Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.371.2026.2.AM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie pytań nr 1 i 2.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 14 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że ryczałtowe opłaty za centralne ogrzewanie stanowić będą wynagrodzenie za niezależne od usług najmu świadczenie polegające na dostawie ciepła i w konsekwencji będą opodatkowane podatkiem VAT (pytanie oznaczone nr 1) oraz prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania (pytania oznaczone nr 2 i 3). Uzupełniła go Pani pismem z 19 maja 2026 r. (wpływ 19 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)

Jest Pani współwłaścicielką budynku mieszkalnego, wielorodzinnego (tzw. kamienica) wybudowanego na początku XX w., Pani udział we współwłasności wynosi (…). Właścicielami pozostałych udziałów są również osoby fizyczne. Nie został dokonany żaden podział fizyczny kamienicy, wszyscy współwłaściciele partycypują w kosztach i przychodach proporcjonalnie do posiadanego udziału.

Udział w kamienicy należy do Pani majątku prywatnego, niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą (nie został przez Panią zakwalifikowany do składników majątku związanego z działalnością gospodarczą).

W kamienicy znajdują się mieszkania, które są wynajmowane osobom fizycznym na cele mieszkaniowe oraz dwa lokale użytkowe.

Współwłaściciele uzyskują również przychody z wynajmu powierzchni reklamowej.

W imieniu współwłaścicieli kamienicą zarządza wybrany przez nich zarządca, który prowadzi czynności zwykłego zarządu, a także w przypadkach, w których właściciele podejmą taką decyzję, czynności przekraczające zwykły zarząd. W związku z tym jako współwłaściciel nie angażuje się Pani bezpośrednio w zarządzanie kamienicą, Pani zaangażowanie ogranicza się do podejmowania wraz z pozostałymi współwłaścicielami decyzji w kwestiach przekraczających zwykły zarząd i powierzanie wykonania czynności będących konsekwencją tych decyzji zarządcy.

Przychody z udziału w kamienicy, tj. otrzymane od najemców należności za najem (czynsz) w wysokości proporcjonalnej do posiadanego udziału kwalifikowane są przez Panią do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze i opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Jednocześnie prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą i jest Pani czynnym podatnikiem podatku VAT. Z uwagi na definicję działalności gospodarczej zawartą w ustawie o podatku VAT, z tytułu usług najmu świadczonego w ramach przypadającego Pani udziału we współwłasności kamienicy również jest Pani podatnikiem podatku VAT, jako że usługi te polegają na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły i w celu zarobkowym. W konsekwencji, na przypadającą Pani proporcjonalnie do udziału część czynszu najmu i opłat niezależnych (tzw. media) wystawia Pani faktury VAT, w których stosuje Pani stawkę VAT odpowiednią dla konkretnego świadczenia, tj.:

• dla usług najmu lokali użytkowych oraz ekspozycji tablicy reklamowej stawka podstawowa VAT 23%,
• dla usług najmu lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe stawka zwolniona na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 36) ustawy o VAT,
• dla dostawy wody i odprowadzania ścieków (rozliczane na podstawie wskazań wodomierzy i stawki dostawcy) świadczonych zarówno dla najemców lokali mieszkalnych, jak i użytkowych stawka obniżona 8%,
• opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi traktowana jako element kalkulacyjny czynszu najmu ze stawką właściwą dla tej usługi, tj. dla lokali użytkowych 23%, dla lokali mieszkalnych stawka zwolniona.

Koszt energii elektrycznej dostarczanej do lokali mieszkalnych i użytkowych jest rozliczany bezpośrednio przez najemców na podstawie umów zawartych przez nich w swoim imieniu z dostawcą energii.

Do kwietnia br. dostawa ciepła nie była przedmiotem świadczeń zapewnianych przez właścicieli kamienicy. Najemcy ogrzewali wynajmowane lokale energią elektryczną w lokalach wyposażonych w grzejniki elektryczne lub węglem w lokalach wyposażonych w piece węglowe. Koszt ogrzewania najemcy ponosili bezpośrednio na rzecz dostawcy, w ramach umów zawieranych w swoim imieniu.

