Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.1157.2025.2.AJB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy uzyskane przez Gminę środki pieniężne ze sprzedaży białych certyfikatów będą stanowiły podstawę opodatkowania w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 22 grudnia 2025 r. (wpływ 2 stycznia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Gmina i Miasto ... (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca realizuje inwestycje, które uprawniają ją do uzyskania świadectw efektywności energetycznej (tzw. białych certyfikatów).

System białych certyfikatów ma motywować do podejmowania przedsięwzięć, które służą podnoszeniu efektywności energetycznej i prowadzą do mniejszego zużycia energii. Białe certyfikaty są świadectwem tego, że dana inwestycja spełnia wymogi prowadzące do oszczędności energetycznej. Kwestia świadectw energetycznych została uregulowana w ustawie z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 711 ze zm.; dalej: „Ustawa”).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 Ustawy, jednostka sektora publicznego realizuje swoje zadania, stosując co najmniej jeden ze środków poprawy efektywności energetycznej, o których mowa w ust. 2, zwanych dalej środkami poprawy efektywności energetycznej.

Jak stanowi art. 6 ust. 2 Ustawy, środkami poprawy efektywności energetycznej są:

1)  realizacja i finansowanie przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej;

2)  nabycie urządzenia, instalacji lub pojazdu, charakteryzujących się niskim zużyciem energii oraz niskimi kosztami eksploatacji;

3)  wymiana eksploatowanego urządzenia, instalacji lub pojazdu na urządzenie, instalację lub pojazd, o których mowa w pkt 2, lub ich modernizacja;

4)  realizacja przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz.U. z 2021 r. poz. 554, 1162 i 1243);

5)  wdrażanie systemu zarządzania środowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS), uchylającego rozporządzenie (WE) nr 761/2001 oraz decyzje Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE (Dz. Urz. UE L 342 z 22.12.2009, str. 1, z późn. zm.), potwierdzone uzyskaniem wpisu do rejestru EMAS, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS) (Dz.U. z 2022 r. poz. 2013);

6)  realizacja przedsięwzięć niskoemisyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków.

Z kolei, w myśl art. 10 ust. 1 i 2 Ustawy, zobowiązuje m.in. przedsiębiorstwa energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania lub obrotu energią elektryczną do zrealizowania przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej, lub uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki (URE) świadectwa efektywności energetycznej. Podmioty, które nie zrealizują powyższego obowiązku mogą uiszczać opłaty zastępcze.

W związku z powyższym podmioty zobowiązane, w tym przedsiębiorstwa energetyczne są skłonne do pozyskiwania świadectw efektywności energetycznej. Mogą one nabyć białe certyfikaty, jeśli nie zrealizują inwestycji, które prowadzą do podwyższenia efektywności energetycznej i przedstawiać je do umorzenia Prezesowi URE.

W świetle art. 19 ust. 1 Ustawy, poprawie efektywności energetycznej służą następujące rodzaje przedsięwzięć:

1)  izolacja instalacji przemysłowych;

2)  przebudowa lub remont budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi;

3)  modernizacja lub wymiana:

a)  oświetlenia,

b)  urządzeń lub instalacji wykorzystywanych w procesach przemysłowych, energetycznych, telekomunikacyjnych lub informatycznych,

c)  lokalnych sieci ciepłowniczych i lokalnych źródeł ciepła w rozumieniu art. 2 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków,

d)  urządzeń przeznaczonych do użytku domowego,

e)  pojazdów służących do transportu drogowego lub kolejowego;

4)  odzyskiwanie energii, w tym odzyskiwanie energii w procesach przemysłowych;

5)  ograniczenie strat:

a)  związanych z poborem energii biernej,

b)  sieciowych związanych z przesyłaniem lub dystrybucją energii elektrycznej, gazu ziemnego lub paliw ciekłych,

c)  na transformacji,

d)  w sieciach ciepłowniczych,

e)  związanych z systemami zasilania urządzeń telekomunikacyjnych lub informatycznych,

f)   związanych z magazynowaniem i przeładunkiem paliw ciekłych;

6)  stosowanie, do ogrzewania lub chłodzenia obiektów, energii wytwarzanej w instalacjach odnawialnego źródła energii, ciepła użytkowego w wysokosprawnej kogeneracji w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne lub ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych.

