Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.1074.2025.4.AM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 6 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT wniesienia Aplikacji z tytułu wkładu niepieniężnego do Spółki oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan pismem z 17 grudnia 2025 r. (wpływ 17 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)

Wnioskodawca, X (dalej: „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…). Działalność gospodarcza figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej pod numerem NIP: (…).

Podatnik posiada na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”).

Działalność gospodarcza prowadzona jest od (…) 2023 r.

Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest działalność związana z oprogramowaniem, zgodnie z klasyfikacją PKD oznaczona kodem: 62.01.Z. Innymi słowy jest to działalność w obszarze IT, software (tworzenie systemów IT).

Jednocześnie Wnioskodawca jest udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (…) spółka z o.o. z siedzibą w (…) (dalej: „Spółka” lub „(...)”). Spółka zarejestrowana jest w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: (…) i numerem NIP: (…).

Przedmiotem działalności Spółki jest działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych.

Spółka powstała dopiero w 2025 r. (data wpisu do Rejestru Przedsiębiorców KRS to (…) 2025 r.). Spółka posiada pięcioro wspólników, a jej łączny kapitał zakładowy to (…) zł (… złotych).

Wnioskodawca jako jeden ze wspólników wniósł do tej Spółki, na pokrycie kapitału zakładowego, wkład niepieniężny (tzw. aport) wytworzony przez siebie program komputerowy o wartości (…) zł (… złotych).

Na potrzeby niniejszego wniosku wkład wniesiony przez Wnioskodawcę dalej nazywany będzie „Aplikacją”.

Wnioskodawca wytwarzał Aplikację poza działalnością gospodarczą i bez związku z jej prowadzeniem oraz bez zamiaru jakiejkolwiek jej komercjalizacji w ramach tej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca pracował nad aplikacją hobbystycznie i prace te miały charakter edukacyjny dla Wnioskodawcy – dzięki temu poza działalnością gospodarczą rozwijał on swoje kompetencje w zakresie wykonywania integracji z różnymi platformami oraz analizy nowoczesnych rozwiązań technologicznych, co stanowiło obiekt dużych zainteresowań i pasji Wnioskodawcy. Samą aplikację Wnioskodawca nazwał „…”, co koreluje z firmą jego działalności gospodarczej „…”, jednakże jest to jedyna jakkolwiek konotacja łącząca ten, strice prywatny projekt z działalnością gospodarczą.

Prace nad Aplikacją Wnioskodawca rozpoczął jeszcze w roku 2022.

O odrębności prowadzonej działalności gospodarczej i tworzonej Aplikacji świadczy fakt, że Wnioskodawca tworzył ją w swoim czasie wolnym, a dowodem tego to, że w równoległym okresie Wnioskodawca regularnie otrzymywał wynagrodzenie za świadczenie usług na rzecz podmiotów niepowiązanych.

W międzyczasie Wnioskodawca i pozostali wspólnicy Spółki (...) zdecydowali się powołać do życia Spółkę (...), jako odrębne przedsięwzięcie biznesowe – niezależne od aktywności zawodowych wspólników tej Spółki.

O odrębności Spółki (...) i działalności gospodarczej Wnioskodawcy świadczy fakt, że w gronie wspólników tej Spółki znalazło się aż 5 osób, z czego podmiotem powiązanym wobec Wnioskodawcy jest tylko jeden wspólnik – (…).

Na dzień wnoszenia wkładu do Spółki (...) aplikacja była jeszcze nieukończona (nie w pełni funkcjonalna) co wynikało z hobbystycznego charakteru jej tworzenia i tego, że Wnioskodawca dostępne zasoby czasowe angażował w prowadzenie i rozwój działalności gospodarczej, która jest jego źródłem przychodu. Fakt nieukończenia aplikacji na dzień wnoszenia wkładu nie stanowił przeszkody, gdyż to właśnie Spółka (...) ma zrealizować ten odrębny projekt biznesowy.

Do czasu wniesienia Aplikacji do Spółki (...) nie była ona w żaden sposób komercjalizowana, tj. nie udzielano licencji, nie przeniesiono do niej praw autorskich na inny podmiot (pomijając fakt, że nie była ona w pełni funkcjonalna).

Aplikacja nigdy nie stanowiła wartości niematerialnej i prawnej w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy, ani nie stanowiła elementu świadczonych przez niego usług, ani nie przyczyniała się w żaden sposób do ich świadczenia.

Co warto podkreślić – Wnioskodawca nigdy w przeszłości nie wnosił wkładów niepieniężnych do jakichkolwiek spółek i na chwilę obecną nie planuje podobnych działań w przyszłości. To znaczy, że modus operandi Wnioskodawcy nie opiera się na powtarzalnych czynnościach wytwarzania aplikacji i wnoszenia ich do innych podmiotów.

