Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.1118.2025.3.PRP

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie:

-        braku obowiązku dokonania korekty na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy (pytanie nr 2 wniosku) – jest prawidłowe,

-        braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży kompleksu hotelowo restauracyjnego (pytanie nr 3 wniosku) – jest nieprawidłowe,

-        nieuznania za podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu sprzedaży działek 1 i 2 (pytanie nr 5 wniosku) – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 26 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:

-        braku obowiązku dokonania korekty na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy (pytanie nr 2 wniosku),

-        braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży kompleksu hotelowo restauracyjnego (pytanie nr 3 wniosku),

-        nieuznania za podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu sprzedaży działek 1 i 2 (pytanie nr 5 wniosku)

oraz podatku dochodowego od osób fizycznych.

Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 grudnia 2025 r. (wpływ 29 grudnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Podatnik, 01 marca 2007 wpisem do Ewidencji Działalności Gospodarczej rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej. Zakres przeważającej działalności to 56.10.A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne .

Dnia 30 marca 2010 aktem notarialnym Podatnik nabył tytułem Umowy sprzedaży działkę nr 3 na prawach wspólności ustawowej. Z czego z aktu notarialnego wynika, iż wykaz zmian w księdze wieczystej wskazuje na podział działki 3 na dwie działki.

Urząd Gminy decyzją Wójta uchwalił miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, działka 3 położona jest w strefie o symbolu 1U – funkcja podstawowa teren zabudowy usługowej w zakresu usług komercyjnych, funkcja dopuszczalna – teren zabudowy usługowej z zakresu usług publicznych, zieleń publiczna.

Dnia 13 maja 2010 r została założona księga wieczysta dla działki 4. Dnia 2 kwietnia 2025 r. działka 4 została podzielona na działki o numerze 2, 5 i 1.

Na działce nr 5 Podatnik rozpoczął budowę obiektu hotelowo restauracyjnego wraz z salami bankietowymi. Obiekt miał realizować model związany z rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej zajmującej się świadczeniem usług hotelowo-restauracyjnych.

Na budowę obiektu został zaciągnięty kredyt hipoteczny w Banku Spółdzielczym. Bank Spółdzielczy został wpisany do hipoteki księgi wieczystej z uwagi na zabezpieczenie udzielonego kredytu. Jak również został zaciągnięty kredyt gotówkowy na dokończenie budowy i wyposażenia obiektu.

W czerwcu 2011 r. Podatnik uzyskał pozwolenie na użytkowanie obiektu. Dokumentem OT dnia 30 czerwca 2011 r. został przyjęty obiekt do ewidencji środków trwałych i amortyzowany stawką 2,5% w skali roku w prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług restauracyjno-hotelowych.

Dnia 2 lipca 2021 r. Podatnik zakończył prowadzenie działalności i z tym dniem działalność została wykreślona z CEiDG.

Wartość netto obiektu na dzień zakończenia prowadzenia działalności wynosi ….. PLN. Podatnik był czynnym podatnikiem VAT w trakcie prowadzenia działalności. Zakupy związane z budową obiektu hotelowo restauracyjnego były uwzględniane i odliczane w podatku VAT z tytułu prowadzonej inwestycji.

Działki o numerach 1 i 2 powstałe w wyniku podziału działki 4 stanowią wyłącznie prywatny majątek Podatnika i nie były związane ani wykorzystywane z prowadzoną działalnością gospodarczą ani nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych.

Na działkach o numerach 1 i 2 stanowiącej wyłącznie majątek prywatny, Podatnik nie dokonywał czynności zwiększających wartości ww. działek, uatrakcyjnienia ich (np. doprowadzenie sieci wodociągowej, energetycznej). Na obecną chwilę Podatnik nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.

Podatnik nie dokonywał ogłoszenia w lokalnych mediach czy Internecie odnośnie chęci sprzedaży, kupiec jest lokalnym deweloperem w okolicy i sam się zgłosił do Podatnika z ofertą zakupu ww. działek.

Ponadto Podatnik planuje dokonać sprzedaży działek 1 i 2 na rzecz lokalnego dewelopera.

Obecnie Podatnik planuje:

·         Sprzedać obiekt restauracyjny hotelowy, który stanowił środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej do lipca 2021 r.

·         Sprzedać działki nr 1 i 2 stanowiące wyłącznie prywatny majątek Podatnika, które nie były związane ani wykorzystywane z prowadzoną działalnością gospodarcza ani nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych.

Uzyskane środki z tytułu sprzedaży z uwagi na toczące się postępowania egzekucyjne i zajęcie nieruchomości, tj. obiektu hotelowo restauracyjnego Podatnik zamierza przeznaczyć na spłatę zadłużenia wobec Banku Spółdzielczego. Jednakże Podatnik w toku negocjacji i zawartej umowy „Promesy” z bankami uzgodnił i zadeklarował się, iż dokona sprzedaży nieruchomości z wolnej ręki i z uzyskanej ceny sprzedaży dobrowolnie dokona spłaty wierzytelności.

Jak również kwota uzyskana z tytułu sprzedaży działek nr 1 i 2 Podatnik przeznaczy na spłatę zadłużenia w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym. Kwota uzyskana ze sprzedaży nigdy nie wpłynie na konto Podatnika ani nie będzie mógł nią w żaden sposób dysponować. Uzyskana kwota zostanie bezpośrednio przekazana na konto komornika, który prowadzi „egzekucję”.

Ponadto, w odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania o treści:

1.W jakim celu nabył Pan działkę nr 3, o której mowa we wniosku?

Odp. Jak zostało wskazane we wniosku, na działce nr 3 Podatnik rozpoczął budowę obiektu hotelowo restauracyjnego wraz z salami bankietowymi w celu prowadzenia tam działalności gospodarczej.

2.Czy nabycie działki nr 3, o której mowa we wniosku:

a)    nastąpiło w ramach czynności opodatkowanych podatkiem VAT?

Odp. Nie

b)    zostało udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT?

Odp. Nie

 3.Czy przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu działki nr 3? Jeżeli tak, to czy z tego prawa skorzystano i odliczono podatek VAT?

Odp. Nie

 4.Czy działki nr 2 i nr 1, o których mowa we wniosku są niezabudowane?

Odp. Tak

 5.Czy poszczególne działki (tj. 1 i 2), które zamierza Pan sprzedać były/są wykorzystywane przez Pana wyłącznie do działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług? Odpowiedzi należy udzielić odrębnie dla każdej z działek.

Odp. Jak zostało wskazane we wniosku, działka o numerach 1 powstała w wyniku podziału działki 4 stanowi wyłącznie prywatny majątek Podatnika i nie jest związana ani wykorzystywana z prowadzoną działalnością gospodarczą ani nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych.

Jak zostało wskazane we wniosku, działka o numerach 2 powstała w wyniku podziału działki 4 stanowi wyłącznie prywatny majątek Podatnika i nie była związana ani wykorzystywana z prowadzoną działalnością gospodarczą ani nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych.

6.Kiedy rozpoczął Pan budowę obiektu hotelowo restauracyjnego wraz z salami bankietowymi na działce nr 5? (proszę wskazać dzień, miesiąc i rok)

Odp. Budowa rozpoczęła się 17 maja 2010 r.

  7.Do jakich czynności wykorzystywał Pan w ramach prowadzonej działalności gospodarczej obiekt hotelowo restauracyjny wraz z salami bankietowymi, tj.:

-        opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (proszę wskazać jakich),

-        zwolnionych od podatku od towarów i usług (proszę wskazać jakich),

-        niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (proszę wskazać jakich)?

Odp. Podatnik prowadził działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług w celu, w jakim obiekt został wybudowany, tj. 56.10.A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne. Podatnik nie dokonywał w czasie prowadzenia działalności czynności:

-        zwolnionych od podatku od towarów i usług, oraz

-        niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług

 8.Do jakich czynności wykorzystywał Pan po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej obiekt hotelowo restauracyjny wraz z salami bankietowymi, tj.:

-        opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (proszę wskazać jakich),

-        zwolnionych od podatku od towarów i usług (proszę wskazać jakich),

-        niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (proszę wskazać jakich)?

Odp. Podatnik po zakończeniu prowadzenia działalności i wykreśleniu środka trwałego z ewidencji, obiekt stanowił jego prywatny majątek od 2 lipca 2021 (wykreślenie z CEiDG), Podatnik udostępnił odpłatnie obiekt stronie trzeciej (spółce z o.o.), gdyż sam zakończył prowadzenie działalności, jak również z uwagi na toczące się postępowania egzekucyjne wobec niego nie był w stanie kontynuować prowadzenia działalności gospodarczej.

Obiekt nie był wykorzystywany do celów:

-        opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (proszę wskazać jakich),

-        zwolnionych od podatku od towarów i usług (proszę wskazać jakich),

-        niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (proszę wskazać jakich)

 9.W jaki sposób wykorzystywał Pan obiekt hotelowo restauracyjny wraz z salami bankietowymi po zakończeniu działalności gospodarczej?

Odp. Podatnik po zakończeniu prowadzenia działalności i wykreśleniu środka trwałego z ewidencji, obiekt stanowił jego prywatny majątek od 2 lipca 2021 (wykreślenie z CEiDG), Podatnik udostępnił odpłatnie obiekt stronie trzeciej (spółce z o.o.), gdyż sam zakończył prowadzenie działalności, jak również z uwagi na toczące się postępowania egzekucyjne wobec niego nie był w stanie kontynuować prowadzenia działalności gospodarczej.

 10.Czy w związku z zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej obiekt hotelowo restauracyjny wraz z salami bankietowymi został wycofany z Pana ewidencji środków trwałych?

Odp. Tak

 11.Czy od momentu zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej obiekt hotelowo restauracyjny wraz z salami bankietowymi był/jest przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze? Jeśli tak to należy wskazać czy ww. umowa ma/będzie miała charakter odpłatny, czy nieodpłatny?

Odp. Podatnik po zakończeniu prowadzenia działalności i wykreśleniu środka trwałego z ewidencji, obiekt stanowił jego prywatny majątek od 2 lipca 2021 (wykreślenie z CEiDG), Podatnik udostępnił odpłatnie obiekt stronie trzeciej (spółce z o.o.).

 12.Czy od momentu zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej dokonywał Pan nakładów (czynności) zmierzających do zwiększenia wartości, bądź atrakcyjności obiektu hotelowo restauracyjny wraz z salami bankietowymi oraz przygotowania nieruchomości do sprzedaży?

Odp. Nie

 13.Czy po zakończeniu prowadzenia działalności, spełniał Pan warunki umożliwiające skorzystanie ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.) i czy korzystał Pan ze zwolnienia wynikającego z ww. przepisu?

Odp. Po zakończeniu prowadzenia działalności Podatnik nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy.

Warunkiem opodatkowania określonej czynności podatkiem od towarów i usług jest nie tylko ustalenie, że mieści się ona w katalogu czynności objętych przez ustawę opodatkowaniem, a więc że może być uznana za odpłatną dostawę towarów lub za odpłatne świadczenie usług, ale konieczne jest także, by była ona dokonana przez podmiot, występujący w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Definicję działalności gospodarczej na gruncie podatku od towarów i usług zawiera art. 15 ust. 2 u.p.t.u., zgodnie z którym działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub dóbr niematerialnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przy tym, co wynika z art. 5 ust. 2 u.p.t.u., czynności określone w art. 5 ust. 1 (odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju) podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Pogląd wyrażony w wyroku WSA w Bydgoszczy z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 642/21, zgodnie z którym najem "prywatny" (nie będący działalnością gospodarczą) może mieć także charakter zorganizowany, ciągły i powtarzalny, samo zaś uzyskiwanie przez wynajmującego pożytków z majątku (w postaci czynszu) nie oznacza od razu prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd stwierdził, że podatnik będący osobą fizyczną ma prawo prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem swojego mienia, lecz może także wykorzystywać je do celów "prywatnych", oddając w najem (podkreślenie sądu).

Podsumowując Podatnik działa jako osoba fizyczna niewykonująca samodzielnie działalności gospodarczej, jak również nie jest podatnikiem w rozumieniu ustawy z związku z czym art. 113 ust. 1 nie dotyczy sytuacji Podatnika.

 14.Czy na dzień zakończenia prowadzenia Pana działalności gospodarczej, tj. zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, doszło do sporządzenia spisu z natury towarów, o którym mowa w art. 14 ww. ustawy o podatku od towarów i usług?

Odp. Tak

 15.Czy od towarów objętych spisem z natury został rozliczony podatek VAT? A jeżeli nie, to z jakiego powodu/z jakich przyczyn?

Odp. Spis z natury obejmował ilość 0,00 w związku z czym nie został rozliczony podatek VAT.

 16.Czy zawarł/zamierza Pan zawrzeć z nabywcą umowę przedwstępną lub inny dokument, na podstawie którego zobowiązał/zobowiąże się Pan sprzedać przedmiotowy obiekt hotelowo restauracyjny wraz z salami bankietowymi oraz działki nr 2 i nr 1. Jeżeli odpowiedź na pytanie jest twierdząca, to należy jednoznacznie wskazać:

-        jakie prawa i obowiązki wynikające z postanowień ww. umowy lub innego dokumentu zawartego z  nabywcą, ciążą/będą ciążyły na kupującym a jakie na sprzedającym?

-        czy w umowie przedwstępnej sprzedaży lub innym dokumencie zostały/zostaną ustalone warunki, które będą musiały zostać spełnione w celu zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży, przenoszącej prawo własności ww. nieruchomości, na nabywcę? Jeśli tak, to jakie?

-        czy udzielił/udzieli Pan nabywcy pełnomocnictwa (zgody, upoważnienia) w celu występowania w Jego imieniu w sprawach dotyczących przedmiotowych nieruchomości?

-        jeżeli tak, to do uzyskania jakich konkretnie decyzji i pozwoleń, udzielił/udzieli Pan pełnomocnictw nabywcy do występowania w Jego imieniu?

-        jakich czynności dokonał/dokona nabywca w związku z udzielonym pełnomocnictwem?

Odp. Podatnik nie zawarł umowy przedwstępnej ani żadnego innego dokumentu.

 17.Czy dokonywał Pan już wcześniej sprzedaży nieruchomości, a jeżeli tak to należy podać odrębnie do każdej sprzedanej nieruchomości:

a)      w jakim celu nieruchomości te zostały nabyte przez Pana?

Odp. Podatnik kupując działkę 4, równocześnie zakupił działkę 6 jako nieużytek. Działka ta została sprzedana jako majątek prywatny w celu sfinansowania inwestycji, o której mowa we wniosku, natomiast działka 4 została przeznaczona do budowy obiektu o którym mowa we wniosku.

b)      w jaki sposób działki były wykorzystywane przez Pana od momentu wejścia w ich posiadanie do chwili sprzedaży?

Odp. Działka 4 została przeznaczona pod budowę obiektu, o którym mowa we wniosku.

Działka 6 została sprzedana jako majątek prywatny w celu sfinansowania inwestycji, o której mowa we wniosku

c)      kiedy dokonał Pan ich sprzedaży i co było przyczyną ich sprzedaży?

Odp. Działka 6 została sprzedana w trakcie budowy inwestycji jako majątek prywatny w celu sfinansowania inwestycji, o której mowa we wniosku. Działka 4 została przeznaczona pod budowę obiektu, o którym mowa we wniosku. Od kwietnia 2025, działka 4 została podzielona na działki o numerze 2, 5 i 1 i nie zostały sprzedane na dany moment.

d)      ile działek zostało sprzedanych i jakich (niezabudowanych czy zabudowanych, jeśli zabudowanych to czy były to nieruchomości mieszkalne czy użytkowe)?

Odp. Działka 6 została sprzedana w trakcie budowy inwestycji jako majątek prywatny w celu sfinansowania inwestycji, o której mowa we wniosku. Działka ta była niezabudowana i stanowiła nieużytki.

e)      czy z tytułu ich sprzedaży odprowadzał Pan podatek VAT, składał deklaracje VAT-7 oraz zgłoszenie rejestracyjne VAT-R?

Odp. Nie, sprzedaż nastąpiła z majątku prywatnego.

f)       na co zostały przeznaczone środki uzyskane ze sprzedaży ww. działek?

Odp. Działka 6 została sprzedana w trakcie budowy inwestycji jako majątek prywatny w celu sfinansowania inwestycji, o której mowa we wniosku

18.Czy jest Pan jedynym właścicielem przedmiotowych nieruchomości?

Odp. Współwłasność udziałowa 50%/50% z byłą żoną.

19. W jakim okresie nieruchomość zabudowana na działce 5, tj. obiekt hotelowo restauracyjny był wykorzystywana w działalności gospodarczej?

Odp. Zgodnie z prowadzonym planem amortyzacji obiekt był amortyzowany w okresie czerwiec 2011 do lipiec 2019.

20. Czy działki 1 i 2, tj. stanowią wyłącznie Pana majątek prywatny? Do jakich celów były/są wykorzystywane? Odpowiedzi należy udzielić odrębnie dla każdej z działek.

Odp. Działka 1 nie była wykorzystywana i stanowi majątek prywatny.

Działka 2 stanowi dojazd do nieruchomości i jest majątkiem prywatnym.

21. Czy na dzień złożenia wniosku w stosunku do Pana toczyło (toczy) się postępowanie podatkowe lub kontrolne dotyczące stanu faktycznego przedstawionego w ww. wniosku? Jeśli tak, to należy wskazać:

·         kiedy i przez kogo dokładnie było ono wszczęte,

Odp. Nie, toczą się jedynie postępowania egzekucyjne.

·         jaki był zakres postępowania podatkowego lub kontrolnego,

Odp. Nie dotyczy.

·         czy zostało zakończone i w jaki sposób zostało ono zakończone?

Odp. Nie dotyczy.

22. Kiedy i z jakiego powodu zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, o którym mowa we wniosku?

Odp. Postępowanie egzekucyjne toczy się z uwagi na utratę płynności finansowej i zbyt duże koszty związane z wybudowaniem obiektu i braku możliwości spłat kredytu hipotecznego zaciągniętego na budowę obiektu oraz pozostałych kredytów związanych z dokończeniem budowy.

Pytania

1.    Czy Podatnik zobligowany jest do dokonania korekty na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług? (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 2)

2.    Czy sprzedaż nieruchomości, tj. kompleksu hotelowo restauracyjnego podlega zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 czy jest czynnością niepodlegającą opodatkowaniu? (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 3)

3.    Czy z tytułu sprzedaży działek 1 i 2, tj. stanowiących wyłącznie majątek prywatny właściciel będzie podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług? (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 5)

Pana stanowisko w sprawie

Ad. 1 (we wniosku Ad. 2)

Podatnik nie jest zobligowany jest do dokonania korekty w oparciu o art. 91 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług zwanej dalej u.p.t.u.

Korekty VAT dokonuje się na podstawie przepisów art. 91 u.p.t.u. w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatkach dochodowych są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w art. 91 ust. 1 u.p.t.u., podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów w ciągu 10 lat licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa wyżej, dotyczy 1/5, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów 1/10 kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. Takie zasady podyktowane są faktem, że z uwagi na zazwyczaj wieloletni okres użytkowania towarów i usług zaliczanych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ustawy o podatku od towarów i usług przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, zaś dla pozostałych składników majątku przez 5 lat).

Obowiązek korekty na podstawie art. 91 ust. 2 u.p.t.u. dotyczy podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, o których mowa powyżej, w przypadku nabycia lub wytworzenia których podatek odliczany był częściowo na podstawie przepisów art. 90 u.p.t.u. Odpowiednie stosowanie art. 91 ust. 2 u.p.t.u. przewiduje jednak także art. 91 ust. 7a u.p.t.u. A zatem korekta, o której mowa, dokonywana może być również w przypadkach, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi (zob. art. 91 ust. 7 u.p.t.u.).

Warto zaznaczyć, iż okres korekty rozpoczyna się od roku, w którym towary te zostały oddane do użytkowana, nawet jeżeli nastąpiło to w grudniu danego roku. Podatnik dokonuje przedmiotowej korekty w każdym roku w odniesieniu do 1/5 (a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – 1/10) „kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu”. Taka konstrukcja przepisów sugeruje, iż korekta nie dotyczy importowanych towarów zaliczonych przez podatnika do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Wynika to stąd, iż definiując podatek naliczony ustawodawca w art. 86 ust. 2 u.p.t.u. wyraźnie rozróżnił podatek naliczony z tytułu nabycia towarów (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u.) i podatek naliczony w przypadku importu (art. 86 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u.). Podatek „naliczony przy nabyciu lub wytworzeniu” nie obejmuje więc podatku naliczonego z tytułu importu towarów.

Podsumowując w obliczu powyższego, Podatnik uzyskał pozwolenie na użytkowanie w czerwcu 2011 r. dziesięcioletni okres upływa licząc od roku, w którym pozwolenie zostało uzyskane w 2021 r. w związku z czym planowana sprzedaż nie będzie podlegała korekcie, o której mowa w art. 91 ust. 2.

Ad. 2 (we wniosku Ad. 3)

Sprzedaż nieruchomości, tj. kompleksu hotelowo restauracyjnego nie podlega zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ponieważ jest czynnością niepodlegającą opodatkowaniu.

Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy – zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a)    dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b)    pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Jak wynika z powyższego uregulowania, dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Przez pierwsze zasiedlenie, według art. 2 pkt 14 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2019 r.), rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a)    wybudowaniu lub

b)    ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Ponadto w ocenie orzecznictwa prawidłowa jest wykładnia art. 2 pkt 14 ustawy, według której przez pierwsze zasiedlenie należy rozumieć pierwsze użytkowanie, tj. rozpoczęcie użytkowania nieruchomości poprzez jej wykorzystywanie zgodnie z przeznaczeniem. Z orzeczenia TSUE C-308/16 oraz orzecznictwa NSA (np. I FSK 1294/17) wynika, że pierwsze zasiedlenie należy wiązać z rozpoczęciem "konsumpcji" nieruchomości (o ile w przypadku nieruchomości można mówić o "konsumpcji"), a nie już z dokonaniem dostawy, jeśli nie towarzyszy jej rozpoczęcie wspomnianej "konsumpcji". Może jej dokonać zarówno właściciel, jak i najemca, albo też użytkownik na podstawie jakiegokolwiek tytułu prawnego, ale jest ono zawsze konieczne dla uznania, że doszło do pierwszego zasiedlenia.

Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – według art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analiza przytoczonych powyżej przepisów prowadzi do stwierdzenia, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Jeśli zatem osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy mieć na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystania i podejmowanych w odniesieniu do niego działań w całym okresie posiadania. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych co stwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Uznanie czy dany podmiot – w odniesieniu do konkretnej czynności – działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Reasumując, jeśli osoba fizyczna nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, to dostawa towarów przez tę osobę nie powinna być uznana za dostawę podlegającą przepisom ustawy. Towar po likwidacji działalności, staje się majątkiem prywatnym danej osoby fizycznej, który dalej może darować lub sprzedać na umowę kupna – sprzedaży.

Podsumowując, sprzedaż lokalu użytkowego dokonana przez Wnioskodawcę po likwidacji firmy, nie będzie stanowiła czynności wykonywanej w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, zatem nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ad. 3 (we wniosku Ad. 5)

Sprzedaż działek przez właściciela nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ nie będzie działał on jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą. Sprzedaż działek będzie miała charakter zarządzania majątkiem prywatnym, co nie kwalifikuje właściciela jako podatnika VAT.

W pierwszej kolejności należy odwołać się zatem do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług zwanej dalej u.p.t.u., stosownie do którego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Definicję świadczenia usług zawiera natomiast art. 8 ust. 1 u.p.t.u. zgodnie z którym: przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1)    przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2)    zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3)    świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Tym samym jeżeli konkretna czynność jest świadczeniem usług, podlega wówczas opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Warunkiem opodatkowania określonej czynności podatkiem od towarów i usług jest nie tylko ustalenie, że mieści się ona w katalogu czynności objętych przez ustawę opodatkowaniem, a więc że może być uznana za odpłatną dostawę towarów lub za odpłatne świadczenie usług, ale konieczne jest także, by była ona dokonana przez podmiot, występujący w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Definicję działalności gospodarczej na gruncie podatku od towarów i usług zawiera art. 15 ust. 2 u.p.t.u., zgodnie z którym działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub dóbr niematerialnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przy tym, co wynika z art. 5 ust. 2 u.p.t.u., czynności określone w art. 5 ust. 1 (odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju) podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Przechodząc do analizy prawa materialnego, w pierwszej kolejności wymaga przypomnienia, że stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast ust. 2 ww. przepisu stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na potrzeby analizowanej materii warto też zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie i w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza definiowana jest jako wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów.

Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie w sposób ciągły majątku rzeczowego i wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Podkreślenia i odwołania się wymaga przede wszystkim wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz E. K., H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).

Choć orzeczenie to zapadło w nieco innym stanie faktycznym, to została w nim przeanalizowana materia, która jest również istotna z punktu widzenia problematyki ujawnionej w sprawie prowadzonych czynności sprawdzających. Rzecz obejmuje zagadnienie dotyczące czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

W powołanym orzeczeniu Trybunał stwierdził, że czynności te nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Zdaniem TSUE - inaczej jest natomiast w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu, albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z powyższego wyroku jasno wynika, że tym co odróżnia działania w ramach zarządu majątkiem prywatnym od czynności przedsiębiorcy - jest podejmowanie aktywnych działań (tu) w zakresie obrotu nieruchomościami, angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Zatem, decyduje częstotliwość i natężenie czynności charakterystycznych dla przedsiębiorcy, prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami.

W każdej sprawie konieczne jest zatem ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności dany podmiot występował w charakterze podatnika. Innymi słowy - tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do nieruchomości. Istotna jest więc ocena, czy z dokonanych w danej sprawie ustaleń wynika, że strona dokonując najmu nieruchomości zachowywała się tak jak handlowiec (por. wyrok NSA z 16 lutego 2022 r., sygn. akt I FSK 1398/18 oraz wyrok WSA w Krakowie z 28 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 989/23).

Ponadto należy również wziąć pod uwagę pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku WSA w Bydgoszczy z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 642/21, zgodnie z którym najem "prywatny" (nie będący działalnością gospodarczą) może mieć także charakter zorganizowany, ciągły i powtarzalny, samo zaś uzyskiwanie przez wynajmującego pożytków z majątku (w postaci czynszu) nie oznacza od razu prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd stwierdził, że podatnik będący osobą fizyczną ma prawo prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem swojego mienia, lecz może także wykorzystywać je do celów "prywatnych", oddając w najem (podkreślenie sądu). Wówczas nieruchomości i lokale, nie są składnikami majątku przedsiębiorstwa i nie stanowią jego środków trwałych.

Trafność tego stanowiska wzmaga tym bardziej, że warto przypomnieć, że w niniejszej sprawie Podatnik nie prowadzi działalności gospodarczej związanej z obrotem nieruchomościami/gruntami.

Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z posiadaniem przedsiębiorstwa, czyli zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej. Przedsiębiorstwo obejmuje m.in. indywidualizujące je oznaczenie, własność ruchomości i nieruchomości, prawa najmu i dzierżawy, koncesje, licencje i zezwolenia, a także księgi i dokumenty związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa (art. 551 k.c.).

Prowadzenie przedsiębiorstwa wymaga zatem zidentyfikowania i wydzielenia z majątku podatnika będącego osobą fizyczną składników majątkowych, które będą służyć prowadzeniu działalności gospodarczej. Wiąże się to zazwyczaj m.in. z prowadzeniem ewidencji środków trwałych, ksiąg podatkowych, tworzeniem zorganizowanej struktury, mającej umożliwić gospodarowanie tym majątkiem, finansowaniem wydatków związanych z utrzymaniem tego majątku z przychodów z działalności gospodarczej (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 24 maja 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21).

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 stycznia 2024 r. I SA/Go 350/23 co wskazuje na jednolitość w zakresie interpretacji ww. zagadnienia.

Jak zostało wskazane w stanie faktycznym Podatnik nie dokonywał czynności zwiększających wartości ww. działek, uatrakcyjnienia ich (np. doprowadzenie sieci wodociągowej, energetycznej). Na obecną chwilę Podatnik nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.

Podatnik nie dokonywał ogłoszenia w lokalnych mediach czy internecie odnośnie chęci sprzedaży, kupiec jest lokalnym deweloperem w okolicy i sam się zgłosił do Podatnika z ofertą zakupu ww. działek.

Ponadto nie angażował, ani nie angażuje środków podobnych do wykorzystywanych przez profesjonalnych usługodawców jak np. korzystanie z biura nieruchomości.

W orzecznictwie podkreśla się, że zakup i posiadanie nieruchomości czy też gruntów może być wynikiem lokowania kapitału przez osoby, które nie trudnią się działalnością gospodarczą. Sprzedaż wskazach działek w takim przypadku powinna być traktowana jako pożytek cywilny związany jest przede wszystkim z posiadaniem określonego majątku (wyrok NSA z 20 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1647/18). Jak również warto w omawianym przypadku podkreślić, iż z uwagi na toczące się postępowania egzekucyjne wobec Podatnika podejmuje on wszelkie niezbędne kroki, aby dokonać spłaty wierzytelności i zaspokojenia roszczeń wierzycieli.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie:

-        braku obowiązku dokonania korekty na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy (pytanie nr 2 wniosku) – jest prawidłowe,

-        braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży kompleksu hotelowo restauracyjnego (pytanie nr 3 wniosku) – jest nieprawidłowe,

-        nieuznania za podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu sprzedaży działek 1 i 2 (pytanie nr 5 wniosku) – jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że w celu zachowania spójności wypowiedzi, udzieliłem odpowiedzi na zadane pytania w innej kolejności niż wskazane we wniosku począwszy od pytania nr 3 (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 5), następnie pytanie nr 2 (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 3) oraz ostatnie – pytanie nr 1 (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 2)

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j.  Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej „Kodeks cywilny”.

Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:

Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:

Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:

W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:

Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.  Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zatem dostawa towarów, w tym gruntów, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

Należy mieć na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny, istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny”, to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również udziałów w nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży działek istotne jest, czy w danej sprawie w celu dokonania sprzedaży podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkowałoby koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Przejawem takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C‑181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.

Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów (w tym udziałów w gruncie) angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości (udziałów w nieruchomości) porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (tu działek) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.

Odnosząc się do Pana wątpliwości objętych zakresem pytania nr 3 (oznaczonego we wniosku jako pytanie nr 5) wskazać należy, co następuje.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pan współwłaścicielem niezabudowanych działek nr 2 i 1, które powstałe w wyniku podziału działki 4. Stanowią one wyłącznie Pana prywatny majątek i nie były związane ani wykorzystywane z prowadzoną działalnością gospodarczą ani nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Na ww. działkach nie dokonywał Pan czynności zwiększających ich wartości, uatrakcyjnienia ich (np. doprowadzenie sieci wodociągowej, energetycznej). Nie dokonywał Pan ogłoszenia w lokalnych mediach czy Internecie odnośnie chęci sprzedaży ww. działek. Planuje dokonać sprzedaży działek 1 i 2 na rzecz lokalnego dewelopera, który sam się do Pana zgłosił. Nie zawarł Pan umowy przedwstępnej ani żadnego innego dokumentu.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że z całokształtu okoliczności sprawy, w zakresie sprzedaży działek 1 i 2, nie wynika taka Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zatem należy uznać, że sprzedaż przez Pana udziału w działkach niezabudowanych nr 2 i 1, nie będzie stanowić działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak jest bowiem przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie zbycia udziału w ww. działkach, która jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nie będzie występować bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że dostawa udziału w tych działkach będzie wypełniać przesłanki działalności gospodarczej. Jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy, nie podejmował Pan aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.

Konsekwentnie, w zakresie sprzedaży działek 1 i 2 brak jest przesłanek pozwalających uznać, że w związku z planowaną przez Pana sprzedażą udziału w ww. działkach będzie występować Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Działania podejmowane przez Pana należą zatem do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W związku z tym, będzie korzystać Pan z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

Zatem dokonując sprzedaży udziału w działkach niezabudowanych nr 2 i 1, nie będzie działał Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem sprzedaż udziału w ww. działkach nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a tym samym nie będzie Pan zobligowany do zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży udziału w ww. działkach.

Wobec powyższego Pana stanowisko w zakresie pytania nr 3 (oznaczonego we wniosku jako pytanie nr 5) uznałem za prawidłowe.

W odniesieniu do Pana wątpliwości objętych zakresem pytania nr 2 (oznaczonego we wniosku jako pytanie nr 3) wskazać należy, że jak wynika z opisu sprawy na działce nr 5, która powstała z podziału działki nr 4 wybudował Pan obiekt hotelowo restauracyjny wraz z salami bankietowymi. Prowadził Pan działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług w celu, w jakim obiekt został wybudowany, tj. 56.10.A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne. Nie dokonywał Pan w czasie prowadzenia działalności czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług oraz niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W czerwcu 2011 r. uzyskał Pan pozwolenie na użytkowanie obiektu. 2 lipca 2021 r. zakończył Pan prowadzenie działalności i z tym dniem działalność została wykreślona z CEiDG. W trakcie prowadzenia działalności był Pan czynnym podatnikiem VAT. Zakupy związane z budową obiektu hotelowo restauracyjnego były uwzględniane i odliczane w podatku VAT z tytułu prowadzonej inwestycji. Po zakończeniu prowadzenia udostępnił Pan odpłatnie obiekt stronie trzeciej (spółce z o.o.). Od momentu zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej nie dokonywał Pan nakładów (czynności) zmierzających do zwiększenia wartości, bądź atrakcyjności obiektu hotelowo restauracyjny wraz z salami bankietowymi oraz przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Planuje Pan sprzedać ww. obiekt restauracyjny hotelowy.

Analiza przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej obiektu hotelowo restauracyjnego wraz z salami bankietowymi, który udostępnił Pan odpłatnie stronie trzeciej (spółce z o.o.), nie można uznać za majątek prywatny, bowiem jest on nadal wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan będzie uznany za podatnika - w myśl art. 15 ust. 1 ustawy - w związku ze sprzedażą ww. obiektu.

Wyjaśniam, że odpłatne udostępnienie obiektu podmiotowi trzeciemu, świadczy o wykorzystywaniu tego obiektu w celach zarobkowych i nie mieści się w ramach zarządu majątkiem osobistym.

Podkreślam, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zakres i zasady zwolnienia dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:

Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:

Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku, budowli lub ich części do użytkowania. Zatem aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na potrzeby własne. Pierwsze zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich część oddano w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej – bowiem w obydwu przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich części.

Jednocześnie wskazać należy, że w przypadku nieruchomości zabudowanych niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Tak więc, by dostawa budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, muszą być spełnione łącznie dwa warunki występujące w tym artykule.

Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.

Należy również zauważyć, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy:

Zgodnie z art. 43 ust. 11 ustawy:

A zatem ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy – po spełnieniu określonych warunków – możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Przy czym podkreślić należy, że niniejsze prawo zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Natomiast jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy dla dostawy budynków, budowli lub ich części, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

1)    towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

2)    przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.

W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.

Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

I tak, w myśl art. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.):

Stosownie do treści art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane:

Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:

W świetle przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy należy stwierdzić, że sprzedaż obiektu hotelowo restauracyjnego wraz z salami bankietowymi nie będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że nastąpiło pierwsze zasiedlenie ww. obiektu hotelowo restauracyjnego wraz z salami bankietowymi i od momentu pierwszego zasiedlenia do dnia planowanej sprzedaży upłynie okres dłuższy niż 2 lata.

Zatem w odniesieniu do obiektu hotelowo restauracyjnego wraz z salami bankietowymi zostaną spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku VAT określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:

Wobec powyższego, przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.

W związku z powyższym – na podstawie art. 29a ust. 8 ustawy – sprzedaż przynależnego do obiektu hotelowo restauracyjnego wraz z salami bankietowymi udziału we własności gruntu, na którym posadowiony jest ww. obiekt będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, pod warunkiem, że strony nie wybiorą opcji opodatkowania, zgodnie z art. 43 ust. 10 w związku z art. 43 ust. 11 ustawy.

Tym samym, sprzedaż przez Pana obiektu hotelowo restauracyjnego wraz z salami bankietowymi wraz z przynależnym udziałem we własności gruntu, na którym posadowiony jest ww. obiekt, będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT korzystającą ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w związku z art. 29a ust. 8 ustawy.

Wobec powyższego Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 (oznaczonego we wniosku jako pytanie nr 3) uznałem za nieprawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą również obowiązku dokonania korekty na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy.

W myśl tego przepisu:

W przywołanym przepisie wyrażona została ogólna zasada, w myśl której prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej reguła wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego oraz podmiotu zobowiązanego do ich dokonania zostały określone w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2023 r.:

Z kolei od 1 lipca 2023 r. ww. przepis ma brzmienie:

Zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1059):

W myśl art. 91 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z art. 91 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 91 ust. 4 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 91 ust. 5 ustawy:

Na podstawie art. 91 ust. 6 ustawy:

Zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy:

Jak stanowi art. 91 ust. 7a ustawy:

Art. 91 ust. 7b stanowi:

Według art. 91 ust. 7c ustawy:

W myśl art. 91 ust. 8 ustawy:

Przepisy art. 91 wprowadzają konstrukcję korekty podatku naliczonego dokonywaną z uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na zmianę pierwotnego przeznaczenia towaru lub usługi (z którą związany jest podatek naliczony).

Wprowadzenie procedury korekty związane jest z faktem, że we wspólnym systemie VAT obowiązuje zasada odliczenia niezwłocznego, tzn. w momencie nabycia. W tym momencie czasowym związek towaru z danym rodzajem czynności (opodatkowane, zwolnione, mieszane) ma zazwyczaj charakter planowany. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru lub usługi faktyczny związek z danym rodzajem czynności może się zmienić, przekreślając prawo do odliczenia albo uzasadniając dokonanie odliczenia. Jednocześnie przepisy wprowadzają szczególny tryb korekty do wybranych składników majątku. Z uwagi na zazwyczaj wieloletni okres wykorzystania składników majątku zaliczanych do środków trwałych, których wartość początkowa przekracza 15.000 zł ustawa przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a dla pozostałych składników majątku - przez 5 lat). Regulacje te mają na celu urealnienie odliczenia podatku naliczonego. Ustawa zakłada bowiem, że środki trwałe (jako dobra o charakterze trwałym) zużywają się w określonym czasie, a nie jednorazowo. W tym też czasie stopniowo konsumowane jest prawo do odliczenia i należy je oceniać w dłuższej perspektywie czasu, a nie jednorazowo.

Zatem w przypadku, w którym podatnik zmienia przeznaczenie środka trwałego nabytego (wytworzonego) dla celów działalności opodatkowanej VAT (lub mieszanej) i zaczyna go używać wyłącznie do wykonywania czynności zwolnionych z opodatkowania, ma on zasadniczo obowiązek skorygować odliczony VAT, jeżeli taki został odliczony. Analogicznie powinien postąpić podatnik w sytuacji sprzedaży takiego środka trwałego, jeżeli przy jego nabyciu (wytworzeniu) odliczył VAT naliczony, a przy zbyciu zastosuje zwolnienie od VAT.

Należy zauważyć, że przepis art. 91 ust. 5 ustawy wprowadza szczególny przypadek dokonywania korekt w sytuacji, gdy podatnik w okresie trwania korekty cząstkowej - tj. w okresie 10 lat w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - zbywa dany środek trwały.

W takich sytuacjach - zbycia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych - przyjmuje się, że zbyte składniki majątku służą nadal działalności opodatkowanej lub nadal działalności zwolnionej lub niepodlegającej opodatkowaniu, aż do końca okresu korekty. Jednakże w miesiącu dokonania sprzedaży dokonuje się od razu korekty za wszystkie pozostałe okresy. Korekty dokonuje się w rozliczeniu za miesiąc, w którym dokonano sprzedaży.

Jeśli transakcja zbycia środka trwałego została opodatkowana, wówczas przyjmuje się, że przez cały pozostały do końca korekty okres towar ten służy w całości transakcjom dającym prawo do odliczenia. Natomiast jeśli sprzedaż była zwolniona lub nie podlega opodatkowaniu, wówczas przyjmuje się, że zbywany środek trwały służy czynnościom niedającym prawa do odliczenia.

Analiza powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wskazuje, że jak wynika z art. 91 ust. 2 ustawy dla nieruchomości, których wartość początkowa przekracza 15 000 zł i które zostały zaliczone do środków trwałych, ustawodawca przewidział 10-letni okres korekty licząc od roku, w którym nieruchomość oddana została do użytkowania, natomiast dla pozostałych środków trwałych (niebędących nieruchomościami) o wartości początkowej przekraczającej 15 000 zł – 5-letni okres korekty.

W omawianej sprawie oddanie do używania miało miejsce w czerwcu 2011 r.

Zatem z uwagi na fakt, że od momentu rozpoczęcia użytkowania ww. obiektu do momentu sprzedaży upłynie 10 - letni okres, to dokonując sprzedaży w. obiektu nie będzie Pan zobowiązany do dokonania korekty, o której mowa w powołanym przepisie art. 91 ust. 2 ustawy.

W związku z powyższym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 (oznaczonego we wniosku jako pytanie nr 2) uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Zauważyć należy, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna wywiera zatem skutek prawny wyłącznie dla Pana.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.