Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.217.2026.1.KT

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia czy jest Pan podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wniosek dotyczy transakcji których stroną był Wnioskodawca w latach 2023-2024. Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą od 1 kwietnia 2008 r. jednoosobową działalność gospodarczą (JDG) pod firmą X, posiadającą wykształcenie wyższe budowlane oraz wieloletnie doświadczenie zawodowe w branży.

W marcu 2019 r. Wnioskodawca dokonał restrukturyzacji, powołując do życia spółkę z o.o. (jako jedyny udziałowiec i Prezes Zarządu) oraz spółkę komandytową (dalej: „Spółka”), w której spółka z o.o. pełni rolę komplementariusza. W ramach restrukturyzacji składniki majątku trwałego oraz pracownicy zostali przeniesieni do Spółki komandytowej. Wnioskodawca podjął decyzję o utrzymaniu JDG, aby oddzielić funkcje zarządcze w Spółce od osobistego świadczenia specjalistycznych usług nadzoru inżynierskiego i koordynacji podwykonawców.

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą w latach 2023-2024 działalność gospodarczą pod firmą: X, podlegającą wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz podlegającą na terytorium Rzeczypospolitej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT zarejestrowanym w Polsce. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy zgodnie z PKD (41.20.Z) w 2023 i 2024 roku były Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Wnioskodawca uzyskiwany przychód poddał opodatkowaniu w wysokości 19% liniowego podatku PIT. Wnioskodawca założył spółkę Y sp. z o.o. została przez niego utworzona w styczniu 2019 roku. Wnioskodawca został jej jedynym udziałowcem i Prezesem Zarządu. Y sp. z o.o. sp. k. (spółka komandytowa) została zawiązana w marcu 2019 roku. Dokładna data jej rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym to 22 marca 2019 roku. Wnioskodawca przeniósł cały majątek z JDG na rzecz Spółki, tak samo jak dokonano przeniesienia pracowników, którzy byli zatrudnieni w JDG.

Spółka Wnioskodawcy pozyskiwała inwestycje od Generalnych Wykonawców, następnie spółka Wnioskodawcy zawierała umowę z Wnioskodawcą w ramach prowadzonej JDG na wykonywanie robót budowlanych na rzecz Generalnego Wykonawcy, a Wnioskodawca wykonywał te pracę przy pomocy innych podwykonawców. Generalnym Wykonawcą był podmiot niepowiązany kapitałowo, osobowo, ani organizacyjnie ze spółką założoną przez Wnioskodawcę oraz z samym Wnioskodawcą prowadzącym JDG. Wnioskodawca poszukiwał podwykonawców, rozliczał poszczególnych wykonawców oraz poszczególne etapy robót budowlanych.

Generalny Wykonawca zawierał umowę na podwykonawstwo ze Spółką Wnioskodawcy, Spółka Wnioskodawcy z Wnioskodawcą (prowadzącym JDG), a Wnioskodawca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą przeprowadził cały proces budowlany przy pomocy dalszych podwykonawców.

Konieczność założenia spółki pojawiła się z uwagi na fakt, że zdecydowana większość Generalnych Wykonawców nie chciała współpracować z przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarcza w formie Jednoosobowej Działalności Gospodarczej. Zdecydowanie bardziej preferowaną i dobrze postrzeganą przez Generalnych Wykonawców jak i Inwestorów formą prowadzenia przedsiębiorstwa są przedsiębiorstwa prowadzone w formie spółek.

W rozmowach z Generalnymi Wykonawcami często słychać było głosy, że pomysł na realizację inwestycji przez Wnioskodawcę oraz forma i sposób przeprowadzenia całego procesu wydaje się kusząca i optymalna kosztowo oraz organizacyjnie, jednak z uwagi na odbiór społeczny potencjalnych klientów inwestora (w przypadku budowy mieszkań) oraz renomę inwestora, jak i Generalnego Wykonawcy nie mogą pozwolić oni sobie na to, żeby przenieść możliwość budowy określonej inwestycji na rzecz osoby prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą, dlatego Wnioskodawca w latach 2023-2024 korzystał z przedstawionego modelu biznesowego, poprzez dodanie ogniwa pośredniczącego w zawarciu umowy pomiędzy Generalnym Wykonawcą, a Wnioskodawcą w postaci spółki prawa handlowego założonej przez Wnioskodawcę.