To znaczy, że mówimy w tym przypadku o jednorazowym i incydentalnym wniesieniu jednej aplikacji do jednej spółki kapitałowej.

Aplikacja jako program komputerowy jest przedmiotem ochrony w ramach ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych.

W piśmie z 17 grudnia 2025 r. na pytania Organu Wnioskodawca udzielił następujących odpowiedzi:

1)  Pytanie: Czy jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towaru i usług? Jeśli tak, to od kiedy i z tytułu wykonywania jakiej działalności?

Odpowiedź: W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i jest nim od (…) 2023 r.

2)  Pytanie: W jakim celu stworzył Pan Aplikację, którą wniósł Pan do Spółki? Proszę opisać.

Odpowiedź: Prace nad aplikacją miały dla Wnioskodawcy charakter hobbystyczny i edukacyjny. W ramach dowolnej formy spędzania czas wolnego.

Jak wskazano w stanie faktycznym Wniosku, prace nad Aplikacją Wnioskodawca rozpoczął jeszcze w roku 2022, a prowadzenie działalności gospodarczej Wnioskodawca rozpoczął w kwietniu 2023 r.

Jak wskazano w stanie faktycznym wniosku, Wnioskodawca pracował nad aplikacją hobbystycznie i prace te miały charakter edukacyjny dla Wnioskodawcy – dzięki temu poza działalnością gospodarczą rozwijał on swoje kompetencje w zakresie wykonywania integracji z różnymi platformami oraz analizy nowoczesnych rozwiązań technologicznych, co stanowiło obiekt dużych zainteresowań i pasji Wnioskodawcy.

Jak wskazano w stanie faktycznym Wniosku, Wnioskodawca wytwarzał Aplikację poza działalnością gospodarczą i bez związku z jej prowadzeniem oraz bez zamiaru jakiejkolwiek jej komercjalizacji w ramach tej działalności gospodarczej.

3)  Pytanie: Czy wykonując Aplikację działał Pan jako twórca/współtwórca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 24 ze zm.)?

Odpowiedź: Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska własnego Wnioskodawcy, w jego ocenie działał on jako „twórca” w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ponieważ to on wytworzył ostateczną wersję aplikacji (oprogramowania), którą wniósł do spółki i firmował on swoim nazwiskiem wnoszoną aplikację.

4)  Pytanie: Czy wykonana Aplikacja stanowi utwór, w rozumieniu przepisów ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych?

Odpowiedź: W ocenie Wnioskodawcy aplikacja stanowiła utwór w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Przepis ten wskazuje definicję „utworu” w rozumieniu tej ustawy i zgodnie z nią, utworem jest w szczególności program komputerowy.

To znaczy, że aplikacja stworzona przez Wnioskodawcę niewątpliwie była i jest utworem w rozumieniu ww. ustawy.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 PAIPP, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

5)  Pytanie: Jakie możliwe zastosowanie daje program komputerowy (Aplikacja), o którym mowa w opisie sprawy?

Odpowiedź: Możliwym zastosowaniem oprogramowania jest (...).

6)  Pytanie: W jaki sposób może być wykorzystywany/czemu może służyć program komputerowy (Aplikacja), o którym mowa w opisie sprawy?

Odpowiedź: Po uzupełnieniu kluczowych funkcjonalności (...).

7)  Pytanie: W jaki sposób Aplikacja była wykorzystywana przez Pana w całym okresie jej posiadania, tj. do momentu wniesienia jej aportem do Spółki?

Odpowiedź: Aplikacja nie była wykorzystana – była tworzona – jako koncept i prywatny projekt, więc do momentu wniesienia jej do Spółki była jedynie prototypem.

Z uwagi na prototypowe stadium projektu, trudno było mówić o jakimkolwiek jej wykorzystaniu.

Aplikacja ta nie była w żaden sposób komercjalizowana, Wnioskodawca jej nie promował i nie czerpał z niej korzyści.

8)  Pytanie: Czy Aplikacja do momentu wniesienia jej aportem do Spółki była przedmiotem użyczenia, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze?

Odpowiedź: Nie. Aplikacja do momentu wniesienia jej aportem do Spółki nie była przedmiotem użyczenia, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

9)  Pytanie: Kto ponosił wydatki na powstanie Aplikacji?

Odpowiedź: Wnioskodawca nie ponosił wydatków, a bardziej nakłady czasu prywatnego – tego samego, który mógłby zostać wykorzystany na każde dowolne, inne hobby.

Wnioskodawca nie ponosił wydatków dedykowanych wprost tej Aplikacji i niezbędnych do jej rozwoju.