Jak stanowi art. 20 ust. 1 Ustawy, potwierdzeniem planowanej do zaoszczędzenia ilości energii finalnej wynikającej z przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej, o których mowa w art. 19 ust. 1, jest świadectwo efektywności energetycznej.

Z kolei, w art. 20 ust. 3 Ustawy wskazano, że świadectwo efektywności energetycznej wydaje Prezes URE na wniosek podmiotu:

1)  planującego rozpoczęcie prac zmierzających do realizacji przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej albo

2)  upoważnionego przez podmiot, o którym mowa w pkt 1.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 Ustawy, świadectwo efektywności energetycznej, zawiera imię i nazwisko lub nazwę, adres siedziby oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 pkt 1 albo 2 ustawy. Tym samym, jeśli o świadectwo ubiega się podmiot upoważniony, to jego dane znajdą się na świadectwie efektywności energetycznej.

Dodatkowo, zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 Ustawy, prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej stanowią towar giełdowy w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych i podlegają obrotowi. Prawa te są zbywalne. Powstają one z chwilą pierwszego zapisania świadectwa efektywności energetycznej na koncie w rejestrze świadectw efektywności energetycznej, na podstawie informacji, o której mowa w art. 24 ust. 2, i przysługują podmiotowi, który jest posiadaczem tego konta.

Ponadto, w myśl art. 30 ust. 3 Ustawy, przeniesienie praw majątkowych wynikających ze świadectwa efektywności energetycznej następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze świadectw efektywności energetycznej prowadzonym przez podmiot prowadzący:

1)  giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych lub

2)  na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

- organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw efektywności energetycznej.

Gmina w związku z realizacją inwestycji podnoszącej efektywność energetyczną, zawarła umowę (dalej: Umowa) z ... sp. z o.o. (dalej również: „Wykonawca”).

Zgodnie z §2 ust. 1 Umowy: „... zobowiązuje się do:

Ponadto, jak wskazano w §2 ust. 2 Umowy: „... zobowiązuje się do wykonania Umowy zgodnie z wymogami określonymi w Ustawie.”

Zobowiązania Wnioskodawcy wobec Wykonawcy zostały opisane w §2 ust. 3 Umowy, który brzmi: „Zobowiązania Klienta w ramach Umowy: …

Tym samym Gmina zrealizowała inwestycję zwiększającą efektywność energetyczną. Równocześnie Gmina zawarła z Wykonawcą Umowę, na podstawie której Wykonawca pozyskał świadectwa efektywności energetycznej. Wykonawca złożył do Prezesa URE wniosek o wydanie świadectw efektywności energetycznej. Na certyfikatach widnieją dane Wykonawcy jako podmiotu upoważnionego w rozumieniu art. 30 ust. 3 pkt 2 Ustawy, przy czym to Gmina udzieliła Wykonawcy upoważnienia do złożenia wniosku o ich wydanie. Następnie Wykonawca dokonał sprzedaży białych certyfikatów na Towarowej Giełdzie Energii jako podmiot upoważniony przez Gminę.

Sposób wynagrodzenia Wykonawcy został opisany § 4 ust. 1 Umowy, w myśl którego: „Strony zgodnie ustalają następujący podział zysków z tytułu sprzedaży praw majątkowych z otrzymanego świadectwa efektywności energetycznej: Klient jako wynagrodzenie otrzyma sumę w wysokości stanowiącej 90% kwoty uzyskanej przez Wykonawcę z tytułu sprzedaży praw majątkowych wynikających z otrzymanego świadectwa efektywności energetycznej (pomniejszonej o koszt zwyczajowych opłat manipulacyjnych pobieranych każdorazowo przez Towarową Giełdę Energii, Izbę Rozliczeniową oraz Dom Maklerski przy zawieraniu transakcji sprzedaży). Dla uniknięcia wątpliwości suma należna klientowi należna jest każdorazowo przy każdej sprzedaży przez ... praw majątkowych wynikających z otrzymanego świadectwa efektywności energetycznej.”