Wnioskodawca w relacjach z podwykonawcami czasami występował jako prezes zarządu założonej spółki z o.o. (komplementariusza spółki komandytowej), czasami jako osoba prowadząca Jednoosobową działalność gospodarczą. Wnioskodawca celem redukcji kosztów oraz chęci pomyłek posługiwał się jednym numerem telefonu zarówno kontaktując się jako prezes zarządu spółki z o.o. jak i jako osoba wykonująca jednoosobową działalność gospodarczą. Również do kontaktu z kontrahentami używano jednego adresu e-mail.

Spółka z o.o. założona przez Wnioskodawcę oraz Jednoosobowa działalność gospodarcza prowadzona przez Wnioskodawcę posiadały ten sam adres siedziby. Poniższy schemat obrazuje zasadę działania i wystawiania faktur w ramach rozważanej zmiany modelu biznesowego przez Wnioskodawcę.

PODWYKONAWCY(DALSI) - WNIOSKODAWCA(PODWYKONAWCA)  - SPÓŁKA ZAŁOŻONA PRZEZ WNIOSKODAWCĘ - GENERALNY WYKONAWCA- INWESTOR

Założenia modelu biznesowego były następujące, Wnioskodawca prowadząc działalność gospodarczą, której celem było przeprowadzenie całego procesu budowlanego (wykonywanie robót budowlanych), tak aby dostarczyć poprzez spółkę założoną przez Wnioskodawcę Generalnemu Wykonawcy gotową usługę w postaci postawienia budowli w stanie surowym, Wnioskodawca:

1.    nie zatrudniał żadnych pracowników,

2.    nie posiadał żadnych pojazdów,

3.    nie posiadał/wynajmował nieruchomości,

4.    nie posiadał środków trwałych maszyn i urządzeń do wykonywania usług budowlanych,

5.    posiadał zewnętrzną księgowość,

6.    nie brał udziału w przetargach na wykonanie usług budowlanych,

7.    JDG nie przekazywało protokolarnie terenu budowy podwykonawcom, to spółka sp.k. odbierała protokolarnie teren budowy od inwestorów,

8.    JDG nie przekazywało do sp. z o.o. protokołów odbioru robót od podwykonawców,

9.    w ramach prowadzonego przedsięwzięcia dokonywał pozyskiwania podwykonawców, celem realizacji zleconej usługi budowalnej przez Generalnego Wykonawcę spółce założonej przez Wnioskodawcę,

10. dokonywał rozliczeń przeprowadzonych prac przez podwykonawców,

11. w zależności od umowy zawieranej z Generalnym Wykonawcą przez Spółkę założoną przez Wnioskodawcę, Wnioskodawca zobowiązany był na niektórych inwestycjach:

a)    dokonywać zakupu materiałów budowlanych (drewno, beton, izolacja, zbrojenia, styropianu itd.) niezbędnych do przeprowadzenia inwestycji,

12. zlecał naprawy wad, które występowały przy realizacji inwestycji,

13. rozliczał zatrudnionych podwykonawców, następnie wystawiał fakturę z marżą na poziomie 2-15% do spółko z o.o. założonej przez Wnioskodawcę, a następnie spółka ta wystawiała faktury na Generalnego Wykonawcę, który to później rozliczył z inwestorem lub bezpośrednio na Inwestora,

14. nie zgłaszał się do Generalnego Wykonawcy jako podwykonawca oraz nie zgłaszał pozostałych podwykonawców działających na zlecenie Wnioskodawcy, choć to oni wykonywali prace fizyczne na inwestycji, u Generalnego Wykonawcy jako podwykonawca widniała Spółka komandytowa założona przez Wnioskodawcę, Sp. k.,

15. wystawiał faktury częściowe oraz końcowe, na podstawie zaawansowania robót budowlanych, na rzecz spółki z o.o. założonej przez Wnioskodawcę,

16. otrzymywał faktury od podwykonawców, których niejako rękoma wykonywał przyjęte na siebie zlecenie,

17. swoich podwykonawców oraz Generalnych Wykonawców weryfikował przez „białą listę podatników” oraz sprawdzał ich w rejestrze VAT,

18. firma posiadała żadnych środków trwałych, magazynów stałych (jedynie magazyny przy budowach wynajmowane od firm zewnętrznych – kontenery), w zależności od potrzeb na danej inwestycji,

19. nie brał udziału w przetargach na usługi budowlane, sprowadzając swoją działalność do świadczenia usług podwykonawczych przy użyciu innych podwykonawców, na rzecz założonej Spółki komandytowej przez Wnioskodawcę, która to spółka pozyskiwała zlecenia od Generalnych Wykonawców.

W umowie zawartej na podwykonawstwo ze Spółką z o.o. założoną przez Wnioskodawcę a Spółka z Generalnym Wykonawcą zawarła takie elementy jak w każdej innej umowie o roboty budowlane tj. m.in.: zakres prac do wykonania, termin realizacji, wynagrodzenie, zasady płatności, obowiązki zamawiającego i wykonawcy, zasady odbioru robót, zasady gwarancji, zasady korzystania z dalszego podwykonawstwa, sposób realizacji zamówienia, kary umowne, warunki ew. odstąpienia od umowy, postanowienia końcowe. Wnioskodawca nie zawierał innych umów z Generalnym Wykonawcą niż umowa o podwykonawstwo.

Wynagrodzenie uzyskiwane w ramach umowy stanowiło przychód o którym mowa w art. 14 ustawy o PIT. Wnioskodawca miał wpływ na wysokość przychodów w działalności ponieważ zawierał umowy ze spółką komandytową założoną przez Wnioskodawcę, a następnie negocjował wynagrodzenia u podwykonawców. Dochód Wnioskodawcy stanowił różnicę pomiędzy przychodem z wykonanego kontraktu ze Spółką założoną przez Wnioskodawcę, a kosztami poniesionymi tytułem zatrudnienia podwykonawców, realizacji nadzoru oraz rozliczenia prac. Wynagrodzenie ustalone ze spółką założoną przez Wnioskodawcę było wynagrodzeniem ryczałtowym za wykonaną usługę, dlatego Wnioskodawca ponosił ryzyko gospodarcze realizacji robót budowlanych zleconych przez Spółkę założoną przez Wnioskodawcę Wnioskodawca nie korzystał ze sprzętu spółki założonej przez Wnioskodawcę, sprzętu Generalnego Wykonawcy, ani ze sprzętu podwykonawcy.

Wnioskodawca zlecał wykonywanie robót budowlanych dalszym podwykonawcom, którzy to wykonawcy otrzymywali płatności w związku z dokonanym obmiarem robót. Wnioskodawca w ramach umów na podwykonawstwo nie składał oświadczeń, ani nie wyrażał woli w imieniu i na rzecz Generalnego Wykonawcy, czy Spółki założonej przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca składał oświadczenia we własnym imieniu jako przedsiębiorca prowadzący JDG.

Wnioskodawca kalkulował i negocjował wynagrodzenia za roboty budowlane wliczając cenę materiałów niezbędnych do wykonania usługi, jednak w założeniu sam tych materiałów nie nabywał, Wnioskodawca korzystał z dalszych podwykonawców i to podpisując z nimi umowy zobowiązany był do wykonania poszczególnych elementów umowy głównej zawartej ze Spółką komandytową założoną przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca wystawiając faktury za wykonaną usługę wystawiał jedną fakturę lub wiele faktur w zależności od zawartej umowy o podwykonawstwo. Wnioskodawca zawierał umowy, które umożliwiały mu wystawianie faktur częściowych za roboty budowlane w zależności od postępu zaawansowania prac budowlanych ponieważ taka forma umożliwiała Wnioskodawcy szybsze i płynniejsze rozliczanie się z podwykonawcami, których Wnioskodawca zatrudniał celem realizacji umowy ze Spółką założoną przez Wnioskodawcę, którą to spółkę wiązała umowa z Generalnym Wykonawcą.

Model współpracy i łańcuch transakcji.

Model operacyjny opierał się na trójstronnej strukturze realizacji inwestycji:

a)    Inwestorzy zewnętrzni: (m.in. deweloperzy) zawierał umowy ze Spółką komandytową, która pełni rolę podwykonawcy Generalnego Wykonawcy,

b)    Spółka komandytowa (Generalny Wykonawca): Odpowiadał za kontakty formalne z inwestorami, dostarczanie kluczowych materiałów (beton, stal, cegła) oraz ciężkiego sprzętu (żurawie, szalunki stanowiące jej środek trwały),

c)    Wnioskodawca (JDG – Podwykonawca): Świadczył usługi na rzecz Spółki komandytowej na podstawie Ramowej Umowy Współpracy z dnia 1 października 2020 r.,

d)    Dalsi Podwykonawcy: Wnioskodawca w ramach JDG angażował wyspecjalizowane firmy trzecie (np. ....) do wykonania konkretnych prac żelbetowych, ciesielskich i zbrojarskich.

Zakres czynności wykonywanych osobiście przez Wnioskodawcę (JDG).

Wnioskodawca w ramach swojej działalności (JDG) wykonywał szereg merytorycznych czynności operacyjnych, które nie pokrywały się z obowiązkami zarządczymi w Spółce:

• Pozyskiwanie zasobów ludzkich: Osobisty dobór i weryfikacja podwykonawców posiadających odpowiednie kadry do realizacji etapów budowy,
• Nadzór techniczny i operacyjny: Obecność na budowach 3–4 razy w tygodniu (m.in. inwestycje …, …, …) w celu kontroli postępu prac,
• Koordynacja i BHP: Odpowiedzialność za zabezpieczenie terenu budowy, stref niebezpiecznych oraz koordynację prac różnych zespołów podwykonawczych w celu dotrzymania harmonogramów,
• Inżynierskie rozliczenia powykonawcze: Osobiste dokonywanie obmiarów prac wykonanych przez dalszych podwykonawców, które stanowią podstawę do wystawienia faktur,
• Zarządzanie jakością: Weryfikacja poprawności wykonania elementów żelbetowych i zlecanie napraw ewentualnych wad.

Zasady dokumentowania i rozliczeń finansowych:

•   System fakturowania: Dalsi podwykonawcy wystawiali faktury na JDG Wnioskodawcy. Następnie Wnioskodawca wystawiał faktury na Spółkę komandytową, doliczając marżę w wysokości od 2% do 15%,
• Obieg dokumentów: Rozliczenia odbywały się w oparciu o miesięczne zestawienia w formie elektronicznej (pliki), zawierające obmiary i stopień zaawansowania prac, akceptowane przez strony,
• Metoda płatności: Wszystkie transakcje realizowane były z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności (split payment),
• Logistyka: JDG korzystała z zaplecza budowy (kontenery socjalne, biurowe) zapewnianego przez podmioty zewnętrzne lub Spółkę komandytową, co było uwzględnione w kalkulacji wynagrodzenia.

Wnioskodawca wskazuje, że utrzymanie JDG pozwalało na:

• Precyzyjne rozdzielenie odpowiedzialności cywilnoprawnej i zawodowej (inżynierskiej),
• Efektywne wykorzystanie posiadanych od lat kontaktów biznesowych, gdzie kontrahenci utożsamiają markę osobistą Wnioskodawcy z gwarancją jakości.

Pytanie

Czy w takim modelu biznesowym, Wnioskodawca postrzegany jest jako Podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT?

Pana stanowisko w sprawie

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przyjętym modelu biznesowym był on Podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT tj. osobą fizyczną, wykonującą samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Wnioskodawca podejmował szereg czynności niezbędnych do uzyskania przychodu pozwalającego prowadzić jego działalność gospodarczą w zakresie podwykonawstwa m.in. polegających na: zebraniu podwykonawców zdolnych do wykonania prac budowlanych, które wykonywał na podstawie umowy zawartej ze Spółką założoną przez Wnioskodawcę, a pozyskanych przez tę spółkę od Generalnego Wykonawcy, powierzeniu podwykonawcom określonego zakresu prac do wykonania, nadzór nad pracami, odbiór oraz rozliczenie częściowe oraz końcowe wykonanych robót budowlanych przez podwykonawców, sprzedaż tak przygotowanej usługi na rzecz Spółki założonej przez Wnioskodawcę, która to później sprzedawała taką usługę na rzecz Generalnego Wykonawcy lub inwestora, a całość podjętych działań prowadziła do powstania przychodu oraz ciągu wystawionych faktur zobrazowanych w opisie stanu faktycznego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie informuję, że interpretacja została oparta na przepisach obowiązujących w latach 2023-2024, bowiem jak Pan wskazał we wniosku, dotyczy on transakcji których stroną był Pan w latach 2023-2024

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. 2022 r. poz. 931 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

W świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:

Należy zaznaczyć, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Przez świadczenie należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie, powstrzymanie się od działania (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy o VAT. Należy jednak zaznaczyć, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

Zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Art. 8 ust. 2a ustawy o VAT stanowi, że:

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT lub świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:

Wyjaśnienie pojęcia samodzielnie prowadzonej działalności gospodarczej znajduje się w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT, który stanowi, że:

Przywołany przepis art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT jest wynikiem dostosowania prawodawstwa krajowego do prawodawstwa wspólnotowego – art. 10 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”.

Zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 1 Dyrektywy:

Natomiast art. 10 Dyrektywy stanowi, że:

A zatem, wyłączone z opodatkowania są czynności, których prawodawca, zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT, nie uznaje za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, pod warunkiem, że podmioty uzyskujące te przychody związane są ze zlecającym ich wykonanie więzami tworzącymi stosunek prawny co do warunków ich wykonania, wynagrodzenia oraz odpowiedzialności zlecającego za wykonanie tych czynności. Odpowiedzialność zlecającego wykonanie tych czynności, to odpowiedzialność wobec osób trzecich.

Przedmiotowe zagadnienie było również przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenia w sprawie C-202/90 Ayuntamiento de Sevilla przeciwko Recaudadores de Tributos de las Zonas primera y segunda, C-235/85 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów). TSUE w ww. orzeczeniach wskazał, że za samodzielną nie będzie mogła być uznana działalność gospodarcza, która wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu, na rzecz którego jest prowadzona, nie powoduje żadnego ryzyka ekonomicznego po stronie usługodawcy, a nadto nie powoduje odpowiedzialności usługodawcy wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością. Zatem wyłączone z opodatkowania VAT są stosunki, które pod względem warunków wykonywania czynności, wynagrodzenia oraz odpowiedzialności zlecającego tożsame są ze stosunkiem pracy. Chodzi tutaj w szczególności o element podporządkowania zlecającemu, który jest charakterystyczny dla stosunku pracy.

Uznanie czynności usługowych za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT sprowadza się przede wszystkim do spełnienia wymogu samodzielności (niezależności) przy realizacji tych czynności.

Przy czym z przywołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 3 ustawy o VAT wynika, że warunkiem dla uznania, że określone czynności wykonywane przez osobę fizyczną nie stanowią samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej i tym samym pozostają poza regulacjami ustawy o podatku od towarów i usług, jest uznanie przychodów osiąganych z tytułu wykonywanych czynności za przychody wymienione w art. 12 ust. 1-6 (przychody z wykonywanej pracy) lub w art. 13 pkt 2-9 (przychody z działalności wykonywanej osobiście) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.).

Art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

W pierwszej kolejności zauważam, że Pana wątpliwości – jak Pan wskazał – dotyczą transakcji których stroną był Pan w latach 2023-2024.

W marcu 2019 r. dokonał Pan restrukturyzacji, powołując do życia spółkę z o.o. (jako jedyny udziałowiec i Prezes Zarządu) oraz spółkę komandytową (dalej: „Spółka”), w której spółka z o.o. pełni rolę komplementariusza. W ramach restrukturyzacji składniki majątku trwałego oraz pracownicy zostali przeniesieni do Spółki komandytowej. Podjął Pan decyzję o utrzymaniu JDG, aby oddzielić funkcje zarządcze w Spółce od osobistego świadczenia specjalistycznych usług nadzoru inżynierskiego i koordynacji podwykonawców.

Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą w latach 2023-2024 działalność gospodarczą pod firmą: X, podlegającą wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz podlegającą na terytorium Rzeczypospolitej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Jest Pan czynnym podatnikiem VAT zarejestrowanym w Polsce.

Głównym przedmiotem Pana działalności zgodnie z PKD (41.20.Z) w 2023 i 2024 roku były Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych.

Pana Spółka pozyskiwała inwestycje od Generalnych Wykonawców, następnie Pana Spółka zawierała umowę z Panem w ramach prowadzonej JDG na wykonywanie robót budowlanych na rzecz Generalnego Wykonawcy, a Pan wykonywał te pracę przy pomocy innych podwykonawców. Generalnym Wykonawcą był podmiot niepowiązany kapitałowo, osobowo, ani organizacyjnie ze spółką założoną przez Pana oraz z Panem prowadzącym JDG. Pan poszukiwał podwykonawców, rozliczał poszczególnych wykonawców oraz poszczególne etapy robót budowlanych.

Generalny Wykonawca zawierał umowę na podwykonawstwo z Pana Spółką, Pana Spółka z Panem (prowadzącym JDG), a Pan przeprowadził cały proces budowlany przy pomocy dalszych podwykonawców.

Pan prowadząc działalność gospodarczą, której celem było przeprowadzenie całego procesu budowlanego (wykonywanie robót budowlanych), tak aby dostarczyć poprzez Spółkę założoną przez Pana Generalnemu Wykonawcy gotową usługę w postaci postawienia budowli w stanie surowym.

W umowie zawartej na podwykonawstwo ze Spółką z o.o. założoną przez Pana a Spółka z Generalnym Wykonawcą zawarła takie elementy jak w każdej innej umowie o roboty budowlane tj. m.in.: zakres prac do wykonania, termin realizacji, wynagrodzenie, zasady płatności, obowiązki zamawiającego i wykonawcy, zasady odbioru robót, zasady gwarancji, zasady korzystania z dalszego podwykonawstwa, sposób realizacji zamówienia, kary umowne, warunki ew. odstąpienia od umowy, postanowienia końcowe. Nie zawierał Pan innych umów z Generalnym Wykonawcą niż umowa o podwykonawstwo.

Wystawiał Pan fakturę z marżą na poziomie 2-15% do spółki z o.o. założonej przez Pana, a następnie Spółka ta wystawiała faktury na Generalnego Wykonawcę, który to później rozliczył z inwestorem lub bezpośrednio na Inwestora.

Wynagrodzenie uzyskiwane w ramach umowy stanowiło przychód, o którym mowa w art. 14 ustawy o PIT. Miał Pan wpływ na wysokość przychodów w działalności, ponieważ zawierał umowy ze spółką komandytową założoną przez Pana, a następnie negocjował wynagrodzenia u podwykonawców. Dochód Pana stanowił różnicę pomiędzy przychodem z wykonanego kontraktu ze Spółką założoną przez Pana, a kosztami poniesionymi tytułem zatrudnienia podwykonawców, realizacji nadzoru oraz rozliczenia prac. Wynagrodzenie ustalone ze spółką założoną przez Pana było wynagrodzeniem ryczałtowym za wykonaną usługę, dlatego Pan ponosił ryzyko gospodarcze realizacji robót budowlanych zleconych przez Spółkę założoną przez Pana. Pan nie korzystał ze sprzętu spółki założonej przez Pana, sprzętu Generalnego Wykonawcy, ani ze sprzętu podwykonawcy.

Z pozostałych okoliczności sprawy nie wynika, że wynagrodzenie, które Pan otrzymywał od spółki, którą Pan założył, za wykonywanie czynności stanowiło przychód, o którym mowa w przepisach:

• art. 12 ust. 1-6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro wynagrodzenie otrzymywane za wykonywanie czynności nie stanowiło przychodu, o którym mowa w przepisach art. 12 ust. 1-6 i art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to nie będzie spełniony warunek, o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT. Tym samym świadczenie opisanych usług nie będzie się mieściło w dyspozycji ww. przepisu.

Pan w ramach JDG wykonywał szereg merytorycznych czynności operacyjnych, które nie pokrywały się z obowiązkami zarządczymi w Spółce:

• Pozyskiwanie zasobów ludzkich: Osobisty dobór i weryfikacja podwykonawców posiadających odpowiednie kadry do realizacji etapów budowy,
• Nadzór techniczny i operacyjny: Obecność na budowach 3–4 razy w tygodniu w celu kontroli postępu prac,
• Koordynacja i BHP: Odpowiedzialność za zabezpieczenie terenu budowy, stref niebezpiecznych oraz koordynację prac różnych zespołów podwykonawczych w celu dotrzymania harmonogramów,
• Inżynierskie rozliczenia powykonawcze: Osobiste dokonywanie obmiarów prac wykonanych przez dalszych podwykonawców, które stanowią podstawę do wystawienia faktur,
• Zarządzanie jakością: Weryfikacja poprawności wykonania elementów żelbetowych i zlecanie napraw ewentualnych wad.

Czynności, które Pan świadczył w latach 2023-2024 dla spółki, polegały na wykonywaniu robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych zlecanych przez tę spółkę. Przy czym prace na Pana rzecz, jako prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą wykonywali fizycznie zatrudnieni podwykonawcy. Pan w ramach JDG angażował wyspecjalizowane firmy trzecie do wykonania konkretnych prac żelbetowych, ciesielskich i zbrojarskich, jak również nadzorował oraz rozliczał ich prace. Następnie sprzedawał Pan tak przygotowane usługi na rzecz spółki założonej przez Pana.

Zauważenia wymaga, że Pan działał jako odrębny podmiot gospodarczy, a nie jako organ lub część struktury Spółki, wykonując czynności we własnym imieniu i na własny rachunek. To Pan ponosił ryzyko ekonomiczne przedsięwzięcia, gdyż Pana dochód stanowił różnicę miedzy wynagrodzeniem uzyskanym od Spółki a kosztami poniesionymi na rzecz podwykonawców.

Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT. Tym samym w analizowanym przypadku Pan, jako prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, powinien być uznany za podmiot świadczący usługi.

Odnośnie odpłatności za ww. świadczenia należy zauważyć, że ustawa o VAT nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą.

Tym samym otrzymane wynagrodzenie stanowiło zapłatę za konkretną usługę, którą w niniejszej sprawie było świadczenie usług w zakresie wykonywania robót budowlanych oraz ich rozliczania, które są zlecane przez Spółkę.

Z analizy sprawy wynika, że w opisanym modelu biznesowym nabywał Pan świadczenia od podwykonawców. Następnie Pan te usługi odsprzedawał w myśl art. 8 ust. 2a ustawy o VAT.

W omawianej sprawie czynności polegające na świadczeniu wykonywania robót budowlanych oraz ich rozliczania w zamian za wynagrodzenie mają charakter odpłatny, zatem te świadczenia wypełniają wskazaną przesłankę uznania tych czynności za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

W konsekwencji uznać należy, że czynności wykonywania robót budowlanych oraz ich rozliczania w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, która uczestniczyła w modelu biznesowym przedstawionym w opisie sprawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Wobec powyższego Pana z tego tytułu uznać należy za podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Tym samym Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),

albo

• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:/KIS/wnioski albo/KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.