W 2025 r. współwłaściciele podjęli decyzję o rozpoczęciu inwestycji polegającej na wykonaniu instalacji centralnego ogrzewania kamienicy oraz podłączeniu jej do sieci ciepłowniczej i upoważnili zarządcę do jej przeprowadzenia. W ramach tej inwestycji zostało przygotowane, zgodnie z projektem, przy uwzględnieniu wymogów technicznych dostawcy ciepła, pomieszczenie wymiennikowni (w tym pomieszczeniu znajduje się wymiennik ciepła stanowiący własność dostawcy ciepła czyli firmy ... Sp. z o.o.) oraz wewnętrzna instalacja centralnego ogrzewania kamienicy wraz z grzejnikami znajdującymi się w lokalach mieszkalnych i jednym lokalu użytkowym. Najemca drugiego z lokali użytkowych nie był zainteresowany podłączeniem do sieci centralnego ogrzewania, w związku z tym, na ten moment wynajmowany przez niego lokal nie został zaopatrzony w grzejniki i nie jest podłączony do instalacji centralnego ogrzewania, ale w przypadku zmiany sytuacji istnieje możliwość podłączenia go. Pod koniec marca br. instalacja została podłączona do sieci ciepłowniczej ... Sp. z o.o., a właściciele kamienicy zawarli umowę z dostawcą ciepła - ... Sp. z o.o. na dostawę ciepła do kamienicy. Urządzenia grzewcze zainstalowane w lokalach mieszkalnych i jednym użytkowym nie zostały wyposażone w liczniki ciepła. Decyzja ta została podjęta w oparciu o stan nieruchomości, związaną z wiekiem kamienicy technologię i przenikalność cieplną stropów drewnianych oraz nierównomierne straty ciepła przez ściany zewnętrzne ze względu na jedynie częściowe ocieplenie budynku. W przyszłości, po całkowitym przeprowadzeniu termomodernizacji kamienicy, która wiąże się ze znacznymi kosztami, właściciele nie wykluczają wyposażenia urządzeń grzewczych w indywidualne liczniki ciepła i rozliczanie najemców na podstawie faktycznego zużycia. Niemniej jednak obecnie kryterium uwzględniającym zużycie ciepła przez najemcę jest kryterium powierzchniowe.

W związku z rozpoczęciem dostaw ciepła zarządca zaktualizował i ujednolicił zapisy obowiązujących umów najmu. Kwestia uregulowania czynszu najmu i opłat niezależnych od właściciela przedstawia się w nich następująco: (…)

Załącznikiem do niniejszej umowy jest informacja o aktualnych opłatach eksploatacyjnych. Najemca potwierdza własnym podpisem, że z niniejszą informacją się zapoznał, nie zgłasza zastrzeżeń i zobowiązuje się do terminowego opłacania opłat eksploatacyjnych łącznie z czynszem. Wszelkie zmiany w opłatach eksploatacyjnych będą wysyłane do Najemcy e-mailem lub listem zwykłym”.

Zarządca nieruchomości skalkulował wysokość miesięcznej ryczałtowej opłaty jaką w imieniu współwłaścicieli obciążył najemców na podstawie wynajmowanej powierzchni użytkowej oraz stawki za m². Wysokość miesięcznej stawki za m² opłaty za ogrzewanie została przez niego ustalona w taki sposób, aby suma opłat wniesionych przez najemców w ciągu 12 kolejnych miesięcy pokryła szacowane roczne koszty bezpośrednie (stałe i zmienne) dostawcy ciepła oraz zapewniła nadwyżkę przeznaczoną na pokrycie ewentualnych kosztów eksploatacyjnych instalacji i/lub stanowiącą częściowy zwrot inwestycji. Po zakończeniu dwunastomiesięcznego pierwszego okresu rozliczeniowego zarządca dokona rozliczenia kosztów dostawcy ciepła i w oparciu o wynik tego rozliczenia ustali nową wysokość miesięcznej stawki za m² opłaty ryczałtowej na kolejny okres rozliczeniowy. Jeżeli poniesione przez właścicieli w okresie dwunastomiesięcznym koszty dostawy ciepła okażą się wyższe od sumy wniesionych w tym okresie przez najemców opłat ryczałtowych, różnica ta będzie uwzględniona w wysokości stawki za m² w kolejnym dwunastomiesięcznym okresie rozliczeniowym. Z kolei jeżeli okażą się niższe, różnica pokryje ewentualne koszty eksploatacyjne instalacji lub stanowić będzie częściowy zwrot z inwestycji dla właścicieli jeżeli takowe nie wystąpią lub będą niższe niż nadwyżka. W przypadku wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności (np. znaczny wzrost kosztów ciepła w stosunku do zakładanego), zarządca w imieniu właścicieli może dokonać, nie częściej niż raz na kwartał, zmiany wysokości stawki za m² opłaty.

