Ustalenie czy z tytułu realizowania zadań publicznych województwa Spółka działa jako podatnik podatku od towarów i usług, a otrzymana rekompensata (w części obejmującej tzw. Rozsądny zysk lub w całości) z tytułu ww. czynności powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
Spółka z o.o., której jedynym udziałowcem jest Województwo, wykonuje wyłącznie zadania publiczne na podstawie umowy powierzenia. Otrzymuje rekompensatę pokrywającą koszty oraz tzw. Rozsądny zysk, który jest elementem kalkulacji rekompensaty. Spółka nie prowadzi działalności komercyjnej, a jej…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
6 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia czy z tytułu realizowania zadań publicznych województwa Spółka działa jako podatnik podatku od towarów i usług, a otrzymana rekompensata (w części obejmującej tzw. Rozsądny zysk lub w całości) z tytułu ww. czynności powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Uzupełnili go Państwo pismem z 16 kwietnia 2026 r. (wpływ 16 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
STAN FAKTYCZNY NR 1 (ZAISTNIAŁY STAN FAKTYCZNY):
... sp. z o.o. (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) jest jednoosobową spółką z ograniczoną odpowiedzialnością utworzoną przez Województwo ... na podstawie art. 151 i nast. Kodeksu spółek handlowych oraz art. 13 ust. 1a i ust. 2 ustawy o samorządzie województwa.
Jedynym udziałowcem Spółki jest Województwo ... (dalej: Województwo).
Spółka została powołana uchwałą Sejmiku Województwa w celu wykonywania zadań własnych Województwa ..., w szczególności zarządzania zwrotnymi środkami finansowymi pochodzącymi z regionalnych programów operacyjnych (RPO). Spółka realizuje wyłącznie zadania publiczne służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb społeczności regionu – nie prowadzi innej działalności komercyjnej. Zgodnie z § 7 umowy Spółki, celem działalności Spółki jest wspieranie rozwoju Województwa, m.in.: zarządzanie zwrotnymi instrumentami finansowymi, ułatwianie dostępu do finansowania przedsięwzięć rozwojowych, pozyskiwanie i łączenie środków publicznych i prywatnych, likwidowanie barier finansowych (np. poprzez udzielanie pożyczek), wspieranie przedsiębiorczości (zwłaszcza w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw – MŚP) oraz inne działania prorozwojowe i proinnowacyjne zgodne ze strategią rozwoju regionu (np. promocja regionu, rozbudowa infrastruktury, współpraca nauki i biznesu). Spółka nie działa dla zysku – jej misją jest legalne i gospodarne zarządzanie środkami publicznymi w celu osiągnięcia jak najlepszych efektów rozwojowych, zgodnie z potrzebami województwa.
Województwo ... zawarło w dniu … r. umowę powierzenia zadań ze Spółką (dalej: Umowa Powierzenia Zadań). Na mocy tej umowy Województwo (jako Powierzający) powierzyło Spółce (jako Wykonawcy, będącemu podmiotem wewnętrznym Województwa) realizację zadań własnych Województwa z zakresu zarządzania środkami finansowymi.
Przedmiotem Umowy powierzenia jest wykonywanie zadań publicznych w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb regionu – w szczególności zarządzanie środkami finansowymi pochodzącymi z Regionalnego Programu Operacyjnego ... 2020. Umowa Powierzenia Zadań doprecyzowuje zakres powierzonych zadań publicznych oraz zasady świadczenia usług publicznych przez Spółkę w interesie ogółu społeczności, a także określa zasady kalkulacji i rozliczania rekompensaty należnej Spółce za realizację tych zadań.
Zasady finansowania (rekompensata):
W okresie obowiązywania Umowy Powierzenia Zadań Spółka ponosi koszty związane z jej realizacją, które są zwracane przez powierzającego (Województwo) w formie rekompensaty na podstawie wystawionej przez Spółkę faktury zatwierdzonej przez Województwo.
Rekompensata jest wypłacana periodycznie (za okresy rozliczeniowe) na podstawie raportów Spółki z poniesionych kosztów. Kwota rekompensaty pokrywa jedynie rzeczywiście poniesione, udokumentowane koszty działalności Spółki w danym okresie (koszty realizacji zadania), poniesione na realizację powierzonego zadania i zaakceptowane przez powierzającego.
W kalkulacji kosztów Wykonawcy podlegających Rekompensacie powinny zostać uwzględnione wszystkie koszty związane z realizacją powierzonych zadań zgodnych z Umową, zarówno koszty stałe jak i zmienne. Koszty nieudokumentowane, niezapłacone bądź niezwiązane z realizacją powierzonych zadań nie mogą stanowić podstawy do rozliczenia poniesionych przez Wykonawcę kosztów.
Wszelkie przychody osiągnięte z tytułu realizacji Umowy zwracane będą w całości na rachunki bankowe funduszu, o których mowa w § 4 ust. 1 ww. Umowy, i nie będą stanowić przychodów Wykonawcy.
Sposób kalkulacji rekompensaty został opracowany zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi rekompensat za usługi publiczne (Decyzja Komisji 2011/21/UE z 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 TFUE do pomocy państwa w formie rekompensaty za usługi publiczne).
Podsumowując, Spółka nie działa jak typowy przedsiębiorca – nie dąży do zysku, lecz realizuje zadania powierzone przez organ władzy publicznej. Jej funkcjonowanie jest całkowicie finansowane przez Województwo w formie wyrównania kosztów (rekompensaty), pod ścisłą kontrolą organu założycielskiego.
Dla powyższego stanu faktycznego Spółka uzyskała już interpretację indywidualną prawa podatkowego – z dnia 12 grudnia 2025 r. znak sprawy 0112-KDIL1-2.4012.594.2025.1.MR – jednakże interpretacja ta nie wyczerpała wszystkich zagadnień podatkowych na których zależy Wnioskodawcy, a mianowicie kwestii rozliczania tzw. Rozsądnego zysku.
Niezależnie od ww. rekompensaty, Spółka wystawia także fakturę na Województwo, w której rozlicza tzw. „Rozsądny zysk”. Zysk ten nie służy wzbogaceniu Spółki w sensie komercyjnym, lecz ma na celu zachowanie płynności finansowej Spółki i umożliwienie Spółce samofinansowania inwestycji niezbędnych do realizacji zadań publicznych.
Dokumentowanie zysku:
W praktyce gospodarczej Spółki, kwota odpowiadająca kosztom operacyjnym jest wypłacana jako rekompensata (często uznawana za niepodlegającą VAT lub zwolnioną).
