Spółka z o.o. z siedzibą w Polsce, podatnik VAT, prowadzi działalność w branży telekomunikacyjnej. W ramach strategii marketingowej oferuje kontrahentom z innych państw UE nieodpłatne, czasowe użyczenie urządzeń do testów, z możliwością późniejszego zakupu. Towary są wysyłane z Polski do kraju kontrahenta, pozostają własnością Spółki, a za użyczenie nie pobiera…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:
Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 lutego 2026 r. (wpływ 11 lutego 2026 r.)
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką kapitałową z siedzibą na terytorium Polski, zarejestrowaną jako czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz jako podatnik VAT-UE w rozumieniu art. 97 ustawy o VAT. Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na budowie nowoczesnych sieci teleinformatycznych oraz dostarczaniu urządzeń i systemów do stabilnej i efektywnej transmisji danych.
W ramach strategii sprzedażowej i marketingowej Spółka oferuje kontrahentom możliwość czasowego, nieodpłatnego użyczenia określonych towarów dystrybuowanych przez Spółkę. Użyczane towary pozostają przez cały czas własnością Spółki. Kontrahent otrzymuje je wyłącznie w celu przetestowania/sprawdzenia możliwości ich wykorzystania w swojej działalności przed ewentualnym podjęciem decyzji o ich zakupie. Użyczane towary nie stanowią nowych środków transportu. Użyczenie następuje na czas określony, co do zasady 21 dni z możliwością dwukrotnego przedłużenia terminu zwrotu za zgodą Spółki. Po zakończeniu okresu testowego:
Za samo użyczenie (w tym przemieszczenie towarów) nie jest należne jakiekolwiek wynagrodzenie, ani w pieniądzu, ani w naturze, ani w jakiejkolwiek innej formie ekwiwalentu. Użyczenie odbywa się wyłącznie w związku z działalnością gospodarczą Spółki i stanowi element jej polityki sprzedażowo-marketingowej, mającej na celu zwiększenie prawdopodobieństwa zakupu towarów przez kontrahentów.
Kontrahentami Spółki mogą być:
Niniejszy wniosek dotyczy Kontrahentów mających siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego UE, w sytuacji, gdy towary są wysyłane z Polski do państwa Kontrahenta w celu ich czasowego użyczenia, aby w wyniku przetestowania towarów Kontrahent mógł podjąć decyzję o ich kupnie. W przypadku zawarcia umowy użyczenia z Kontrahentem towar jest fizycznie przemieszczany:
Przemieszczeniu temu towarzyszą standardowe dokumenty handlowe i transportowe (m.in. dokument WZ, list przewozowy, dokumenty spedytora/przewoźnika). Na etapie wysyłki nie jest zawierana umowa sprzedaży.
Spółka pozostaje właścicielem towarów, a Kontrahent otrzymuje je wyłącznie do czasowego używania (testów). Spółka prowadzi dla takich przemieszczeń ewidencję, o której mowa w art. 109 ustawy o VAT, pozwalającą na identyfikację towarów, terminu i kierunku ich wywozu oraz późniejszego zwrotu, bądź decyzji o ich sprzedaży. Po upływie okresu użyczenia (21 dni z możliwością przedłużenia) możliwe są dwie sytuacje:
I. Wariant 1 – zwrot towaru
Kontrahent nie decyduje się na zakup, towar jest zwracany do Spółki na terytorium Polski. W takim przypadku:
II. Wariant 2 – zakup towaru przez Kontrahenta
Kontrahent decyduje się na zakup towaru, który znajduje się fizycznie na terytorium państwa Kontrahenta. Strony zawierają wówczas umowę sprzedaży i uzgadniają cenę. Towar nie jest odsyłany do Polski, lecz pozostaje na terytorium państwa Kontrahenta. W momencie decyzji o braku zwrotu towaru i jego zatrzymaniu przez Kontrahenta:
Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca powziął wątpliwość, jak prawidłowo zakwalifikować na gruncie ustawy o VAT:
1. nieodpłatne użyczenie towarów Kontrahentowi poprzedzone ich przemieszczeniem z terytorium Polski do innego państwa członkowskiego UE,
2. moment, w którym w razie braku zwrotu towarów i decyzji Kontrahenta o ich zakupie po stronie Wnioskodawcy powstaje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów opodatkowana stawką 0%.
