podatku akcyzowym”), Spółka jako podmiot prowadzący skład podatkowy przyjmuje w swoim składzie podatkowym produkty akcyzowe dostarczane w procedurze zawieszenia poboru akcyzy będące własnością podmiotu trzeciego i na jego rzecz. Oznacza to, że Spółka jako prowadząca skład podatkowy jest podmiotem odbierającym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku akcyzowym, niemniej nie staje się na żadnym etapie właścicielem tych wyrobów, ani nie nabywa żadnego prawa do swobodnego rozporządzania tymi towarami. Spółka nie dokonuje zatem samoistnie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o jakim mowa w art. 9 ust. 1 lub art. 11 ust. 1 ustawy o VAT.

W sytuacji nabycia wewnątrzwspólnotowego typowych paliw ciekłych (benzyna lub olej napędowy), jakie wymienione są w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT na rzecz podmiotu trzeciego, Spółka zgodnie z art. 17a ustawy o VAT działa jako płatnik podatku od towarów i usług powstałego w trybie, o którym mowa w art. 103 ust. 5a. W związku z tym Spółka oblicza wysokość podatku, pobiera go od podatnika oraz odprowadza na właściwy rachunek organu podatkowego.

Z racji potrzeby dywersyfikowania możliwości w zakresie realizacji obowiązku dodawania biokomponentów do paliw ciekłych (realizacja wskaźnika NCW) w obrocie handlowym biokomponentów pojawił się nowy jego rodzaj w postaci hydrorafinowanych olejów roślinnych (dalej „HVO”), który kontrahenci Spółki chcą przywozić do Polski i umieszczać w składzie podatkowym Spółki. Ponieważ biokomponent ten nie spełnia warunków jakościowych gotowego paliwa ciekłego , jak również nie jest samoistnym paliwem ciekłym, ale jest przeznaczony do dodawania go do oleju napędowego w ramach posiadanej przez Spółkę koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych udzielonej przez Urząd Regulacji Energetyki, ze względu na obowiązek realizacji Narodowego Celu Wskaźnikowego w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz.U. z 2024 r., poz. 20 z późn. zm. – dalej „ustawa o biokomponentach”), powstały wątpliwości, czy jest to biokomponent, który powinien zostać objęty hipotezą normy wynikającej z art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT i w związku z tym czy nabycie wewnątrzwspólnotowe takiego wyrobu wiąże się z koniecznością wypełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT. Ponieważ Spółka jest w odniesieniu do opisanej sytuacji potencjalnym płatnikiem podatku od towarów i usług, Spółka ma interes prawny, aby wyjaśnić wątpliwości związane z interpretacją powołanych przepisów w opisanym stanie faktycznym.

W odpowiedzi na sformułowane w wezwaniu pytania Organu Wnioskodawca wskazał:

1)  Czy Państwo są zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług?

Odpowiedź: Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

2)  Jaki jest kod Nomenklatury Scalonej (CN) dla towaru objętego zakresem pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. hydrorafinowanego oleju roślinnego HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”), w stanie prawnym obowiązującym:

a)  do 31 grudnia 2024 r., i

b)  od 1 stycznia 2025 r.?

Odpowiedź: Towar objęty zakresem pytania zadanego we Wniosku, jest klasyfikowany do następującego kodu w stanie prawnym obowiązującym:

a)  do 31 grudnia 2024 r.: 2710 19 43.

b)  od 1 stycznia 2025 r.: 2710 19 42.

3)    Czy Państwo są podmiotem prowadzącym skład podatkowy w rozumieniu art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), tj. podmiotem, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 126 ze zm.)?

Odpowiedź: Spółka jest podmiotem prowadzącym skład podatkowy w rozumieniu art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), tj. podmiotem, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 126 ze zm.).

4)    Czy Państwo są zarejestrowanym odbiorcą w rozumieniu art. 2 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. podmiotem, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym?

Odpowiedź: Spółka nie jest zarejestrowanym odbiorcą w rozumieniu art. 2 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. podmiotem, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

5)    Czy Państwo są odpowiednio zarejestrowanym odbiorcą lub podmiotem, prowadzącym skład podatkowy, dokonującym na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 48 ust. 9 lub art. 59 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym?