Natomiast kwota wyliczona jako „Rozsądny zysk” jest dokumentowana fakturą VAT wystawianą na Województwo, co budzi wątpliwość w zakresie zasadności naliczania podatku należnego.
Podkreślenia wymaga w tym miejscu fakt, że „Rozsądny zysk” w opisywanym przypadku jest integralnym i nierozerwalnym elementem kalkulacji rekompensaty. Rozdzielenie go na osobny dokument księgowy (fakturę) jest jedynie techniką rozliczeniową, która nie zmienia charakteru prawnego środków. Środki te nadal stanowią zwrot kosztów kapitału niezbędnego do realizacji zadania publicznego, a nie zapłatę za odrębną, dobrowolną usługę komercyjną.
Mając na uwadze powyższe Wnioskodawcy zależy na informacji, czy w opisanym stanie faktycznym, uwzględnienie w kalkulacji rekompensaty wypłacanej Spółce przez Województwo tzw. Rozsądnego zysku (zgodnie z Decyzją Komisji 2011/21/UE) spowoduje, że Spółka powinna zostać uznana za podatnika podatku od towarów i usług (VAT) z tytułu realizowanych zadań publicznych, a otrzymywana rekompensata (w części obejmującej ten zysk lub w całości) powinna podlegać opodatkowaniu tym podatkiem?
STAN FAKTYCZNY NR 2 (ZDARZENIE PRZYSZŁE):
Wnioskodawca opisany w stanie faktycznym nr 1 (również, jako Spółka Przejmowana) planuje połączenie z drugą spółką (Spółką Przejmującą), która również jest spółką, której jedynym akcjonariuszem jest Województwo .... Zatem zarówno Wnioskodawca, jak i Spółka Przejmująca są spółkami córkami Województwa ...go.
1. Wprowadzenie i cel połączenia
Głównym i nadrzędnym celem tej transakcji jest osiągnięcie synergii kosztów działalności. Oznacza to, że poprzez integrację operacji, zasobów i struktur obu podmiotów, oczekuje się znaczącego obniżenia kosztów operacyjnych, administracyjnych oraz optymalizacji procesów biznesowych.
Połączenie ma na celu nie tylko redukcję wydatków, ale również zwiększenie efektywności operacyjnej, co w dłuższej perspektywie przyczyni się do wzmocnienia pozycji rynkowej oraz poprawy rentowności połączonego podmiotu.
2. Podstawa Prawna i Proces Decyzyjny
Decyzja o połączeniu spółek została podjęta na podstawie uchwały Zarządu Województwa ... nr .... z dnia 4 listopada 2025 r. (jedynego udziałowca i akcjonariusza łączących się spółek). Proces połączenia zostanie przeprowadzony zgodnie z przepisami Kodeksu Spółek Handlowych (ustawa z dnia 15 września 2000 r., Dz.U. 2000 nr 94 poz. 1037 z późn. zm.), w szczególności art. 491 i następnych, regulujących łączenie się spółek kapitałowych. Wyżej opisana uchwała stanowi formalną podstawę do rozpoczęcia i kontynuowania procedury połączeniowej, zapewniając zgodność z wymogami korporacyjnymi i prawnymi.
3. Sukcesja Uniwersalna Praw i Obowiązków
Kluczowym aspektem prawnym planowanego połączenia jest zasada sukcesji uniwersalnej (generalnej). Zgodnie z art. 494 § 1 Kodeksu Spółek Handlowych, Spółka Przejmująca wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki Spółki Przejmowanej. Oznacza to, że po zarejestrowaniu połączenia przez sąd rejestrowy, Spółka Przejmująca, która kontynuuje działalność po wchłonięciu Spółki Przejmowanej, stanie się podmiotem wszystkich stosunków prawnych, których stroną była Spółka Przejmowana.
Dotyczy to w szczególności:
a) Umów handlowych - wszystkie istniejące umowy z dostawcami, klientami, partnerami biznesowymi oraz innymi podmiotami zostaną automatycznie przeniesione na Spółkę Przejmującą, bez konieczności aneksowania czy zawierania nowych porozumień.
b) Pozwoleń i koncesji: Wszelkie zezwolenia, koncesje, licencje i decyzje administracyjne wydane na rzecz Spółki Przejmowanej przejdą na Spółkę Przejmującą, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
c) Praw i obowiązków pracowniczych: Stosunki pracy z pracownikami Spółki Przejmowanej zostaną przejęte przez Spółkę Przejmującą na mocy art. 23[1] Kodeksu Pracy.
d) Zobowiązań i wierzytelności: Wszystkie długi i należności Spółki Przejmowanej staną się długami i należnościami Spółki Przejmującej.
e) Praw majątkowych: Cały majątek Spółki Przejmowanej, w tym nieruchomości, ruchomości, prawa własności intelektualnej, środki pieniężne i inne aktywa, zostanie włączony do majątku Spółki Przejmującej.
4. Kontynuacja Współpracy z Województwem
Istotnym elementem planowanego połączenia jest zapewnienie kontynuacji współpracy z Województwem na tych samych zasadach, co Wnioskodawca.
Dzięki zasadzie sukcesji uniwersalnej, wszelkie umowy, porozumienia czy zobowiązania wynikające ze współpracy Spółki Przejmowanej z Województwem zostaną automatycznie przeniesione na Spółkę Przejmującą. Oznacza to, że po połączeniu, Spółka Przejmująca będzie kontynuować realizację projektów, świadczenie usług czy dostarczanie towarów na rzecz Województwa, zachowując dotychczasowe warunki umowne, harmonogramy i standardy. Jest to kluczowe dla zachowania ciągłości operacyjnej i uniknięcia zakłóceń w realizacji zobowiązań publicznych.
5. Zasady Rozliczeń:
W konsekwencji sukcesji uniwersalnej, w ramach kontynuowania realizacji zadań zlecanych przez Województwo na podstawie Umowy Powierzenia Zadań Spółka Przejmująca będzie rozliczać się na takich samych zasadach co wnioskująca spółka (Spółka Przejmowana).
Dotyczy to zarówno aspektów księgowych, jak i podatkowych. Spółka Przejmująca przejmie dotychczasową politykę rachunkowości Spółki Przejmowanej w zakresie kontynuowanych operacji, a także będzie stosować te same zasady rozliczania podatku dochodowego (CIT), podatku od towarów i usług (VAT) oraz innych danin publicznych, które obowiązywały Spółkę Przejmowaną. Zapewni to spójność i ciągłość w prowadzeniu ewidencji finansowej oraz rozliczeń z organami skarbowymi, minimalizując ryzyko błędów i konieczności wprowadzania skomplikowanych zmian w systemach księgowych i podatkowych po połączeniu.