Ponadto, w odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania o treści:
1. Jakie towary są/będą przedmiotem czynności objętych zakresem pytania nr 1 i nr 2 we wniosku?
Odp. Przedmiotem czynności objętych zakresem pytania nr 1 i nr 2 we wniosku o interpretację są urządzenia będące elementami infrastruktury telekomunikacyjnej, wykorzystywane do zestawiania i testowania połączeń w sieciach światłowodowych. Są to specjalistyczne urządzenia i moduły do transmisji danych, które „zamieniają” sygnał elektryczny na sygnał świetlny aby móc go transmitować w kablu światłowodowym i odwrotnie, dzięki czemu umożliwiają przesyłanie danych na duże odległości. Urządzenia te nie są sprzętem do użytku domowego, służą wyłącznie do zastosowań profesjonalnych w sieciach telekomunikacyjnych. Są to między innymi: moduły optyczne, multiplexery, transpondery oraz muxpondery.
2. Czy w odniesieniu do przekazywanych towarów przysługiwało Państwu/będzie Państwu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu ich nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych?
Odp. Wnioskodawca wskazuje, że w odniesieniu do przekazywanych towarów przysługiwało/będzie przysługiwało mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu ich nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
3. Czy przekazywane towary mają/będą miały wartość konsumpcyjną lub też użytkową dla konsumentów?
Odp. Towary przekazane przez Spółkę Kontrahentowi mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim UE w ramach nieodpłatnego użyczenia nie służą zaspokojeniu potrzeb konsumpcyjnych klienta, lecz mają na celu zapoznanie go z cechami produktu (działaniem, funkcjonalnościami, możliwymi zastosowaniami) w celu zachęcenia go do zakupu i późniejszego wykorzystania jako infrastruktury telekomunikacyjnej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
4. Czy Kontrahent posiada/będzie posiadał właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej?
Odp. Wnioskodawca potwierdza, że Kontrahent, który w ramach nieodpłatnego użyczenia testuje towary Spółki i po zakończeniu okresu użyczenia podejmuje decyzję o zakupie testowanego towaru posiada/będzie posiadał właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej.
5. Czy przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w przypadku zaistnienia wariantu II, o którym mowa we wniosku, posiadają/będą posiadać Państwo w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju?
Odp. Wnioskodawca potwierdza, że przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w przypadku zaistnienia wariantu II, o którym mowa we wniosku o interpretację, posiada/będzie posiadać w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
6. Czy w przypadku zaistnienia ww. wariantu II, oprócz dokumentów wymienionych we wniosku, posiadają/będą posiadali Państwo inne dokumenty (dowody) potwierdzające, że towary zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego?
Odp. Wnioskodawca wskazuje, że w przypadku zaistnienia wariantu II posiada/będzie posiadać dokumenty wskazane w art. 42 ust. 3 lub 42 ust. 11 ustawy o VAT potwierdzające, że towary zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego.
7. Czy w przypadku zaistnienia ww. wariantu II, są/będą Państwo w posiadaniu specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, odnośnie towarów będących przedmiotem dostawy?
Odp. Wnioskodawca wskazuje, że w przypadku zaistnienia wariantu II posiada/będzie posiadać specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, odnośnie do towarów będących przedmiotem dostawy.
8. Czy w przypadku zaistnienia ww. wariantu II, są/będą Państwo w posiadaniu potwierdzenia zapłaty za towary, o których mowa we wniosku, zawierające dane umożliwiające powiązanie płatności z dokonaną przez Państwa na rzecz Kontrahenta dostawą towarów?
Odp. Wnioskodawca wskazuje, że w przypadku zaistnienia wariantu II posiada/będzie posiadać potwierdzenia zapłaty za towary, zawierające dane umożliwiające powiązanie płatności z dokonaną przez Spółkę na rzecz Kontrahenta dostawą towarów.
Pytania
1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że nieodpłatne użyczenie towarów Kontrahentowi mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim UE, połączone z przemieszczeniem tych towarów z terytorium Polski do państwa Kontrahenta w celu ich czasowego używania (testów), z zamiarem ich zwrotu lub późniejszej sprzedaży, nie stanowi odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT oraz nie stanowi wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1–3 ustawy o VAT, przy czym samo przemieszczenie tych towarów korzysta z wyłączenia przewidzianego w art. 13 ust. 4 pkt 7 ustawy o VAT?
2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w przypadku, gdy po zakończeniu okresu użyczenia Kontrahent będący podatnikiem podatku od wartości dodanej w innym państwie członkowskim podejmie decyzję o zakupie testowanego towaru, a towar ten został uprzednio przemieszczony z terytorium Polski do państwa członkowskiego Kontrahenta w ramach uzgodnionego z tym Kontrahentem procesu sprzedażowego, w którym użyczenie stanowi etap poprzedzający definitywne nabycie, to dostawa dokonana przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta będzie stanowiła wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, a Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania stawki 0% na podstawie art. 42 ustawy o VAT, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w art. 42 ustawy o VAT (w szczególności posiadania dokumentów potwierdzających wywóz towarów do innego państwa członkowskiego), a transakcja ta powinna zostać wykazana przez Wnioskodawcę w ewidencji VAT oraz w informacji podsumowującej VAT-UE (Wariant II)?
Państwa stanowisko w sprawie
Ad. 1
Zdaniem Wnioskodawcy, nieodpłatne użyczenie towarów Kontrahentowi mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim UE, połączone z przemieszczeniem tych towarów z terytorium Polski do państwa Kontrahenta w celu ich czasowego używania (testów), nie stanowi odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT oraz nie stanowi wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1–3 ustawy o VAT, przy czym samo przemieszczenie tych towarów korzysta z wyłączenia przewidzianego w art. 13 ust. 4 pkt 7 ustawy o VAT.
Ad. 2
Zdaniem Wnioskodawcy w przypadku, gdy po zakończeniu okresu użyczenia Kontrahent zdecyduje się na zakup towarów, które nie zostaną zwrócone do Polski, lecz pozostaną na terytorium państwa Kontrahenta, po stronie Wnioskodawcy powstanie wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, podlegająca opodatkowaniu w Polsce stawką 0%, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w art. 42 ustawy o VAT (w szczególności posiadania dokumentów potwierdzających wywóz towarów do innego państwa członkowskiego), a transakcja ta powinna zostać wykazana przez Wnioskodawcę w ewidencji VAT oraz w informacji podsumowującej VAT-UE.
Uzasadnienie
Ad. 1
Na wstępie Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie niebędące dostawą towarów.
Artykuł 13 ust. 1–3 ustawy o VAT określa, czym jest wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT), w tym w szczególności zrównuje z WDT przemieszczenie towarów własnych podatnika z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego (art. 13 ust. 3).
Jednocześnie art. 13 ust. 4 przewiduje katalog przypadków, w których takiego przemieszczenia nie uznaje się za WDT, z kolei art. 13 ust. 5 stanowi, że w razie ustania okoliczności uzasadniających zastosowanie ust. 4 przemieszczenie towarów staje się WDT.
Na tle tych regulacji Wnioskodawca przedstawia następujące stanowisko.
Zdaniem Wnioskodawcy, opisane nieodpłatne użyczenie towarów Kontrahentowi, połączone z ich przemieszczeniem z Polski do państwa Kontrahenta w celu czasowego używania (testów), nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT w Polsce w postaci:
W analizowanej sytuacji nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel na Kontrahenta – towar jest jedynie oddany do czasowego używania, z obowiązkiem jego zwrotu po okresie testów, a własność pozostaje po stronie Spółki. Tym samym nie są spełnione przesłanki dostawy towarów z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Użyczenie następuje bez jakiegokolwiek wynagrodzenia po stronie Spółki. Co więcej, czynność ta jest realizowana na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki (element strategii sprzedażowo-marketingowej). Nieodpłatne użyczenie jest usługą w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, niemniej w świetle art. 8 ust. 2 ustawy o VAT nieodpłatne świadczenie na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika nie podlega opodatkowaniu jak odpłatne świadczenie usług. Brak jest zatem podstaw do opodatkowania tej czynności jako nieodpłatnej usługi.
W zakresie przemieszczenia towarów z Polski do państwa Kontrahenta, wskazać należy, że w opisanym modelu Wnioskodawca traktuje je jako przemieszczenie towarów własnych Spółki w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy o VAT. Jednakże, z uwagi na czasowy charakter użyczenia oraz zamiar zwrotu towarów do Polski, przemieszczenie to zdaniem Wnioskodawcy korzysta z wyłączenia przewidzianego w art. 13 ust. 4 pkt 7 ustawy o VAT, jako przemieszczenie w celu czasowego używania w innym państwie członkowskim z zamiarem ich powrotnego przywozu.
W konsekwencji, sam wywóz towarów na testy oraz ich nieodpłatne użyczenie Kontrahentowi nie rodzi po stronie Wnioskodawcy obowiązku rozpoznania WDT, ani innej czynności opodatkowanej na gruncie ustawy o VAT.
Stanowisko takie potwierdza przykładowo interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 października 2018 r. sygn. 0112-KDIL1-3.4012.478.2018.2.KM. Wnioskodawca, dla celów dowodowych oraz w celu zachowania zgodności z art. 109 ustawy o VAT, prowadzi odpowiednią ewidencję przemieszczeń pozwalającą na monitorowanie losów tych towarów.
Ad. 2
Na wstępie Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT zrównuje z WDT przemieszczenie przez podatnika (lub na jego rzecz) towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, jeżeli towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
Jednocześnie art. 13 ust. 4 zawiera katalog przypadków, w których takiego przemieszczenia nie uznaje się za WDT, w tym m.in. gdy ma ono charakter czasowy i po zakończeniu określonego celu towary mają zostać powrotnie przywiezione na terytorium kraju.
Z kolei art. 13 ust. 5 stanowi, że w przypadku ustania okoliczności uzasadniających zastosowanie ust. 4, przemieszczenie towarów uważa się za WDT dokonane w momencie ustania tych okoliczności.
Zastosowanie stawki 0% dla WDT uregulowane jest w art. 42 ustawy o VAT, który określa zarówno warunki materialne, jak i formalne (w szczególności posiadanie dokumentów potwierdzających wywóz towarów oraz wykazanie transakcji w informacji podsumowującej VAT-UE).
Na tle tych regulacji Wnioskodawca przedstawia następujące stanowisko.
Przede wszystkim w ocenie Wnioskodawcy decydujące znaczenie ma gospodarczy i funkcjonalny charakter całego zdarzenia, tj. okoliczność, że:
1. Wywóz towaru z terytorium Polski do państwa członkowskiego Kontrahenta następuje w ramach zainicjowanej relacji handlowej i procesu sprzedażowego z konkretnym Kontrahentem.
2. Użyczenie stanowi etap poprzedzający zawarcie umowy sprzedaży i jest elementem mechanizmu umożliwiającego weryfikację towaru przed definitywnym nabyciem.
3. W razie decyzji o zakupie towaru przez Kontrahenta dochodzi do przeniesienia na niego prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, a zatem spełnione są przesłanki dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
4. Przemieszczenie towaru do państwa członkowskiego Kontrahenta pozostaje w ścisłym związku z tą dostawą i powinno zostać przypisane do dostawy realizowanej na rzecz Kontrahenta.
Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy po zakończeniu okresu użyczenia Kontrahent zdecyduje się na zakup towarów i towary te nie zostaną zwrócone do Polski, lecz pozostaną na terytorium państwa Kontrahenta, dochodzi do „ustania okoliczności” uzasadniających zastosowanie wyłączenia z art. 13 ust. 4 pkt 7 ustawy o VAT.
W takim momencie:
1. Na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy o VAT przemieszczenie towarów własnych Spółki z terytorium Polski do państwa Kontrahenta, dotychczas korzystające z wyłączenia, staje się wewnątrzwspólnotową dostawą towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.
2. Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania do tej WDT stawki 0% VAT, pod warunkiem spełnienia przesłanek z art. 42 ustawy o VAT, w szczególności: posiadania dokumentów potwierdzających wywóz towarów z terytorium Polski i ich dostarczenie na terytorium innego państwa członkowskiego, zarejestrowania jako podatnik VAT-UE, wykazania transakcji w deklaracji VAT oraz informacji podsumowującej VAT-UE. Wnioskodawca dokumentuje tę WDT w ewidencji VAT oraz w informacji podsumowującej VAT-UE. W konsekwencji, dopiero w momencie decyzji o zatrzymaniu towaru przez Kontrahenta i braku jego zwrotu do Polski powstanie po stronie Wnioskodawcy WDT, opodatkowana stawką 0% VAT, przy spełnieniu warunków ustawowych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2) wszelkie inne darowizny
– jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
Należy podkreślić, że opodatkowane jest przekazanie, w wyniku którego dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
Postanowienia art. 7 ust. 2 ustawy odnoszące się do kwestii nieodpłatnego przekazania są uzupełnieniem podstawowej regulacji dotyczącej dostawy towarów, czyli art. 7 ust. 1 ustawy, który mówi, że opodatkowaniu podlega każda czynność stanowiąca przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel.
Natomiast, w świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy rozumieć przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności (wynagrodzenie za usługę). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
Podkreślić należy, że w ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
W myśl art. 8 ust. 2 ustawy:
Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
Dla stwierdzenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego wyżej art. 8 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie będzie się wpisywało w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności jakie w danej sprawie występują.
Zatem, aby nieodpłatne świadczenie uznać za odpłatne świadczenie usług, tj. za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być ono świadczone na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika. Opodatkowaniu podlegają te nieodpłatne usługi, które nie mają związku z prowadzoną działalnością. Przez świadczenie usług niezwiązanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy rozumieć takie świadczenie usług, które odbywa się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności.
Według art. 13 ust. 1 ustawy:
Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.
Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
Przywołane przepisy wskazują, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT). Warunkiem uznania danej dostawy towarów (której towarzyszy przemieszczenie z Polski do innego kraju członkowskiego) jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jest dokonanie jej na rzecz podmiotu zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Natomiast na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy:
Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
Powołany art. 13 ust. 3 ustawy rozszerza więc pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności niemające charakteru czynności dwustronnych (pomiędzy dwoma odrębnymi podmiotami), polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z Polski do innego kraju Unii Europejskiej, które mają służyć działalności gospodarczej podatnika. W takim przypadku dostawca pełni jednocześnie rolę nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.
Przy czym, według art. 13 ust. 4 pkt 1, pkt 7 i pkt 8 ustawy:
Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku gdy:
1) towary są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, dla których miejscem dostawy zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli towary te są przemieszczane przez tego podatnika dokonującego ich dostawy lub na jego rzecz;
7) towary mają być czasowo używane na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, w celu świadczenia usług przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, który przemieścił lub na rzecz którego przemieszczono te towary;
8) towary mają być czasowo używane przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące, pod warunkiem że import takich towarów z terytorium państwa trzeciego z uwagi na ich przywóz czasowy byłby zwolniony od cła (…)
Natomiast art. 13 ust. 5 ustawy stanowi, że:
W przypadku gdy ustaną okoliczności, o których mowa w ust. 4, przemieszczenie towarów uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W pierwszej kolejności mają Państwo wątpliwości czy nieodpłatne użyczenie towarów Kontrahentowi mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim UE, połączone z przemieszczeniem tych towarów z terytorium Polski do państwa Kontrahenta w celu ich czasowego używania (testów), z zamiarem ich zwrotu lub późniejszej sprzedaży, nie stanowi odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ustawy oraz nie stanowi wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1–3 ustawy.
Odnosząc przedstawiony wyżej stan prawny do opisu sprawy, należy zwrócić uwagę, że w sprawie nie ma/nie będzie miał zastosowania art. 7 ust. 2 ustawy, bowiem – jak wskazali Państwo we wniosku – użyczane towary pozostają przez cały czas Państwa własnością, Kontrahent otrzymuje je wyłącznie w celu przetestowania/sprawdzenia możliwości ich wykorzystania w swojej działalności przed ewentualnym podjęciem decyzji o ich zakupie, użyczenie następuje na czas określony, za samo użyczenie (w tym przemieszczenie towarów) nie jest należne jakiekolwiek wynagrodzenie, ani w pieniądzu, ani w naturze, ani w jakiejkolwiek innej formie ekwiwalentu.
Z powyższego wynika, że przekazując nieodpłatnie ww. towary Kontrahentom, nie przekazują/nie będą przekazywać im Państwo prawa do rozporządzania nimi jak właściciel, a jedynie oddają do używania. W konsekwencji, w rozpatrywanej sprawie mamy/będziemy mieli do czynienia z nieodpłatną usługą udostępniania Kontrahentom ww. towarów, która stanowi element Państwa polityki sprzedażowo-marketingowej, mającej na celu zwiększenie prawdopodobieństwa zakupu towarów przez kontrahentów. Tym samym, opisana powyżej usługa ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa, jego potrzebami i ma na celu przyniesienie korzyści Państwa działalności.
Z uwagi na powyższe okoliczności, w przedmiotowej sprawie należy uznać, że nieodpłatne użyczenie towarów Kontrahentowi w celu ich czasowego używania (testów), z zamiarem ich zwrotu lub późniejszej sprzedaży, stanowi/będzie stanowić świadczenie usług, które jest/będzie związane z Państwa prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem należy uznać, że czynność ta jest/będzie dokonywana na cele związane z Państwa prowadzoną działalnością gospodarczą.
Wobec tego, nieodpłatne użyczenie ww. towarów Kontrahentowi, należy traktować jako nieodpłatne świadczenie usług, dokonywane na cele związane z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą, niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym, przekazanie to nie stanowi/nie będzie stanowić nieodpłatnego świadczenia usług zrównanego z odpłatnym świadczeniem usług, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. W konsekwencji, w rozpatrywanej sprawie te przepisy nie będą miały zastosowania.
W dalszej kolejności należy określić czy ww. nieodpłatne użyczenie towarów Kontrahentowi mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim UE, połączone z przemieszczeniem tych towarów z terytorium Polski do państwa Kontrahenta stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).
Zatem, jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na konkrety podmiot prawa do dysponowania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
Szczególnym przypadkiem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest przemieszczenie towarów własnych podatnika z terytorium kraju do innego państwa członkowskiego. Przepis art. 13 ust. 3 ustawy o podatku VAT rozszerza zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika z Polski do kraju członkowskiego UE. Regulacja ta oznacza, że przemieszczenie towarów traktowane jest jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów tylko wtedy, gdy przemieszczane towary są własnością podatnika, który wszedł w ich posiadanie na terytorium kraju, z którego transportowane są do państwa członkowskiego i będą one służyć czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika, na terytorium kraju członkowskiego.
W przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie wyłączenie z art. 13 ust. 4 pkt 7 ustawy. Z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że niniejszy wniosek dotyczy Kontrahentów mających siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego UE, w sytuacji, gdy towary są wysyłane z Polski do państwa Kontrahenta w celu ich czasowego użyczenia, aby w wyniku przetestowania towarów Kontrahent mógł podjąć decyzję o ich kupnie. W przypadku zawarcia umowy użyczenia z Kontrahentem towar jest fizycznie przemieszczany z Państwa magazynu położonego w Polsce, bezpośrednio do siedziby/miejsca prowadzenia działalności Kontrahenta na terytorium państwa Kontrahenta.
W związku z tym mając na uwadze regulacje wynikające z art. 13 ust. 4 pkt 7 ustawy opisane ww. nieodpłatne przekazanie towarów nie stanowi/nie będzie stanowiło wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
W konsekwencji, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości objętych zakresem zadanego pytania nr 2, wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od dnia 1 stycznia 2020 r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej „rozporządzeniem 2018/1912”. Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912 wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
I tak, zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;
b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
(i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz
(ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy. Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) ppkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.
2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub transportu:
a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów;
b) następujące dokumenty:
(i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
(ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;
(iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim.
Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:
W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.
Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:
1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;
3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji uwzględniającej daną dostawę.
W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:
Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1, lub
2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 100 ust. 8
- chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego.
Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:
1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
2) (uchylony)
3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
4) (uchylony)
- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem.
W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, której wymaga ten przepis.
Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych.
Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.
Odnosząc się do powołanych wyżej przepisów zauważyć należy, że prawo podatnika do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawki podatku w wysokości 0% uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że doszło do wywozu towarów poza terytorium Polski i dostarczenia ich do nabywcy w innym państwie członkowskim UE. Istotą przywołanych przepisów jest przede wszystkim zobowiązanie podatnika do udowodnienia, że towary będące przedmiotem dostawy rzeczywiście opuściły terytorium kraju i zostały dostarczone do ich nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Zasadniczą kwestią jest zatem, aby posiadane przez Państwa dokumenty łącznie, jednoznacznie, potwierdzały, że towary te były przedmiotem WDT.
Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy:
Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.
Jak stanowi art. 99 ust. 11b ustawy:
Deklaracje, o których mowa w ust. 1-3, 3c-6, 8-9 i 11a, składa się wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Jak stanowi art. 99 ust. 11c ustawy:
Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
W myśl art. 103 ust. 1 ustawy:
Podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.
Zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy:
Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1 , są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty podatku naliczonego;
3) kontrahentów;
4) dowodów sprzedaży i zakupów.
Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy:
Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1 , są obowiązani przesyłać, na zasadach określonych w art. 99 ust. 11c , za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
Według art. 109 ust. 14 ustawy:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 3, oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z ust. 3b i 3c, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz kontroli obowiązków podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w których występują nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji.
Od 1 października 2020 r., kwestie danych jakie należy wykazywać w składanych deklaracjach reguluje rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.) – dalej: „rozporządzenie”.
Zatem, od 1 października 2020 r. deklaracje VAT-7 i VAT-7K i informacja o ewidencji zostały zastąpione przez przesyłany łącznie jeden dokument elektroniczny JPK_VAT, w formie JPK_V7M lub JPK_V7K. Oznacza to, że za okresy od 1 października 2020 r. nie ma możliwości składania deklaracji VAT-7 i VAT-7K oraz ewidencji w inny sposób niż w formie nowego JPK_VAT. Elementy nowego JPK_VAT określa rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.) zmienione rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 1 kwietnia 2020 r. (Dz. U. poz. 576) oraz rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2020 r. (Dz. U. poz. 1127) oraz opracowane na jego podstawie wzory struktury logicznej JPK_VAT, w formie JPK_V7M i JPK_V7K.
Na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy:
Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 3, do których ma zastosowanie art. 42 ust. 1, na rzecz podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej,
W przedmiotowej sprawie, w sytuacji, gdy po zakończeniu okresu użyczenia Kontrahent zdecyduje się na zakup towarów i towary te nie zostaną zwrócone do Polski, lecz pozostaną na terytorium państwa Kontrahenta, to stosownie do art. 13 ust. 5 dochodzi do „ustania okoliczności” uzasadniających zastosowanie wyłączenia z art. 13 ust. 4 pkt 7 ustawy. Tym samym, dopiero w momencie decyzji o zatrzymaniu towaru przez Kontrahenta i braku jego zwrotu do Polski powstanie po Państwa stronie wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Uwzględniając powołane przepisy prawa oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w przypadku, gdy po zakończeniu okresu użyczenia Kontrahent będący podatnikiem podatku od wartości dodanej w innym państwie członkowskim podejmie decyzję o zakupie testowanego towaru, a towar ten został uprzednio przemieszczony z terytorium Polski do państwa członkowskiego Kontrahenta w ramach uzgodnionego z tym Kontrahentem procesu sprzedażowego, w którym użyczenie stanowi etap poprzedzający definitywne nabycie, to dostawa dokonana przez Państwa na rzecz Kontrahenta stanowi/będzie stanowiła wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy, a Państwo są/będą uprawnieni do zastosowania stawki 0% na podstawie art. 42 ustawy, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w art. 42 ustawy o VAT (w szczególności posiadania dokumentów potwierdzających wywóz towarów do innego państwa członkowskiego), a transakcja ta powinna zostać wykazana przez Państwa w pliku JPK_V7M oraz w informacji podsumowującej VAT-UE (Wariant II).
W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy:
oraz
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo