Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.186.2026.1.SM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 23 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę, dokumentujących nabycie towarów wysyłanych z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej do Polski oraz braku obowiązku rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie (…). Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT i dokonuje wyłącznie sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT. W ramach wykonywanej działalności Wnioskodawca nabywa towary od (…), którzy również są czynnymi podatnikami VAT, a następnie prowadzi ich dalszą sprzedaż w ramach działalności gospodarczej.

Wnioskodawca występuje w transakcjach handlowych jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą posługując się polskim numerem NIP, który podaje w procesie składania zamówień, identyfikując się w ten sposób jako nabywca działający w charakterze podatnika podatku VAT. Wśród dostawców, od których Wnioskodawca nabywa towary, znajduje się m.in. podmiot (…) z siedzibą w (…) (dalej jako…). Sprzedawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT w Polsce. Sprzedawca posiada sieć magazynów na terytorium Unii Europejskiej.

Przedmiotowy wniosek dotyczy wyłącznie sytuacji zakupu towaru wysyłanego z magazynu zlokalizowanego na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż Polska, do miejsca dostawy znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W (…) oraz (…) Sprzedawcy wskazano m.in., że sprzedaż kierowana jest wyłącznie do konsumentów oraz że zakup towarów dokonywany jest w celach prywatnych. W regulaminach Sprzedawcy znajdują się zapisy wskazujące, iż sprzedaż prowadzona jest wyłącznie na rzecz konsumentów, a oferty nie są kierowane do podmiotów nabywających towary w ramach działalności gospodarczej.

Pomimo powyższego Wnioskodawca składając zamówienie każdorazowo bardzo wyraźnie zaznacza chęć uczestnictwa w transakcji jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, wskazując numer NIP w procesie składania zamówienia.

Z tytułu dokonanych zakupów Wnioskodawca otrzymuje od Sprzedawcy dokument określony jako Faktura VAT, na którym każdorazowo widnieje numer NIP Wnioskodawcy, co potwierdza, że zakup dokonywany jest na potrzeby działalności gospodarczej, a nie do celów osobistych. Ilość oraz charakter nabywanych towarów jednoznacznie wskazują na ich handlowy charakter. Wnioskodawca pragnie podkreślić, że nabywane towary służą mu wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Towar jest wysyłany z magazynu zlokalizowanego na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej i transportowany do Polski. Zgodnie z ustaleniami Wnioskodawcy towar przekracza granicę państw członkowskich Unii Europejskiej, a miejscem zakończenia transportu jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pomimo powyższego Sprzedawca identyfikuje przedmiotową sprzedaż jako sprzedaż konsumencką. Według wiedzy Wnioskodawcy oraz na podstawie treści otrzymywanych dokumentów sprzedaży można przypuszczać, że Sprzedawca rozlicza przedmiotową sprzedaż w ramach procedury VAT-OSS, właściwej dla wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, a nie jako sprzedaż na rzecz podatnika prowadzącego działalność gospodarczą.

Z tego też powodu sprzedawca nie rozpoznaje tych transakcji jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) w państwie rozpoczęcia wysyłki. Na wystawionej na rzecz Wnioskodawcy fakturze widnieje zapis: Ta faktura nie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego, co jednoznacznie wskazuje, że Sprzedawca traktuje taką sprzedaż jako dostawę na rzecz konsumenta. Wnioskodawca nie nabywa towarów w żadnym przypadku jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej. Należy wskazać, iż towar nabywany od Sprzedawcy służy Wnioskodawcy wyłącznie do dokonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Z treści faktury wynika, że Sprzedawca nie identyfikuje Wnioskodawcy jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (podatnika VAT), lecz jako osobę fizyczną dokonującą czynności niezwiązanej bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Wnioskodawca podkreśla jednak, że każdorazowo dokonuje i będzie dokonywał takich zakupów wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Z tej przyczyny, że Wnioskodawca zakłada, że Sprzedawca nie wykazuje przedmiotowych transakcji jako sprzedaży na rzecz podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, lecz traktuje je jako sprzedaż konsumencką i rozlicza je w ramach procedury VAT-OSS. Wnioskodawca (…). Sposób rozliczenia tych transakcji przez Sprzedawcę pozostaje poza wpływem i wiedzą Wnioskodawcy.

W związku z powyższym Wnioskodawca dostrzega ryzyko wystąpienia technicznych i formalnych problemów z odpowiednim rozliczeniem tych transakcji oraz z realizacją prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę. Sprzedawca odprowadza należny podatek VAT od przedmiotowych transakcji, jednak czyni to w ramach procedury VAT-OSS, a nie poprzez wykazanie sprzedaży jako transakcji na rzecz podatnika prowadzącego działalność gospodarczą.

Dokument otrzymywany od Sprzedawcy spełnia wymogi przewidziane dla faktury wynikające z art. 106e ustawy o podatku od towarów i usług i zawiera w szczególności:

1.  datę wystawienia;

2.  kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje dokument;

3.  imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów;

4.  numer, za pomocą którego nabywca towarów jest zidentyfikowany na potrzeby podatku;

5.  nazwę (rodzaj) towaru;

6.  miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów;

7.  cenę jednostkową towaru bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);

8.  kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen;

9.  wartość dostarczonych towarów bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);

10.  stawkę podatku;

11.  sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na poszczególne stawki podatku;

12.  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto z podziałem na poszczególne stawki;

13.  kwotę należności ogółem.

Sprzedawca jest również zarejestrowany jako podatnik VAT – czynny i widnieje na tzw. białej liście podatników.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w opisanym stanie faktycznym, w związku z tym, że Sprzedawca:

‒    zamieszcza na fakturach VAT informację, iż dokument nie uprawnia do odliczenia podatku VAT, oraz

‒    traktuje sprzedaż jako sprzedaż konsumencką i rozlicza ją w ramach procedury VAT-OSS

Wnioskodawca:

‒    ma prawo do odliczenia z faktur wystawionych przez Sprzedawcę oraz

‒    czy w przypadku braku takiego prawa powinien rozpoznać transakcję wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT).

Pytania

1.  Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę, dokumentujących nabycie towarów wysyłanych z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej do Polski, w sytuacji gdy Sprzedawca traktuje te transakcje jako sprzedaż konsumencką i rozlicza je w ramach procedury VAT-OSS, pomimo że towary są nabywane przez Wnioskodawcę wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i służą wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem VAT?

2.  W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 1 czy w opisanym stanie faktycznym, w związku z nabyciem towarów od Sprzedawcy wysyłanych z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej do Polski, Wnioskodawca jest zobowiązany do rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) na podstawie art. 9 ustawy o podatku od towarów i usług, pomimo że Sprzedawca rozlicza przedmiotowe transakcje w ramach procedury VAT-OSS jako sprzedaż konsumencką?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę, dokumentujących nabycie towarów wysyłanych z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej do Polski, pomimo że Sprzedawca traktuje przedmiotowe transakcje jako sprzedaż konsumencką i rozlicza je w ramach procedury VAT-OSS.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Stosownie natomiast do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikającego z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

W tej sprawie spełnione zostały wszystkie materialne przesłanki warunkujące powstanie prawa do odliczenia podatku VAT. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT, a nabywane towary stanowią towary handlowe przeznaczone do dalszej odsprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i służą wyłącznie wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Ilość, częstotliwość oraz charakter nabywanych towarów jednoznacznie potwierdzają ich wyłącznie gospodarczy charakter.

Jednocześnie w analizowanym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 88 ustawy o VAT, które wyłączałyby możliwość realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego. W szczególności ustawa o VAT nie uzależnia prawa do odliczenia podatku VAT po stronie nabywcy od sposobu rozliczenia danej transakcji przez sprzedawcę ani od procedury, w ramach której sprzedawca rozlicza podatek należny.

Wnioskodawca podkreśla, że sposób rozliczenia podatku VAT przez Sprzedawcę w tym zastosowanie procedury VAT-OSS pozostaje całkowicie poza wpływem Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie ma dostępu do ewidencji podatkowych Sprzedawcy ani do informacji dotyczących sposobu wykazywania przez Sprzedawcę sprzedaży w deklaracjach podatkowych. Okoliczność ta nie może jednak skutkować pozbawieniem Wnioskodawcy prawa do odliczenia podatku VAT, jeżeli spełnione są materialne warunki tego prawa.

Należy również podkreślić, że niezależnie od tego, czy Sprzedawca rozlicza przedmiotowe transakcje w ramach krajowej deklaracji VAT, czy w procedurze VAT-OSS, podatek VAT należny od tych transakcji jest należny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym nie występuje w niniejszej sprawie jakiekolwiek ryzyko uszczuplenia dochodów budżetu państwa ani ryzyko nadużycia podatkowego. Wnioskodawca nie dąży bowiem do odliczenia podatku, który nie został wykazany lub odprowadzony, lecz podatku faktycznie należnego i rozliczonego przez Sprzedawcę, przy czym ewentualna nieprawidłowość dotyczy wyłącznie zastosowanej przez Sprzedawcę procedury rozliczeniowej.

Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT w takiej sytuacji naruszałaby fundamentalną zasadę neutralności podatku VAT oraz zasadę proporcjonalności. Podatek VAT nie powinien bowiem stanowić ekonomicznego obciążenia dla podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jeżeli towary są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, a podatek należny został odprowadzony.

Stanowisko to znajduje pełne potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. TSUE wielokrotnie wskazywał, że prawo do odliczenia podatku VAT stanowi podstawową zasadę wspólnego systemu VAT i nie może być ograniczane z przyczyn czysto formalnych, jeżeli spełnione zostały materialne przesłanki tego prawa oraz nie zachodzi ryzyko oszustwa podatkowego ani nadużycia prawa. Sankcje za uchybienia formalne nie mogą prowadzić do trwałego pozbawienia podatnika prawa do odliczenia, gdyż naruszałoby to zasadę proporcjonalności.

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym brak jest również podstaw do uznania, że po stronie Wnioskodawcy powstaje obowiązek rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT). Skoro Sprzedawca traktuje przedmiotowe transakcje jako sprzedaż konsumencką i rozlicza je w ramach procedury VAT-OSS, to nie rozpoznaje on po swojej stronie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT). W konsekwencji, po stronie Wnioskodawcy nie dochodzi do symetrycznego WNT w rozumieniu art. 9 ustawy o VAT.

Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do nieuzasadnionego podwójnego opodatkowania tej samej transakcji oraz do przerzucenia na Wnioskodawcę skutków błędnej kwalifikacji transakcji dokonanej przez Sprzedawcę, na którą Wnioskodawca nie ma żadnego wpływu.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy:

1.     przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę, mimo że Sprzedawca rozlicza przedmiotowe transakcje w ramach procedury VAT-OSS jako sprzedaż konsumencką,

2.     a w konsekwencji po stronie Wnioskodawcy nie powstaje obowiązek rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 3 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy:

W świetle art. 9 ust. 1 ustawy:

Z kolei, w myśl art. 9 ust. 2 ustawy:

Zatem, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce na terytorium Polski wówczas, gdy w wyniku dostawy w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel towary są wysyłane lub transportowane na terytorium Polski z terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium Polski.

Według art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane
w art. 86 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c) ustawy:

Jak stanowi art. 86 ust. 10 ustawy:

Natomiast w myśl art. 86 ust. 10b pkt 2 ustawy:

Stosownie do art. 86 ust. 11 ustawy:

Na podstawie art. 86 ust. 13 ustawy:

Zatem prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.

Prawo do odliczenia podatku stanowi integralną część mechanizmu VAT i co do zasady nie może być ograniczane. Prawo to jest wykonywane w sposób bezpośredni w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje powodujące naliczenie podatku. Jest to tzw. zasada neutralności, która jest podstawową zasadą VAT wynikającą z charakteru podatku konsumpcyjnego.

Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Z kolei, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy:

Zatem w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku lub gdy wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku, podatnik mimo spełnienia przesłanek, o których mowa art. 86 ustawy, nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w otrzymanej fakturze.

Natomiast w myśl art. 88 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy:

W świetle art. 106e ust. 1 ustawy:

Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura winna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który winien wynikać z zawartej umowy.

Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.

Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.

Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy zwrócić uwagę, że prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej. To samo wynika z art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L. 347, s. 1 ze zm.). Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie przysługuje jedynie w odniesieniu do podatku powstałego w wyniku czynności wykonanej przez innego podatnika, a dla realizacji tego prawa – stosownie do art. 178 lit. a tej Dyrektywy – konieczne jest posiadanie faktury wystawionej zgodnie z art. 220, art. 236, art. 238, art. 239 i art. 240 Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Potwierdzeniem tego może być wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 13 grudnia 1989 r. w sprawie Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën, C-342/87, w którym stwierdzono, że zgodnie z artykułem 17 (2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny tylko z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu.

Zatem sam fakt otrzymania faktury z wykazanym podatkiem VAT nie jest wystarczającą przesłanką do realizacji prawa do dokonania odliczenia podatku naliczonego.

Aby jednak powstało prawo do odliczenia podatku VAT musi być zrealizowana transakcja gospodarcza, w której podatek VAT jest naliczany. Należy zwrócić uwagę, że w odniesieniu do nabycia towarów przez polskiego nabywcę prowadzącego działalność gospodarczą, w dużym uproszczeniu, może mieć miejsce nabycie krajowe, kiedy to dostawca jest polskim podatnikiem podatku VAT oraz towary znajdują się w momencie dostawy na terytorium Polski jak również nabycie wewnątrzunijne, kiedy to towary sprzedawane są przez podatnika z innego kraju UE oraz w momencie dostawy towary znajdują się w innym niż Polska kraju członkowskim, z którego to kraju są przemieszczane do Polski. Istnieją jeszcze transakcje związane z eksportem i importem, jednakże w analizowanej sprawie nie występują.

Prawidłowe określenie charakteru przeprowadzanej transakcji ma wpływ na rozliczenie podatku VAT zarówno należnego, jak i naliczonego. W przypadku tzw. dostaw krajowych, polski nabywca (podatnik VAT) otrzymuje od sprzedawcy fakturę z wykazaną kwotą podatku VAT obliczoną wg właściwej stawki obowiązującej w Polsce, a następnie kwotę tę traktuje, co do zasady, jako kwotę podatku podlegającą odliczeniu. Inaczej jest, gdy transakcja ma charakter wewnątrzwspólnotowy a polski podatnik VAT dokonuje nabycia towarów, które w wyniku dostawy dokonanej na jego rzecz są transportowane z innego kraju unijnego do Polski. Wówczas mamy do czynienia z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy. W takim przypadku to polski nabywca jest zobowiązany do rozliczenia podatku należnego z przeprowadzanej transakcji, przy czym kwota podatku należnego jest równa kwocie podatku naliczonego podlegającego odliczeniu w przypadku gdy nabywane towary służą polskiemu podatnikowi do wykonywania czynności opodatkowanych.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie (…). Jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT i dokonuje wyłącznie sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT. W ramach wykonywanej działalności nabywa Pan towary od dostawców (…), którzy również są czynnymi podatnikami VAT, a następnie prowadzi ich dalszą sprzedaż w ramach działalności gospodarczej. W transakcjach handlowych występuje Pan jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą posługując się polskim numerem NIP, który podaje w procesie składania zamówień, identyfikując się w ten sposób jako nabywca działający w charakterze podatnika podatku VAT. Wśród dostawców, od których nabywa Pan towary, znajduje się m.in. podmiot … (dalej jako Sprzedawca). Sprzedawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT-czynny i widnieje na tzw. białej liście podatników. Sprzedawca posiada sieć magazynów na terytorium Unii Europejskiej. Składając zamówienie każdorazowo bardzo wyraźnie zaznacza Pan chęć uczestnictwa w transakcji jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, wskazując numer NIP w procesie składania zamówienia. Pomimo powyższego Sprzedawca identyfikuje przedmiotową sprzedaż jako sprzedaż konsumencką. Z tytułu dokonanych zakupów otrzymuje Pan od Sprzedawcy dokument określony jako Faktura VAT, na którym każdorazowo widnieje Pana numer NIP, co potwierdza, że zakup dokonywany jest na potrzeby działalności gospodarczej, a nie do celów osobistych. Ilość oraz charakter nabywanych towarów jednoznacznie wskazują na ich handlowy charakter. Podkreśla Pan, że nabywane towary służą mu wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Towar jest wysyłany z magazynu zlokalizowanego na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej i transportowany do Polski. Pomimo powyższego Sprzedawca identyfikuje przedmiotową sprzedaż jako sprzedaż konsumencką. Dokument otrzymywany od Sprzedawcy spełnia wymogi przewidziane dla faktury wynikające z art. 106e ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak wskazano powyżej, podstawową zasadą podatku VAT jest zasada neutralności, która oznacza, że podatnik VAT dokonujący czynności opodatkowanych ma prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. A zatem ma Pan prawo do odliczenia podatku VAT w związku z nabyciem towarów, które następnie będzie Pan odsprzedawał. Jednakże nie będzie to kwota podatku wykazana na fakturze otrzymanej od ww. Sprzedawcy, od którego nabywa Pan towary, tj. kwota podatku obliczona wg stawki podatku obowiązującej w Polsce.

Z okoliczności sprawy wynika, że transakcja nabycia przez Pana towarów ma charakter wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 i następne ustawy. Wysyłka towarów do Pana jako konkretnego nabywcy rozpoczęła się z magazynu zlokalizowanego na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż Polska, do miejsca dostawy znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

A zatem nabył Pan prawo do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej na Pana rzecz dostawy zostały przetransportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia transportu, przez dokonującego dostawy. Ponadto, zarówno Pan jako konkretny nabywca towarów, jak również podmiot, od którego nabywa Pan towary jest zarejestrowany dla celów podatku VAT.

Powołany przepis art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c) ustawy stanowi, że kwota podatku naliczonego jest kwotą podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ustawy. Podatnik, który nabywa towary w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju musi z tego tytułu rozliczyć podatek VAT w Polsce. Wobec powyższego, ma on obowiązek dokonania samoobliczenia podatku należnego z tego tytułu i wykazania go w deklaracji podatkowej. W takim przypadku kwota VAT należnego wykazana przez podatnika będzie jednocześnie kwotą VAT naliczonego podlegającą odliczeniu (z uwzględnieniem wyłączeń ustawowych), na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c) ustawy, w sytuacji, gdy poniesione wydatki są związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT.

Zatem, nie przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę, dokumentujących nabycie towarów wysyłanych z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej do Polski, na podstawie art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, ale z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c) ustawy, po uprzednim rozliczeniu podatku należnego. Tym samym, wskazać należy, że w okolicznościach tej sprawy jest Pan zobowiązany do rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) na podstawie art. 9 ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym, Pana stanowisko w zakresie pytań 1 i 2 wniosku, z którego wynika że przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę, mimo że Sprzedawca rozlicza przedmiotowe transakcje w ramach procedury VAT-OSS jako sprzedaż konsumencką, a w konsekwencji po Pana stronie nie powstaje obowiązek rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Zauważyć należy, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna wywiera zatem skutek prawny wyłącznie dla Pana.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

‒    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.