Celem jest synergia kosztów działalności. Spółka będzie kontynuować współpracę z Województwem na tych samych zasadach, co Wnioskodawca. W związku z tym, że po połączeniu spółek dojdzie do sukcesji uniwersalnej wszystkich praw i obowiązków, Spółka Przejmująca będzie rozliczać się na takich samych zasadach co wnioskująca spółka (Spółka Przejmowana).
Jednocześnie należy wyraźnie zaznaczyć, że niezależnie od realizacji zadań powierzonych w powyższym trybie, Spółka Przejmująca prowadzi również własną działalność gospodarczą o charakterze komercyjnym. Działalność ta:
Podkreślenia wymaga fakt, iż owa własna działalność gospodarcza Spółki Przejmującej pozostaje poza zakresem niniejszego wniosku i nie powinna być brana pod uwagę przy ocenie skutków podatkowych/prawnych zdarzeń opisanych w pozostałej części dokumentu, która koncentruje się wyłącznie na sferze zadań przejętych w ramach Umowy Powierzenia.
W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawca wskazał, że wycofuje wniosek w zakresie stanu faktycznego nr 2 oraz pytań do tego stanu faktycznego. Z kolei udzielając odpowiedzi na postawione w wezwaniu pytania wskazał, że:
1. Wysokość Rozsądnego Zysku jest uzależniona od:
2. Przez Rozsądny zysk na potrzeby rozliczenia Rekompensaty należy rozumieć stopę zwrotu z kapitału, której wymagałoby typowe przedsiębiorstwo podczas podejmowania decyzji, czy świadczyć usługi w ogólnym interesie gospodarczym przez cały okres powierzenia określony w Umowie.
Do celów obliczenia Rekompensaty, mając na względzie brak danych referencyjnych do obliczenia dedykowanej stopy zwrotu, przyjęto, iż stopa zwrotu z kapitału, na poziomie stopy swap powiększonej o premię w wysokości 100 punktów bazowych, jest uznawana za Rozsądny zysk.
Sposób wyliczania Rozsądnego Zysku przedstawia poniższy wzór: RZ = Przychody odsetkowe z lokat i pożyczek x (stopa swap + 1%)
3.
a) Wnioskodawca informuje, iż rekompensata jest rozliczana i fakturowana kwartalnie. Natomiast Rozsądny Zysk, który dotyczy zakończonego roku, jest rozliczany w ujęciu rocznym. Aby zapewnić jednolitość i przejrzystość procesów rozliczeniowych, w drodze uzgodnień z Powierzającym (Urzędem Marszałkowskim) ustalono, że ze względu na fakturowy charakter rozliczeń rekompensaty, Rozsądny Zysk będzie analogicznie fakturowany odrębną fakturą.
b) Spółka realizuje tylko zadania związane z Umową Powierzenia Zadań i rekompensuje koszty tych działań za pomocą Rekompensaty. Rozsądny Zysk rekompensuje stratę finansową powstałą z niezrekompensowanych kosztów. W przypadku, gdyby takiej straty finansowej Spółka nie miała wówczas Rozsądny Zysk byłby zyskiem Spółki.
c) Na pytanie o treści „Czy w przypadku, gdy Państwa przychody przekroczą koszty wraz z kwotą tzw. „Rozsądnego Zysku” nadwyżka jest zwracana Województwu?”
Odp. Nie, nadwyżka wpływa na zwiększenie kapitału własnego Wykonawcy Umowy Powierzenia Zadań.
4. Po połączeniu przez przejęcie ustanie byt prawny Wnioskodawcy.
5. Połączenie następuje w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych.
6. Cały majątek Spółki Przejmowanej (LFR) przejdzie na własność Spółki Przejmującej (ARR), a Spółka LFR przestanie istnieć.
7. Zgodnie z ogólną zasadą, majątek Spółki stanowi przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55(1) Kodeksu cywilnego. Niemniej jednak, należy podkreślić, iż przedmiotowa operacja prawna nie kwalifikuje się jako przeniesienie przedsiębiorstwa w drodze czynności prawnej, lecz stanowi połączenie spółek kapitałowych, realizowane w trybie przewidzianym w przepisach Kodeksu spółek handlowych.
W konsekwencji, podstawą prawną przejścia praw i obowiązków nie będzie indywidualna czynność prawna dotycząca przedsiębiorstwa jako przedmiotu obrotu, lecz sukcesja uniwersalna. Oznacza to, że spółka przejmująca wstąpi we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej z chwilą połączenia.
Opisana zmiana ma zatem charakter podmiotowy, polegający na kontynuacji bytu prawnego w zmienionej formie, a nie przedmiotowy, rozumiany jako transakcja zbycia lub nabycia przedsiębiorstwa jako zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych.
Pytanie
PYTANIE DO STANU FAKTYCZNEGO NR 1:
Czy w opisanym stanie faktycznym, uwzględnienie w kalkulacji rekompensaty wypłacanej Spółce przez Województwo tzw. Rozsądnego Zysku (zgodnie z Decyzją Komisji 2011/21/UE) spowoduje, że Spółka powinna zostać uznana za podatnika podatku od towarów i usług (VAT) z tytułu realizowanych zadań publicznych, a otrzymywana rekompensata (w części obejmującej ten zysk lub w całości) powinna podlegać opodatkowaniu tym podatkiem?
Państwa stanowisko w sprawie
STANOWISKO DO STANU FAKTYCZNEGO NR 1:
Zdaniem Wnioskodawcy, uwzględnienie w kalkulacji rekompensaty elementu „Rozsądnego zysku” nie zmienia statusu podatkowego Spółki ani charakteru otrzymywanego finansowania. Spółka nadal nie powinna być uznawana za podatnika VAT w zakresie realizowanych zadań publicznych, a otrzymywana rekompensata pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Uzasadnienie stanowiska
1. Status Spółki jako podmiotu wewnętrznego (internal entity)
Spółka jest jednoosobową spółką Województwa, powołaną wyłącznie do realizacji zadań własnych samorządu (zarządzanie środkami zwrotnymi RPO). Działa ona jako tzw. podmiot wewnętrzny, nad którym Województwo sprawuje kontrolę analogiczną do kontroli nad własnymi służbami. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, w tym przełomowym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2025 r. (sygn. I FSK 678/21), spółka komunalna wykonująca wyłącznie zadania własne JST i finansowana rekompensatą nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
2. Charakter rekompensaty i „Rozsądnego Zysku”
Rekompensata wypłacana Spółce ma charakter dotacji ogólnej (podmiotowej), służącej pokryciu kosztów funkcjonowania jednostki realizującej zadania publiczne. Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlegają jedynie dotacje mające bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług. W przypadku Spółki, rekompensata nie jest powiązana z ceną konkretnych świadczeń dla ostatecznych odbiorców, lecz stanowi wyrównanie kosztów działalności.