Podsumowując, wysokość ryczałtowej opłaty za centralne ogrzewanie w pierwszym okresie rozliczeniowym dla każdego z najemców będzie uzależniona od powierzchni wynajmowanego lokalu i przewidywanych, szacunkowych kosztów dostawy ciepła, powiększonych o planowaną nadwyżkę eksploatacyjną w wysokości ok 1 zł/m²/m-c . Przy czym nadwyżka ta może okazać się wyższa, niższa lub może w ogóle nie wystąpić, gdyż koszty zmienne dostawy ciepła uzależnione są m.in. od wielu czynników w tym pogodowych i ich szacowanie obarczone jest dużym marginesem niepewności. W kolejnych latach stawka opłaty za m² będzie ustalana na podstawie szacunków, dla których podstawą będą koszty poprzedniego roku, z uwzględnieniem pokrycia ewentualnego ujemnego wyniku rozliczenia za rok poprzedni.

W piśmie z 19 maja 2026 r. wskazała Pani, że;

·      Działalność gospodarczą prowadzi Pani od 2007 r., obecnie w zakresie: (…). Wniosek dotyczy nieruchomości, która nie jest związana z prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą.

·      Z umowy zawartej z najemcami wynika odrębne od czynszu obliczanie kosztów centralnego ogrzewania, natomiast nie wynika rozliczanie tych kosztów. Jak wskazała Pani we wniosku zapis w umowie brzmi: (…).

·      Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku wysokość ryczałtowej opłaty za centralne ogrzewanie w pierwszym okresie rozliczeniowym dla każdego z najemców jest uzależniona od powierzchni wynajmowanego lokalu i przewidywanych, szacunkowych kosztów dostawy ciepła, powiększonych o planowaną nadwyżkę eksploatacyjną w wysokości ok 1 zł/m²/m-c. W kolejnych okresach rozliczeniowych stawka opłaty za m² będzie ustalana na podstawie szacunków, dla których podstawą będą koszty poprzedniego roku, z uwzględnieniem pokrycia ewentualnego ujemnego wyniku rozliczenia za rok poprzedni. W tym sensie zużycia ciepła będzie miało wpływ na wysokość opłaty w kolejnym okresie rozliczeniowym. W każdym przypadku wysokość opłaty uzależnia jest od powierzchni wynajmowanego mieszkania.

·      Faktyczne koszty ogrzewania ponoszone przez współwłaścicieli określane są na podstawie faktur dostawcy wystawianych w danym okresie rozliczeniowym obejmujących opłaty stałe (za zamówioną moc cieplną - niezależne od faktycznego zużycia ciepła) i zmienne (uzależnione od faktycznego poboru ciepła).

·      Koszt opłaty za CO dla każdego najemcy uzależniony jest od powierzchni wynajmowanego przez niego mieszkania, wysokości opłat stałych dla całego budynku ustalanych na podstawie wskazanej w pkt. 4) powyżej oraz opłat zmiennych, na które wpływ ma zużycie ciepła ogółem przez wszystkich najemców budynku (a więc również każdego indywidualnie, za pomocą termostatów zamontowanych na urządzeniach grzewczych).

·      Na pytania nr 6 i 7: Czy najemcy lokali mają możliwość decydowania o sposobie korzystania – poprzez decydowanie o wielkości zużycia – z centralnego ogrzewania? Proszę wyjaśnić i wskazać w jaki sposób. Czy najemcy lokali mają możliwość samodzielnego wyboru dostawcy w odniesieniu do centralnego ogrzewania?

Wskazała Pani: „Nie. W odniesieniu do centralnego ogrzewania najemcy nie mają możliwości samodzielnego wyboru dostawcy, a tym samym zawarcia umowy z wybranym dostawcą i samodzielnego rozliczania się. Ciepło dostarczane jest za pomocą węzła ciepła wspólnego dla całego budynku, właścicielem którego jest dostawca ciepła, a stroną umowy o dostawy ciepła z dostawcą ciepła są właściciele budynku.

·      Stawka opłaty ryczałtowej zakłada możliwość uzyskania marży na pokrycie kosztów związanych z eksploatacją sieci centralnego ogrzewania (usunięcie skutków awarii itp.) oraz uzyskania częściowego zwrotu z inwestycji. Na ten moment nie można jednoznacznie określić czy taka możliwość się zrealizuje i w jakiej wysokości. Szczegółowo zostało to opisane we wniosku.

·      Faktury dokumentujące wydatki poniesione w związku z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania wystawione są na właścicieli kamienicy w wysokości proporcjonalnej do posiadanych udziałów we współwłasności.

