Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.1069.2025.1.AB

 

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 5 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieuznania Pana w charakterze podatnika podatku VAT w związku z dokonaną sprzedażą nieruchomości, poza prowadzoną działalnością gospodarczą.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski i posiadającą polską rezydencję podatkową. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (…), wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Przeważającą działalnością Wnioskodawcy jest:

-        71.12.A – działalność w zakresie geodezji i kartografii, pozostałe działalności to:

-        71.12.B – pozostała działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne,

-        68.31.Z – pośrednictwo w obrocie nieruchomościami,

-        68.11.Z – kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek,

-        68.20.Z – wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi,

-        66.22.Z – działalność agentów i brokerów ubezpieczeniowych,

-        66.19.Z – pozostała działalność wspomagająca usługi finansowe, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszy emerytalnych,

-        64.91.Z – leasing finansowy.

Od początku prowadzenia działalności, tj. od 4 lutego 2020 r., Wnioskodawca koncentruje się na świadczeniu usług w zakresie geodezji i kartografii. Usługi te stanowią podstawowy przedmiot działalności przedsiębiorstwa Wnioskodawcy pod względem charakteru, kwalifikacji oraz zdobytego przez Wnioskodawcę doświadczenia. Działalność geodezyjna jest kluczowym obszarem aktywności zawodowej Wnioskodawcy, w ramach której Wnioskodawca oferuje usługi:

-        sporządzania map do celów projektowych,

-        wytyczenia oraz inwentaryzacji obiektów budowlanych,

-        wznowienia znaków granicznych, wyznaczenia punktów granicznych lub ustalenia przebiegu granic,

-        podziałów nieruchomości.

Wnioskodawca rozwija również działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Obszar ten pozostaje w ścisłym związku z usługami geodezyjnymi, z uwagi na to, że wielu klientów Wnioskodawcy, korzystających z pomiarów i opracowań kartograficznych, jednocześnie planuje zakup, sprzedaż lub podział nieruchomości. Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami stanowi więc naturalne uzupełnienie podstawowej działalności geodezyjnej Wnioskodawcy i umożliwia obsługę inwestycji – od etapu pomiarów i dokumentacji technicznej po finalizację transakcji. Wnioskodawca prowadzi także działalność w zakresie pośrednictwa finansowego (analiza zdolności kredytowej i kompleksowe wsparcie w uzyskaniu kredytu). Usługi te mają charakter pomocniczy wobec podstawowej działalności Wnioskodawcy. Pomimo, że w ewidencji CEIDG jako jedna z pozostałych działalności Wnioskodawcy widnieje PKD 68.11.Z – kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, to od początku prowadzenia działalności gospodarczej, tj. od 2020 r., Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi działalności w tym zakresie.

W związku z przekroczeniem limitu ze sprzedaży opodatkowanej VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, Wnioskodawca w dniu 17 października 2025 r. zarejestrował się na potrzeby podatku od towarów i usług. Do tego czasu Wnioskodawca korzystał ze zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Poza prowadzoną działalnością gospodarczą, w ramach majątku osobistego Wnioskodawca w 2024 r. dokonał zbycia lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (…) w (…). Lokal ten został nabyty przez Wnioskodawcę w 2023 r. za kwotę (…) zł, środki na jego nabycie pochodziły z kredytu zaciągniętego przez Wnioskodawcę jako (…) w kwocie (…) zł, reszta ceny stanowiąca jednocześnie wkład własny w wysokości (…) zł pochodziła z oszczędności Wnioskodawcy. Wkład własny został uregulowany przelewem bankowym z konta osobistego Wnioskodawcy. Powyższy lokal został nabyty w ramach majątku osobistego Wnioskodawcy (o czym bank udzielający kredytu miał wiedzę), na cele mieszkaniowe jako zabezpieczenie w przyszłości potrzeb mieszkaniowych syna Wnioskodawcy. Nabycie nieruchomości przez Wnioskodawcę nie wiązało się z zamiarem wykorzystywania jej w celach zarobkowych. Lokal mieszkalny nie został nabyty w celu dalszej odsprzedaży. Przez cały okres posiadania powyższej nieruchomości Wnioskodawca wykazywał zamiar wykorzystywania jej wyłącznie w ramach majątku osobistego, w tym też celu po nabyciu mieszkania Wnioskodawca dokonał w nim niezbędnego remontu w zakresie w jakim uznał za stosowny dla jego osobistych potrzeb i jego rodziny. Lokal nigdy nie był przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Lokal nie był powiązany z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą. W szczególności nie był ujmowany w ewidencji środków trwałych firmy, nie był amortyzowany, nie był wykorzystywany do świadczenia usług ani wskazywany jako adres prowadzenia działalności czy miejsce kontaktu z kontrahentami. Zapłacone odsetki naliczane od kredytu zaciągniętego na zakup lokalu nie były przez Wnioskodawcę zaliczane do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie angażował tej nieruchomości dla potrzeb prowadzenia działalności gospodarczej. Sprzedaż tego lokalu w 2024 r. za kwotę (…) zł była efektem zmiany planów życiowych Wnioskodawcy i rezygnacji z realizacji wcześniejszych prywatnych zamierzeń.