Odpowiedź: Spółka jest prowadzącym skład podatkowy, dokonującym na rzecz innych podmiotów wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, co realizuje na podstawie art. 48 ust. 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym i zgodnie z wymaganiami określonymi w tym przepisie. Natomiast Spółka nie działa jako zarejestrowany odbiorca i w związku z tym nie wykonuje działalności, o jakiej mowa w art. art. 59 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym.

6)  Czy towar objęty zakresem pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”) jest paliwem ciekłym w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2019 r. poz. 660), które nie zostało ujęte w art. 103 ust. 5aa w punktach pkt 1-4 i 6-8 ustawy o podatku od towarów i usług?

Odpowiedź: Produkt HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”), nie jest paliwem ciekłym w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2019 r. poz. 660). Wymaga podkreślenia, że wskazana ustawa w art. 2 pkt 4 do paliw ciekłych zalicza benzyny silnikowe i olej napędowy, również z odpowiednim dodatkiem biowęglowodorów ciekłych lub innych biokomponentów, o których mowa w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, które są stosowane w szczególności w pojazdach, w tym ciągnikach rolniczych, maszynach nieporuszających się po drogach, a także rekreacyjnych jednostkach pływających, wyposażonych w silniki z zapłonem odpowiednio iskrowym lub samoczynnym. Tymczasem HVO jest biokomponentem, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 tiret szóste ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. Jest to hydrorafinowany olej wytworzony z przeznaczeniem do wytworzenia paliw. HVO nie mieści się więc w definicji paliwa ciekłego, jaka wynika z ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.

7)  Czy towar objęty zakresem pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”) jest biopaliwem ciekłym w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1155, 1123 i 1210)?

Odpowiedź: Towar objęty zakresem pytania zadanego we Wniosku, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”), nie jest biopaliwem ciekłym w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. HVO jest biowęglowodorem ciekłym w rozumieniu wskazanej ustawy i mógłby potencjalnie być kwalifikowany do biopaliw ciekłych wówczas, gdyby stanowił samodzielne paliwo (art. 2 ust. 1 pkt 11 lit. c). Ponieważ jednak nie jest on samoistnym paliwem, ale ma jednoznacznie określone przeznaczenie do wytworzenia paliw, HVO musi być zaklasyfikowane do biokomponentów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 tiret szóste ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych.

Z powyższego należy wnioskować, że w przypadku niektórych produktów, jak przedmiotowy HVO, o jego klasyfikacji do kategorii biokomponentu lub biopaliwa decydować będzie zastosowanie lub też przeznaczenie. Jeśli zatem HVO przeznaczony jest do wytwarzania paliw jest biokomponentem, chociaż jest również możliwe jego potencjalne zaliczenie go do biopaliw ciekłych, jeśli stanowi samoistne paliwo. Tu wypada stwierdzić, że przeznaczenie omawianego produktu jako komponentu do produkcji paliw nie jest kategorią umowną lub taką, którą można łatwo zmienić na wykorzystanie jako samoistne paliwo. HVO przyjmowane jest w składzie podatkowym Spółki do oddzielnych zbiorników i ewidencjonowane jako biokomponent w prowadzonej ewidencji magazynowej, wykorzystywanej również jako ewidencja na potrzeby rozliczania podatku akcyzowego. Zatem już na etapie nabycia wewnątrzwspólnotowego Spółka otrzymuje informację, że HVO przemieszczane do składu podatkowego Spółki będzie biokomponentem do produkcji innych paliw. Gdyby HVO miałoby być samoistnym paliwem, wówczas jego właściciel musi poinformować Spółkę o tym fakcie. Taka partia HVO potraktowana zostałaby jako paliwo podlegające formalnościom podatkowym, o których mowa w art. 103 ust. 5a w zw. z ust. 5aa i ust. 5c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i w tym zakresie Spółka nie ma wątpliwości, że byłaby płatnikiem VAT zobowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług, zatem taka sytuacja nie jest przedmiotem wniosku. Po wprowadzeniu do składu taka partia otrzymałaby również odrębny indeks w ewidencji magazynowej, co jednoznacznie przesądziłoby, która partia i jaka ilość HVO jest biokomponentem, a która samoistnym paliwem.