·      Na pytania nr 10, 11 i 12 odpowiedziała Pani, że wystawia faktury obciążające najemców m.in. opłatą za CO (w wysokości proporcjonalnej do posiadanego udziału) na podstawie informacji otrzymanej od zarządcy nt. wysokości obciążenia danego najemcy za dany miesiąc. Dostawca ciepła – ... wystawia faktury za zamówioną moc cieplną i zużycie CO, których nabywcą są właściciele. Zarządca jest podmiotem działającym w imieniu i na rzecz właścicieli wykonując na zlecenie, za wynagrodzeniem, kompleksową obsługę nieruchomości, w tym dokonując rozliczeń pomiędzy najemcami i właścicielami oraz właścicielami i m.in. dostawcą ciepła, ze środków zgromadzonych na rachunku bankowym właścicieli przeznaczonym wyłącznie do dokonywania rozliczeń związanych z nieruchomością, na który wpływają czynsze i z którego to rachunku bankowego realizowane są płatności dotyczące nieruchomości.

·      Nie ma Pani możliwości odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami opodatkowanymi VAT i zwolnionymi z tego podatku, w przypadku jeżeli towary i usługi nabyte w celu wykonania instalacji centralnego ogrzewania są wykorzystywane przez Panią zarówno do czynności opodatkowanych, jak i zwolnionych z podatku VAT.

Pytania

1)  Czy skalkulowane w opisany powyżej sposób ryczałtowe opłaty za centralne ogrzewanie stanowić będą wynagrodzenie za niezależne od usług najmu świadczenie polegające na dostawie ciepła i opodatkowane podatkiem VAT?

2)  Zakładając, że Pani stanowisko w kwestii pytania nr 1 jest prawidłowe, czy przysługuje Pani prawo odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania proporcjonalnie do posiadanego udziału w nieruchomości?

3)  W przypadku, jeżeli Pani stanowisko w kwestii pytania nr 1 zostanie uznane za nieprawidłowe, a ryczałtowe opłaty za centralne ogrzewanie uznane za świadczenie kompleksowe w ramach usługi najmu i traktowane jednorodnie według stawki VAT właściwej dla usługi najmu, czy przysługuje Pani prawo proporcjonalnego (na zasadzie określonej w art. 90 ust. 2, tj. przy zastosowaniu tzw. wskaźnika proporcji) odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania w części proporcjonalnej do posiadanego udziału w nieruchomości?

Pani stanowisko w sprawie

Stanowisko własne w kwestii pytania nr 1

W przedstawionym stanie faktycznym, opłata ryczałtowa jaką obciążeni zostali najemcy z tytułu centralnego ogrzewania stanowi wynagrodzenie za dostarczenie ciepła i jako takie jest świadczeniem odrębnym od usługi najmu, które powinno zostać opodatkowane wg stawki właściwej dla dostawy ciepła, a nie usługi wynajmu nieruchomości.

W ostatnich latach, na kanwie wyroku TSUE nr C-42/14 w sprawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zarówno w orzecznictwie, jak i licznych interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej utrwalił się pogląd, iż najem nieruchomości i związane z nim dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej co do zasady, należy uważać za kilka odrębnych i niezależnych świadczeń, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba że elementy transakcji, także te wskazujące względy ekonomiczne zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Jako kryterium odrębności przyjmuje się m.in. możliwość najemcy wyboru sposobu korzystania z danych towarów i usług, poprzez decydowanie o wielkości zużycia co ma miejsce w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania zużycia tych „mediów” w oparciu o wskazania liczników lub podliczników. Taką samą zasadę należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie „mediów”, a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów innych niż opomiarowanie wg liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez najemcę. Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo: liczba osób korzystających z nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości. Zasada ta powinna mieć zastosowanie niezależnie od faktu przenoszenia na najemcę dokładnego kosztu jaki poniósł wynajmujący bądź doliczania „marży”.

Stanowisko własne w kwestii pytania nr 2

Ogólna zasada wyrażona w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT będąca realizacją idei neutralności tego podatku dla podatników brzmi: „W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.”

Konsekwencją uznania dostawy ciepła do lokali mieszkalnych i użytkowych dokonywanej na rzecz najemców tych lokali w okolicznościach przedstawionych we wniosku, za niezależne i oceniane oddzielnie od usługi najmu z punktu widzenia podatku od wartości dodanej świadczenie opodatkowane właściwą dla siebie stawką podatku VAT, jest to, że podatek naliczony od towarów i usług zakupionych w celu budowy instalacji umożliwiającej realizację tego świadczenia, na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT podlega odliczeniu. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem koniecznym do świadczenia usług dostawy ciepła jest istnienie odpowiednich instalacji, a więc instalacje te służą bezpośrednio do wykonywania czynności opodatkowanych.

Tym samym, proporcjonalnie do posiadanego udziału, przysługuje Pani prawo odliczenia (...) części podatku naliczonego od towarów i usług nabytych w związku z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania.