Transakcja zbycia lokalu miała charakter zarządu majątkiem prywatnym i nie stanowiła elementu prowadzonej działalności gospodarczej ani realizacji modelu biznesowego w zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawca nie dokonywał żadnych działań zmierzających do „uatrakcyjnienia” nieruchomości na rynku w okresie po jej nabyciu. Po nabyciu nieruchomości Wnioskodawca poniósł wyłącznie wydatki związane z niezbędnym remontem mieszkania w zakresie w jakim uznał za niezbędny dla jego osobistych potrzeb i jego rodziny. Wydatki te były ponoszone z majątku osobistego Wnioskodawcy, nie były rozliczane w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy. W celu zawarcia umowy sprzedaży Wnioskodawca nie podejmował żadnych dodatkowych starań właściwych dla profesjonalnych uczestników rynku. Przede wszystkim nie prowadził żadnej działalności marketingowej mającej przyciągnąć potencjalnego nabywcę.

Dochód uzyskany ze sprzedaży został rozliczony zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca złożył zeznanie PIT-39 za 2024 r., w którym wykazał przychód i dochód ze sprzedaży oraz oświadczył, że środki uzyskane z tej sprzedaży zamierza przeznaczyć na własne cele mieszkaniowe, korzystając ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.).

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, dokonując sprzedaży nieruchomości (mieszkania przy ul. (…) w (…)), poza prowadzoną działalnością gospodarczą, Wnioskodawca występuje jako podatnik podatku od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, dokonując sprzedaży nieruchomości (mieszkania przy ul. (…) w (…)), poza prowadzoną działalnością gospodarczą, nie działał on jako podatnik podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Przedstawiając własne stanowisko, zdaniem Wnioskodawcy zasadne jest wskazanie przesłanek prawnych, których ziszczenie się wywołuje obowiązek opodatkowania danego zdarzenia podatkiem od towarów i usług.

Zakres opodatkowania VAT wyznaczają bowiem dwie przesłanki:

-        przedmiotowa (opodatkowana jest dostawa towarów i świadczenie usług), oraz

-        podmiotowa (czynności wykonywane są przez podatnika VAT, który działa w takim charakterze).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami podatku od towarów i usług są podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Przez działalność gospodarczą należy natomiast rozumieć wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).

Według art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm., dalej: „Dyrektywa VAT”), podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie i w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza definiowana jest jako wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie w sposób ciągły majątku rzeczowego i wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Zgodnie z tezami zawartymi w wyroku składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 oraz w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08) podającymi kryteria, jakimi należy kierować się przy określaniu, że w takich przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem prywatnym, przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika VAT jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

O ile definicja podatnika i działalności gospodarczej ma bardzo szeroki charakter to nie powinno budzić wątpliwości, że w jej granicach nie mieści się zarządzanie majątkiem prywatnym przez osoby fizyczne.