Wprowadzenie elementu „Rozsądnego zysku” wynika wprost z przepisów unijnych dotyczących usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (SGEI) – konkretnie z art. 5 ust. 5 Decyzji Komisji 2011/21/UE. Zgodnie z tym przepisem: „Rozsądny zysk” oznacza stopę zwrotu z kapitału, której wymagałoby typowe przedsiębiorstwo podczas podejmowania decyzji, czy świadczyć usługę w ogólnym interesie gospodarczym przez cały okres powierzenia, przy uwzględnieniu poziomu ryzyka”.
Jak potwierdzono w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 stycznia 2026 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.986.2025.2.JS, rozsądny zysk jest elementem kalkulacyjnym rekompensaty (Rm = Km - Pm - PKasm + RZm), a jego ustalenie podlega negocjacjom. W kontekście podmiotu wewnętrznego, rozsądny zysk nie jest zyskiem komercyjnym w tradycyjnym znaczeniu (nastawieniem na maksymalizację dochodu), lecz elementem kalkulacyjnym niezbędnym do zapewnienia trwałości i bezpieczeństwa finansowego podmiotu realizującego misję publiczną (np. poprzez tworzenie rezerw na przyszłe inwestycje w infrastrukturę służącą zadaniom publicznym).
3. Brak wpływu „Rozsądnego Zysku” na status podatnika
Sam fakt, że rekompensata pokrywa coś więcej niż tylko „suche” koszty (tj. obejmuje margines bezpieczeństwa w postaci Rozsądnego zysku), nie nadaje działalności Spółki charakteru komercyjnego. Kluczowe jest, że:
· Spółka nie działa w warunkach konkurencji rynkowej.
· Cel działalności jest wyłącznie publiczny (non-proft w sensie misji).
· Całość środków (w tym ewentualny zysk) jest reinwestowana w zadania publiczne lub podlega mechanizmowi zwrotu nadwyżki.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z dnia 8 maja 2025 r., sygn. C-615/23), którym wskazano, że rekompensaty za usługi publiczne, kalkulowane w oparciu o koszty i rozsądny margines, nie stanowią wynagrodzenia za usługi podlegające VAT, o ile nie ma bezpośredniego związku między płatnością a konkretnym świadczeniem na rzecz konsumenta.
W sprawie C-246/08 (Komisja przeciwko Finlandii) - Trybunał wskazał, że jeżeli kwota płacona przez organ publiczny zależy od kosztów operacyjnych i jest ustalana według kryteriów innych niż rynkowe co ma miejsce przy rozsądnym zysku w sektorze publicznym, to nie mamy do czynienia z wynagrodzeniem za usługę, lecz z dofinansowaniem działalności.
Warto także przytoczyć orzeczenie TSUE w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan - CPP). Z treści uzasadnienie wynika, iż jeśli rekompensata kosztowa jest zwolniona z VAT lub nie podlega opodatkowaniu, to „Rozsądny Zysk” – jako element pomocniczy i składowy tej samej kalkulacji – powinien dzielić los podatkowy świadczenia głównego. Niedopuszczalne jest sztuczne dzielenie jednej transakcji na cele podatkowe.
Dodatkowo, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 5 września 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.463.2025.1.MG, potwierdził, że rekompensata otrzymana przez spółkę jako wyrównanie wyniku finansowego netto do poziomu poniesionych kosztów plus tzw. rozsądny zysk nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym nie podlega opodatkowaniu, gdyż nie stanowi czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
4. Podsumowanie
Skoro Spółka uzyskała już interpretację potwierdzającą brak statusu podatnika VAT przy rekompensacie kosztowej, to wprowadzenie „Rozsądnego Zysku” – jako integralnego elementu unijnego modelu rekompensaty SGEI – nie zmienia tej oceny. Działalność Spółki nadal nie spełnia przesłanek „działalności gospodarczej” z art. 15 ustawy o VAT, a rekompensata nie stanowi zapłaty za konkretne usługi w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
Wnioski końcowe: Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że planowana zmiana zasad kalkulacji rekompensaty poprzez dodanie „Rozsądnego Zysku” pozostaje neutralna na gruncie podatku VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
· w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
· świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).
Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towaru lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.
Na uwagę zasługuje także orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.
W dorobku orzecznictwa TSUE przyjmuje się więc, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.
W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik VAT.
Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie art. 15. ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą. Zgodnie z ww. regulacją Dyrektywy:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Unormowanie to stanowi odzwierciedlenie art. 13 ust. 1 Dyrektywy, który stwierdza, że:
Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.
Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług posługując się sformułowaniem „organy władzy publicznej” nie definiuje tego pojęcia, tak jak i Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.). W świetle art. 16 ust. 2 Konstytucji RP:
Samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej. Przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych samorząd wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
Rozwinięcie tej regulacji zawarto w art. 163 Konstytucji RP, zgodnie z którym:
Samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych.
Z powołanych przepisów wynika, że pojęciem tym objęte są wszelkie organy państwowe i samorządu terytorialnego.
W zakresie statusu podmiotu publicznego wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 Saudaçor – Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos da Saúde dos Açores SA przeciwko Fazenda Pública, w którym stwierdził:
(…) ponieważ, jak przypomina się w pkt 49 niniejszego wyroku, art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy jako wyjątek interpretować w sposób ścisły, należy uznać, że wyliczenie znajdujące się w tym przepisie jest wyczerpujące, a pojęcie „innych podmiotów prawa publicznego” stanowi pozostałą kategorię podmiotów należących do władzy publicznej, innych niż te, które zostały konkretnie wymienione w tym przepisie. Jeżeli chodzi w szczególności o pierwszy z dwóch warunków ustanowionych w art. 13 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, to znaczy o warunek dotyczący statusu podmiotu publicznego, to Trybunał orzekł już, że osoba, która wykonuje czynności należące do prerogatyw władztwa publicznego w sposób niezależny, nie pozostając częścią administracji publicznej, nie może zostać zaklasyfikowana jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu tego przepisu (zob. podobnie w szczególności postanowienie Mihal, C-456/07, EU:C:2008:293, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo). Trybunał wyjaśnił również, że status „podmiotu prawa publicznego” nie może wynikać jedynie z tego, że dana działalność polega na wykonywaniu czynności należących do prerogatyw władztwa publicznego (zob. podobnie w szczególności postanowienie Mihal, C-456/07, EU:C:2008:293, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).