Stanowisko własne w kwestii pytania nr 3

W przypadku uznania dostawy ciepła do lokali mieszkalnych i użytkowych dokonywanej na rzecz najemców tych lokali w okolicznościach przedstawionych we wniosku, za element usługi kompleksowej jakim jest najem i jako element kalkulacyjny czynszu najmu opodatkowane właściwą dla najmu stawką podatku VAT, podatek naliczony od towarów i usług zakupionych w celu budowy instalacji centralnego ogrzewania na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT podlega odliczeniu tylko w takim zakresie w jakim instalacja wykorzystywana jest do wykonywania czynności opodatkowanych czyli świadczenia usług najmu lokalu użytkowego.

Skoro w kamienicy świadczone są usługi najmu na cele mieszkaniowe, do których zastosowanie ma stawka zwolniona oraz usługi najmu na cele użytkowe opodatkowane stawką podstawową, a niemożliwe jest bezpośrednie przyporządkowanie towarów i usług wykorzystanych do budowy instalacji centralnego ogrzewania (wraz z pomieszczeniem wymiennikowni) odrębnie do lokali mieszkalnych i użytkowych i określenie kwot podatku naliczonego związanego tylko z najmem lokalu użytkowego, to zastosowanie znajdzie zasada określona w art. 90 ust. 2 ustawy o VAT, a mianowicie, z zastrzeżeniem ograniczenia wynikającego z przysługującego Pani udziału we współwłasności, ma Pani prawo pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego w związku z budową instalacji centralnego ogrzewania, którą można proporcjonalnie przypisać usłudze najmu lokalu użytkowego, którego najemca korzysta z wybudowanej instalacji, a proporcję tę ustalić zgodnie z art. 90 ust. 3, 4, 5 i 6 ustawy, tj. jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe w zakresie pytań nr 1 i 2.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

W oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy:

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy:

Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.

Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że:

Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabywa ją we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. Jest on traktowany najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie jest świadczeniem usługi w tym samym zakresie.

Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie odsprzedaje ją w takiej samej formie swojemu kontrahentowi. Przeniesienie kosztów nabycia usługi, o którym mowa wyżej, dotyczy wyłącznie usługi, jaką nabywca nabył w celu odsprzedaży w postaci takiego samego świadczenia, co nie jest tożsame z sytuacją odsprzedaży tej usługi będącej elementem pomocniczym świadczenia głównego, bez którego świadczenie pomocnicze nie ma racji bytu. Zatem konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi.

Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność – stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu ustawy – podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

W świetle art. 29a ust. 1 ustawy:

Przepis art. 29a ust. 6 ustawy precyzuje dodatkowe elementy, jakie obejmuje podstawa opodatkowania i zgodnie z nim:

W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że jest Pani współwłaścicielką budynku mieszkalnego, wielorodzinnego (tzw. kamienicy) w udziale (...). Właścicielami pozostałych udziałów są również osoby fizyczne. Wszyscy współwłaściciele partycypują w kosztach i przychodach proporcjonalnie do posiadanego udziału. Udział w kamienicy należy do Pani majątku prywatnego, niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. W kamienicy znajdują się mieszkania, które są wynajmowane osobom fizycznym na cele mieszkaniowe oraz dwa lokale użytkowe. W imieniu współwłaścicieli kamienicą zarządza wybrany przez nich zarządca. Jednocześnie prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą i jest Pani czynnym podatnikiem podatku VAT. Z tytułu usług najmu świadczonego w ramach przypadającego Pani udziału we współwłasności kamienicy również jest Pani podatnikiem podatku VAT. Na przypadającą Pani proporcjonalnie do udziału część czynszu najmu i opłat niezależnych (tzw. media) wystawia Pani faktury, w których stosuje Pani stawkę VAT odpowiednią dla konkretnego świadczenia. W 2025 r. wraz z pozostałymi współwłaścicielami podjęła Pani decyzję o rozpoczęciu inwestycji polegającej na wykonaniu instalacji centralnego ogrzewania kamienicy oraz podłączeniu jej do sieci ciepłowniczej. Pod koniec marca br. instalacja została podłączona do sieci ciepłowniczej ... Sp. z o.o., a Pani wraz ze właścicielami kamienicy zawarła umowę z dostawcą ciepła na dostawę ciepła do kamienicy. Urządzenia grzewcze zainstalowane w lokalach mieszkalnych i jednym użytkowym nie zostały wyposażone w liczniki ciepła. Decyzja ta została podjęta w oparciu o stan nieruchomości, związaną z wiekiem kamienicy technologię i przenikalność cieplną stropów drewnianych oraz nierównomierne straty ciepła przez ściany zewnętrzne ze względu na jedynie częściowe ocieplenie budynku. Obecnie kryterium uwzględniającym zużycie ciepła przez najemcę jest kryterium powierzchniowe. Zarządca nieruchomości skalkulował wysokość miesięcznej ryczałtowej opłaty jaką w imieniu współwłaścicieli obciążył najemców na podstawie wynajmowanej powierzchni użytkowej oraz stawki za m². Po zakończeniu dwunastomiesięcznego pierwszego okresu rozliczeniowego zarządca dokona rozliczenia kosztów dostawcy ciepła i w oparciu o wynik tego rozliczenia ustali nową wysokość miesięcznej stawki za m² opłaty ryczałtowej na kolejny okres rozliczeniowy. Z umowy zawartej z najemcami wynika odrębne od czynszu obliczanie kosztów centralnego ogrzewania. Faktyczne koszty ogrzewania ponoszone przez współwłaścicieli określane są na podstawie faktur dostawcy wystawianych w danym okresie rozliczeniowym obejmujących opłaty stałe (za zamówioną moc cieplną - niezależne od faktycznego zużycia ciepła) i zmienne (uzależnione od faktycznego poboru ciepła). W odniesieniu do centralnego ogrzewania najemcy nie mają możliwości samodzielnego wyboru dostawcy, a tym samym zawarcia umowy z wybranym dostawcą i samodzielnego rozliczania się. Ciepło dostarczane jest za pomocą węzła ciepła wspólnego dla całego budynku, właścicielem którego jest dostawca ciepła, a stroną umowy o dostawy ciepła z dostawcą ciepła są właściciele budynku. Faktury dokumentujące wydatki poniesione w związku z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania wystawione są na właścicieli kamienicy w wysokości proporcjonalnej do posiadanych udziałów we współwłasności. Pani wystawia faktury obciążające najemców m.in. opłatą za CO (w wysokości proporcjonalnej do posiadanego udziału) na podstawie informacji otrzymanej od zarządcy nt. wysokości obciążenia danego najemcy za dany miesiąc.

