Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.197.2026.1.KC

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT przejęcia części nieruchomości na podstawie decyzji ZRID za odszkodowaniem oraz podatku dochodowego od osób fizycznych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A.A (dalej jako Wnioskodawczyni) jest osobą fizyczną podlegającą na terenie Polski nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Wnioskodawczyni w dniu (…) r. nabyła od swojego ojca w drodze umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego rep. (…) (dalej jako Umowa darowizny) prawo własności nieruchomości:

a)    niezabudowanej składającej się z działki nr (…) i działki nr (…), dla której Sąd Rejonowy (…), (…) Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w (…) prowadzi księgę wieczystą nr (…) (dalej jako Nieruchomość 1),

b)    zabudowanej stanowiącej działkę nr (…), dla której Sąd Rejonowy (…), (…) Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w (…) prowadzi księgę wieczystą nr (…) (dalej jako Nieruchomość 2 razem z Nieruchomością 1 zwanymi dalej łącznie Nieruchomościami).

Nieruchomości przed przekazaniem Wnioskodawczyni na podstawie Umowy darowizny były wykorzystywane przez Darczyńcę (ojca Wnioskodawczyni) przez kilkadziesiąt lat do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług najmu i usług dzierżawy.

Wnioskodawczyni w wyniku zawarcia Umowy darowizny zgodnie z treścią art. 678 § 1 Kodeksu cywilnego wstąpiła w prawa odpowiednio wynajmującej i wydzierżawiającej Nieruchomości.

Niemniej jednak, Wnioskodawczyni przed zawarciem Umowy darowizny nie prowadziła działalności gospodarczej. Intencją stron było kontynuowanie dotychczasowego modelu wykorzystywania Nieruchomości, tj. do świadczenia odpłatnych usług najmu i dzierżawy przez Darczyńcę (ojca Wnioskodawczyni). Wobec czego Strony w dniu (…) r. zawarły umowę użyczenia Nieruchomości, na mocy której Wnioskodawczyni oddała Nieruchomości Darczyńcy (ojcu Wnioskodawczyni) do bezpłatnego używania.

Ponadto w dniu (…) r. Wnioskodawczyni, jej ojciec oraz najemca (odpowiednio dzierżawca) zawarli trójstronne porozumienia, na podstawie których – w celu zachowania dotychczasowego modelu wykorzystywania Nieruchomości – Wnioskodawczyni dokonała cesji praw i obowiązków wynikających z zawartych umów najmu i dzierżawy na rzecz ojca, za zgodą najemcy (odpowiednio dzierżawcy). Wnioskodawczyni nigdy nie wykorzystywała Nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej oraz nigdy nie uzyskała żadnych przychodów lub pożytków z prawa własności Nieruchomości.

W dniu (…) r. Wnioskodawczyni otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. „…”. Kolejno, w dniu w dniu (…) r. Wojewoda (…) wydał decyzję nr (…) znak: (…), (dalej jako Decyzja ZRID) w której zezwolił na realizację inwestycję drogowej pn. „…” (dalej jako Inwestycja). Część Nieruchomości została objęta Decyzją ZRID i przeznaczona na realizację Inwestycji. Wojewoda w stosunku do Nieruchomości 1 wydał na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 i ust. 4a w zw. z 11a ust. 1 oraz 12 ust. 4f i ust. 5, art. 18 ust. 1 i ust. 1e, art. 22 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2024 r, poz. 311, dalej jako Ustawa o ZRID) decyzję o ustaleniu odszkodowania dla Wnioskodawczyni za przejęcie części Nieruchomości 1. Odszkodowanie zostanie wypłacone przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Wnioskodawczyni wskazała Organowi numer rachunku bankowego do wypłaty odszkodowania, lecz na moment składania niniejszego wniosku odszkodowanie nie zostało wypłacone. Natomiast w stosunku do Nieruchomości 2 również toczy się postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowanie. Niemniej jednak sprawa nie została jeszcze załatwiona. Wnioskodawczyni otrzymała w sprawie zawiadomienie, że termin załatwienia sprawy został przedłużony do (…).

Wnioskodawczyni powzięła wątpliwości co do skutków podatkowych wypłaconych należności.

Pytanie

Czy przejęcie części Nieruchomości Wnioskodawczyni na podstawie Decyzji ZRID za odszkodowaniem stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej jako VAT)?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni przejęcie części Nieruchomości Wnioskodawczyni na podstawie Decyzji ZRID nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie (...).

Kolejno, na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W świetle powołanych powyżej przepisów budynki, budowle oraz grunt spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Należy podkreślić, że samo ustalenie, iż dany podmiot dokonuje czynności mieszczących się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, nie stanowi wystarczającej przesłanki do objęcia tych czynności podatkiem VAT. Dla powstania obowiązku podatkowego konieczne jest bowiem, aby podmiot dokonujący danej czynności występował w charakterze podatnika w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Jeżeli chodzi o definicję legalną pojęć podatnik i działalność gospodarcza, to zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o VAT: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zaś zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z powyższego wynika, iż aby można było mówić o czynności opodatkowanej obligatoryjnie powinny być spełnione oba warunki: czynność powinna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu VAT oraz powinna być zrealizowana przez podmiot będący podatnikiem VAT. Ocena, czy w danym przypadku podmiot działa jako podatnik podatku od towarów i usług, powinna być dokonywana indywidualnie, z uwzględnieniem specyfiki oraz rzeczywistych okoliczności towarzyszących danej czynności.

W przedstawionym stanie faktycznym kluczowe znaczenie ma ustalenie czy Wnioskodawczyni – w związku z przejęciem części Nieruchomości na podstawie decyzji ZRID i wypłatą odszkodowania –występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Jak wskazano powyżej, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów dokonana przez podmiot działający w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Nie każda czynność skutkująca przeniesieniem prawa własności rzeczy stanowi zatem czynność podlegającą opodatkowaniu – konieczne jest, aby była ona dokonana w ramach działalności gospodarczej.

W analizowanej sprawie Wnioskodawczyni, choć objęła prawo własności Nieruchomości na podstawie Umowy darowizny, nigdy nie wykorzystywała ich do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie prowadziła działalności w zakresie najmu ani dzierżawy, nie uzyskiwała z tego tytułu żadnych przychodów ani innych pożytków. Bezpośrednio po nabyciu Nieruchomości oddała je ojcu do nieodpłatnego używania, a następnie – w drodze cesji – przeniosła na niego prawa i obowiązki wynajmującego i wydzierżawiającego, za zgodą najemców i dzierżawców.

Po stronie Wnioskodawczyni brak było jakiejkolwiek aktywności o charakterze zarobkowym związanej z tymi Nieruchomościami. Samo posiadanie prawa własności, bez jego wykorzystywania w sposób ciągły dla celów zarobkowych, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

W świetle powyższego należy uznać, że w odniesieniu do przejęcia Nieruchomości za odszkodowaniem Wnioskodawczyni nie działała w charakterze podatnika VAT, lecz jako osoba prywatna wykonująca przysługujące jej prawo własności. Tym samym brak jest jednej z koniecznych przesłanek opodatkowania określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, tj. działania przez podmiot posiadający status podatnika w związku z daną czynnością.

W konsekwencji przejęcie części Nieruchomości Wnioskodawczyni na podstawie Decyzji ZRID nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”:

Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Co do zasady dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że czynność polegająca na przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (np. nieruchomości) w zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną.

W konsekwencji należy stwierdzić, że przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (w tym np. nieruchomości) w zamian za odszkodowanie – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT – podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.

Wynagrodzenie musi mieć zatem konkretny wymiar, a więc być konkretną wielkością wyrażalną w pieniądzu. Dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru. Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie otrzymania przez stronę wywłaszczoną zapłaty odszkodowania z tego tytułu.

Na mocy art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399):

Na podstawie art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Z powołanych przepisów wynika, że istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m.in. prawa własności nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby (podmiotu) wywłaszczanego, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji. Nieruchomość objęta taką procedurą staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje organ administracji publicznej, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji. Z tak określonych zapisów ustawowych wynika jasno, że podmiotem podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ administracji. Nie wymaga się tu współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze strony podmiotu wywłaszczanego.

Jeśli zatem wywłaszczenie następuje za wynagrodzeniem, to wówczas stanowi odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Odszkodowanie w tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną.

Co istotne, nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że:

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Należy stwierdzić, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zatem, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pani osobą fizyczną podlegającą na terenie Polski nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W dniu (…) r. nabyła Pani od swojego ojca w drodze umowy darowizny prawo własności nieruchomości niezabudowanej składającej się z działki nr (…) i działki nr (…) oraz nieruchomości zabudowanej stanowiącej działkę nr (…).

Nieruchomości zostały nabyte od Pani ojca, który przez kilkadziesiąt lat prowadził działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług najmu i usług dzierżawy. Przed zawarciem umowy darowizny nie prowadziła Pani działalności gospodarczej. W wyniku zawarcia Umowy darowizny zgodnie z treścią art. 678 § 1 Kodeksu cywilnego wstąpiła Pani w prawa odpowiednio wynajmującej i wydzierżawiającej Nieruchomości. W celu kontynuowania dotychczasowego modelu wykorzystywania Nieruchomości w dniu (…) r. zawarła Pani umowę użyczenia Nieruchomości, na mocy której oddała Pani Nieruchomości Darczyńcy (ojcu Wnioskodawczyni) do bezpłatnego używania.

W dniu (…) r. Wojewoda (…) wydał decyzję, w której zezwolił na realizację inwestycję drogowej pn. „…”. Część Nieruchomości została objęta Decyzją ZRID i przeznaczona na realizację ww. Inwestycji.  Wojewoda wydał decyzję o ustaleniu odszkodowania dla Wnioskodawczyni za przejęcie części Nieruchomości 1. Odszkodowanie zostanie wypłacone przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, niemniej na moment złożenia wniosku odszkodowanie w zakresie Nieruchomości nr 1 nie zostało wypłacone, natomiast w stosunku do Nieruchomości nr 2 postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania było w toku.

Pani wątpliwości dotyczą tego czy, przejęcie części nieruchomości na podstawie decyzji ZRID za odszkodowaniem będzie podlegało opodatkowania podatkiem VAT.

W przedmiotowej sprawie należy ustalić, czy w odniesieniu do czynności przymusowego przeniesienia własności części Nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w trybie wywłaszczenia za odszkodowaniem, będzie Pani spełniać przesłanki do uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług, w zakresie ww. czynności. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

W analizowanej sprawie fakt wykorzystywania przez kilkadziesiąt lat przedmiotowych Nieruchomości (przez Pani ojca) do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług najmu i usług dzierżawy oraz fakt, że po nabyciu przez Panią ww. Nieruchomości, których część jest przedmiotem dostawy (wywłaszczenia) w dalszym ciągu były i są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, ma znaczenie dla opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy części ww. Nieruchomości.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – majątek prywatny to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto ze wskazanego orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Natomiast w okolicznościach niniejszej sprawy nabyte przez Panią Nieruchomości w formie darowizny nie wskazują na prywatny cel ich nabycia. Przedmiotowe mienie – jak wynika z opisu sprawy nie było i nie jest wykorzystywane dla zaspokojenia Pani potrzeb własnych. Wręcz przeciwnie przedmiotowe Nieruchomości są wykorzystywane gospodarczo, tym samym nie stanowią Pani majątku prywatnego, o którym mowa w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE. W związku z powyższym w okolicznościach tej sprawy uznać należy, że przejęcie części Nieruchomości na podstawie Decyzji ZRID za odszkodowaniem – wbrew Pani twierdzeniu - nie nastąpi w ramach zarządu Pani majątkiem prywatnym.

Biorąc zatem pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy należy wskazać, że przejęcie części Nieruchomości, za odszkodowaniem, będzie stanowiło dostawą towarów dokonaną przez Panią jako działającą w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

W konsekwencji, dostawa części ww. Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

W związku z powyższym oceniając Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno–skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.