10)  Pytanie: Czy od ponoszonych ww. wydatków przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego? Jeśli tak, to komu?

Odpowiedź: W odpowiedzi na powyższe pytanie wskazano, że Wnioskodawca nie ponosił ww. wydatków, więc z uwagi na brak poniesienia wydatków nie można mówić o jakimkolwiek zaistnieniu prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego.

11)  Pytanie: Czy Aplikacja była tworzona przy użyciu składników prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej (np. sprzęt, oprogramowanie)? Proszę wyjaśnić.

Odpowiedź: Nie. Aplikacja nie była tworzona przy wykorzystaniu składników prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej.

12)  Pytanie: W jaki sposób Spółka będzie wykorzystywała otrzymaną w drodze aportu Aplikację? Proszę opisać.

Odpowiedź: Spółka będzie dążyła do (...).

13)  Pytanie: Czy planował Pan sprzedaż Aplikacji także poza aportem do Spółki?

Odpowiedź: Nie, Wnioskodawca nie planował by sprzedać aplikację do tej Spółki lub jakiejkolwiek spółki.

W przypadku, gdyby Spółka, do której Wnioskodawca wniósł aplikację miała ją nabyć, należałoby tę spółkę wyposażyć w odpowiedni kapitał – np. poprzez wniesienie wkładu o charakterze pieniężnym lub udzielenie spółce pożyczki – a na to Wnioskodawca, ani pozostali udziałowcy nie posiadali środków oraz nie wyrazili oni zgody na taki kształt transakcji.

Wnioskodawca nie planował zatem sprzedaży Aplikacji.

14)  Pytanie: Czy Aplikacja mogłaby być sprzedana na rynku innym podmiotom w drodze umowy cywilnoprawnej za wynagrodzeniem?

Odpowiedź: Uwzględniając zasadę swobody umów wynikającą z Kodeksu Cywilnego (art. 353.1. KC) i zasady wolnorynkowej gospodarki, aplikacja mogłaby być teoretycznie sprzedana innym podmiotom w drodze umowy cywilnoprawnej za wynagrodzeniem.

Szansa na sprzedaż tej Aplikacji, jako „produktu” w fazie rozwojowej jest czysto teoretyczna, z uwagi na niszowość ww. Aplikacji i zadań, które ma realizować (szczegółowo opisano powyżej). Tj. niewiele podmiotów mogłoby być nią zainteresowane w obecnej – wymagającej dopracowania fazie.

Gdy Spółka dokończy Aplikację, wówczas szanse te wzrosną, ale nie jest to przedmiot niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15)  Pytanie: Czy oprócz Aplikacji wskazanej we wniosku tworzy Pan inne aplikacje, programy komputerowe, prawa majątkowe (np. w rodzaju know-how)? Proszę wyjaśnić

Odpowiedź: Wnioskodawca nie tworzy w ramach swojej sfery prywatnej i zarządu majątkiem prywatnym innych aplikacji, programów komputerowych ani praw majątkowych. Projekt Aplikacji był owocem hobby i prywatną inicjatywą.

Podatnik, w ramach działalności gospodarczej (odrębnie od stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji), tworzy jako przedsiębiorca na zlecenie podmiotu zewnętrznego, jednakże nie stanowi to jego własności intelektualnej, gdyż utworzony kod jest własnością zleceniodawcy (zewnętrznego i niepowiązanego podmiotu).

16)  Pytanie: Czy podejmował Pan działania w celu zwiększenia wartości rynkowej Aplikacji (np. marketing, reklama)? Proszę wyjaśnić.

Odpowiedź: Nie. Takowe działania nie były podejmowane. Wnioskodawca nie podejmował działań reklamowych ani marketingowych w jakiejkolwiek formie.

Ta część aplikacji, jak i pozostałe elementy stanowią wytwór własny Wnioskodawcy. Ta część aplikacji, jak i cała aplikacja w ogóle nie była nigdy promowana, ani pozycjonowana, co koresponduje z edukacyjnym, hobbystycznym i niezarobkowym charakterem przedsięwzięcia.

17)  Pytanie: W jaki sposób Aplikacja została wyceniona?

Odpowiedź: Wycena została dokonana konsensualnie przez wszystkich wspólników Spółki w oparciu o ich wiedzę, znajomość realiów rynkowych i posiadane doświadczenie.

18)  Pytanie: Czy wniesienie do Spółki wkładu niepieniężnego w postaci Aplikacji miało charakter odpłatny, jeżeli tak, to w jakiej formie otrzymał Pan wynagrodzenie?