Inaczej mówiąc, wolne od opodatkowania VAT są sytuacje, w których osoby fizyczne dokonują czynności dotyczących ich majątku niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Ocena czy dany podmiot działa w charakterze podatnika VAT musi mieć miejsce w odniesieniu do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy. Niedopuszczalne jest zatem szablonowe (automatyczne) podejście, które nie uwzględnia konkretnego (zindywidualizowanego) stanu faktycznego. Doprowadziłoby to bowiem do absurdalnej sytuacji objęcia działalnością gospodarczą każdej umowy sprzedaży, najmu, dzierżawy czy umowy o podobnym charakterze.

„Jakkolwiek pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w przepisach u.p.t. ma charakter bardzo szeroki, to nie może ona prowadzić do interpretacji, w której każda odpłatna dla właściciela czynność prawna odnosząca się do nieruchomości utożsamiana będzie z działalnością gospodarczą”. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 259/22).

W miejsce bezwarunkowego objęcia VAT takich czynności konieczne jest rozpatrywanie każdego zdarzenia per se. Stanowisko takie wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych. Przykładowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 6 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 887/21 wskazał, że: „(…) stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy”.

W konsekwencji, dopiero okoliczności faktyczne danej sprawy pozwolą na rozróżnienie działalności osobistej danej osoby od czynności podejmowanych w ramach jej działalności gospodarczej. Kryteriami statuującymi ten dychotomiczny podział jest charakter aktywności dokonywanej przez tę osobę.

Ze swojej natury działalność gospodarcza ma zawodowy charakter. Za taką można tylko uznać działalność wykonywaną profesjonalnie, czyli z wykorzystaniem umiejętności, wiedzy i doświadczenia potrzebnego przy danej aktywności zawodowej, nakierowanej zasadniczo na uzyskiwanie zysku.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 1421/18, „Działalność gospodarcza musi cechować się przede wszystkim fachowością, czyli nieokazjonalnym charakterem. Takie cechy jak działanie na własny rachunek, powtarzalność czynności i uczestnictwo w obrocie gospodarczym, wypełniają znamiona działalności gospodarczej”.

Co istotne, pojęcie działalności gospodarczej wymaga angażowania środków wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Tylko wówczas czynności przybierają zawodową (profesjonalną) formę.

Działalności profesjonalnej należy zatem przeciwstawić zwykłe wykonywanie przez właściciela prawa własności. Zgodnie z art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Zdaniem Wnioskodawcy zbycie nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego wniosku nabytej jako majątek prywatny niezwiązany z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy nie stanowi działalności gospodarczej na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Podatnik dokonujący transakcji „prywatnie” nie działa w charakterze podatnika, a transakcja nie podlega opodatkowaniu VAT.

Termin „majątek prywatny” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, której należy dokonać odwołując się np. do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht) z 4 października 1995 r., w którym TSUE stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokajania potrzeb własnych i że jest to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Z przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zatem z grona podatników VAT wykluczyć należy osoby fizyczne w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Taka sytuacja występuje w przypadku Wnioskodawcy, bowiem jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego lokal mieszkalny nie został nabyty w celu jego dalszej odsprzedaży i nie był angażowany do działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Należy podkreślić, że nabycie nieruchomości przez Wnioskodawcą nie wiązało się z zamiarem wykorzystywania jej w celach zarobkowych.

Z konstrukcji przepisu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wynika, że dla uznania określonej czynności za podlegającą VAT konieczne jest łączne spełnienie przesłanki podmiotowej (działanie w charakterze podatnika) i przedmiotowej (wykonanie czynności mieszczącej się w zakresie ustawy). Incydentalna sprzedaż nieruchomości prywatnej, niewchodzącej do majątku przedsiębiorstwa, nie spełnia tych kryteriów. TSUE i krajowe sądy administracyjne (m.in. wyrok TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10; wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FSK 1589/18) konsekwentnie wskazują, że sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną pozostaje poza zakresem działalności gospodarczej, jeśli brak jest cech stałości, zorganizowania i profesjonalnej aktywności charakterystycznych dla obrotu nieruchomościami. W wyrokach tych podkreślono, że samo posiadanie nieruchomości i jej późniejsze zbycie – nawet za znaczną kwotę – nie oznacza jeszcze, że sprzedający działa jako podatnik VAT. W takim przypadku mamy bowiem do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym – niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT.