W tym miejscu zauważyć należy, że kwestię zawierania umów reguluje ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.)

Zasada swobody umów zapisana jest w art. 353¹ Kodeksu Cywilnego, zgodnie z którym:

Strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których strony są zobowiązane.

Na podstawie art. 659 § 1 Kodeks cywilny:

Umowa najmu jest umową cywilnoprawną nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, usługa najmu wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i jako czynność odpłatna, świadczona za wynagrodzeniem, wypełnia dyspozycję art. 5 ust. 1 ustawy, tj. jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Należy zauważyć, że w przypadku najmu pomieszczeń ustawodawca nie zdefiniował, jakie koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu „czynszu”, a obciążenie nimi najemcy zależy wyłącznie od zawartej umowy. Wyliczenie, co się składa na wykonaną usługę ma istotne znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie może uzasadniać odrębnego kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym wyliczeniu (dla celów podatkowych).

Odnosząc się do kwestii objętej zakresem pytania nr 1 należy rozstrzygnąć czy świadczone przez Panią, w ramach wynajmu lokali, usługi dostarczania energii cieplnej (centralnego ogrzewani) do lokali powinny zostać potraktowane jako świadczenie odrębne od usługi najmu i czy w rezultacie należy opodatkować odsprzedaż ww. świadczenia według stawki podatku VAT właściwej dla dostawy ciepła.

W celu ustalenia, czy świadczenia stanowią kilka niezależnych świadczeń, czy jedno świadczenie, należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla danej transakcji. Odwołując się dalej do dotychczasowego orzecznictwa, należy wziąć pod uwagę okoliczności, które umożliwiają rozróżnienie dwóch głównych sytuacji.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług, powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Jeżeli jednak w skład tego świadczenia złożonego wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy świadczenia. Istnienie jednego świadczenia złożonego nie wyklucza zastosowania do poszczególnych jego elementów odrębnych cen. Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował TSUE w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie obowiązującej Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Zasadniczo, zgodnie z wyrokiem TSUE z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96, każde świadczenie usług musi być uznawane za odrębne i niezależne, przy czym nie należy dokonywać sztucznego podziału świadczeń, które z ekonomicznego punktu widzenia obejmują jedną usługę. W sprawach wątpliwych należy więc brać pod uwagę okoliczności dokonywania transakcji, które – jak wynika z wyroku TSUE z 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 – mają na celu określenie, czy wykonywane czynności są ze sobą na tyle ściśle związane, że można je uznać za jedno świadczenie, którego podział miałby charakter sztuczny.

W tym miejscu należy wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 16 kwietnia 2015 r. w sprawie C-42/14 (Wojskowa Agencja Mieszkaniowa), kierując się ogólną zasadą, zgodnie z którą, każde świadczenie należy traktować jako odrębne, rozstrzygnął, że najem nieruchomości i związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz nieczystości, co do zasady należy uważać za odrębne i niezależne świadczenia, które powinno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba, że elementy transakcji, które obejmują również ekonomiczne przesłanki zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Zatem usługi należy uznać za odrębne, gdy najemca ma możliwość wyboru ilości ich zużycia, a tym samym kryterium zużycia będzie jednym z czynników decydujących o odrębności świadczeń.

W związku z tym, co do zasady, towarzyszące najmowi nieruchomości dostawy towarów i usług, np. wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzanie ścieków, powinny być uważane za odrębne świadczenia, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z nich (tj. danych towarów i usług) poprzez decydowanie o wielkości ich zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników lub podliczników. Taką samą zasadę należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie mediów, a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów innych niż opomiarowanie według liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez najemcę. Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo liczba osób korzystających z nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości. Ponadto, jeżeli przesłanki ekonomiczne zawarcia umowy będą wskazywały, że faktyczne wydzielenie i oddzielne rozliczenie mediów obiektywnie odzwierciedla zużycie mediów, to świadczenia te powinny być traktowane odrębnie (przykładowo, rozdzielenie kosztów mediów na poszczególnych najemców na podstawie wskazań jednego licznika wg przyjętych w umowie obiektywnych kryteriów podziału).

Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych powyżej mediów miałoby charakter sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę najmu. Sytuacja taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych pod klucz gotowych do użytku wraz z dostawą mediów lub w przypadku krótkotrwałego najmu nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia mediów. W takiej bowiem sytuacji, na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem, bez względu na ilość zużycia mediów (innymi słowy bez uwzględnienia kryterium zużycia mediów). Okoliczności te wskazują, że celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz z odpowiednimi mediami.

Ponadto, również w wyroku NSA z 7 października 2015 r., o sygn. akt I FSK 906/15 Sąd wskazał, że w przypadku mediów w postaci zużycia wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzania ścieków, co do zasady powinny być uważane za odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z danych towarów i usług poprzez decydowanie o wielkości zużycia. Taka sytuacja wystąpi wówczas, gdy zostały przyjęte kryteria umożliwiające określenie faktycznego zużycia mediów. W szczególności, taka sytuacja występuje w przypadku rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników. Możliwe jest jednak przyjęcie przez strony umowy innego sposobu ustalenia faktycznego zużycia mediów, np. w oparciu o liczbę osób korzystających z wynajmowanych pomieszczeń.

Zatem, przy podatkowej kwalifikacji świadczeń polegających na dostawie towarów i świadczeniu usług związanych z usługą najmu nieruchomości, w każdym przypadku należy uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji. Świadczenie złożone będzie mieć miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy będzie miała charakter świadczenia podstawowego i świadczenia pomocniczego (lub świadczeń pomocniczych), a zatem takich, które umożliwiają skorzystanie (względnie lepsze skorzystanie) ze świadczenia podstawowego lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego. Jeżeli jednak świadczenia te można, bez popadania w sztuczność, rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas powinny być traktowane jako dwa niezależnie opodatkowane świadczenia.

Jak wynika z opisu sprawy wniosku, wysokość miesięcznej ryczałtowej opłaty, została skalkulowana na podstawie wynajmowanej powierzchni użytkowej oraz stawki za m². W każdym przypadku wysokość opłaty uzależnia jest od powierzchni wynajmowanego mieszkania. Z umowy zawartej z najemcami wynika odrębne od czynszu obliczanie kosztów centralnego ogrzewania, natomiast nie wynika rozliczanie tych kosztów. Załącznikiem do niniejszej umowy jest informacja o aktualnych opłatach eksploatacyjnych. Faktyczne koszty ogrzewania ponoszone przez współwłaścicieli określane są na podstawie faktur dostawcy wystawianych w danym okresie rozliczeniowym. Koszt opłaty za centralne ogrzewanie dla każdego najemcy uzależniony jest od powierzchni wynajmowanego przez niego mieszkania oraz wysokości opłat stałych dla całego budynku oraz opłat zmiennych, na które wpływ ma zużycie ciepła ogółem przez wszystkich najemców budynku (a więc również każdego indywidualnie, za pomocą termostatów zamontowanych na urządzeniach grzewczych).