Odpowiedź: Nie. Wnioskodawca nie otrzymał jakiegokolwiek wynagrodzenia w związku z wniesieniem wkładu niepieniężnego do Spółki. Jedynym elementem ekwiwalentności wnoszonego aportu było otrzymanie przez Wnioskodawcę udziałów w liczbie odpowiadającej wartości wnoszonej Aplikacji. Wnioskodawca nie otrzymał żadnego dodatkowego świadczenia czy wynagrodzenia (innego niż wydane udziały w Spółce) w związku z wniesieniem aportu.

19)  Pytanie: Czy w zamian za wniesienie do Spółki wkładu niepieniężnego w postaci Aplikacji otrzymał Pan udziały w Spółce?

Odpowiedź: Tak, Wnioskodawca otrzymał udziały w Spółce w związku z wniesieniem do niej aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym wniesienie Aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? (oznaczone we wniosku nr 2)

Pana stanowisko w sprawie (oznaczone we wniosku jako Ad 2)

W ocenie Wnioskodawcy, wniesienie Aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ Wnioskodawca w tej czynności nie działał jako podatnik podatku od towarów i usług, a jedynie dokonał on czynności zarządu majątkiem prywatnym.

Uzasadnienie

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wniesienie aportu w postaci Aplikacji do Spółki, było przejawem zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, niebędącym działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku VAT, zatem nie było objęte podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 z późn. zm., dalej: „ustawa o VAT”) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przepis art. 2 pkt 6 ustawy o VAT stanowi, że ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT przez sprzedaż należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Tu Wnioskodawca zwraca uwagę na takie aspekty definicji działalności gospodarczej jak ciągłość i cele zarobkowe – w jego ocenie cele te nie zostały zrealizowane, gdyż nigdy nie miał on zamiaru zarabiać na Aplikacji i nie osiągnął z niej żadnego przychodu. Dodatkowo, między datą rozpoczęcia prac nad Aplikacją, a datą wniesienia aportu upłynął blisko 3 letni okres czasu.

Dodatkowo, Wnioskodawca nie podjął jakichkolwiek działań typowych dla przedsiębiorcy nastawionego na osiąganie zysku, tj. kampania marketingowa, szybka próba ukończenia aplikacji, dbałość o jej aspekt wizualny czy funkcjonalny.

Tu Wnioskodawca zwraca uwagę na wnioski płynące z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 lipca 2024 r., w sprawie o sygn. I SA/Gd 174/24.

Sprawa dotyczyła opodatkowania podatkiem VAT dostawy prywatnej nieruchomości, w której nieruchomość ta była przed jej dostawą dzierżawiona bez celu zarobkowego (za minimalne wynagrodzenie, poniżej warunków rynkowych i bez celu zysku) tylko po to, aby nie doprowadzić do pogorszenia się stanu nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną przez podatnika interpretację indywidualną i w uzasadnieniu swojego stanowiska stwierdził, że przedstawione przez Skarżącego okoliczności faktyczne, nie uzasadniają poglądu, że już tylko sam fakt oddania gruntu w dzierżawę sprawi, że w odniesieniu do tej konkretnej dzierżawy uzyskał on status przedsiębiorcy, a zatem i późniejsza sprzedaż tego gruntu będzie sprzedażą nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej, a nie z majątku osobistego. Taki pogląd, zdaniem sądu jest zbyt daleko idący.

Dyrektor KIS dopuścił się nieuzasadnionego rozszerzenia wykładni pojęcia działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, stwierdzając, że w przedstawionych okolicznościach fakt zawarcia przez Skarżącego jednej umowy dzierżawy przy uwzględnieniu braku jakichkolwiek działań profesjonalnych podatnika jest decydujący do uznania, że działa on w charakterze podatnika VAT i tym samym otrzymanie odszkodowania w zamian za wywłaszczenie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

Należy podkreślić, że z orzeczenia TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie powoduje uznania danej osoby fizycznej za podatnika na gruncie VAT, a po wtóre, że osoba fizyczna staje się podatnikiem z tytułu takiej czynności, jedynie, gdy podejmuje aktywne działania w tym zakresie. Nie ma przy tym znaczenia czy będzie to obrót nieruchomościami (dostawa towarów) czy też świadczenie usług na majątku prywatnym (np. dzierżawa).

W niniejszej sprawie małżonkowie nie zakupili gruntów w celu wydzierżawienia ich innym podmiotom, w żaden sposób nie podejmowali działań w celu uatrakcyjnienia tego terenu, nie rozpoznawali lokalnego rynku dzierżawy nieruchomości. Tym samym zgodnie z orzecznictwem TSUE nie spełniają oni kryteriów do uznania ich za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT.