W realiach niniejszej sprawy nie występują elementy organizacyjne charakterystyczne dla działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Sprzedaż lokalu mieszkalnego była jednorazowa, podyktowana względami osobistymi i rezygnacją z realizacji prywatnych planów mieszkaniowych Wnioskodawcy i jego rodziny. Nie dokonywano działań zmierzających do „uatrakcyjnienia” nieruchomości, nie prowadzono działań promocyjnych czy marketingowych. Brak takich działań oznacza brak przesłanki zorganizowania i powtarzalności, a tym samym brak przesłanki działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 16 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Po 352/12, gdzie wskazano, że dla uznania sprzedaży nieruchomości za działalność gospodarczą nie wystarcza sam fakt jej zbycia, lecz konieczne jest wykazanie, iż podatnik podejmował aktywność odpowiadającą profesjonalnym uczestnikom rynku nieruchomości. Do takiej aktywności zalicza się w szczególności działania zmierzające do zwiększenia wartości lub atrakcyjności nieruchomości przed sprzedażą, przygotowanie jej w sposób inwestycyjny, prowadzenie działań marketingowych. Brak takich działań przemawia za tym, że transakcja mieści się w granicach zwykłego wykonywania prawa własności i zarządu majątkiem prywatnym. Jednocześnie WSA w Poznaniu wprost zaakcentował, że liczba lub wartość zbywanych nieruchomości nie może być jedynym kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie ich sprzedaży do działalności gospodarczej. Nawet sprzedaż kilku lokali nie będzie działalnością handlową, jeśli brak jest przesłanek zawodowego, stałego i zorganizowanego charakteru takiej aktywności. Ocena musi być dokonywana na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych, a nie pojedynczego wskaźnika.

W realiach niniejszej sprawy wszystkie te przesłanki są spełnione – transakcja sprzedaży lokalu przez Wnioskodawcę była incydentalna, nie poprzedzały jej żadne działania inwestycyjne ani marketingowe, a lokal służył wyłącznie celom prywatnym Wnioskodawcy, nie został włączony ani wykorzystywany w jego działalności gospodarczej.

Stanowisko takie wskazują w licznych interpretacjach organy podatkowe, czego przykładem może być pismo Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 marca 2019 r., nr 0111-KDIB3-2.4012.791.2018.2.MGO, w którym wskazano, że: „(…) jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W przypadku gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem – zbycie nieruchomości nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym (…)”.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 1634/18 wskazał, że: „(…) pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należy uznać pogląd Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym skarżąca w celu dokonania planowanej sprzedaży gruntów podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co skutkowałoby koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Wystąpienie o warunki zabudowy oraz podział na mniejsze działki (w tym częściowo na własne potrzeby) nie jest działalnością, która charakteryzuje wyłącznie podmioty zajmujące się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Trudno również uznać zamieszczenie ogłoszeń w Internecie i lokalnej prasie za działalność marketingową”.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 lipca 2025 r., sygn. akt I FSK 813/22, w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika VAT, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. NSA zauważył, że zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu obrotu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

TSUE w wyroku z 11 lipca 2024 r., w sprawie C-182/23 wyjaśnił, że: „(…) podatnik w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy VAT działa w tym charakterze zasadniczo jedynie wówczas, gdy czyni to w ramach swej działalności gospodarczej (wyrok z dnia 13 czerwca 2018 r., (Polfarmex), C-421/17, EU:C:2018:432, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). To ostatnie kryterium jest spełnione, gdy podatnik przenosi własność nieruchomości wykorzystywanych do tej szeroko rozumianej działalności gospodarczej (zob. podobnie wyrok z dnia 13 czerwca 2018 r., (Polfarmex), C-421/17, EU:C:2018:432, pkt 42)”. TSUE w powyższym wyroku wskazał także, że: „Natomiast podatnik dokonujący transakcji prywatnie nie działa w charakterze podatnika. W konsekwencji transakcja dokonana przez podatnika prywatnie nie podlega opodatkowaniu VAT (wyroki: z dnia 4 października 1995 r., (Armbrecht), C-291/92, EU:C:1995:304, pkt 17, 18; a także z dnia 8 marca 2001 r., (Bakcsi),  C-415/98, EU:C:2001:136, pkt 24)”.

W tym miejscu należy raz jeszcze podkreślić, że lokal mieszkalny przez cały okres jego posiadania nie był wykorzystywany w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, Wnioskodawca nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Lokal ten został nabyty wyłącznie do majątku osobistego Wnioskodawcy i przez cały okres jego posiadania zamiar wykorzystania go na cele mieszkaniowe Wnioskodawcy i jego rodziny nie uległ zmianie. Dopiero zmiana planów życiowych Wnioskodawcy i jego rodziny doprowadziła do podjęcia decyzji o zbyciu przedmiotowej nieruchomości.

Zdaniem Wnioskodawcy bez znaczenia dla potrzeb niniejszej sprawy jest okoliczność, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, poza działalnością geodezyjną, również w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Istotne jest natomiast to, że Wnioskodawca nie angażował tej nieruchomości dla potrzeb prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Wnioskodawcy bez znaczenia jest również to, że w ewidencji CEIDG jako jedną z pozostałych działalności Wnioskodawca wpisał PKD 68.11.Z – kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, gdyż zakres wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej determinuje przedmiot jego faktycznej działalności, a nie deklarowanej, wpisanej do określonej ewidencji. Takie stanowisko potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 737/18, wskazując, że „Tego rodzaju wpis wskazuje jedynie, że spółka może wykonywać tego typu usługi (…)”. Ponadto Wnioskodawca podkreśla, że od początku prowadzenia działalności gospodarczej, tj. od 2020 r., nie prowadził i nie prowadzi działalności w tym zakresie.

W tym miejscu warto też odnieść się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1375/23, który dotyczył kwestii opodatkowania VAT najmu lokalu mieszkalnego nabytego do majątku osobistego podatniczki, która prowadzi działalności gospodarczą w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami. W wyroku tym wskazano, że: „Sąd zwraca uwagę, że jak wynika z wniosku skarżącej, lokal mieszkalny został nabyty do jej majątku osobistego. Podatniczka prowadzi działalność gospodarczą, której przeważającym przedmiotem jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami stanowiącymi lokale użytkowe. Jednak mieszkanie, którego dotyczy zapytanie nie zostało wprowadzone do ewidencji środków trwałych, a podatniczka konsekwentnie podnosi, że nabyte zostało do jej majątku osobistego. W ocenie Sądu nie sposób w realiach rozpoznanej sprawy przypisać skarżącej zachowanie polegające na podejmowaniu jakichkolwiek czynności w zakresie najmu spornego lokalu mieszkalnego, które należałoby utożsamiać z działalnością gospodarczą. Istotną okolicznością pozostaje fakt, iż nieruchomość, której dotyczy wniosek nie została wprowadzona do działalności gospodarczej jako środek trwały. Wprost przeciwnie, skarżąca podnosi, że nieruchomość została zakupiona do majątku prywatnego. Sąd zwraca uwagę, że zakup i posiadanie nieruchomości w majątku prywatnym nie może wykluczać uznania czynsz najmu jako pożytku cywilnego związanego z posiadaniem określonego majątku, również w przypadku, gdy osoba fizyczna prowadzi jednocześnie działalność gospodarczą”.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego lokal mieszkalny nie był powiązany z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą. W szczególności lokal nie został wprowadzony przez Wnioskodawcę do działalności gospodarczej jako środek trwały, nie podlegał amortyzacji, nie był wykorzystywany do świadczenia usług, nigdy nie był przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Wnioskodawca nie angażował tej nieruchomości dla potrzeb prowadzenia działalności gospodarczej. Sprzedaż tego lokalu była efektem zmiany planów życiowych Wnioskodawcy i jego rodziny. Zatem transakcja zbycia lokalu miała charakter zarządu majątkiem prywatnym i nie stanowiła elementu prowadzonej działalności gospodarczej.

Podsumowując, zbycie przez Wnioskodawcę przedmiotowej nieruchomości miało wyłącznie osobisty (prywatny) charakter i w żaden sposób nie było związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Opisana aktywność Wnioskodawcy jest właściwa dla zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, czynnością związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (nie wykracza poza granice zwykłego zarządu majątkiem prywatnym).

Nie budzi wątpliwości, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu VAT wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika VAT i działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej dostawy.

Skoro zbycie przez Wnioskodawcę przedmiotowej nieruchomości miało wyłącznie osobisty charakter i nie było związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jego aktywność była właściwa dla zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, to tym samym nie można uznać, że Wnioskodawca w tym zakresie działał jako podatnik VAT.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, że zaprezentowane wyżej stanowisko Wnioskodawcy w kontekście zadanych pytań jest prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

Zatem zbycie nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny. Pozwala na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Status podatnika podatku od towarów i usług wynika również z okoliczności dokonania czynności, które podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.

Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby  czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z analizy powyższych przepis wynika, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do  danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.):

W myśl art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”. Zgodnie z definicją zawartą we „Współczesnym słowniku języka polskiego” (Wydawnictwo Langenscheidt, Warszawa 2007 r.) „zamiar” oznacza „intencję zrobienia czegoś, zamysł, plan, projekt, chęć”. Wobec powyższego istotą zamiaru są intencje jakie przyświecają dokonywanym czynnościom oraz cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych czynności.

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że za podatnika uznaje się również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i dokonała w tym celu pewnych nakładów, mimo że sama sprzedaż jeszcze się nie rozpoczęła, czy nawet nigdy nie zostanie rozpoczęta.

Bardzo istotnym elementem, przesądzającym o prowadzeniu działalności gospodarczej są czynności przygotowawcze, jakich dokonuje dany podmiot w związku z rozpoczęciem działalności. Sam zamiar prowadzenia działalności powiązany z zakupami realizowanymi w tym celu nadaje status podatnika podatku od towarów i usług, już nawet w fazie dokonywania czynności przygotowawczych, co wynika m.in. z orzeczenia TSUE z dnia 29 lutego 1996 r. C-10/94 w sprawie Intercommunale voor zeewaterontzilting (INZO).

Za podatnika należy zatem uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, czyniąc w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji, jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie towarów, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

W związku z powyższym każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Tym samym nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Skutkiem powyższego, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie – jak wskazano wyżej -  że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.

Podkreślić także należy, że w kwestii podlegania opodatkowaniu dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu obrotu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do  treści orzeczenia TSUE z dnia 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do  prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze  wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.  wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W przedmiotowej sprawie zasadnym jest też przywołanie innego orzecznictwa TSUE (w tym wyroku z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt C-280/10 Kopalnia Odkrywkowa Polski Trawetyn, jak również w wyroku z dnia 8 czerwca 2000 r., sygn. akt. C-400/98 Breitshol), z którego wynika, że poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy uznać za działalność gospodarczą. Sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy przewidywana transakcja gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana.

W wyroku w sprawie C-280/10 Trybunał zwrócił uwagę, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału na działalność gospodarczą może składać się wiele następujących po sobie czynności, a czynności przygotowawcze, takie jak nabycie towarów, powinny być zaliczane do działalności gospodarczej. Trybunał stwierdził również, że zasada neutralności podatku VAT w odniesieniu do obciążenia podatkowego przedsiębiorstwa wymaga, aby pierwsze wydatki inwestycyjne dokonane na potrzeby i cele przedsiębiorstwa były uznawane za działalność gospodarczą, oraz że z ową zasadą byłoby sprzeczne, gdyby rzeczona działalność rozpoczynała się dopiero w chwili, gdy towar jest faktycznie wykorzystywany, to znaczy gdy powstaje dochód podlegający opodatkowaniu. Jakakolwiek inna interpretacja prowadziłaby do obciążenia podmiotu gospodarczego podatkiem VAT w ramach jego działalności gospodarczej, nie stwarzając możliwości odliczenia tego podatku, i wprowadzałaby arbitralne rozróżnienie między wydatkami inwestycyjnymi dokonanymi przed faktycznym wykorzystywaniem nieruchomości i w jego trakcie.

W konsekwencji TSUE powołując się na wyrok z dnia 14 lutego 1985 r. w sprawie D.A. Rompelman and E.A. Rompelman – Van Deeln sygn. akt C-268/83 uznał, że ktokolwiek dokonuje takich działań inwestycyjnych ściśle związanych z przyszłym wykorzystywaniem nieruchomości i koniecznych do tego celu, powinien być uważany za podatnika w rozumieniu szóstej dyrektywy.

Zatem, jak wskazano wyżej, dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działania podmiotu dokonującego tej dostawy wskażą znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, które mogą składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności takie jak np. poniesienie wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

Z opisu sprawy wynika, iż jest Pan zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Prowadzi Pan działalność gospodarczą pod firmą (…). Przeważającą Pana działalnością jest działalność w zakresie geodezji i kartografii. Pozostałe działalności to m.in.: pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. W 2023 r. nabył Pan lokal mieszkalny za kwotę (…) zł, środki na jego nabycie pochodziły z kredytu zaciągniętego przez Pana jako (…) w kwocie (…) zł, reszta ceny stanowiąca jednocześnie wkład własny w wysokości (…) zł pochodziła z Pana oszczędności. Zapłacone odsetki naliczane od kredytu zaciągniętego na zakup lokalu nie były przez Pana zaliczane do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Poza prowadzoną działalnością gospodarczą, w ramach majątku osobistego w 2024 r. dokonał Pan zbycia tego lokalu mieszkalnego. Sprzedaż tego lokalu w 2024 r. za kwotę (…) zł była efektem zmiany Pana planów życiowych i rezygnacji z realizacji wcześniejszych prywatnych zamierzeń.

Pana wątpliwości dotyczą niepodlegania opodatkowaniu sprzedaży lokalu.

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano.

Czynności takie jak np. poniesienie wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej, należy również uznać za działalność gospodarczą, nawet w sytuacji, gdyby działalność ta faktycznie nie została rozpoczęta.

Uwzględniając zatem powołane przepisy oraz elementy stanu sprawy stwierdzić należy, że dokonane przez Pana nabycie lokalu mieszkalnego, stanowiło pierwszą czynność wykonaną w ramach przygotowań zmierzających do rozpoczęcia prowadzenia na niej działalności gospodarczej. Fakt ten potwierdza przede wszystkim źródło finansowania zakupu ww. lokalu.

W niniejszej sprawie z okoliczności wynika jednoznacznie, że środki na nabycie lokalu pochodziły z kredytu zaciągniętego przez Pana jako przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (…). Zatem sam zamiar wykorzystania nabytego lokalu dla celów zarobkowych istniał już w momencie zakupu. Zakup przedmiotowego lokalu został w znacznej części sfinansowany kredytem firmowym zaciągniętym przez Pana.

Co również istotne, prowadzi Pan działalność gospodarczą dotyczącą pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, w związku z tym posiada Pan odpowiednią, fachową wiedzę, która pozwala Panu na dokładną analizę rynku i wybór inwestycji, która będzie dla Pana opłacalna. Potwierdza to również okoliczność, że działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami pozostaje w ścisłym związku z usługami geodezyjnymi, z uwagi na to, że wielu Pana klientów, korzystających z pomiarów i opracowań kartograficznych, jednocześnie planuje zakup, sprzedaż lub podział nieruchomości.

Jednocześnie, przedstawione okoliczności sprawy nie potwierdzają, że przedmiotowy lokal nabyty w 2023 r. i następnego roku sprzedany przez Pana był wykorzystywany do celów osobistych. Od momentu zakupu w 2023 r. nie podjęto żadnych działań, które wskazywałyby na osobisty (prywatny) cel nabycia i zaspokajanie dzięki niemu osobistych potrzeb. W związku z powyższym, nabytego lokalu nie można uznać za majątek osobisty.

Mając na uwadze całokształt okoliczności przedstawionych w sprawie, a w szczególności źródło finansowania zakupu przedmiotowego lokalu, prowadzenie przez Pana działalności w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz brak wykorzystywania lokalu do celów prywatnych,  stwierdzić należy, że rodzaj podjętych działań bez wątpienia oznacza, że wykazał Pan aktywność w przedmiocie zbycia przedmiotowego lokalu porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. 

W konsekwencji analiza przedstawionych okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym czynność sprzedaży lokalu mieszkalnego podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust 1 ustawy.

Tym samym uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Odnośnie powołanych wyroków sądów administracyjnych zaznaczam, iż wyroki sądów administracyjnych, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady, wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k – 14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), lub

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.