Z kolei w wyroku z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft. przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Fellebviteli Igazgatósága, TSUE wskazał, że:
W istocie fakt, że działalność, o której mowa, polega na wykonywaniu funkcji przyznanych i regulowanych przez ustawę w celu leżącym w interesie ogólnym, jest bez znaczenia dla oceny, czy działalność ta stanowi odpłatne świadczenie usług. W tym kontekście Trybunał orzekł, że nawet jeśli omawiana działalność ma na celu wykonywanie konstytucyjnego obowiązku ciążącego wyłącznie i bezpośrednio na danym państwie członkowskim, nie można tylko z tego powodu podważać bezpośredniego związku istniejącego pomiędzy dokonanym świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem (zob. podobnie wyrok z dnia 2 czerwca 2016 r., Lajvér, C‑263/15, EU:C:2016:392, pkt 42).
i ostatecznie stwierdził, że:
Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że, z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań publicznych gminy zgodnie z umową zawartą między tą spółką a gminą stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej na mocy tego przepisu. Art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych i prawa krajowego – działalność, taka jak omawiana w postępowaniu głównym, polegająca na wykonywaniu przez spółkę określonych publicznych zadań gminy na mocy umowy zawartej między tą spółką a gminą, nie jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy.
Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług należy więc zauważyć, że celem tej regulacji jest wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających prawu publicznemu z kategorii podatników podatku od towarów i usług w odniesieniu do czynności wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej oraz urząd obsługujący ten organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy (urzędy) nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 581 ze zm.), zwanej dalej ustawą o samorządzie województwa:
Organy samorządu województwa działają na podstawie i w granicach określonych przez ustawy.
Do zakresu działania samorządu województwa należy wykonywanie zadań publicznych o charakterze wojewódzkim, niezastrzeżonych ustawami na rzecz organów administracji rządowej.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa:
Samorząd województwa:
1) wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność;
2) dysponuje mieniem wojewódzkim;
3) prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie budżetu.
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa:
W celu wykonywania zadań województwo tworzy wojewódzkie samorządowe jednostki organizacyjne oraz może zawierać umowy z innymi podmiotami.
Ponadto, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. I tak, stosownie do treści ww. przepisu:
Podstawa opodatkowania obejmuje:
1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;
3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.
Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady podstawa opodatkowania obejmuje wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania.
Z art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są czy też nie są opodatkowane podatkiem od towarów i usług istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.
Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.
W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
Art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy, zgodnie z którym:
(…) podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
Należy uznać, że opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
Istotne zatem dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy, jest wyjaśnienie pojęcia „dotacja bezpośrednio związana z ceną”.
W tym celu istotne znaczenie ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W szczególności wyroki w sprawach C-184/00 (Office des produits wallons ASBL v. Belgian State) oraz C-353/00 (Keeping Newcastle Warm Ltd. v. Commisioners of Customs and Excise, w skrócie KNW).
W wyroku C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencje, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, a które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego. Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja stanowi wynagrodzenie, cena towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie później, niż w momencie zdarzenia podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do zapłaty dotacji dokonane przez osobę, która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ dokonał on dostawy podlegającej opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją a ceną musi być jednoznacznie widoczny na podstawie indywidualnej analizy okoliczności stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne, aby cena towarów lub usług bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy by możliwe było jej ustalenie. Cena jaką płaci nabywca musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza się ona w proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, co zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni. Trybunał w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu szereg wskazówek, stwierdzając, że sąd krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, iż dotacja jest wypłacana sprzedawcy lub świadczącemu pozwala mu sprzedawać towary lub świadczyć usługi po cenie niższej, niż musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja odpowiadała bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, wystarczy by relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo, była istotna.
W wyroku C-353/00 TSUE wyraził pogląd, że niezależnie od tego, czy dofinansowanie spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku, zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się usługami związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.
Związek dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze uwagi na ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik, dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie się sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym. W praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.
Tego rodzaju dotacje występowały w przypadku KNW. Istniał bezpośredni związek pomiędzy usługami podatnika a otrzymywanymi dotacjami (dotacje były korelatem usług i wypłacano je tylko w razie ich świadczenia; również kwotowo zależały od liczby usług). Wpływ na cenę również był oczywisty: ostateczny odbiorca nie musiał płacić za usługę właśnie z powodu pokrycia jej dotacją. Mimo, że dotacje oczywiście wpływały na działalność przedsiębiorstwa i w sensie ekonomicznym pokrywały część kosztów jego funkcjonowania, przede wszystkim były one związane z ceną. Dlatego też nie można było ich traktować jako pozostających poza podatkiem VAT.
Jeżeli otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę), taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi dostawami towarów lub usług, wówczas można – i należy – potraktować ją jako płatność niepodlegającą podatkowi VAT.
W sytuacji zatem, gdy podatnik dla konkretnej dostawy towarów lub konkretnego świadczenia usług otrzymuje od innego podmiotu dofinansowanie, np. w postaci dotacji stanowiącej dopłatę do ceny towaru lub usługi – tego rodzaju dofinansowanie stanowi, obok ceny, uzupełniający ją element podstawy opodatkowania z tytułu tej dostawy lub świadczenia. Natomiast dotacje mające na celu dofinansowanie ogólnych kosztów działalności, niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc nieuzależnione od ilości i wartości dostarczanych towarów lub świadczonych usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Jednocześnie z art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że nie ma znaczenia od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę – czy od nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest aby było to wynagrodzenie za dane konkretne świadczenie lub za daną konkretną dostawę.
Należy w tym miejscu wskazać również na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 4 lipca 2024 r. w sprawie C-87/23 Biedrība „Latvijas Informācijas un komunikācijas tehnoloģijas asociācija” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests. Wprawdzie okoliczności, których dotyczy ten wyrok nie są identyczne z niniejszą sprawą, ale jednak TSUE wskazuje w nim na uwzględnienie kwoty dotacji w podstawie wymiaru opodatkowania. W powołanym wyroku Trybunał wskazał, że:
Aby transakcja mogła zostać uznana za dokonaną „odpłatnie” w rozumieniu tej dyrektywy, nie jest konieczne, jak wynika to również z art. 73 tejże dyrektywy, aby świadczenie wzajemne za świadczenie usług zostało uzyskane bezpośrednio od ich odbiorcy, bowiem owo świadczenie wzajemne może pochodzić także od osoby trzeciej (zob. podobnie wyrok z dnia 30 marca 2023 r., Gmina O., C‑612/21, EU:C:2023:279, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). (pkt 27)
Okoliczność, że rozpatrywana transakcja została dokonana po cenie wyższej lub niższej od kosztu wytworzenia, a zatem po cenie wyższej lub niższej od zwykłej ceny rynkowej, nie ma znaczenia dla kwalifikacji transakcji jako „odpłatnej”, ponieważ okoliczność taka nie może mieć wpływu na bezpośredni związek pomiędzy transakcją, która została lub zostanie dokonana, a świadczeniem wzajemnym, które zostało lub zostanie otrzymane, w wysokości wcześniej określonej według ustalonych kryteriów (zob. podobnie wyrok z dnia 30 marca 2023 r., Gmina O., C‑612/21, EU:C:2023:279, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). (pkt 28)
W ramach projektu ICT wydaje się, że współistnieją, z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający, dwie usługi. Pierwsza z nich wiąże beneficjenta szkolenia ze stowarzyszeniem, na rzecz którego beneficjent ten płaci całość żądanej ceny. Po otrzymaniu dotacji od CFLA stowarzyszenie przekazuje kwotę przypadającą każdemu beneficjentowi usługi szkoleniowej, co skutkuje obniżeniem ceny pierwotnie zapłaconej przez beneficjenta na rzecz stowarzyszenia. Druga z nich wynika z umowy zawartej między stowarzyszeniem a przedsiębiorstwem szkoleniowym, na rzecz którego stowarzyszenie płaci wynagrodzenie w zamian za wykonaną usługę. (pkt 30)
Jest zatem jasne, że stowarzyszenie należy uznać za podmiot świadczący usługi szkoleniowe względem beneficjenta szkolenia. W tym względzie nie ma znaczenia, że stowarzyszenie nie zatrudniło własnego personelu, postanowiło natomiast skorzystać z usług podwykonawcy. (pkt 31)
(…) okoliczność, że dochód składający się z jednej strony z wypłaty pomocy pochodzącej za pośrednictwem CFLA z EFRR, a z drugiej strony z wynagrodzenia płaconego przez beneficjentów usług szkoleniowych pokrywa w całości koszty stowarzyszenia, ale nie pozwala mu na osiągnięcie zysku zgodnie z jego statusem stowarzyszenia o celu niezarobkowym, również nie może stanowić przeszkody dla zakwalifikowania świadczenia usług rozpatrywanych w postępowaniu głównym jako odpłatnego świadczenia usług, jak wynika wyraźnie z orzecznictwa przytoczonego w pkt 28 niniejszego wyroku, zgodnie z którym transakcja, nawet dokonana po cenie niższej od kosztu wytworzenia, może zostać zakwalifikowana jako transakcja dokonana odpłatnie. (pkt 36)
Dalej TSUE wskazał, że:
Artykuł 73 tej dyrektywy należy zatem interpretować w ten sposób, że dotacje wypłacane usługodawcy przez europejski fundusz w celu świadczenia konkretnych usług wchodzą, zgodnie z tym przepisem, w zakres podstawy opodatkowania jako płatność otrzymana od osoby trzeciej. (pkt 39)
Trybunał stwierdził również, że:
(…) z uwagi na trudności w opracowaniu dokładnej definicji działalności gospodarczej należy zbadać wszystkie okoliczności, w jakich jest ona prowadzona, dokonując indywidualnej oceny w odniesieniu do tego, co jest typowym zachowaniem przedsiębiorcy prowadzącego działalność w danej dziedzinie (wyroki: z dnia 30 marca 2023 r., Gmina O., C‑612/21, EU:C:2023:279, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 30 marca 2023 r., Gmina L., C‑616/21, EU:C:2023:280, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo), czyli w niniejszym przypadku przedsiębiorstwa zajmującego się organizacją i świadczeniem usług szkoleniowych. (pkt 46)
Dalej, odwołując się do treści art. 9 Dyrektywy TSUE wskazał, że:
Przede wszystkim z brzmienia tego przepisu wynika, że za podatnika uważa się każdą osobę, która samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na jej rezultaty. Wynika z tego, że zamierzony przez stowarzyszenie cel polegający na osiągnięciu zwykłej równowagi swoich rachunków nie może wystarczyć do wykluczenia możliwości wykonywania przez to stowarzyszenie działalności gospodarczej. Z tego samego powodu przedsiębiorstwo, które usiłuje osiągnąć zyski, lecz którego działalność okazałaby się trwale deficytowa, na przykład z powodu słabych wyników, pozostaje jednak podatnikiem, jeżeli przypomniana w pkt 46 niniejszego wyroku analiza wszystkich warunków, w jakich działalność ta jest wykonywana, prowadzi do uznania tej działalności za mającą charakter gospodarczy. (pkt 49)
i dalej:
Ponadto stowarzyszenie zachowuje się jak przedsiębiorstwo organizujące i zapewniające szkolenia, gdy realizuje projekty szkoleniowe finansowane przez EFRR za pośrednictwem CFLA. W szczególności poszukuje ono projektów, klientów oraz instruktorów, których usługi nabywa w ramach podwykonawstwa. Pobiera ono zapłatę części ceny od beneficjentów usług szkoleniowych, ocenia ich poziom wiedzy i gromadzi uwagi dotyczące szkolenia, co odpowiada typowemu badaniu jakości. (pkt 50)
Bezsporne jest również, że stowarzyszenie posiada własny personel do organizacji swoich projektów, poza podwykonawcami, z których korzysta. W tym ostatnim względzie należy przypomnieć, że podwykonawstwo jest w pełni powszechne w ramach życia gospodarczego.(pkt 51)
Wynika z tego, że na zewnątrz stowarzyszenie jawi się jako podmiot świadczący usługi szkoleniowe lub organizację takich usług, porównywalny z każdym innym podmiotem gospodarczym działającym na tym samym rynku, z którym zatem konkuruje. (pkt 52)
Wreszcie, nawet jeśli fakt, że znaczna część jego finansowania pochodzi z dotacji publicznych, wydaje się powodować niepewność co do rentowności stowarzyszenia, należy podkreślić, że dotacje te i ich przewidywalna kwota stanowią elementy, na podstawie których stowarzyszenie opracowuje swój plan pracy i poszukuje klientów. (pkt 53)
Podsumowując Trybunał doszedł do wniosku, że:
1) Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że: świadczenie usług szkoleniowych zafakturowane przez stowarzyszenie o celach niezarobkowych, zlecone zasadniczo osobom trzecim i korzystające z dotacji pochodzących z funduszy europejskich, które mogą wynosić do 70% całkowitej kwoty tych usług, stanowi odpłatne świadczenie usług, przy czym nie ma zastosowania art. 28 tej dyrektywy w braku wyraźnej umowy prowadzenia spraw pozwalającej na stwierdzenie świadczenia usług przez podatnika we własnym imieniu i na rzecz osoby trzeciej.