Należy zauważyć pewną dysproporcję między podmiotami sprzedającymi nieruchomości i wydzierżawiającymi. Otóż w przypadku sprzedaży nieruchomości jednorazowa dzierżawa gruntu na okres 5 lat skutkowałaby uznaniem jej właściciela za podatnika podatku VAT, natomiast jednorazowa sprzedaż wydzielonej działki już nie.

Dlatego też nie można zgodzić się z interpretacją wskazanych przepisów przedstawioną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Działania Skarżącego w stosunku do składników majątkowych stanowiących współwłasność małżeńska nie wykazują cechy zorganizowania i ciągłości, ponieważ podejmowane czynności nie odbiegają od normalnego wykonywania prawa własności i nie stanowią stałego źródła zarobkowania. Małżonkowie posiadają inne źródło utrzymania.

Sytuację tę można bezsprzecznie zestawić z sytuacją Wnioskodawcy:

-     Wnioskodawca ma stałe i odrębne źródło utrzymania,

-     Wnioskodawca nie osiągnął przychodów z tej Aplikacji,

-     Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań typowych dla przedsiębiorców mających na celu zwiększenie przychodów ze sprzedaży lub minimalizację ponoszonych kosztów (brak szybszego rozwoju aplikacji, angażowania zewnętrznych podmiotów do jej rozwoju, dążenia do jej dokończenia, działań marketingowych, czy uzyskanie ochrony dla tego oprogramowania do usunięcia poprzez rejestrację w Urzędzie Patentowym).

To znaczy, że tak samo jak w komentowanym wyżej wyroku – fakt dokonania aportu Aplikacji do spółki kapitałowej nie uczynił z Wnioskodawcy.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Dla ustalenia, czy osoba dokonująca wniesienia aportu do spółki kapitałowej jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zatem aport Aplikacji do spółki kapitałowej podlegałby opodatkowaniu podatkiem VAT tylko wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

Wnioskodawca uważa zatem, że w stosunku do tej czynności – jednorazowego wniesienia aportem Aplikacji do spółki kapitałowej, w sytuacji, gdy aplikacja nie była związana z jego działalnością gospodarczą, dowodzi, że w stosunku do tej transakcji nie działał on w charakterze podatnika podatku VAT.

Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie wskazać na wnioski płynące z orzecznictwa dotyczącego obrotem prywatnymi nieruchomościami, gdyż wnioski z niego płynące mogą mieć znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia.

Dla uznania danego majątku za prywatny, istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291/92(Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny”, to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również udziałów w nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.

Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Powyższe wnioski wynikają także z aktualnej linii interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej – np. z interpretacji indywidualnej z dnia z dnia 25 czerwca 2024 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.162.2024.2.DS i z dnia 12 września 2025 r., nr 0111-KDIB3-2.4012.433.2025.3.AK.

Warto wskazać także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 lipca 2024, w sprawie o sygn. I SA/Gd 174/24. Tu Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że dla oceny, czy dana osoba działa w charakterze podatnika VAT nie ma znaczenia sposób, ani cel nabycia nieruchomości. Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 772/16). Działalnością gospodarczą jest działalność mająca charakter zarobkowy, zorganizowany, w ramach której podejmowane są aktywne działania, pozwalające na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. O tym, czy dokonujący sprzedaży działek podatnik będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami.

Uwzględniając powyższe, Wnioskodawca uważa, że Wniesienie aportu w postaci Aplikacji do spółki kapitałowej nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ:

-     Aplikacja nigdy nie była komercjalizowana w ramach działalności gospodarczej (brak przychodów),

-     Aplikacja nie stanowiła wartości niematerialnej i prawnej w ramach tej działalności i nie była w tej działalności wykorzystywana,

-     Wnioskodawca nie osiągał przychodów w związku z tą Aplikacją,

-     Wnioskodawca pracował nad nią hobbystycznie i rozwijał ją hobbystycznie na długo przed zamysłem wniesienia jej do spółki kapitałowej,

-     aport miał charakter jednorazowy, incydentalny i nie był dokonany w celu zarobkowym.

Organ dokonujący oceny ww. stanu faktycznego powinien uwzględnić te okoliczności. Jak bowiem wskazuje się w interpretacjach indywidualnych, uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT (tak wskazywana wyżej interpretacja indywidualna z dnia 17 października 2025 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.807.2025.2.PRP).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy), w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych.

Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aport pieniężny), rzeczy lub prawa (aport rzeczowy) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.

Czynność wniesienia aportu (w zależności od jego przedmiotu) może spełniać przesłanki uznania jej za dostawę towarów na podstawie art. 7 (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) lub za świadczenie usług w świetle art. 8 (każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów, w tym np. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych).

Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

W ramach systemu podatku VAT czynnościami podlegającymi opodatkowaniu są transakcje między stronami, przewidujące zapłatę ceny lub inne wynagrodzenie. Zatem jeżeli czynność polega jedynie na świadczeniu jednej ze stron, bez bezpośredniego wynagrodzenia, nie ma podstawy opodatkowania, w związku z czym świadczenie takie nie podlega podatkowi VAT.

Należy zauważyć, iż świadczenie usługi następuje „odpłatnie” w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1, a zatem podlega opodatkowaniu, tylko jeżeli pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż świadczenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy. Świadczenie usług dokonywane odpłatnie w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wymaga bezpośredniego związku między wyświadczoną usługą a otrzymanym wynagrodzeniem.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

W myśl przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.):

Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Na podstawie art. 1 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Z kolei, zgodnie z art. 8 ust. 3 cyt. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.

Zatem, aby określone dzieło mogło być przedmiotem prawa autorskiego musi posiadać następujące cechy:

1)  stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy),

2)  stanowić przejaw działalności twórczej,

3)  mieć indywidualny charakter.

Zaznaczyć należy, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest powstanie utworu w myśl ww. art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Natomiast użyte w art. 1 analizowanej ustawy określenie: przejaw działalności twórczej oznacza jakikolwiek uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta jest spełniona, gdy mamy do czynienia z subiektywnym nowym wytworem intelektu.

Zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych wyróżnia się dwa rodzaje praw:

·      autorskie prawa osobiste,

·      autorskie prawa majątkowe.

Przepisy dotyczące praw osobistych zostały uregulowane w rozdziale trzecim ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Jak stanowi art. 16 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Zatem twórcy przysługują autorskie prawa osobiste obejmujące przede wszystkim prawo autora do wiązania z dziełem jego nazwiska. Prawo to nigdy nie wygasa i jest, z natury rzeczy, niezbywalne, nie można się go zrzec ani przenieść na inną osobę. W ramach ochrony dóbr osobistych autor ma prawo do przedstawienia utworu pod pseudonimem lub anonimowo. Można więc powiedzieć, że autorskie prawa osobiste chronią pewien „intelektualny” związek twórcy z dziełem. Autorskie prawa osobiste chronią więź twórcy z utworem i są z nim w sposób trwały związane. Są one bezterminowe oraz niezbywalne. Niezbywalność praw osobistych oznacza, że nie da się takiego prawa sprzedać, ani przekazać innej osobie.

W myśl art. 17 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Zatem, prawa te chronią godność twórcy, która wyraża się w jego intelektualnym związku z dziełem.

Natomiast, autorskie prawo majątkowe to uprawnienie o charakterze majątkowym, które zostało ukształtowane na wzór prawa własności. Twórca ma wyłączne uprawnienie do korzystania z dzieła lub rozporządzania nim.

Autorskie prawa majątkowe, w przeciwieństwie do osobistych są zbywalne. Wynika to z art. 41 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Zatem, autorskie prawo majątkowe obejmuje wyłącznie prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

Majątkowe prawa autorskie są przedmiotem obrotu w postaci umów zbycia tych praw lub umów licencyjnych. Po przeniesieniu majątkowych praw autorskich do utworu, prawa te przechodzą całkowicie na nabywcę.

Zatem, w chwili powstania gotowego utworu, rodzą się prawa autorskie przysługujące osobie, która taki utwór stworzyła. Autor staje się właścicielem dzieła i może z nim robić, co tylko zechce. Posiada do niego prawa dwojakiego rodzaju – osobiste i majątkowe. Podsumowując – autor ma prawo podpisać dzieło swoim nazwiskiem (prawo autorskie osobiste) oraz na nim zarabiać (prawo autorskie majątkowe). To pierwsze prawo jest niezbywalne, tym drugim może się podzielić całkowicie lub w części.

Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o rachunkowości z dnia 17 grudnia 2020 r. (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.):

Autorskie prawa majątkowe w rodzaju utworu, które mogą być przenoszone na inne osoby, mają zdolność aportową, a więc mogą być przedmiotem wkładu.

Należy jednakże wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Powołane przepisy stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym

W orzecznictwie TSUE wskazuje się, że działalność gospodarczą stanowią również czynności, w wyniku których poczyniono nakłady na poczet jej prowadzenia, mimo że działalności tej nie rozpoczęto. Z orzecznictwa TSUE wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy organ skarbowy wie, że przewidywana działalność gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (zob. orzeczenie w sprawie C-400/98 pomiędzy Finanzamt Goslar a Brigitte Breitsohl).

Prawo wspólnotowe wskazuje zatem, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z tego tytułu dochodu.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lutego 2012 r., sygn. akt I FSK 704/11, w którym Sąd stwierdził: „(...) zgodnie ze wskazanym art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, »działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu (...) wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych«. Tym samym to nie szeroko rozumiane okoliczności nabycia know-how (towarzyszący mu zamiar), a późniejsze wykorzystanie tej wiedzy ma kluczowe znaczenie dla kwalifikacji normatywnej czynności z nią związanych jako działalności gospodarczej, czego strona nie dostrzega, niejako utożsamiając przesłanki określone w zdaniu pierwszym i drugim ww. przepisu (...). Oceniając natomiast spełnienie ww. przesłanki »wykorzystywania (...) wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych«, przez wniesienie aportu w postaci know-how do spółki komandytowej (przez komandytariusza), uznać należy, że nie nasuwa ono zastrzeżeń. Przy tym w zasadzie nie budzi wątpliwości żadnej ze stron zarobkowy cel ww. działania; jest on w stanie faktycznym sprawy oczywisty, bowiem w zamian za wniesiony aport komandytariusz nabywa udział w spółce, który uprawnia go do uczestniczenia w zysku spółki (art. 123 § 1 Kodeksu spółek handlowych). Spór koncentruje się natomiast wokół kwestii »ciągłości wykorzystywania« know-how. W tym zakresie wyjaśniono z kolei stronie w zaskarżonym wyroku, że nie można podzielić poglądu, iż ww. czynność (wniesienia aportem know-how do spółki komandytowej) ma skutek jednorazowy (s. 14 uzasadnienia) i jest to stanowisko (Sądu) zasługujące na aprobatę. Niewątpliwie bowiem mamy w tej sytuacji do czynienia z udostępnieniem ww. wiedzy (know-how) do działalności spółki; innymi słowy działalność ta opiera się m.in. na wykorzystywaniu tej wartości niematerialnej i prawnej. Stosownie też do powyższego, komandytariusz uzyskuje w sposób ciągły dochody z tytułu wykorzystywania know-how w działalności spółki, tj. co do zasady w każdym kolejnym roku obrotowym (art. 123 § 2 Kodeksu spółek handlowych). Z tych powodów nie można uwzględnić poglądu strony, że wniesienie ww. wkładu niepieniężnego do spółki należy traktować jako element zarządu majątkiem prywatnym wspólnika – komandytariusza (...). Twierdzeniu temu sprzeciwia się zarówno art. 8 ust. 1 pkt 1, jak i art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT. Przepisy te nakazują bowiem traktować jako świadczenie usług podlegające opodatkowaniu przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli następuje ono w ramach działalności gospodarczej, tj. ma charakter ciągły i zarobkowy. Nie budzi zaś wątpliwości w niniejszej sprawie, że wskazane przesłanki spełnia wniesienie aportem know-how do spółki komandytowej (...)”.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

·      po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

·      po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług..

Z opisu sprawy wynika, że jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT i od (…) 2023 r. prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…). Przedmiotem Pana działalności gospodarczej jest działalność związana z oprogramowaniem - działalność w obszarze IT, software (tworzenie systemów IT). Jednocześnie jest Pan udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (…) spółka z o.o. z siedzibą w (…), która powstała w 2025 r. i której przedmiotem jest działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych. Jako jeden ze wspólników wniósł Pan do Spółki wkład niepieniężny w postaci wytworzonego przez Pana programu komputerowego (dalej: Aplikacja) o wartości (…) zł na pokrycie kapitału zakładowego. Możliwym zastosowaniem oprogramowania jest (...). Wskazał Pan, że przy tworzeniu Aplikacji działał Pan jako „twórca” w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ponieważ to Pan wytworzył ostateczną wersję aplikacji (oprogramowania), którą wniósł do spółki i firmował swoim nazwiskiem. Aplikacja stanowiła utwór w rozumieniu ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Aplikacja jako program komputerowy jest przedmiotem ochrony w ramach ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych.

Wskazał Pan, że:

-     prace nad Aplikacją rozpoczął w 2022 r.,

-     tworzył Aplikację w swoim czasie wolnym, poza swoją działalnością gospodarczą i bez związku z jej prowadzeniem oraz bez zamiaru jakiejkolwiek jej komercjalizacji w ramach tej działalności gospodarczej,

-     prace nad aplikacją miały dla Pana charakter hobbystyczny i edukacyjny,

-     na dzień wnoszenia wkładu do Spółki Aplikacja była jeszcze nieukończona (nie w pełni funkcjonalna),

-     do czasu wniesienia Aplikacji do Spółki nie była ona w żaden sposób komercjalizowana, tj. nie udzielano licencji, nie przeniesiono do niej praw autorskich na inny podmiot, nie promował jej Pan i nie czerpał z niej korzyści, nie była przedmiotem użyczenia, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,

-     Aplikacja nie była tworzona przy wykorzystaniu składników prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej,

-     nie planował sprzedaży aplikacji do tej Spółki lub jakiejkolwiek spółki,

-     nie tworzy Pan w ramach swojej sfery prywatnej i zarządu majątkiem prywatnym innych aplikacji, programów komputerowych ani praw majątkowych.

Przy tak przedstawionym opisie sprawy Pana wątpliwości dotyczą ustalenia czy wniesienie Aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Mając na uwadze opis sprawy w kontekście powołanych przepisów, należy stwierdzić, że wniesienie przez Pana do Spółki w zamian za udziały wkładu niepieniężnego w postaci utworu, jakim jest ww. Aplikacja, należy uznać – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – za działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a Pana za podatnika podatku od towarów i usług.

Biorąc pod uwagę charakter stworzonej przez Pana Aplikacji oraz specyfikę prawa majątkowego, jakim jest utwór, nie sposób uznać, że została ona stworzona w celu zaspokojenia potrzeb osobistych, a wniesienie ww. utworu do Spółki nastąpiło w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wprawdzie wskazał Pan, że pracował nad aplikacją hobbystycznie i prace te miały dla Pana charakter edukacyjny, dzięki temu rozwijał Pan swoje kompetencje w zakresie wykonywania integracji z różnymi platformami oraz analizy nowoczesnych rozwiązań technologicznych, co stanowiło obiekt Pana zainteresowań i pasji. Jednakże, jak wynika z opisu sprawy, możliwym zastosowaniem Aplikacji jest (...). Wskazał Pan, że Spółka będzie dążyła do (...). A zatem, jak wynika z okoliczności sprawy, stworzona przez Pana Aplikacja ma zastosowanie komercyjne – docelowym przeznaczeniem systemu jest (...). Ponadto przy tworzeniu Aplikacji działał Pan jako „twórca” w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a Aplikacja, będąca przejawem Pana działalności twórczej, stanowiła utwór w rozumieniu ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Tym samym nie sposób uznać, że Aplikacja została stworzona wyłącznie w celu zaspokojeniu Pana potrzeb osobistych.

Spełniona jest więc przesłanka podmiotowa do uznania wniesienia wkładu niepieniężnego w postaci Aplikacji za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Przechodząc do spełnienia przesłanki przedmiotowej, należy wskazać, że w związku z wniesieniem Aplikacji do Spółki otrzymuje Pan pewne uprawnienia – obejmuje udziały. W związku z tym, powyższa transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny.

Wyjaśnić bowiem należy, że z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje adekwatny związek. Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest warunkiem to, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący uzyskuje pewną, wymierną korzyść.

Wobec tego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie wystąpi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wniesieniem wkładu niepieniężnego (tj. Aplikacji) a otrzymaniem zapłaty za dokonaną czynność. Bowiem Pan, jako wspólnik Spółki, wnosi do niej w drodze aportu program komputerowy.

Natomiast w zamian za wniesiony wkład, jak wskazał Pan w opisie sprawy, otrzymał Pan udziały w liczbie odpowiadającej wartości wnoszonej Aplikacji. Wycena Aplikacji została dokonana przez wszystkich wspólników Spółki w oparciu o ich wiedzę, znajomość realiów rynkowych i posiadane doświadczenie. Należy zauważyć, że aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach

Zatem wniesienie przez Pana wkładu niepieniężnego w postaci Aplikacji powoduje dokonanie świadczenia wzajemnego. W tym zakresie strony transakcji świadczą wobec siebie usługę za wynagrodzeniem.

Mając na uwadze powołany stan prawny oraz okoliczności wskazane we wniosku należy przyjąć, że w opisanej sytuacji występuje Pan w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a wniesienie przez Pana do Spółki wkładu niepieniężnego w postaci Aplikacji stanowi odpłatne świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które na podstawie w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji wskazać należy, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Natomiast odnośnie powołanych przez Pana wyroków należy zauważyć, iż wyroki sądów, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.

Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zaznaczyć należy, że na podleganie opodatkowaniu w podatku od towarów i usług wniesienia Aplikacji w postaci wkładu niepieniężnego do Spółki nie ma wpływu wystąpienie lub niewystąpienie obowiązku opodatkowania ww. czynności w podatku dochodowego od osób fizycznych. Kwestie związane z podatkiem dochodowym od osób fizycznych są regulowane poprzez odrębne przepisy zawarte w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.). Oznacza to, że rozstrzygnięcia spraw w zakresie regulowanym ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych zasadniczo nie mają wpływu na rozstrzygnięcia w zakresie regulowanym ustawą o podatku od towarów i usług.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.