Wymaga podkreślenia, że Spółka jest posiadaczem koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych, w ramach której HVO, jak również inne biokomponenty, w szczególności estry metylowe wyższych kwasów tłuszczowych (FAME) są wykorzystywane do produkcji paliw silnikowych, które dodatkowo muszą spełniać wymogi jakościowe. Podobnie jak w przypadku RME / Fame dodawanie HVO do oleju napędowego odbywa się na tych samych zasadach to jest w operacjach międzyzbiornikowych lub metodą on-line podczas załadunku autocystern.

Ze względu na własności fizykochemiczne HVO zgodnie z obowiązującym prawem w zakresie jakości olejów napędowych w przeciwieństwie do estrów metylowych wyższych kwasów tłuszczowych (maksymalna ilość dodawania do oleju napędowego wynosi 7%) ilość HVO w oleju może sięgać 15-20%. Warto przy tym nadmienić, że mieszanina oleju napędowego z HVO w pełni spełnia wymagania norm jakościowych dla olejów napędowych EN590.

Gdyby natomiast przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego było HVO będącego samoistnym paliwem, taki jego status nie może ulec zmianie. Nie istnieją żadne procedury, które umożliwiałyby przekwalifikowanie HVO lub estrów metylowych wyższych kwasów tłuszczowych, które są samoistnym paliwem do postaci biokomponentu. Takie działanie byłoby niezgodne z warunkami koncesji. Co istotne, Spółka działa w tym zakresie pod nadzorem Urzędu Regulacji Energetyki, jak również urzędu celno-skarbowego. Spółka jako posiadacz koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych złożyła zabezpieczenie w kwocie 10 mln. PLN.

Końcowo, należy podkreślić, że Spółka już na etapie dokonywanego nabycia wewnątrzwspólnotowego ma jednoznaczną wiedzę, czy dana partia HVO jest biokomponentem, czy samoistnym paliwem. Po przyjęciu do składu podatkowego HVO jest jednoznacznie identyfikowane jako biokomponent lub ewentualnie jako samoistne paliwo zarówno operacyjnie, jak i księgowo. Zależnie od tego odrębnie określane są również konsekwencje podatkowe (szczególnie akcyza i VAT), jak również na gruncie przepisów Prawa energetycznego, przepisów o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, jak również przepisów o biokomponentach i biopaliwach ciekłych.

8)  Czy towar objęty zakresem pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”) jest pozostałym towarem, o którym mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy, bez względu na kod CN?

Odpowiedź: Produkt objęty zakresem pytania zadanego we Wniosku, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”) jest wyrobem analogicznym do estrów metylowych wyższych kwasów tłuszczowych (FAME) produkowanych również z olejów roślinnych (lub w mniejszym zakresie z udziałem tłuszczów zwierzęcych), które nie są klasyfikowane jako paliwa ciekłe, a jako biokomponenty, a zatem nie jest pozostałym towarem, o którym mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy, bez względu na kod CN.

9)  Czy towar objęty zakresem pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”) stanowi benzynę silnikową?

Odpowiedź: Towar będący przedmiotem pytania zawartego we Wniosku, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”), nie stanowi benzyny silnikowej. Szczególnie, ze względu na swoje właściwości nie nadaje się on do wykorzystania w silnikach o zapłonie iskrowym.

10)   Czy towar objęty zakresem pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”) stanowi benzynę lakową lub przemysłową?

Odpowiedź: Towar objęty zakresem pytania zadanego we Wniosku, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”), nie stanowi benzyny lakowej lub przemysłowej.

11)  Czy towar objęty zakresem pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”) jest paliwem silnikowym w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, tj. wyrobem energetycznym przeznaczonym do użycia, oferowanym na sprzedaż lub używanym do napędu silników spalinowych?

Odpowiedź: Przedmiotowy towar objęty zakresem pytania zadanego we Wniosku, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”), nie jest paliwem silnikowym w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, tj. wyrobem energetycznym przeznaczonym do użycia, oferowanym na sprzedaż lub używanym do napędu silników spalinowych. Decyduje o tym przeznaczenie HVO jako biokomponentu, czyli do wykorzystania w produkcji paliw silnikowych. Nie zmienia tego fakt, że HVO potencjalnie mógłby być wykorzystany do takiego zastosowania, niemniej nie jest to sytuacja objęta wnioskiem o interpretację. W stanie faktycznym, o jakim mowa we wniosku Spółki chodzi wyłącznie o HVO przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż i faktycznie wykorzystywane jako biokomponent.

Pytanie

Czy HVO jest towarem wymienionym w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT i czy w związku z tym nabycie wewnątrzwspólnotowe tego towaru powoduje obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług w terminie 5 dni od daty wprowadzenia tego towaru do składu podatkowego Spółki (zgodnie z art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT) i czy w związku z tym Spółka ma obowiązki płatnika tego podatku (zgodnie z art. 17a ustawy o VAT)?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Spółki, HVO jako stosowany w procesach wytwarzania paliw ciekłych biokomponent nie jest żadnym z produktów, paliw ciekłych wymienionych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT, zatem w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym HVO do składu podatkowego Spółki realizowanymi w warunkach procedury zawieszenia poboru akcyzy nie powstają obowiązki wynikające z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, a Spółka nie staje się płatnikiem podatku od towarów i usług obowiązanym do obliczenia tego podatku, pobrania go od podatnika i odprowadzenia na rachunek organu podatkowego.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa w ust. 5aa, podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego, w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego. Z kolei art. 17a ustawy o VAT określa, że płatnikiem podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a pkt 2, jest podmiot prowadzący skład podatkowy, dokonujący na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 48 ust. 9 lub art. 59 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.

Odnosząc to do przedmiotowego stanu faktycznego, wskazane przepisy należy rozumieć w ten sposób, że nabycie wewnątrzwspólnotowe (w rozumieniu przepisów akcyzowych) pewnej kategorii produktów podlega specyficznemu reżimowi naliczenia i poboru podatku od towarów i usług, w ramach którego podatnik obowiązany jest do zapłaty tego podatku w terminie 5 dni od dostarczenia towaru do polskiego składu podatkowego, a jeśli właściciel towaru nie jest prowadzącym skład podatkowy, do którego ten towar jest wprowadzany, wówczas pobór tego podatku realizowany jest przez płatnika, którym jest prowadzący skład podatkowy.

Aby jednak rozpocząć realizację omawianych obowiązków, zarówno po stronie podatnika, jak i płatnika podatku od towarów i usług, należy ustalić, czy towar będący przedmiotem przywozu do Polski zalicza się do katalogu tych wyrobów, które tym obowiązkom istotnie podlegają.

Przepis art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT wymienia następujące wyroby, do których stosuje się omawiany szczególny reżim pobierania podatku od towarów i usług przy ich nabyciu wewnątrzwspólnotowym:

1)  benzyny lotnicze (CN 2710 12 31);

2)  benzyny silnikowe (CN 2710 12 25 - z wyłączeniem benzyn lakowych i przemysłowych, CN 2710 12 41, CN 2710 12 45, CN 2710 12 49, CN 2710 12 50, CN 2710 12 90, CN 2207 20 00);

3)  gaz płynny (LPG) - (CN 2711 12, CN 2711 13, CN 2711 14 00, CN 2711 19 00);

4)  oleje napędowe (CN 2710 19 43, CN 2710 20 11);

5)  oleje opałowe (CN 2710 19 62, CN 2710 19 66, CN 2710 19 67, CN 2710 20 32, CN 2710 20 38, CN 2710 20 90);

6)  paliwa typu benzyny do silników odrzutowych (CN 2710 12 70);

7)  paliwa typu nafty do silników odrzutowych (CN 2710 19 21);

8)  pozostałe oleje napędowe (CN 2710 19 46, CN 2710 19 47, CN 2710 19 48, CN 2710 20 16, CN 2710 20 19);

9)  paliwa ciekłe w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2023 r. poz. 846 i 1681), które nie zostały ujęte w pkt 1-4 i 6-8;

10)  biopaliwa ciekłe w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2024 r. poz. 20);

11)  pozostałe towary, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy, bez względu na kod CN.

Zważywszy, że do identyfikacji towarów objętych omawianymi obowiązkami stosuje się w główniej mierze klasyfikację CN, należy rozpocząć od klasyfikacji przedmiotowego biokomponentu HVO. Jest on uzyskiwany poprzez hydrokraking i uwodornienie olejów roślinnych (czasem również tłuszczów zwierzęcych). Hydrokraking polega na rozbiciu dużych cząsteczek na mniejsze za pomocą wodoru, natomiast uwodornienie polega na eliminacji wiązań podwójnych poprzez dodanie wodoru do cząsteczek. Proces realizowany jest w warunkach wysokiego ciśnienia i temperatury, w obecności katalizatorów i wymaga specjalistycznych instalacji produkcyjnych. Gotowy biokomponent HVO składa się głównie z nasyconych węglowodorów alkanowych. Obecnie HVO objęte jest kodem CN 2710 19 42. Kod ten został jednak wprowadzony od dnia 1 stycznia 2025 r., natomiast zgodnie z art. 103 ust. 5ab ustawy o VAT „Zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian opodatkowania podatkiem towarów wymienionych w ust. 5aa, jeżeli nie zostały określone w ustawie”. Ponieważ ustawa o VAT nie była nowelizowana w zakresie dostosowania wymienionych w niej kodów CN do obecnie obowiązującej nomenklatury CN, należy ustalić jaki kod CN był stosowany w odniesieniu do HVO jako biokomponentu do końca 2024 r. Trudność w tym zakresie wynika z faktu, że na potrzeby obrotu HVO wszyscy dostawcy operują już kodami CN w aktualnej wersji, zatem stosowany jest kod CN 2710 19 42, który nie jest adekwatny w analizowanej sprawie. Spółka dokonała analizy orzecznictwa w tym zakresie, jednak najwyraźniej biokomponent w rodzaju HVO nie był przedmiotem Wiążącej Informacji Stawkowej lub Wiążącej Informacji Akcyzowej. Na podstawie uwag do Działu 27 nomenklatury scalonej można uznać, że HVO w postaci biokomponentu klasyfikowane jest w ramach pozycji jako „olej podobny”. Uwaga nr 2 stwierdza, że: „Informacje podane w pozycji 2710 dotyczące „olejów ropy naftowej i otrzymywanych z minerałów bitumicznych” dotyczą nie tylko olejów ropy naftowej i otrzymywanych z minerałów bitumicznych, lecz również olejów podobnych, także składających się głównie z mieszanin węglowodorów nienasyconych, otrzymanych w dowolnym procesie, pod warunkiem, że masa składników niearomatycznych przewyższa masę składników aromatycznych”. Na tej podstawie, potencjalnie HVO jako biokomponent klasyfikowane byłoby do kodu 2710 19 43. W bazie Wiążących Informacji Taryfowych można jednak odnaleźć decyzję szwedzkich organów celnych (WIT SEBTITV-2023-16061 z 27 października 2023 r.) klasyfikujących biokomponent HVO do kodu CN 2710 20 11. Można zatem przyjąć, że na potrzeby omawianych przepisów o VAT klasyfikacja HVO mieści się w obrębie kodów 2710 19 43 lub 2710 20 11.

Taka klasyfikacja HVO mogłaby pozornie sugerować, że jest to produkt, o którym mowa w art. 103 ust. 5aa pkt 4 ustawy o VAT. Są tam bowiem wskazane oleje napędowe (CN 2710 19 43, CN 2710 20 11). W ocenie Spółki nie byłaby to jednak właściwa interpretacja, gdyż biokomponent HVO nie spełnia wymogów jakościowych oleju napędowego, przede wszystkim, jeśli chodzi o wymaganą gęstość. Zgodnie z normą jakościową wynikającą z rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 26 czerwca 2024 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U., Poz. 1018 z późn. zm.), gęstość oleju napędowego musi mieścić się w zakresie od 825 do 840 kg/m³ dla paliwa ciekłego w postaci oleju napędowego. Tymczasem biokomponent HVO ma parametr gęstości od 765 do 800 kg/m³, co wynika z karty charakterystyki produktu. Wskazuje to jednoznacznie, że HVO jako biokomponent nie jest olejem napędowym, a sama zbieżność z kodami CN wskazanymi w art. 103 ust. 5aa pkt 4 ustawy o VAT jest tu pozorna. Opis „olej napędowy” nie pasuje do biokomponentu HVO.

Natomiast HVO spełnia wszelkie wymogi do uznania go za biokomponent. Wynika to z definicji biokomponentów zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 3 tiret szóste ustawy o biokomponentach. Przepis ten określa, że m.in. hydrorafinowane oleje (zaliczane do biowęglowodorów ciekłych) używane do wytworzenia innych paliw ciekłych są biokomponentami, a więc nie są samoistnymi paliwami. Koresponduje to z faktycznym przeznaczeniem przedmiotowego HVO, który w całości lub części jest przeznaczony jako biokomponent do olejów napędowych w procesach jego wytwarzania w ramach posiadanej przez Spółkę koncesji.

Na tej samej zasadzie HVO z przeznaczeniem do wykorzystania jako biokomponent nie może być zaliczone do pozostałych olejów napędowych, o których mowa w art. 103 ust. 5aa pkt 8 ustawy o VAT. Ponownie, w ocenie Spółki, zarówno właściwości chemiczne i fizyczne HVO w postaci biokomponentu, jak również jego przeznaczenie, a także klasyfikacja CN wykluczają zaliczenie do produktów objętych specjalnymi obowiązkami VAT przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym, w oparciu o powołany przepis.

Spółka stoi również na stanowisku, że HVO nie jest paliwem ciekłym w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (w art. 103 ust. 5aa pkt 9 ustawy o VAT). Na podstawie tej ustawy (art. 2 ust. 1 pkt 4) paliwem ciekłym jest bowiem benzyna silnikowa (również z zawartością biokomponentów) i olej napędowy (potencjalnie zawierający biokomponenty), ale nie sam biokomponent. HVO w sposób jednoznaczny nie jest zatem paliwem ciekłym w opisanym rozumieniu.

Jak już zostało opisane, HVO nie jest biopaliwem w rozumieniu ustawy o biokomponentach (w art. 103 ust. 5aa pkt 10 ustawy o VAT). Jego przeznaczenie jako dodatek do oleju napędowego powoduje, że jest to klasyczny biokomponent, a nie paliwo ciekłe.

Nie można również przyjąć, że biokomponent HVO jest produktem wskazanym w art. 103 ust. 5aa pkt 10 ustawy o VAT, jako wyrób mieszczący się w definicji paliwa ciekłego silnikowego, o którym mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Mianowicie, definicja ta dotyczy wyrobów energetycznych przeznaczonych do użycia, oferowanych na sprzedaż lub używanych do napędu silników spalinowych. Tymczasem, HVO w postaci biokomponentu jest klasycznym bio-dodatkiem, który nie ma takiego przeznaczenia, bowiem służy do wykorzystania w procesach wytwarzania takich paliw ciekłych silnikowych. Tu można powołać tezy z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazującego jak takie przeznaczenie należy rozumieć na gruncie przepisów ustawy o VAT w kontekście nabycia wewnątrzwspólnotowego produktu o kodzie CN 2710 19 43, przeznaczonego do produkcji innych wyrobów. Mianowicie, „aby dany wyrób uznać za paliwo ciekłe, silnikowe należy przeanalizować jego charakter w kontekście przydatności - tj. przeznaczenia, oferowania na sprzedaż, używania - do napędu silników spalinowych. Przez przeznaczenie rozumie się praktyczny cel, do którego coś jest przeznaczone, zakwalifikowane, któremu dana rzecz służy. Z definicji tej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynika, iż przez przeznaczenie nie należy rozumieć hipotetycznej, czy też potencjalnej możliwości wykorzystania danego wyrobu do celu, do którego zasadniczo przeznaczony jest inny wyrób. Innymi słowy, przeznaczenie należy rozumieć jako zamiar wykorzystania wyrobów do określonych celów, a nie jako samą możliwość ich wykorzystania do tych celów.” Teza ta wynika z wyroku I FSK 1606/17 z 23 października 2019 r., ale była również przytaczana w późniejszych wyrokach sądów administracyjnych, można więc ją uznać za ugruntowaną, a Spółka uważa ją za pomocną wykładni przepisów, które mają zastosowanie w sprawie objętej niniejszym wnioskiem.

W tym kontekście Spółka zauważa, że biokomponent HVO jest wyrobem analogicznym do estrów metylowych wyższych kwasów tłuszczowych (FAME) produkowanych również z olejów roślinnych (lub w mniejszym zakresie z udziałem tłuszczów zwierzęcych), które w przypadku ich przywozu do Polski w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego są traktowane jako biokomponent, a nie jako samoistne paliwo i wówczas nie podlegają formalnościom określonym w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT. O kwalifikacji prawnej z punktu widzenia wymogów w podatku od towarów i usług decyduje tu zatem przeznaczenie, a więc zamiar jego wykorzystania przez właściciela. W ocenie Spółki, te same zasady powinny być stosowane również do biokomponentu HVO. Należy dodatkowo uwzględnić, że Spółka nie jest właścicielem paliw ani biokomponentów, które przyjmuje w swoim składzie podatkowym. Zatem Spółka nie jest uprawniona do decydowania o ich przeznaczeniu i musi w tym zakresie polegać na swoich kontrahentach, przechowujących u Spółki swoje produkty.

Z powyższych względów Spółka wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego we wniosku, tj. że HVO klasyfikowane do postaci biokomponentu nie jest produktem, którego nabycie wewnątrzwspólnotowe wiąże się z obowiązkami określonymi w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, zatem Spółka nie ma obowiązków płatnika w odniesieniu do takich transakcji, gdyż zastosowania nie ma również art. 17a ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o VAT”):

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

W rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim - rozumie się przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.).

W myśl art. 2 pkt 3 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej […].

Według art. 2 pkt 4 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel [...].

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 […].

Stosownie do art. 9 ustawy:

1.  Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

2.  Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a)  podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b)  osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

‒    z zastrzeżeniem art. 10;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

3.  Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy:

1) nabywcą jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 1,

2) dokonującym dostawy towarów jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 2

‒    jeżeli przedmiotem nabycia są nowe środki transportu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 17a ustawy:

Płatnikiem podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a pkt 1 i 2, jest odpowiednio zarejestrowany odbiorca lub podmiot prowadzący skład podatkowy, dokonujący na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 48 ust. 9 lub art. 59 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.

Jak wskazano w art. 103 ust. 5a ustawy:

W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa w ust. 5aa, podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego:

2)  w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych - jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym;

3)  w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;

4)  z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju - jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym.

Jak stanowi art. 103 ust. 5aa ustawy:

Przepis ust. 5a stosuje się do następujących towarów:

1)  benzyn lotniczych (CN 2710 12 31);

2)  benzyn silnikowych (CN 2710 12 25 - z wyłączeniem benzyn lakowych i przemysłowych, CN 2710 12 41, CN 2710 12 45, CN 2710 12 49, CN 2710 12 50, CN 2710 12 90, CN 2207 20 00);

3)  gazu płynnego (LPG) - (CN 2711 12, CN 2711 13, CN 2711 14 00, CN 2711 19 00);

4)  olejów napędowych (CN 2710 19 43, CN 2710 20 11);

5)  olejów opałowych (CN 2710 19 62, CN 2710 19 66, CN 2710 19 67, CN 2710 20 32, CN 2710 20 38, CN 2710 20 90);

6)  paliw typu benzyny do silników odrzutowych (CN 2710 12 70);

7)  paliw typu nafty do silników odrzutowych (CN 2710 19 21);

8)  pozostałych olejów napędowych (CN 2710 19 46, CN 2710 19 47, CN 2710 19 48, CN 2710 20 16, CN 2710 20 19);

9)  paliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz.U. z 2024 r. poz. 1209, 1940 i 1946 oraz z 2025 r. poz. 303), które nie zostały ujęte w pkt 1-4 i 6-8;

10)  biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz.U. z 2024 r. poz. 20, 834 i 1946 oraz z 2025 r. poz. 303);

11)  pozostałych towarów, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy, bez względu na kod CN.

W świetle art. 103 ust. 5ab ustawy:

Zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian opodatkowania podatkiem towarów wymienionych w ust. 5aa, jeżeli nie zostały określone w ustawie.

W myśl art. 103 ust. 5c ustawy:

Przepisy ust. 5a pkt 1 i 2 oraz ust. 5ac stosuje się odpowiednio, jeżeli podatek jest pobierany przez płatnika.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że co do zasady, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wymienionych w art. 103 ust. 5aa ustawy, m.in. płatnicy obowiązani są na podstawie art. 103 ust. 5a pkt 2 w zw. z art. 17a i art. 105 ust. 5c ustawy do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego.

Z okoliczności sprawy wynika, że do końca 2024 r., będący przedmiotem wniosku towar był klasyfikowany na gruncie Nomenklatury Scalonej do kodu CN 2710 19 43. Natomiast od 1 stycznia 2025 r. towar ten jest klasyfikowany do kodu CN 2710 19 42. Wskazali Państwo, że są podmiotem prowadzącym skład podatkowy w rozumieniu art. 2 pkt 35 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. podmiotem, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 126 ze zm.). Państwo są podmiotem prowadzącym skład podatkowy, dokonującym na rzecz innych podmiotów wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, co Państwo realizują na podstawie art. 48 ust. 9 ustawy o podatku akcyzowym i zgodnie z wymaganiami określonymi w tym przepisie.

Mając zatem na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w stosunku do towarów wymienionych w art. 103 ust. 5aa ustawy, zastosowanie znajdują obowiązki określone w art. 103 ust. 5a ustawy. Przy czym podkreślenia wymaga, że wykaz towarów określony w art. 103 ust. 5aa ustawy, obejmuje konkretnie określone wyroby.

Dla potrzeb art. 103 ust. 5a ustawy o VAT ma zastosowanie Nomenklatura Scalona w wersji obowiązującej na dzień 1 stycznia 2021 r., czyli wynikająca z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1577 z dnia 21 września 2020 r., zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

Jakkolwiek w dniu 31 października 2024 r. opublikowane zostało rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2024/2522 z dnia 23 września 2024 r., zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L. 2024.2522 z 31.10.2024), zmieniające Nomenklaturę Scaloną (CN), które stosuje się od 1 stycznia 2025 r. Zmiana Nomenklatury Scalonej spowodowała m.in., że oleje napędowe, o zawartości siarki nieprzekraczającej 0,001% masy, objęte dotychczas kodem CN 2710 19 43, są klasyfikowane do dwóch nowych kodów CN:

‒    2710 19 42 – O zawartości węgla biogenicznego co najmniej 80% masy;

‒    2710 19 44 – Pozostałe.

W świetle art. 103 ust. 5ab ustawy ww. zmiana w Nomenklaturze Scalonej nie powoduje jednak od 1 stycznia 2025 r. zmian w opodatkowaniu VAT towarów objętych kodem CN 2710 19 43.

W związku z powyższym, skoro przed ww. zmianą klasyfikacji Nomenklatury Scalonej (CN) będący przedmiotem wniosku towar hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”) podlegał, na podstawie art. 103 ust. 5aa pkt 4 ustawy, obowiązkom, o których mowa w art. 103 ust. 5a ustawy, ze względu na posiadaną klasyfikację do kodu CN 2710 19 43, to oznacza to, że również po dokonaniu zmiany kodu CN, a więc zaklasyfikowaniu go do kodu CN 2710 19 42, podlega, na podstawie art. 103 ust. 5aa pkt 4 ustawy, obowiązkom, o których mowa w art. 103 ust. 5a ustawy.

Towar wymieniony w opisie sprawy – do 31 grudnia 2024 r. klasyfikowany na gruncie Nomenklatury Scalonej do kodu CN 2710 19 43 – został wskazany przez ustawodawcę w art. 103 ust. 5aa pkt 4 ustawy oraz nie wskazano dla tego towaru żadnych wyłączeń czy zastrzeżeń.

W konsekwencji skoro wskazany w opisie sprawy towar, tj. hydrorafinowany olej roślinny HVO („Hydrotreated Vegetable Oil”), na gruncie klasyfikacji CN, w wersji obowiązującej na dzień 1 stycznia 2021 r. jest klasyfikowany do kodu CN 2710 19 43 i został wymieniony w ustawie o podatku od towarów i usług w kategorii bez jakiegokolwiek wyłączenia, to w związku z tym podlega, na podstawie art. 103 ust. 5aa pkt 4 ustawy, obowiązkom, o których mowa w art. 103 ust. 5a ustawy.

Podsumowując, stwierdzam, że w okolicznościach tej sprawy, w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towaru HVO, o którym mowa we wniosku, klasyfikowanego do kodu CN 2710 19 43, wg Nomenklatury Scalonej w wersji obowiązującej na dzień 1 stycznia 2021 r., wymienionego w art. 103 ust. 5aa pkt 4 ustawy, Państwo jako płatnik obowiązani są, na podstawie art. 103 ust. 5a pkt 2 w zw. z art. 17a i art. 105 ust. 5c ustawy, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego, w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego.

Wobec powyższego, Państwa stanowisko uznać należy za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Natomiast odnośnie powołanych przez Państwa wyroków sądów należy zauważyć, że wyroki sądów, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.

‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)    z zastosowaniem art. 119a;

2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

‒    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.