2) Artykuł 73 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że: dotacje wypłacane usługodawcy przez europejski fundusz w celu świadczenia konkretnych usług wchodzą, zgodnie z tym przepisem, w zakres podstawy opodatkowania jako płatność otrzymana od osoby trzeciej.
3) Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że: posiadany status stowarzyszenia o celach niezarobkowych nie stoi na przeszkodzie temu, by – po przeprowadzeniu analizy uwzględniającej wszystkie okoliczności działalności danego stowarzyszenia, a w szczególności okoliczność, że działalność ta jest porównywalna z typowym zachowaniem podmiotu gospodarczego w tym samym sektorze – stowarzyszenie to mogło zostać uznane za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu.
Z okoliczności sprawy wynika, że są Państwo jednoosobową spółką z ograniczoną odpowiedzialnością utworzoną przez Województwo ..., które jest Państwa jedynym udziałowcem. Spółka została powołana uchwałą Sejmiku Województwa w celu wykonywania zadań własnych Województwa ..., w szczególności zarządzania zwrotnymi środkami finansowymi pochodzącymi z regionalnych programów operacyjnych (RPO). Realizują Państwo wyłącznie zadania publiczne służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb społeczności regionu. Nie prowadzą Państwo innej działalności komercyjnej. Celem Państwa działalności jest wspieranie rozwoju Województwa, m.in.: zarządzanie zwrotnymi instrumentami finansowymi, ułatwianie dostępu do finansowania przedsięwzięć rozwojowych, pozyskiwanie i łączenie środków publicznych i prywatnych, likwidowanie barier finansowych (np. poprzez udzielanie pożyczek), wspieranie przedsiębiorczości (zwłaszcza w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw – MŚP) oraz inne działania prorozwojowe i proinnowacyjne zgodne ze strategią rozwoju regionu (np. promocja regionu, rozbudowa infrastruktury, współpraca nauki i biznesu). Nie działają Państwo dla zysku. Państwa misją jest legalne i gospodarne zarządzanie środkami publicznymi w celu osiągnięcia jak najlepszych efektów rozwojowych, zgodnie z potrzebami województwa. 10 marca 2025 r. Województwo ... zawarło z Państwem umowę powierzenia zadań publicznych, na mocy której powierzyło Państwu realizację zadań własnych Województwa z zakresu zarządzania środkami finansowymi.
Przedmiotem Umowy powierzenia jest wykonywanie zadań publicznych w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb regionu – w szczególności zarządzanie środkami finansowymi pochodzącymi z Regionalnego Programu Operacyjnego ... 2020. Umowa Powierzenia Zadań doprecyzowuje zakres powierzonych zadań publicznych oraz zasady świadczenia usług publicznych przez Spółkę w interesie ogółu społeczności, a także określa zasady kalkulacji i rozliczania rekompensaty należnej Spółce za realizację tych zadań. W okresie obowiązywania Umowy Powierzenia Zadań ponoszą Państwo koszty związane z jej realizacją, które są zwracane przez powierzającego (Województwo) w formie rekompensaty na podstawie wystawionej przez Państwa faktury zatwierdzonej przez Województwo. Rekompensata jest wypłacana periodycznie (za okresy rozliczeniowe) na podstawie Państwa raportów z poniesionych kosztów. Kwota rekompensaty pokrywa jedynie rzeczywiście poniesione, udokumentowane koszty działalności Spółki w danym okresie (koszty realizacji zadania), poniesione na realizację powierzonego zadania i zaakceptowane przez powierzającego. W kalkulacji kosztów Wykonawcy podlegających Rekompensacie powinny zostać uwzględnione wszystkie koszty związane z realizacją powierzonych zadań zgodnych z Umową, zarówno koszty stałe jak i zmienne. Koszty nieudokumentowane, niezapłacone bądź niezwiązane z realizacją powierzonych zadań nie mogą stanowić podstawy do rozliczenia poniesionych przez Wykonawcę kosztów. Wszelkie przychody osiągnięte z tytułu realizacji Umowy zwracane będą w całości na rachunki bankowe funduszu, o których mowa w § 4 ust. 1 ww. Umowy, i nie będą stanowić przychodów Wykonawcy. Sposób kalkulacji rekompensaty został opracowany zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi rekompensat za usługi publiczne (Decyzja Komisji 2011/21/UE z 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 TFUE do pomocy państwa w formie rekompensaty za usługi publiczne).
Nie działają Państwo jak typowy przedsiębiorca – nie dążą do zysku, lecz realizują zadania powierzone przez organ władzy publicznej. Państwa funkcjonowanie jest całkowicie finansowane przez Województwo w formie wyrównania kosztów (rekompensaty), pod ścisłą kontrolą organu założycielskiego.
Niezależnie od ww. rekompensaty, wystawiają Państwo także fakturę na Województwo, w której rozliczają tzw. „Rozsądny zysk”. Zysk ten nie służy Państwa wzbogaceniu w sensie komercyjnym, lecz ma na celu zachowanie Państwa płynności finansowej i umożliwienie samofinansowania inwestycji niezbędnych do realizacji zadań publicznych.
W praktyce gospodarczej Spółki, kwota odpowiadająca kosztom operacyjnym jest wypłacana jako rekompensata (często uznawana za niepodlegającą VAT lub zwolnioną). Wskazali Pastwo, że „Rozsądny zysk” w opisywanym przypadku jest integralnym i nierozerwalnym elementem kalkulacji rekompensaty. Rozdzielenie go na osobny dokument księgowy (fakturę) jest jedynie techniką rozliczeniową, która nie zmienia charakteru prawnego środków. Środki te nadal stanowią zwrot kosztów kapitału niezbędnego do realizacji zadania publicznego, a nie zapłatę za odrębną, dobrowolną usługę komercyjną
Przechodząc do kwestii objętej zakresem pytania wskazania jeszcze raz wymaga, że działalność gospodarcza, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców (w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody), w szczególności obejmuje ona czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zarobkowy cel działalności determinuje gospodarczy charakter wykonywanych czynności, co stanowi istotny element dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawy.
Z przedstawionego opisu wynika, że prowadzona przez Państwa działalność wykonywana jest na rzecz i – jak Państwo wskazują – pod ścisłą kontrolą swojego jedynego udziałowca (Województwa), w zakresie określonym umową powierzenia. Państwa działalność zgodnie z zawartą umową powierzenia, nie ma na celu osiągnięcie zysku, ale osiągnięcie jak najlepszych efektów rozwojowych, zgodnie z potrzebami Województwa poprzez legalne i gospodarne zarządzanie powierzonymi Państwu środkami.
W związku z realizacją powierzonych przez Województwo zadań otrzymują Państwo rekompensatę, która pokrywa jedynie rzeczywiście poniesione na realizację powierzonego zadania i zaakceptowane przez powierzającego, udokumentowane koszty Państwa działalności w danym okresie (koszty realizacji zadania). Niezależnie od ww. rekompensaty, Spółka wystawia także fakturę na Województwo, w której rozlicza tzw. „Rozsądny zysk”, będący integralnym i nierozerwalnym elementem kalkulacji rekompensaty. Środki te nadal stanowią zwrot kosztów kapitału niezbędnego do realizacji zadania publicznego, a nie zapłatę za odrębną, dobrowolną usługę komercyjną. Przez Rozsądny zysk na potrzeby rozliczenia Rekompensaty należy rozumieć stopę zwrotu z kapitału, której wymagałoby typowe przedsiębiorstwo podczas podejmowania decyzji, czy świadczyć usługi w ogólnym interesie gospodarczym przez cały okres powierzenia określony w Umowie. Realizują Państwa tylko zadania związane z Umową Powierzenia Zadań i rekompensują koszty tych działań za pomocą Rekompensaty. Rozsądny Zysk rekompensuje stratę finansową powstałą z niezrekompensowanych kosztów. Rekompensata jest rozliczana i fakturowana kwartalnie. Natomiast Rozsądny Zysk, który dotyczy zakończonego roku, jest rozliczany w ujęciu rocznym. Aby zapewnić jednolitość i przejrzystość procesów rozliczeniowych, w drodze uzgodnień z Powierzającym (Urzędem Marszałkowskim) ustalono, że ze względu na fakturowy charakter rozliczeń rekompensaty, Rozsądny Zysk będzie analogicznie fakturowany odrębną fakturą.
Z tak przedstawionego opisu wynika zatem, że mimo, iż stanowią Państwo spółkę prawa handlowego nie można uznać, iż nie działają Państwo jak inne podmioty gospodarcze na zasadach rynkowych, tj. nie działają Państwo w typowym obrocie rynkowym.
Model finansowania Państwa działalności, oparty jest wyłącznie na wypłacanej przez Województwo rekompensacie wraz z tzw. Rozsądnym zyskiem, będącym integralnym i nierozerwalnym elementem kalkulacji rekompensaty oraz - jak Państwo wskazali – stanowiący zwrot kosztów kapitału niezbędnego do realizacji zadania publicznego, a nie zapłatę za odrębną, dobrowolną usługę komercyjną. W kontekście zatem charakteru realizowanych przez Państwa działań ww. model finansowania działalności nie wskazuje na cel w postaci maksymalizowania osiąganego zysku na zasadach właściwych działalności gospodarczej.
W analizowanej sprawie działania jakie zostaną podjęte przez Państwa na rzecz Województwa w związku z realizacją powierzonych zadań nie będą stanowić działalności, którą należy uznać za porównywalną z typowym zachowaniem podmiotu gospodarczego.
Będą Państwo natomiast pełnić rolę tzw. innego podmiotu prawa publicznego, którego
działalność polega na wykonywaniu zadań publicznych Województwa, będącym Państwa jedynym udziałowcem.
Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 22 września 2025 r. sygn. I FSK 678/21, w którym wskazano, że:
Pojęcie władzy publicznej nie ogranicza się bowiem współcześnie jedynie do władztwa rozumianego jako władcze wkraczanie w prawa i wolności albo obowiązki podmiotów prawa w warunkach zagrożenia przymusem i sankcją. Pojęcie sprawowania władzy publicznej składa się bowiem również z szeregu tzw. miękkich kompetencji organów administracji, w tym takich jak stwarzanie stosownych warunków, zapewnienie właściwej pomocy, czy podejmowanie współpracy w ramach przejrzystego partnerstwa. Szerokie rozumienie pojęcia władztwa publicznego umożliwia organom administracji publicznej realizowanie swoich zadań i polityki, nie tylko bezpośrednio przez władcze i autorytatywne działanie samego organu, lecz także poprzez realizację kompetencji organizacyjnych podejmowanych również w ramach działalności tzw. innych podmiotów prawa publicznego, realizujących zadania publiczne na rzecz dobra wspólnego na zasadach i w trybie przewidzianych przepisami obowiązującego prawa.
W opisanej sytuacji można przyjąć zatem, że z uwagi na to, że:
· jedynym Państwa udziałowcem jest województwo,
· prowadzą Państwo działalność wyłącznie w zakresie realizacji powierzonych Państwu zadań własnych województwa,
· nie działają Państwo w celu osiągnięcia zysku,
· realizacja zadań odbywa się pod ścisłą kontrolą województwa oraz
· celem pokrycia kosztów realizacji powierzonych zadań otrzymują Państwo od Województwa rekompensatę w kalkulacji której zostaje uwzględniony tzw. Rozsądny zysk, będący integralnym i nierozerwalnym elementem kalkulacji rekompensaty oraz - jak Państwo wskazali – stanowiący zwrot kosztów kapitału niezbędnego do realizacji zadania publicznego, a nie zapłatę za odrębną, dobrowolną usługę komercyjną,
· rozsądny zysk rekompensuje stratę finansową powstałą z niezrekompensowanych kosztów
brak jest możliwości uznania Państwa w związku z realizacją powierzonych zadań na rzecz Województwa za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji realizacja powierzonych Państwu zadań na rzecz Województwa nie stanowi odpłatnego świadczenia usług, podlegającego opodatkowaniu, a przyznana Państwu rekompensata, w kalkulacji której zostaje uwzględniony tzw. Rozsądny zysk nie stanowi wynagrodzenia za świadczoną usługę, w związku z czym nie będzie stanowiła podstawy opodatkowania podatkiem VAT.
Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniami, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
W związku z tym, że wycofali Państwo wniosek w zakresie stanu faktycznego nr 2 i niniejsza interpretacja dotyczy 1 stanu faktycznego, natomiast dokonali Państwo wpłaty w wysokości 80,00 zł, to kwota 40,00 zł stanowi nadpłatę podlegającą zwrotowi zgodnie z art. 14f § 2b pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa i zostanie zwrócona, zgodnie z Państwa dyspozycją zawartą we wniosku.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo