Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.1208.2025.2.PRP

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wystawienia faktury VAT z tytułu odpłatnego udostępnienia lokali mieszkalnych osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wystawienia faktury VAT z tytułu odpłatnego udostępnienia lokali mieszkalnych osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej oraz prawa do odliczenia VAT od wydatków na najem ww. lokali mieszkalnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 stycznia 2026 r. (wpływ 27 stycznia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka („Spółka”) będzie miała nowych klientów, będących osobami fizycznymi, posiadający nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce (podobnie jak Spółka).

Spółka zajmuje się pośrednictwem w zatrudnianiu cudzoziemców. Spółka wystawia fakturę za usługę pośrednictwa w zakresie udostępniania pracowników, powiększona o stawkę VAT.

Spółka posiada w użytkowaniu lokale mieszkalne, które planuje udostępniać pracownikom, których przekazuje odpowiednim klientom (stoczniom). Spółka dotychczas wystawiając fakturę odbiorcom usługi, uwzględniała w fakturze koszt zamieszkania cudzoziemców. Spółka wypłaca wynagrodzenie pracownikom bezpośrednio przy uwzględnieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i rynku pracy, zastąpionej w dniu 01 sierpnia 2025 r., ustawą o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Model pracy Spółki jest zbliżony do outsoursingu pracowniczego (tj. Spółka samodzielnie opłaca składki ZUS oraz należną zaliczkę na podatek dochodowy).

Spółka pragnie, aby pracownicy uiszczali czynsz za zamieszkiwanie (w kwocie 900 zł miesięcznie) bezpośrednio Spółce albo poprzez potrącenie ww. kwoty z ich wynagrodzenia albo poprzez bezpośrednie uiszczanie ww. czynszu na rachunek bankowy Spółki.

Ponadto, w odpowiedzi na zadane w wezwania pytania o treści:

1.    Czy są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług?

Odp. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT (NIP: ...).

2.    Czy będą Państwo zawierali umowy z pracownikami, na podstawie których będą Państwo udostępniać im odpłatnie lokale mieszkalne i czy z tych umów będzie wynikało jednoznacznie, że umowa dotyczy lokali mieszkalnych i że pracownicy zobowiązują się do wykorzystywania wynajmowanych lokali mieszkalnych wyłącznie na cele mieszkaniowe?

Odp. Spółka uściśla, iż nie chodzi o jej pracowników w rozumieniu przepisów kodeksu pracy (pracowników Spółki), lecz chodzi o sytuację, w której to Spółka będzie udostępniała miejsca pobytu zarówno osobom, które wykonują pracę u podmiotów trzecich (którym Spółka skierowała, tj. znalazła pracowników jako pośrednik) oraz wszelkim innym zainteresowanym. Spółka posiada do wynajęcia lokal mieszkalny

a)    właścicielem którego jest osoba fizyczna, któremu Spółka uiszcza czynsz na podstawie umowy (bez VATu) oraz

b)    właścicielem innego jest osoba prawna, któremu opłata za czynsz odbywa się na podstawie faktury VAT.

3.    Na jaki okres będą wynajmować Państwo lokale mieszkalne pracownikom?

Odp. Na okres maksymalnie 2 (dwóch lat) z miesięcznym okresem wypowiedzenia.

4.    Czy w udostępnianych odpłatnie lokalach mieszkalnych pracownicy będą realizować wyłącznie cele mieszkaniowe i czy będzie dochodzić do przeniesienia do ww. lokali mieszkalnych ośrodka życiowego tych pracowników?

Odp. Owe osoby fizyczne będą realizować cele mieszkaniowe; będą to również osoby (cudzoziemcy), wykonujący pracę w odpowiednich zakładach pracy (istnieje prawdopodobieństwo powrotów do kraju pochodzenia).

5.    Czy wykorzystanie przedmiotowych lokali przez pracowników do celów innych niż mieszkalne będzie możliwe?

Odp. Nie.

6.    Czy są Państwo właścicielem lokali mieszkalnych, które planują udostępniać pracownikom?

Odp. Spółka nie jest właścicielem.

7.    Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 6 jest negatywna, to proszę wskazać:

a)    Na podstawie jakiej umowy posiadają Państwo w użytkowaniu lokale mieszkalne, o których mowa we wniosku (tj. umowa najmu, dzierżawy lub użyczenia)?

Odp. Umowa najmu z właścicielami mieszkania (-ń), i dalszy podnajem osobom trzecim.

b)    Jaki będzie związek (bezpośredni/pośredni) pomiędzy prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą, której przedmiotem jest odpłatne udostępnianie pracowników innym podmiotom a wydatkami ponoszonymi przez Państwa na nabywane od wynajmującego/wydzierżawiającego/użyczającego usługi najmu/dzierżawy/użyczenia lokali mieszkalnych?

Odp. Jeżeli nie zostaną znalezieni odpowiedni najemcy, Spółka będzie w stracie (w zakresie kosztów poniesionych na najem); jeżeli zostaną znalezieni najemcy, Spółka będzie miała zysk. Jeżeli Spółka wprowadzi „czynsz” wyłącznie od łóżka, zyskiem Spółki jest różnica pomiędzy ceną oferowaną przez właściciela mieszkania a czynszem zapłaconym przez wynajmującego.

c)    Czy usługi wynajmu/dzierżawy/użyczenia lokali mieszkalnych będą nabywali Państwo we własnym imieniu?

Odp. Tak we własnym imieniu Spółki.

d)    Czy koszty związane z nabyciem usług wynajmu/dzierżawy/użyczenia lokali mieszkalnych na rzecz pracowników będą ściśle związane ze świadczeniem przez Państwa usług wynajmu pracowników na rzecz swoich kontrahentów?

Odp. Wydatki związane z pokryciem czynszu właścicielowi lokali oraz kosztów mediów.

e)    Czy wynajmowanie/wydzierżawianie/użyczanie przez Państwa lokali mieszkalnych i następnie ich udostępnianie pracownikom będzie niezbędne w celu prowadzenia przez Państwa działalności gospodarczej? Prosimy o szczegółową odpowiedź i wskazanie z jakich szczególnych okoliczności to wynika.

Odp. Podniesione zagadnienie nie jest wyłącznie głównym rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, lecz przyszłym dodatkowym wątkiem. Przed wykonaniem nowego pomysłu, Spółka pragnie podliczyć wszelkie wydatki, w tym podatkowe, na okoliczność opłacalności.

Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1.    Czy Spółka udostępniając mieszkanie pracownikom podmiotów współpracującym ze Spółką oraz osobom trzecim, a tym samym uzyskując dochód z wynajmu lokalu mieszkalnego jest zobowiązana do wystawienia faktury VAT ww. podmiotom?

2.    Jeżeli odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca, Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT od wydatków na najem lokali mieszkalnych dla pracowników podmiotów współpracującym ze Spółką oraz osób trzecich? Jeżeli odpowiedź na powyższe pytanie jest zaprzeczająca, wnioskuję o pominięcie odpowiedzi na dalsze zagadnienie.

Państwa stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT stanowi, że opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Najem, jako odpłatne świadczenie usług, zasadniczo podlega więc opodatkowaniu VAT.

Jednak ustawodawca przewidział istotne wyjątki od tej zasady. Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zgodnie z którym zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym, o ile najem ten służy celom mieszkaniowym. Nie ma przy tym znaczenia, czy wynajmujący to osoba fizyczna, czy prawna, pod warunkiem spełnienia ustawowych przesłanek.

Opodatkowaniu podlega wynajem komercyjny, np. jeśli spółka wynajmuje lokal biurowy czy nieruchomość usługową innej firmie. Podatek VAT obejmuje również usługi związane z zakwaterowaniem (PKWiU 55). W tym przypadku mamy do czynienia z preferencyjnym opodatkowaniem: zgodnie z treścią załącznika nr 3 do ustawy właściwa stawka podatku wynosi 8%. O tym, czy wynajem mieszkania jest zwolniony z VAT, decyduje faktyczne spełnianie ustawowych przesłanek:

·         nieruchomość musi mieć charakter mieszkalny – oznacza to, że lokal został wybudowany zgodnie z przepisami prawa budowlanego z przeznaczeniem mieszkalnym;

·         najem odbywa się na własny rachunek właściciela – podmiot powinien być faktycznym dysponentem nieruchomości;

·         lokal musi służyć wyłącznie celom mieszkaniowym – to warunek kluczowy, który wymaga szczególnej uwagi przy dokumentowaniu sposobu wykorzystania nieruchomości. Nie może być więc przeznaczony np. na prowadzenie działalności gospodarczej;

·         usługa nie może obejmować dodatkowych świadczeń charakterystycznych dla działalności hotelowej lub związanej z zakwaterowaniem.

Wynajem mieszkania spółce na cele mieszkaniowe może być objęty zwolnieniem z VAT, pod warunkiem że spółka faktycznie wykorzystuje lokal do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, na przykład swoich pracowników. Najem długoterminowy zwykle charakteryzuje się stabilnością i ciągłością wykorzystywania lokalu. To okoliczności, które z pewnością mogą sprzyjać interpretacji przemawiającej za skorzystaniem ze zwolnienia z podatku. Jeśli spółka zapewnia mieszkanie pracownikom jako miejsce stałego zamieszkania, gdzie mogą prowadzić życie rodzinne i osobiste, wówczas taki najem spełnia przesłanki do zastosowania zwolnienia z VAT.

Sytuacja wygląda jednak odmiennie, gdy mimo formalnego statusu lokalu mieszkalnego jest on wykorzystywany do celów związanych z działalnością gospodarczą kontrahentów. W takim przypadku konieczne jest rozliczenie podatku z zastosowaniem pełnej stawki (23%).

W związku z powyższym, zdaniem Spółki, nie jest ona zobowiązana do wystawianie żadnej faktury pracownikom w związku z zapewnieniem im miejsca zamieszkania.

Nie mniej jednak, jeżeli zdaniem Organu, Spółka jest zobowiązana do wystawienia i ujęcia w fakturze stawkę VAT w wysokości 23%, to wydatki na zakwaterowanie pracowników, choć nie mają bezpośredniego wpływu na obrót, to są niezbędne do prowadzenia działalności opodatkowanej VAT, ponieważ zapewniają możliwość realizacji usług. Tym samym powinny dawać prawo do odliczenia VAT.

W wyroku (niepraw.) WSA w Gdańsku, 19 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 880/24, powołał się na wyroki NSA, które potwierdzają możliwość odliczenia VAT przy pośrednim związku z działalnością opodatkowaną, m.in.: wyrok NSA z 29 marca 2011 r., I FSK 571/10, wyrok NSA z 29 maja 2014 r., I FSK 1167/13, wyrok NSA z 12 grudnia 2023 r., I FSK 281/23. WSA wskazał, że prawo do odliczenia VAT przysługuje, jeśli wydatki są ponoszone w celu zapewnienia funkcjonowania przedsiębiorstwa. W tym przypadku mieszkania są niezbędne do prowadzenia działalności spółki, dlatego wydatki na ich najem dają prawo do odliczenia VAT.

Ponadto, jak wskazał NSA w wyroku z 2 czerwca 2023 r. (sygn. I FSK 542/19), prawo do odliczenia powstaje jako konsekwencja określonych zakupów, które są następnie wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Z czynnością opodatkowaną mamy natomiast do czynienia wtedy, gdy podlega ona opodatkowaniu na podstawie art. 5 cyt. ustawy oraz jest dokonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W tym kontekście nie jest słuszna konkluzja organu, zaaprobowana przez sąd pierwszej instancji, że wydatki opisane we wniosku nie będą związane z czynnościami opodatkowanymi. Przede wszystkim wskazać należy, że opisane przez spółkę wydatki zostały przez sąd błędnie powiązane z czynnościami polegającymi na udostępnieniu lokali pracownikom/zleceniobiorcom/kontrahentom. Spółka wyraźnie zaznaczyła, że lokale mieszkalne będą przez nią udostępniane pracownikom, zleceniobiorcom lub kontrahentom w związku ze świadczeniem usług dla spółki. Według NSA rację miała zatem Spółka, dostrzegając pośredni związek spornych wydatków z całokształtem jej działalności opodatkowanej. Sąd przypomniał, że art. 86 ust. 1 ustawy o VAT nie definiuje wprost charakteru związku pomiędzy zakupami a sprzedażą opodatkowaną, jaki uprawnia do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego. Nie określa w szczególności, czy związek ten musi być bezpośredni, czy wystarczającym dla odliczenia podatku naliczonego jest wykazanie pośredniego tylko związku zakupionych towarów i usług z czynnościami podatnika opodatkowanymi VAT. W związku z powyższym, Spółka będzie mogła odliczyć VAT.

Ponadto, w uzupełnieniu wskazali Państwo, że wywód wskazany w treści wniosku pierwotnego (z pominięciem wskazanych stawek) również koresponduje z uściślonym zagadnieniem. Należy jednakowoż wskazać, iż organy podatkowe od lat jednolicie przyjmowały, że taki najem (podnajem mieszkania na cele mieszkaniowe) jest objęty zwolnieniem z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT. Odmiennego zdania były natomiast sądy administracyjne (np. wyroki NSA z 9.03.2013, I FSK 1012/12, 7.04.2016, I FSK 1963/14, 4.10.2017, I FSK 501/16, 8.05.2018, I FSK 1182/16, 2.07.2021, I FSK 2343/18). W interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 8.10.2021 (PT1.8101.1.2021) wskazał, że przywołany przepis wprowadza następujące (łączne) warunki zastosowania zwolnienia od podatku: wynajmowana lub dzierżawiona nieruchomość ma charakter mieszkalny, wynajem lub dzierżawa są dokonywane na własny rachunek, wynajem lub dzierżawa są dokonywane wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu (o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego). Minister zgodził się z NSA, że decydującym kryterium uznania, czy najem następuje wyłącznie na cele mieszkaniowe, czy na inne, jest cel wykorzystania nieruchomości przez najemcę, tj. cel nabywcy usługi. Istotny jest zatem sposób rozporządzania przez niego tą nieruchomością – musi realizować jego własne cele mieszkaniowe.

Z tego powodu, jak wynika w interpretacji, usługa wynajmu bądź dzierżawy nieruchomości (lub jej części) o charakterze mieszkalnym (np. lokalu mieszkalnego), świadczona przez czynnego podatnika podatku od towarów i usług na rzecz podmiotu gospodarczego (innego niż społeczna agencja najmu), który wykorzystuje wynajmowaną nieruchomość na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, np. podnajmuje tę nieruchomość innym podmiotom na cele mieszkaniowe, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, nie ma w tym przypadku zastosowania, gdyż nie jest spełniony warunek dotyczący realizacji celu mieszkaniowego nabywcy świadczenia (podmiotu gospodarczego).

Interpretacja Ministra Finansów jednakowoż nie ma charakteru wiążącego. Przepisy jednakowoż nie rozróżniają najmu prywatnego i prowadzonego w ramach zarejestrowanej działalności. Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT do usług najmu mieszkania istotny jest cel, na jaki lokal jest wynajmowany. W sytuacji, w której to Spółka będzie wynajmowała lokal (-e) mieszkalne na od właścicieli, którzy nie wystawiają faktur VAT (lecz na podstawie obowiązującej umowy będzie uiszczała czynsz), a następnie przekazywała w ramach umowy podnajmu osobom fizycznym (pracownikom podmiotów, którym świadczy usługi związane z wyszukiwaniem pracowników bądź osobom trzecim, którzy nie są podatnikami VAT). Z literalnego brzmienia wynika, art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, wynika, iż zwolnione z podatku VAT są usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Nie jest więc istotne, kto dokonuje wynajmu mieszkania, lecz na jakie cele. Wszystko zatem zależy od umowy. Jeśli strony w umowie wyraźnie określą, że nieruchomość jest przeznaczona na cele mieszkaniowe, można skorzystać z przedmiotowego zwolnienia.

Z ostrożności procesowej, Spółka wskazuje, iż w ramach opisanego i uzupełnionego stanu faktycznego, Spółka wskazuje, iż będzie korzystała ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie braku obowiązku wystawienia faktury VAT z tytułu odpłatnego udostępnienia lokali mieszkalnych osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zauważyć, że w świetle całokształtu okoliczności sprawy oraz zakresu zadanych we wniosku pytań niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w kwestii odpłatnego udostępnienia przez Państwa lokali mieszkalnych osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Należy wyjaśnić, że pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych kosztów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie.

Należy jednak zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ww. ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zajmują się Państwo pośrednictwem w zatrudnianiu cudzoziemców. Posiadają Państwo w użytkowaniu lokale mieszkalne na podstawie umowy najmu, które planują Państwo udostępniać pracownikom podmiotów współpracującym z Państwem oraz osobom trzecim. Właścicielem jednego z ww. lokali jest osoba fizyczna, której uiszczają Państwo czynsz na podstawie umowy (bez VATu), natomiast drugiego lokalu jest osoba prawna, której opłata za czynsz odbywa się na podstawie faktury VAT. Usługi wynajmu lokali mieszkalnych będą nabywali Państwo we własnym imieniu. Lokale mieszkalne będą wynajmować Państwo pracownikom na okres maksymalnie 2 (dwóch lat) z miesięcznym okresem wypowiedzenia. Planują Państwo, aby pracownicy uiszczali czynsz za zamieszkiwanie (w kwocie 900 zł miesięcznie) bezpośrednio Państwu albo poprzez potrącenie kwoty z ich wynagrodzenia albo poprzez bezpośrednie uiszczanie ww. czynszu na Państwa rachunek bankowy. W udostępnianych odpłatnie lokalach mieszkalnych pracownicy będą realizować cele mieszkaniowe, a wykorzystanie przedmiotowych lokali przez pracowników do celów innych niż mieszkalne nie będzie możliwe.

W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), dalej Kodeks cywilny:

Stosownie do treści powyższego przepisu, oddanie rzeczy innej osobie do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej własności i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie rzeczy przez jego najemcę.

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Wskazać zatem należy, że udostępniając lokale mieszkalne w ramach „umowy” zobowiązaniowej najmu, będą świadczyć Państwo na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej usługi, w rozumieniu przepisów ustawy. W wykonaniu umowy najmu będą Państwo dokonywać na ich rzecz świadczeń niebędących dostawą towarów. Majątek (lokale mieszkalne) będący w Państwa posiadaniu na podstawie zawartej z wynajmującym umowy podnajmowany będzie osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej za odpłatnością (czynsz), co będzie stanowić przedmiot opodatkowania w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy.

Analizując wyżej wskazane przepisy należy stwierdzić, że w niniejszej sytuacji będą świadczyć Państwo za odpłatnością na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej usługę najmu lokali mieszkalnych, skutkującą uzyskiwaniem przez Państwa korzyści majątkowej, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy.

Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym podatkiem.

Zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

W tym miejscu należy zauważyć, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy (od ogólnej zasady powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. W efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji jedynie, gdy charakter czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:

Zwolnienie, które znajduje się w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy stanowi implementację z art. 135 ust. 1 lit. l Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.). Przepis powyższy stanowi, że

Krajowe ustawodawstwo stanowi o zwolnieniu z opodatkowania usługi najmu pod warunkiem jego mieszkaniowego przeznaczenia.

Ponadto, w myśl art. 43 ust. 20 ustawy:

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.

Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:

-        świadczenie usługi na własny rachunek,

-        charakter mieszkalny nieruchomości,

-        mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.

Analizując kwestie zwolnienia od podatku usług najmu lokali mieszkalnych należy zwrócić szczególną uwagę na cel świadczonych usług. Realizacja celu wynajmu następuje poprzez wykorzystanie nieruchomości przez faktycznego najemcę.

Tym samym, zasadniczą kwestią dla opodatkowania, czy zwolnienia od podatku świadczonej przez Państwa usługi pozostaje cel realizowany przez osobę bezpośrednio nabywającą od Państwa usługi.

Jak już wyżej wykazałem, na gruncie podatku od towarów i usług najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Usługa najmu danej nieruchomości korzysta ze zwolnienia na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, pod warunkiem łącznego spełnienia przesłanek co do podmiotu, przedmiotu i celu takiej umowy.

W Państwa sprawie, jak wynika z wniosku, lokale mieszkalne będą udostępniane osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej na ich cele mieszkaniowe. Wykorzystanie przedmiotowych lokali do celów innych niż mieszkalne nie będzie możliwe. Osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej będą realizować jedynie swoje potrzeby mieszkaniowe i nie będą wykonywać w nich działalności gospodarczej.

Tym samym należy stwierdzić, że – na gruncie niniejszej sprawy – zostaną spełnione wyżej opisane przesłanki do zastosowania zwolnienia z podatku VAT, tak więc świadczone przez Państwa usługi wynajmu lokali mieszkalnych osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej wyłącznie na ich cele mieszkaniowe, będą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

Wobec powyższego - w okolicznościach niniejszej sprawy - odpłatne udostępnienie osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej lokali mieszkalnych będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, korzystającą ze zwolnienia z tego podatku.

Na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 106b ust. 2 ustawy:

Mając zatem na uwadze powyższe oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy należy stwierdzić, że udostępniając lokale mieszkalne osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, nie będą Państwo zobowiązani do wystawienia faktury VAT ww. osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, stosownie do art. 106b ust. 2 ustawy.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym nie są Państwo zobowiązani do wystawiania żadnej faktury pracownikom, którzy – jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy – są osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej jest prawidłowe.

W związku z powyższym rozstrzygnięciem, nie udzielam odpowiedzi na pytanie oznaczone we wniosku nr 2 dotyczące prawa do odliczenia VAT od wydatków na najem lokali mieszkalnych, które zostało postawione pod warunkiem pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem, w szczególności udostępnienie lokali przez właścicieli na rzecz Państwa, którzy następnie udostępniają ww. lokale pracownikom, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną
(art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.