Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.187.2026.1.SM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 23 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie (…). Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT i dokonuje wyłącznie sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT. W ramach wykonywania działalności Wnioskodawca nabywa towary od dostawców (…), którzy również są czynnymi podatnikami VAT i prowadzi ich dalszą sprzedaż. Wnioskodawca występuje w transakcjach handlowych jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą posługując się polskim numerem NIP, podając go we wszelkich procesach składania zamówienia, identyfikując się w ten sposób jako nabywca działający w charakterze podatnika podatku VAT.

Wśród dostawców, od których Wnioskodawca nabywa towary, znajduje się m.in. podmiot …, (dalej jako Sprzedawca). Sprzedawca jest jednak również zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT w Polsce i figuruje na tzw. białej liście podatników. Sprzedawca posiada sieć magazynów na terytorium Unii Europejskiej, w tym magazyny zlokalizowane na terytorium Polski. Przedmiotowy wniosek dotyczy wyłącznie sytuacji zakupu towaru wysyłanego z magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski.

W (…) oraz (…) zawartych na stronie internetowej Sprzedawcy wskazano m.in., że sprzedaż kierowana jest wyłącznie do konsumentów oraz że zakup towarów dokonywany jest w celach prywatnych. W regulaminach Sprzedawcy znajdują się zapisy wskazujące, iż sprzedaż prowadzona jest wyłącznie na rzecz konsumentów, a oferty nie są kierowane do podmiotów nabywających towary w ramach działalności gospodarczej.

Pomimo powyższego Wnioskodawca składając zamówienie każdorazowo bardzo wyraźnie zaznacza chęć uczestnictwa w transakcji jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, wskazując numer NIP w procesie składania zamówienia.

Z tytułu dokonanych zakupów Wnioskodawca otrzymuje od Sprzedawcy dokument określony jako Faktura VAT, na którym każdorazowo widnieje numer NIP Wnioskodawcy, co potwierdza, że zakup dokonywany jest na potrzeby działalności gospodarczej, a nie do celów osobistych. Ilość oraz charakter nabywanych towarów jednoznacznie wskazują na ich handlowy charakter. Wnioskodawca pragnie podkreślić, że nabywane towary służą mu wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Towar jest dostarczany z magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski i zgodnie z ustaleniami Wnioskodawcy poczynionymi na podstawie etykiety przesyłki, z której wynika, że miejscem nadania towaru jest terytorium Polski nie przekracza granic państw członkowskich Unii Europejskiej. Miejscem rozpoczęcia oraz zakończenia transportu towarów jest terytorium kraju.

Pomimo powyższego Sprzedawca identyfikuje taką sprzedaż jako sprzedaż konsumencką. Według wiedzy Wnioskodawcy oraz na podstawie treści otrzymywanych dokumentów sprzedaży, a także sposobu oznaczania transakcji, można przypuszczać, że Sprzedawca rozlicza przedmiotową sprzedaż w sposób właściwy dla sprzedaży konsumenckiej, potencjalnie w ramach procedury VAT-OSS w państwie siedziby. Wnioskodawca (…).

Na wystawionej na rzecz Wnioskodawcy fakturze widnieje zapis: Ta faktura nie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego, co jednoznacznie wskazuje, że Sprzedawca traktuje taką sprzedaż jako dostawę na rzecz konsumenta.

Wnioskodawca nie nabywa towarów w żadnym przypadku jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej. Należy wskazać, iż towar nabywany od Sprzedawcy służy Wnioskodawcy wyłącznie do dokonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Z treści faktury wynika, że Sprzedawca nie identyfikuje Wnioskodawcy jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (podatnika VAT), lecz jako osobę fizyczną dokonującą czynności niezwiązanej bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Wnioskodawca podkreśla jednak, że każdorazowo dokonuje i będzie dokonywał takich zakupów wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Pomimo powyższego Sprzedawca identyfikuje taką sprzedaż jako sprzedaż konsumencką. Według wiedzy Wnioskodawcy oraz na podstawie treści otrzymywanych dokumentów sprzedaży, a także sposobu oznaczania transakcji, można przypuszczać, że Sprzedawca rozlicza przedmiotową sprzedaż poza krajowym systemem rozliczeń podatku VAT, tj. w ramach procedury VAT-OSS w państwie siedziby, a nie w polskiej deklaracji VAT ani w plikach JPK_VAT składanych w Polsce.

Wnioskodawca (…).

Z tej przyczyny można przypuszczać, że Sprzedawca nie wykazuje przedmiotowych transakcji w polskiej deklaracji VAT (plikach JPK_VAT) jako sprzedaży na rzecz podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, lecz traktuje je jako sprzedaż konsumencką, a ponadto rozlicza je w ramach procedury VAT-OSS w państwie siedziby. Sposób rozliczenia tych transakcji przez Sprzedawcę pozostaje poza wpływem i wiedzą Wnioskodawcy.

W związku z tym, że Sprzedawca nie wykazuje faktur sprzedażowych wystawionych na rzecz Wnioskodawcy w polskich ewidencjach JPK_VAT, identyfikując je jako sprzedaż konsumencką rozliczaną w procedurze VAT-OSS, Wnioskodawca dostrzega ryzyko wystąpienia technicznych i formalnych problemów z odliczeniem podatku VAT naliczonego wynikającego z tych transakcji. Sprzedawca odprowadza podatek VAT należny od tych transakcji, jednak czyni to w ramach procedury VAT-OSS, a nie poprzez krajowe rozliczenia VAT w Polsce.

Dokument otrzymywany od Sprzedawcy spełnia wymogi przewidziane dla faktury wynikające z art. 106e ustawy o podatku od towarów i usług i zawiera w szczególności:

1.  datę wystawienia;

2.  kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje dokument;

3.  imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów;

4.  numer, za pomocą którego nabywca towarów jest zidentyfikowany na potrzeby podatku;

5.  nazwę (rodzaj) towaru;

6.  miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów;

7.  cenę jednostkową towaru bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);

8.  kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen;

9.  wartość dostarczonych towarów bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);

10.  stawkę podatku;

11.  sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na poszczególne stawki podatku;

12.  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto z podziałem na poszczególne stawki;

13.  kwotę należności ogółem.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w opisanym stanie faktycznym, w związku z tym, że

Sprzedawca:

‒    zamieszcza na fakturach VAT informację, iż dokument nie może zostać wykorzystany do odliczenia podatku VAT, oraz

‒    traktuje sprzedaż jako sprzedaż konsumencką i nie wykazuje jej w polskich ewidencjach i deklaracjach podatku VAT, w tym w plikach JPK_VAT, prawdopodobnie rozliczając ją w ramach procedury VAT-OSS

Wnioskodawcy:

‒    przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę.

Pytanie

Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur otrzymywanych od Sprzedawcy, w sytuacji gdy Sprzedawca błędnie traktuje przedmiotową sprzedaż jako sprzedaż konsumencką i rozlicza ją w ramach procedury VAT-OSS, zamiast wykazywać ją w krajowych ewidencjach i deklaracjach podatku VAT, przy założeniu, że nabyte towary są wykorzystywane wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Wnioskodawcy przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów od Sprzedawcy. Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, prawo do odliczenia przysługuje w takim zakresie, w jakim nabywane towary są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Stosownie natomiast do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikającego z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Jak wynika z powołanych przepisów, zasadniczą przesłanką o charakterze materialnym, warunkującą powstanie po stronie nabywcy będącego podatnikiem prawa do odliczenia podatku VAT, jest istnienie związku pomiędzy dokonanym zakupem a czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Wnioskodawca bezsprzecznie identyfikuje się w transakcjach z dostawcami jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, wskazując numer NIP w procesie składania zamówienia, który każdorazowo zawarty jest na fakturach VAT otrzymywanych od Sprzedawcy.

Podkreślić należy, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części pod warunkiem spełnienia zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jak i braku zaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis art. 88 ustawy o VAT zawiera zamknięty katalog sytuacji, w których podatnik zostaje pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego. W katalogu tym nie została wymieniona sytuacja polegająca na błędnym rozliczeniu sprzedaży przez sprzedawcę w procedurze VAT-OSS zamiast w krajowych ewidencjach i deklaracjach VAT, ani też okoliczność, że sprzedaż została potraktowana przez sprzedawcę jako sprzedaż konsumencka.

Warto również wskazać, że w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT ustawodawca określił katalog elementów obligatoryjnych, jakie powinna zawierać faktura. Faktura stanowi zatem dokument sformalizowany, jednak jej elementy formalne mają przede wszystkim znaczenie dowodowe. Oznacza to, że o prawidłowości faktury decyduje przede wszystkim to, czy dokumentuje ona rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Jedynie braki merytoryczne faktury, polegające na dokumentowaniu czynności, która nie miała miejsca lub miała miejsce pomiędzy innymi podmiotami, mogą skutkować pozbawieniem prawa do odliczenia podatku VAT.

Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinno decydować w pierwszej kolejności ustalenie, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Wnioskodawca faktycznie nabył towary, które następnie wykorzystuje wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Prawo do odliczenia podatku VAT pozostaje zachowane również w sytuacji, gdy faktura zawiera adnotację o treści: Ta faktura nie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego. O prawie do odliczenia decydują bowiem przesłanki obiektywne, tj. związek zakupu z czynnościami opodatkowanymi oraz brak przesłanek negatywnych z art. 88 ustawy o VAT. Prawo do odliczenia podatku VAT jest jedną z fundamentalnych zasad tego podatku i nie może zostać ograniczone w drodze jednostronnej decyzji sprzedawcy, jeżeli spełnione zostały warunki nabycia tego prawa wynikające z przepisów ustawy.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak wynika m.in. z wyroku TSUE z dnia 15 września 2016 r. w sprawie C-518/14, zgodnie z zasadą neutralności VAT uchybienia formalne faktury takie jak brak numeru identyfikacji podatkowej nie mogą prowadzić do utraty prawa do odliczenia podatku VAT, o ile nie występuje ryzyko oszustwa podatkowego lub świadomego nadużycia prawa. Trybunał podkreślił, że prawo do odliczenia jest podstawową zasadą wspólnego systemu VAT i ma na celu uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru podatku naliczonego zapłaconego w toku prowadzonej działalności gospodarczej.

TSUE wielokrotnie wskazywał, że prawo do odliczenia podatku VAT powstaje z chwilą spełnienia materialnych przesłanek odliczenia, nawet jeżeli nie zostały spełnione niektóre wymogi formalne. W katalogu materialnych przesłanek prawa do odliczenia nie mieści się ani sposób rozliczenia podatku VAT przez sprzedawcę, ani wybór procedury rozliczeniowej (krajowej lub VAT-OSS), jeżeli podatek został faktycznie naliczony i odprowadzony do budżetu państwa członkowskiego konsumpcji.

W ocenie Wnioskodawcy, szczególne znaczenie ma okoliczność, że niezależnie od tego, czy Sprzedawca rozlicza sprzedaż w krajowych ewidencjach VAT, czy też błędnie w ramach procedury VAT-OSS, podatek VAT należny od tych transakcji trafia do budżetu państwa polskiego. Tym samym brak jest jakiegokolwiek ryzyka uszczuplenia dochodów budżetowych lub wyłudzenia podatku VAT.

Wnioskodawca nie dąży do odliczenia podatku VAT, który nie został wykazany lub odprowadzony. Przeciwnie Wnioskodawca zmierza do odliczenia podatku VAT faktycznie wykazanego i odprowadzonego, lecz rozliczonego przez Sprzedawcę w błędnej procedurze, na wybór której Wnioskodawca nie ma żadnego wpływu. Odmowa prawa do odliczenia w takiej sytuacji prowadziłaby do naruszenia zasady neutralności VAT, a także zasady proporcjonalności, albowiem skutkowałaby obciążeniem Wnioskodawcy ekonomicznym ciężarem podatku, który został prawidłowo naliczony i odprowadzony do budżetu państwa.

TSUE jednoznacznie wskazuje, że państwa członkowskie mogą ustanawiać sankcje za naruszenia formalne, jednak sankcje te nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne do zapewnienia prawidłowego poboru podatku i zapobiegania oszustwom, ani nie mogą podważać zasady neutralności VAT. Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT nawet czasowa stanowiłaby sankcję rażąco nieproporcjonalną w sytuacji, gdy uchybienie dotyczy wyłącznie sposobu rozliczenia podatku przez sprzedawcę, a materialne przesłanki prawa do odliczenia zostały w pełni spełnione.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę w okolicznościach przedstawionych we wniosku, jeżeli nabywane towary służą do wykonywania czynności opodatkowanych i nie zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 88 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. W myśl tego przepisu:

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

W świetle art. 2 pkt 31 ustawy:

Zakres informacji, jakie powinna zawierać faktura wskazany został w art. 106e ust. 1 ustawy.

Stosownie do treści art. 106e ust. 1 ustawy:

Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa.

Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura powinna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który winien wynikać z zawartej umowy.

Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.

Co do zasady, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową faktury, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.

Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach dokumentujących transakcje występują tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa do odliczenia podatku naliczonego, wyłącznie z powodu ww. braków. Są to tego rodzaju wadliwości, które co prawda powodują, że faktura nie odpowiada wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na przedmiot i podstawę opodatkowania.

Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego - w całości lub w części – z otrzymanej faktury, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Na mocy art. 88 ust. 3a ustawy:

Stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:

Na zakres prawa do odliczenia w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług, wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik, w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Biorąc pod uwagę powyższe, należy zwrócić uwagę, że prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a) VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej. To samo wynika z art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.). Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie przysługuje jedynie w odniesieniu do podatku powstałego w wyniku czynności wykonanej przez innego podatnika, a dla realizacji tego prawa – stosownie do art. 178 lit. a) tej Dyrektywy – konieczne jest posiadanie faktury wystawionej zgodnie z art. 220, art. 236, art. 238, art. 239 i art. 240 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Konieczność posiadania faktury w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego potwierdzają wyroki TSUE. Przykładowo w wyroku z 14 lipca 1988 r. w sprawie C-123/87 (Jeunehomme), TSUE wskazał, że artykuły 18 ust. 1 lit. a), 22 ust. 3 lit. a) i (b) oraz 22 ust. 8 VI Dyrektywy zezwalają Państwom Członkowskim na wprowadzenie wymogu, zgodnie z którym prawo do odliczenia VAT uzależnione jest od posiadania faktury, która oprócz spełnienia minimalnych warunków wymienionych w VI Dyrektywie, musi zawierać określone dane niezbędne do tego, by zapewnić stosowanie VAT i umożliwić organom skarbowym sprawowanie nadzoru. Liczba tych danych ani ich rodzaj nie może uniemożliwiać lub nadmiernie utrudniać korzystanie z prawa do odliczenia. Również w orzeczeniu z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-152/02 (Terra Baubedarf-Handel GmbH), Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 2 lit. a) i pierwszy akapit art. 18 ust. 2 VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia przysługuje w okresie rozliczeniowym, w którym są spełnione dwa warunki wymagane przez te przepisy, tj. towary powinny być dostarczone lub usługi wykonane, a podatnik powinien być w posiadaniu faktury lub innego dokumentu, który według kryteriów danego państwa członkowskiego jest uznawany za odpowiednik faktury.

Zatem podstawę do dokonania odliczenia podatku naliczonego może stanowić wyłącznie faktura odzwierciedlająca faktyczne zdarzenie gospodarcze w aspekcie podmiotowym, przedmiotowym oraz ilościowym. Tym samym faktura musi potwierdzać, że w rzeczywistości doszło do dostawy towarów lub świadczenia usług pomiędzy konkretnymi podmiotami, w zakresie ściśle określonego towaru lub usługi oraz w zakresie ilości danego towaru lub usługi. Niezgodność któregokolwiek z tych aspektów eliminuje możliwość odliczenia podatku naliczonego, zawartego w fakturze, która nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.

Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Potwierdzeniem tego może być wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 13 grudnia 1989 r. w sprawie Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën, C-342/87, w którym stwierdzono, że zgodnie z artykułem 17 (2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny tylko z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu.

Zatem sam fakt otrzymania faktury z wykazanym podatkiem VAT nie jest wystarczającą przesłanką do realizacji prawa do dokonania obniżenia podatku należnego.

Aby powstało prawo do odliczenia u wystawcy faktury podatek VAT musi być wymagalny, co oznacza, że powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, a także powstała podstawa opodatkowania z tytułu zrealizowania jednej z czynności podlegających opodatkowaniu VAT.

Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę.

Jak wskazano powyżej, najistotniejszym warunkiem umożliwiającym czynnemu podatnikowi VAT realizację prawa do odliczenia jest związek dokonanych zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jednocześnie oceny, czy związek ten istnieje lub będzie istniał w przyszłości, należy dokonać w momencie realizowania zakupów zgodnie z zasadą niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik – aby mógł skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego – nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych. Przy czym należy podkreślić, że faktura stanowi podstawę dla nabywcy towaru lub usługi do odliczenia podatku naliczonego, bowiem z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy wynika, że podatkiem naliczonym jest kwota podatku wynikająca z faktury.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Możliwość wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami. Ponownie wskazać należy, że ustawodawca przewidział sytuacje, których wystąpienie wyłącza możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, które zostały wskazane w art. 88 ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie (…). Jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT i dokonuje wyłącznie sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT. W ramach wykonywanej działalności nabywa Pan towary od dostawców (…), którzy również są czynnymi podatnikami VAT, a następnie prowadzi ich dalszą sprzedaż w ramach działalności gospodarczej. W transakcjach handlowych występuje Pan jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą posługując się polskim numerem NIP, podając go we wszelkich procesach składania zamówienia, identyfikując się w ten sposób jako nabywca działający w charakterze podatnika podatku VAT. Wśród dostawców, od których nabywa Pan towary, znajduje się m.in. podmiot (…) z siedzibą w … (Sprzedawca). Sprzedawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT-czynny i widnieje na tzw. białej liście podatników. Sprzedawca posiada sieć magazynów na terytorium Unii Europejskiej, w tym magazyny zlokalizowane na terytorium Polski. Towar jest dostarczany z magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski i zgodnie z Pana ustaleniami poczynionymi na podstawie etykiety przesyłki, z której wynika, że miejscem nadania towaru jest terytorium Polski nie przekracza granic państw członkowskich Unii Europejskiej. Miejscem rozpoczęcia oraz zakończenia transportu towarów jest terytorium kraju. Z tytułu dokonanych zakupów otrzymuje Pan od Sprzedawcy dokument określony jako Faktura VAT, na którym każdorazowo widnieje Pana numer NIP, co potwierdza, że zakup dokonywany jest na potrzeby działalności gospodarczej, a nie do celów osobistych. Nabywane towary służą Panu wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Ilość oraz charakter nabywanych towarów jednoznacznie wskazują na ich handlowy charakter. Pomimo powyższego, Sprzedawca nie wykazuje faktur sprzedażowych wystawionych na Pana rzecz w polskich ewidencjach JPK_VAT, identyfikując je jako sprzedaż konsumencką. Dokument otrzymywany od Sprzedawcy spełnia wymogi przewidziane dla faktury wynikające z art. 106e ustawy o podatku od towarów i usług.

Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane regulacje prawne stwierdzić należy, że skoro w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywa Pan – jako czynny, zarejestrowany podatnik VAT – towary od (dostawcy posiadającego siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski, zarejestrowanego jako czynny podatnik podatku VAT w polskim rejestrze podatników) wysyłającego towary z magazynów zlokalizowanych na terytorium kraju, które służą Panu wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, to przysługuje Panu prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego zawartego na otrzymanych fakturach, gdyż spełniony jest warunek niezbędny do dokonania takiego obniżenia, określony w art. 86 ust. 1 ustawy, tj. związek zakupionego towaru z opodatkowaną podatkiem VAT Pana działalnością gospodarczą. Jednocześnie, prawa do odliczenia podatku VAT z faktur nie pozbawi Pana sytuacja, w której Sprzedawca nie wykaże wystawionych dla Pana faktur w swoich plikach JPK_VAT identyfikując je jako sprzedaż dokonaną na rzecz konsumenta i rozliczy ją w ramach procedury VAT-OSS. Należy również podkreślić, że wszelkie ustalenia co do przebiegu i dokumentowania transakcji powinny być przedmiotem uzgodnień pomiędzy stronami tej transakcji w celu uniknięcia nieprawidłowości w rozliczaniu podatku VAT zarówno przez Sprzedawcę, jak i przez Pana.

Podsumowując, stwierdzam, że w opisanym stanie faktycznym, w przypadku gdy zawiera Pan transakcje zakupu towarów jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, jako czynny podatnik VAT i nabyte towary służą Panu wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, to stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy, przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę, w sytuacji niezaistnienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 88 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowo należy wskazać, że to kontrahenci dokonujący transakcji są odpowiedzialni za takie jej przeprowadzenie i udokumentowanie aby nie było wątpliwości co do prawidłowości jej realizacji. To z postanowień umowy powinno jasno wynikać kto jest nabywcą towarów, czy podmiot prowadzący działalność gospodarczą czy nieprowadzący takiej działalności i nabywający towary na cele osobiste. Okoliczność ta jest istotna ze względu na różne dokumentowanie tych transakcji. W związku z tym, podatnik powinien dołożyć należytej staranności przy realizowaniu transakcji i tak ułożyć stosunki z kontrahentem, aby miał on świadomość, że strona występuje jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Zauważyć należy, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna wywiera zatem skutek prawny wyłącznie dla Pana.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

‒    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.