Jak wskazano wyżej, w przypadku gdy faktyczne wydzielenie i oddzielne rozliczanie mediów obiektywnie odzwierciedla ich zużycie, to świadczenia te powinny być traktowane jako odrębne i niezależne od usługi najmu. Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz treści powołanych przepisów prawa, przy uwzględnieniu wniosków płynących z ww. orzeczenia TSUE prowadzi do stwierdzenia, że – przyjmując kryterium rozliczania kosztów ogrzewania lokali na podstawie ich powierzchni – obciążają Państwo najemców kosztami tych mediów w sposób odzwierciedlający ich zużycie. Zatem, nie stanowią jednego świadczenia złożonego, lecz odrębne świadczenia, tj. usługę najmu oraz czynności dostarczania ww. mediów do tych lokali.

Brak jest bowiem podstaw, aby uznać, że dostawa energii cieplnej jest nierozerwalnie związana z najmem lokalu, a ich rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Nie tworzą one bowiem obiektywnie tylko jednego niepodzielnego świadczenia, tj. nie stanowią kompleksowej usługi najmu lokalu. Zatem, w przypadku najmu lokalu czynność dostawy energii cieplnej, której zużycie rozliczane jest w oparciu o wskazane powyżej kryterium, powinna być opodatkowana według zasad właściwych dla tej czynności, a nie dla usługi najmu.

Zatem w świetle powyższego wskazać należy, że w przypadku obciążania najemcy lokalu opłatami z tytułu dostawy energii cieplnej, brak jest podstaw do traktowania tej opłaty jako elementu kalkulacyjnego opłaty czynszowej usługi najmu.

Czynności powyższe powinny być zatem rozliczane niezależnie od usługi najmu i – co do zasady – opodatkowane odpowiednio według zasad właściwych dla danego rodzaju świadczenia.

W konsekwencji, dostawa przez Panią do lokali mieszkalnych i lokalu użytkowego ogrzewania stanowi świadczenie odrębne od usługi najmu i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy według stawki podatku VAT i zasad właściwych dla tej czynności.

Tym samym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do kwestii objętej zakresem pytania nr 2 wskazać należy, że podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy. Zgodnie z treścią ww. przepisu:

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Powyższa zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ponadto, ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in. tego, że zakupy są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:

Zatem, dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością.

Jak wynika z opisu sprawy, jest Pani współwłaścicielką budynku mieszkalnego, wielorodzinnego (tzw. kamienicy) w udziale (...) i wraz z pozostałymi współwłaścicielami wynajmuje Pani lokale mieszkalne i użytkowe w ww. budynku. Jest Pani z tego tytułu czynnym podatnikiem podatku VAT. W 2025 r. wraz z pozostałymi współwłaścicielami podjęła Pani decyzję o rozpoczęciu inwestycji polegającej na wykonaniu instalacji centralnego ogrzewania kamienicy oraz podłączeniu jej do sieci ciepłowniczej. Pod koniec marca br. instalacja została podłączona do sieci ciepłowniczej ... Sp. z o.o., a Pani wraz z pozostałymi właścicielami kamienicy zawarła umowę z ... Sp. z o.o. na dostawę ciepła do kamienicy. Faktury dokumentujące wydatki poniesione w związku z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania wystawione są na właścicieli kamienicy w wysokości proporcjonalnej do posiadanych udziałów we współwłasności. Wystawia Pani faktury obciążające najemców opłatą za CO (w wysokości proporcjonalnej do posiadanego udziału) na podstawie informacji otrzymanej od zarządcy nt. wysokości obciążenia danego najemcy za dany miesiąc. Jak wskazano powyżej, brak jest podstaw do traktowania opłaty z tytułu dostawy energii cieplej jako elementu kalkulacyjnego opłaty czynszowej usługi najmu, a otrzymywane od najemców ryczałtowe opłaty za centralne ogrzewanie stanowią niezależne od usług najmu świadczenie polegające na dostawie ciepła i opodatkowane podatkiem VAT według właściwej stawki.

Mając zatem na uwadze opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, będą spełnione, ponieważ prowadzi Pani działalność gospodarczą i jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a towary i usługi nabyte w związku z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania kamienicy – jak wynika z okoliczności sprawy – są wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. W związku z powyższym przysługuje Pani prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki związane z ww. inwestycją, proporcjonalnie do posiadanego udziału we współwłasności nieruchomości.

Wobec powyższego, ma Pani prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków poniesionych w związku z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania, proporcjonalnie do posiadanego udziału we współwłasności nieruchomości. Przy czym prawo to przysługuje, o ile nie wystąpią przesłanki negatywne wymienione w art. 88 ustawy.

A zatem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.

Jednocześnie w związku z uznaniem Pani stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe, nie udzielam odpowiedzi w zakresie pytania nr 3, ponieważ pytanie nr 3 zostało postawione pod warunkiem uznania Pani stanowiska w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.