Dodatkowo, w § 4 ust. 2 Umowy wskazano że: „Wynagrodzenie zostanie powiększone o należny podatek VAT wg stawki obowiązującej.”

Na podstawie § 4 ust. 5 Umowy: „Wynagrodzenie będzie przypadać Klientowi jedynie w przypadku otrzymywania przez ... praw majątkowych w wyniku złożenia wniosku o wydanie świadectwa efektywności energetycznej dla przedsięwzięcia określonego każdorazowo w zleceniu. W przypadku niepozyskania przez ... praw majątkowych klient nie będzie zgłaszać do ... jakichkolwiek roszczeń o wypłatę w całości lub w części sumy wynagrodzenia lub pokrycia kosztów związanych z realizacją niniejszej Umowy.”

Na podstawie powyżej przytoczonych zapisów Umowy, w przypadku zrealizowania sprzedaży przez Wykonawcę, otrzyma on za swoje czynności wynagrodzenie w wysokości 10% netto wartości uzyskanej ze sprzedaży świadectw efektywności energetycznej. W konsekwencji Gmina uzyska 90% wartości netto sprzedanych przez Wykonawcę białych certyfikatów, pomniejszonej o koszt zwyczajowych opłat manipulacyjnych, o których mowa w Umowie.

Sposób wypłaty wynagrodzenia został opisany w § 4 ust. 6 Umowy, w myśl którego: „... wypłaci wynagrodzenie na konto Klienta w terminie 14 dni od otrzymania faktury VAT. Klient wystawi fakturę VAT w terminie 7 dni od uzyskania informacji od ... o sprzedaży praw majątkowych.”

Wnioskodawca pragnie wskazać, że Umowa łącząca Gminę z Wykonawcą ma charakter umowy nienazwanej. Niemniej jednak, w ocenie Wnioskodawcy, w analizowanym przypadku można mówić o stosunku powierniczym. Konstrukcja umowy powierniczej zakłada bowiem udział dwóch stron t. j. powierzającego oraz powiernika, przy czym powiernik zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej na rzecz powierzającego, działając we własnym imieniu.

W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, otrzymane przez Gminę od Wykonawcy środki pieniężne w związku ze sprzedażą przez Wykonawcę białych certyfikatów nie są wynagrodzeniem dla Gminy za jakąkolwiek czynność dokonaną na rzecz Wykonawcy, a co za tym idzie, przekazanie tych środków przez Wykonawcę nie powinno być dokumentowane fakturą VAT, lecz innym stosownym dokumentem np. notą obciążeniową.

Ponadto, w uzupełnieniu wniosku wskazano, że

1.  Świadectwa efektywności energetycznej zapisywane są na koncie w rejestrze świadectw efektywności energetycznej należącego do Wykonawcy jako podmiotu upoważnionego przez Gminę w rozumieniu art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 711 ze zm.; dalej: „Ustawa"). Przy czym zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 2 Ustawy, prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej powstają z chwilą zapisania świadectwa efektywności energetycznej po raz pierwszy na koncie w rejestrze świadectw efektywności energetycznej, na podstawie informacji, o której mowa w art. 24 ust. 2, i przysługują podmiotowi będącemu posiadaczem tego konta.

2.  Działania Wykonawcy są wykonywane w jego własnym imieniu. Wykonawca występuje jako podmiot formalnie składający wniosek o wydanie świadectw oraz jako podmiot dokonujący ich sprzedaży, jednak czynności te służą wyłącznie wykonaniu przedmiotu umowy zawartej z Gminą. Z postanowień umowy jednoznacznie wynika, że Wykonawcy przysługuje jedynie wynagrodzenie prowizyjne w wysokości 10% wartości netto uzyskanej ze sprzedaży praw majątkowych, natomiast zasadnicza część środków pieniężnych przypada Gminie. Wykonawca nie ponosi ekonomicznego ryzyka związanego z obrotem świadectwami, a jego rola sprowadza się do realizacji czynności technicznych i organizacyjnych.

W ocenie Wnioskodawcy, powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że działania Wykonawcy, choć wykonywane w jego własnym imieniu, są wykonywane na rachunek Gminy. O ekonomicznym rachunku czynności przesądza fakt, że to Gmina jest beneficjentem zasadniczej części środków uzyskiwanych ze sprzedaży praw majątkowych wynikających ze świadectw efektywności energetycznej, natomiast Wykonawcy przysługuje wyłącznie wynagrodzenie prowizyjne za realizację czynności wynikających z umowy.

3.  Jak zostało wskazane w odpowiedzi na pytanie nr 1, świadectwa efektywności energetycznej są wydawane na dane Wykonawcy jako podmiotu upoważnionego i zapisywane na jego koncie w rejestrze świadectw efektywności energetycznej. W konsekwencji, dokonując sprzedaży praw majątkowych wynikających z tych świadectw, Wykonawca sprzedaje je jako własne, tj. jako podmiot, któremu formalnie przysługują prawa majątkowe wynikające ze świadectw w momencie ich zbycia.

4.  Decyzja o sprzedaży świadectw efektywności energetycznej została powierzona Wykonawcy jako podmiotowi posiadającemu odpowiednie zaplecze organizacyjne oraz dostęp do rynku giełdowego. Co znajduje odzwierciedlenie w treści § 4 ust. 4 zawartej umowy, zgodnie z którym: „... zobowiązany jest do poinformowania Klienta w terminie 5 dni o sprzedaży praw majątkowych na Towarowej Giełdzie Energii".

Pytanie

Czy uzyskane przez Gminę środki pieniężne ze sprzedaży białych certyfikatów będą stanowiły podstawę opodatkowania w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej: „UPTU”), podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Poprzez pojęcie działalności gospodarczej, w myśl art. 15 ust. 2 UPTU, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Równocześnie, na podstawie art. 15 ust. 6 UPTU, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, w świetle art. 5 ust. 1 UPTU, są:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Poprzez dostawę towarów, o której mowa w powyższym przepisie, zgodnie z art. 7 ust. 1 UPTU rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1)  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;

2)  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;

3)  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;

4)  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;

5)  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;

6)  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;

7)  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Ponadto, jak stanowi art. 2 pkt 6 UPTU, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 UPTU, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1)  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2)  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3)  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W myśl art. 29a ust. 1 UPTU, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Z definicji świadczenia usług wynika, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów w rozumieniu przepisów UPTU. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Jak wskazano w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden TSUE: „Czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.

Z analizy treści powyższego orzeczenia wynika, że usługa będzie podlegać opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Ponadto, w myśl wyroku TSUE z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise: „Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.

Odpłatność oznacza więc wykonanie czynności za wynagrodzeniem, przy czym zgodnie z przytoczonym powyżej orzeczeniem, istotą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem a otrzymaną zapłatą. Tylko wówczas bowiem można mówić o świadczeniu odpłatnym podlegającym opodatkowaniu VAT, gdy pomiędzy wykonanym świadczeniem a otrzymanym ekwiwalentem zachodzi relacja wzajemności.

W przypadku tzw. białych certyfikatów należy zauważyć, że w rozumieniu art. 2 pkt 6 UPTU nie są one towarem. Przeniesienie praw majątkowych wynikających ze świadectw efektywności energetycznej nie stanowi zatem dostawy towarów, lecz mieści się w pojęciu świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 UPTU.

Jak opisano w stanie faktycznym, Wykonawca jest podmiotem wnioskującym o wydanie białych certyfikatów, które wystawiane są na jego dane. W efekcie Gmina nie dokonała ich sprzedaży - dokonał jej Wykonawca. Niemniej jednak, gdyby nie fakt, że Gmina zrealizowała inwestycję, będącą podstawą do pozyskania białych certyfikatów i gdyby nie została zawarta przez Gminę umowa z Wykonawcą to nie pozyskałby on białych certyfikatów i w konsekwencji nie dokonałby ich sprzedaży.

W opinii Wnioskodawcy, przekazanie przez Wykonawcę na rzecz Gminy środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży białych certyfikatów, wynikające z realizacji zawartej Umowy, nie stanowi wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 UPTU ani świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 UPTU. Wnioskodawca jest zdania, że Wykonawca działa we własnym imieniu, świadcząc usługę pośrednictwa w pozyskaniu i sprzedaży białych certyfikatów na rzecz Gminy. Tym samym to Wykonawca świadczy usługę dla Gminy, nie zaś Gmina na rzecz Wykonawcy.

Przekazanie środków pieniężnych przez Wykonawcę nie stanowi więc zapłaty za świadczenie usług, ponieważ Gmina nie wykonała żadnej czynności opodatkowanej na rzecz Wykonawcy, której ekwiwalentem byłaby otrzymywana kwota. W związku z tym Wykonawca nie może być uznany za beneficjenta świadczenia.

Podsumowując, środki przekazywane Gminie, w związku ze sprzedażą białych certyfikatów przez Wykonawcę nie stanowią wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Ponadto, środki pieniężne nie spełniają definicji towaru, więc ich przekazanie nie może stanowić jego dostawy. Nie można też uznać, że samo przekazanie środków pieniężnych stanowi świadczenie usług. Uzyskane przez Gminę środki pieniężne ze sprzedaży białych certyfikatów nie będą, w ocenie Wnioskodawcy stanowiły podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji czynność przekazania środków pieniężnych przez Wykonawcę nie będzie dokumentowana fakturą VAT sprzedaży, wystawioną przez Wnioskodawcę na rzecz Wykonawcy, lecz innym stosownym dokumentem np. notą obciążeniową.

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) o sygn. I FSK 716/18 z dnia 10 listopada 2021 r., w którym to NSA stwierdził że: „Przekazanie przez powiernika powierzającemu środków uzyskanych w wyniku sprzedaży świadectw efektywności energetycznej jest efektem wykonania umowy powiernictwa w pozyskaniu i sprzedaży świadectw, nie sposób więc uznać, że środki uzyskane na rzecz usługobiorcy (powierzającego) stanowią równocześnie wynagrodzenie drugiej strony.”

Pogląd zaprezentowany w powyżej przytoczonym wyroku znajduje odzwierciedlenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej DKIS o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.560.2025.2.AK z dnia 15 października 2025 r., organ uznał że: „Przekazanie Państwu środków uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów nie będzie stanowiło zapłaty za świadczenie usług. Nie będzie bowiem istniała usługa, którą wykonywaliby Państwo na rzecz Wykonawcy, a w konsekwencji przekazanej kwoty nie będzie można traktować jako wynagrodzenia za usługę. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nie będą Państwo wykonywali na rzecz Wykonawcy żadnego świadczenia, którego ekwiwalentem byłaby przekazywana kwota. Jak bowiem wskazali Państwo, Wykonawca dokona sprzedaży pozyskanych certyfikatów efektywności energetycznej w imieniu własnym, ale na rachunek Gminy. Tym samym. Wykonawcy nie można uznać za beneficjenta, a więc za podmiot uzyskujący korzyść z otrzymanej usługi.”

Podobnie wypowiedział się DKIS wydając interpretację indywidualną o sygn. 0114-KDIP4- 1.4012.469.2025.1.DP z dnia 25 września 2025 r., stwierdzając że: „Przekazanie na Państwa rzecz środków uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów nie stanowi zapłaty za świadczenie usług. Nie istnieje bowiem usługa, którą wykonywaliby Państwo na rzecz Spółki, a w konsekwencji przekazywanej kwoty nie można traktować jako wynagrodzenie za usługę. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nie wykonują Państwo na rzecz Spółki żadnego świadczenia, którego ekwiwalentem byłaby przekazywana kwota. Nie można uznać Spółki za beneficjenta, a więc za podmiot uzyskujący korzyść z otrzymanej usługi. Przekazanie środków pieniężnych z tytułu sprzedaży certyfikatów przez Spółkę na Państwa rzecz nie stanowi wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.”

Analogiczny pogląd przyjął DKIS w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej o sygn. 0114-KDIP4- 1.4012.236.2024.2.DP z dnia 25 lipca 2024 r., uznając że: „Czynność przekazania przez Państwa na rzecz Gminy środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży Białych Certyfikatów, pomniejszonych o Państwa wynagrodzenie (wraz z podatkiem VAT) nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie jest to dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ustawy, ani świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy (...). Wobec tego, czynność przekazania przez Państwa na rzecz Gminy środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży Białych Certyfikatów, pomniejszonych o Państwa wynagrodzenie (wraz z podatkiem VAT), nie powinna być przez Państwa dokumentowana fakturą, lecz innym dowodem księgowym, np. notą obciążeniową.”

Tożsame stanowisko zostało przyjęte przez DKIS, również w innych, licznych interpretacjach indywidualnych m.in.:

·      o sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.1001.2024.1.KW z dnia 4 luteg0 2025 r.,

·      o sygn. 0112-KDIL1-2.4012.350.2025.2.MR z dnia 30 lipca 2025 r.,

·      o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.214.2025.2.AM z dnia 4 lipca 2025 r.,

·      o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.248.2024.2.MK z dnia 26 lipca 2024 r.,

·      o sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.324.2024.3.ALN z dnia 8 lipca 2024 r.,

·      o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.511.2022.2.MR z dnia 30 stycznia 2023 r.

W uzupełnieniu wskazano, że w świetle powyższych wyjaśnień Wnioskodawca podtrzymuje stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zgodnie z którym przekazanie Gminie środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży świadectw efektywności energetycznej nie stanowi zapłaty za dostawę towarów ani za świadczenie usług wykonywane przez Gminę na rzecz Wykonawcy. Fakt przekazania środków jest wyłącznie rezultatem wykonywanej umowy i rozliczenia sprzedaży dokonanej przez Wykonawcę. W konsekwencji uzyskane przez Gminę środki pieniężne nie podlegają dokumentowaniu fakturą VAT wystawianą przez Gminę.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Usługą jest każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności, które nie jest dostawą towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W przypadku uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, powinien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyść.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem, opodatkowanym świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi.

Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Pomocne jest tutaj w szczególności orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), które należy uwzględniać w procesie interpretacji przepisów na zasadzie prounijnej wykładni prawa.

Jak zauważył Trybunał w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise:

Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie Trybunał wskazał, że:

Ponadto, w orzeczeniu z 5 lutego 1981 r., w sprawie C-154/80 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Association coopérative „Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA” Trybunał stwierdził, że:

Zatem, z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje stosowny związek.

Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest warunkiem, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową (zapłata w innym towarze lub usłudze) albo mieszaną (zapłata w części pieniężna i w części rzeczowa). Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną, wystarczające jest, by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność. Odpłatnością jest więc także, np. otrzymanie udziałów spółki, które jest dla wnoszącego aport pewną wymierną korzyścią.

Z przytoczonego orzecznictwa TSUE można wyprowadzić następujące warunki dotyczące uznania czynności za odpłatne świadczenie usług:

-     po pierwsze, musi istnieć usługa, a więc określone zachowanie usługodawcy na rzecz usługobiorcy,

-     po drugie, usługa musi mieć beneficjenta (konsumenta); oznacza to, że usługa musi wiązać się z powstaniem określonej i bezpośredniej korzyści po stronie usługobiorcy,

-     po trzecie, musi istnieć odpłatność, czyli wynagrodzenie za usługę; istotne przy tym jest, aby istniał bezpośredni związek między zapłaconym wynagrodzeniem a wykonaną usługą.

Według art. 29a ust. 1 ustawy:

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:

Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status. Są uznawane za podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności:

·      inne niż te, które mieszczą się w ramach ich zadań, oraz

·      mieszczące się w ramach ich zadań, ale wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych.

Jeśli zaś organ władzy publicznej podejmuje realizację zadań jako podmiot prawa publicznego, wówczas nie jest podatnikiem VAT, nawet jeśli pobiera należności, opłaty lub składki. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności – czy są to czynności publicznoprawne czy cywilnoprawne.

Rolę gminy szczegółowo określa ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Gmina działa w charakterze podatnika podatku VAT, gdy wykonuje we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy.

Zasady nabywania, zbywania i umarzania świadectw efektywności energetycznej określa ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 711), zwana dalej „ustawą o efektywności energetycznej”.

W świetle art. 20 ust. 3 ustawy o efektywności energetycznej:

Zgodnie z art. 30 ust. 1-3 ustawy o efektywności energetycznej:

Z opisu sprawy wynika, że będąc zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług realizują Państwo inwestycje, które uprawniają do uzyskania świadectw efektywności energetycznej. W związku z realizacją ww. inwestycji zawarli Państwo umowę z ... sp. z o.o., na podstawie której Wykonawca pozyskał świadectwa efektywności energetycznej. Na certyfikatach widnieją dane Wykonawcy jako podmiotu upoważnionego w rozumieniu art. 30 ust. 3 pkt 2 Ustawy, przy czym to Gmina udzieliła Wykonawcy upoważnienia do złożenia wniosku o ich wydanie. Następnie Wykonawca dokonał sprzedaży białych certyfikatów na Towarowej Giełdzie Energii jako podmiot upoważniony przez Państwa. Działania Wykonawcy, choć wykonywane w jego własnym imieniu, są wykonywane na rachunek Państwa. Decyzja o sprzedaży świadectw efektywności energetycznej została powierzona Wykonawcy jako podmiotowi posiadającemu odpowiednie zaplecze organizacyjne oraz dostęp do rynku giełdowego. Z postanowień umowy jednoznacznie wynika, że Wykonawcy przysługuje jedynie wynagrodzenie prowizyjne w wysokości 10% wartości netto uzyskanej ze sprzedaży praw majątkowych, natomiast zasadnicza część środków pieniężnych przypada Państwu. Wykonawca nie ponosi ekonomicznego ryzyka związanego z obrotem świadectwami, a jego rola sprowadza się do realizacji czynności technicznych i organizacyjnych.

Przechodząc do kwestii objętej zakresem postawionego pytania w pierwszej kolejności wskazać należy, że powiernictwo jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie polskim. Podstawą do konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) zasada swobody kontraktowej. Zgodnie z tym przepisem:

Istota zlecenia powierniczego polega na tym, że na zewnątrz występuje powiernik, który dokonuje nabycia pewnej rzeczy lub prawa we własnym imieniu, ale na rzecz zleceniodawcy. Jak wynika z art. 734 i 735 Kodeksu cywilnego – istotą umowy zlecenia jest odpłatne (prowizja) lub nieodpłatne dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu dającego zlecenie lub jeżeli tak stanowi umowa w imieniu własnym, lecz na rachunek zlecającego. W tym ostatnim wypadku wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter powierniczy (fiduicjarny), a przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu wszystko co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym (art. 740 zdanie 2 Kodeksu cywilnego).

Dla celów podatkowych, pozyskanie świadectw efektywności energetycznej i odpłatne zbycie wynikających z nich praw majątkowych, przez powiernika w jego imieniu, ale na rzecz zlecającego, należy ocenić jako skutkujące zmianami w majątku zlecającego.

Analiza opisu sprawy oraz powołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że czynność przekazania Państwu przez Wykonawcę środków uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów wynikająca z realizacji umowy, nie stanowi/nie będzie stanowiła wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, ani świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. Wykonawca zawarł z Państwem umowę powierniczą dotyczącą pozyskania i sprzedaży świadectw efektywności energetycznej. Wykonawca działa/będzie działać w imieniu własnym, ale na Państwa rzecz. Tym samym, to Wykonawca świadczy/będzie świadczył usługę na rzecz Państwa.

Przekazanie na Państwa rzecz środków uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów nie stanowi/nie będzie stanowić zapłaty za świadczenie usług. Nie będzie bowiem istnieć usługa, którą wykonywaliby Państwo na rzecz Spółki, a w konsekwencji przekazywanej kwoty nie będzie można traktować jako wynagrodzenia za usługę. Z okoliczności sprawy nie wynika, że Państwo wykonują/będą wykonywać na rzecz Wykonawcy jakiekolwiek świadczenie, którego ekwiwalentem byłaby przekazywana kwota. Wykonawcy nie będzie zatem można uznać za beneficjenta, a więc za podmiot uzyskujący korzyść z otrzymanej usługi.

W związku z powyższym, należy stwierdzić, że przekazanie środków pieniężnych z tytułu sprzedaży białych certyfikatów przez Wykonawcę na Państwa rzecz nie stanowi/nie będzie stanowić wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skoro otrzymane przez Państwa środki nie stanowią/nie będą stanowić zapłaty, to tym samym nie stanowią/nie będą stanowić one podstawy opodatkowania.

Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

·      zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.