Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.421.2026.2.AJB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia miejsca opodatkowania świadczonych przez Państwa usług Executive Lounge, Obsługa VIP oraz Fast Track. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 3 czerwca 2026 r. (wpływ 3 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

... (dalej: Spółka, Wnioskodawca) jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Siedziba działalności gospodarczej Spółki znajduje się na terytorium Polski. Wnioskodawca zarządza portem lotniczym – lotniskiem użytku publicznego, wpisanym do Rejestru Lotnisk Cywilnych, prowadzonym zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy Prawo Lotnicze oraz Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie klasyfikacji lotnisk i rejestru lotnisk. Spółka dokonuje świadczenia opisanych poniżej usług na rzecz polskich i zagranicznych przewoźników lotniczych, jak również bezpośrednio na rzecz pasażerów.

Świadczone przez Wnioskodawcę usługi, będące przedmiotem niniejszego wniosku to:

1.  Executive Lounge – pobyt w specjalnie wydzielonej strefie executive lounge, dostęp do bufetu z jedzeniem, jak również do napoi zarówno alkoholowych jak i bezalkoholowych, dostęp do prasy i Internetu; znajduje się tam również palarnia oraz multimedia;

Pasażerowie mogą skorzystać z dostępu do ww. strefy:

a)  poprzez dokonanie płatności w wysokości ustalanej w oparciu o cennik (obowiązujący na mocy uchwały zarządu spółki), która pobierana jest bezpośrednio od pasażerów – stacjonarnie lub online;

b)  na podstawie zawartej między Spółką a kontrahentem zewnętrznym umowy typu Priority Pass; wejście na podstawie vouchera, bez dodatkowej opłaty, co oznacza, że płatność pozostaje po stronie kontrahenta;

c)  na podstawie zawartej między Spółką a przewoźnikiem umowy, zgodnie z którą w oparciu o status pasażera (np. złota karta, wykupiony bilet w klasie biznes) może on skorzystać ze strefy bez dodatkowej opłaty, co oznacza, że płatność pozostaje po stronie przewoźnika;

2.  Obsługa VIP – prywatny pobyt w salonie VIP, zapewniający komfort, kompleksową obsługę pasażera, dostęp do cateringu żywieniowego, jak również napoi zarówno bezalkoholowych, jak i alkoholowych, dostęp do prasy i Internetu, multimedia oraz transport z samolotu i do samolotu limuzyną;

3.  Fast Track – polega na przyspieszonym przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa.

Ww. usługi są ściśle powiązane z operacjami lotniczymi, co potwierdza fakt, że bez wskazania konkretnego rejsu oraz kierunku nie ma możliwości skorzystania z wymienionych udogodnień. Są to usługi dodatkowe związane z podstawową działalnością ruchu pasażerskiego, a więc usługami lądowania i startu samolotów.

Zakres opisanych usług nie zmienia się w zależności od tego, kim jest bezpośredni usługobiorca.

Usługobiorcami powyższych usług są:

1.  usługobiorcy posiadający siedzibę oraz stałe miejsce prowadzenia działalności wyłącznie poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zidentyfikowani na potrzeby podatku od wartości dodanej w kraju Unii Europejskiej innymi niż Polska albo podatku o podobnym charakterze poza Unią Europejską;

2.  usługobiorcy posiadający siedzibę i stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo posiadający siedzibę na terytorium innego kraju, ale stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego usługa jest świadczona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3.  usługobiorcy (krajowi lub zagraniczni) niebędący podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, będący pasażerami nabywającymi usługę bezpośrednio od Spółki.

Spółka świadczy opisane usługi na rzecz obsługi pasażera. Świadczenie polegające na obsłudze pasażera zdefiniowane zostało w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie obsługi naziemnej w portach lotniczych. Zgodnie z pkt 2 załącznika „Wykaz usług obsługi naziemnej” do ww. rozporządzenia, obsługa naziemna pasażerów obejmuje wszelką pomoc świadczoną pasażerom przylatującym, odlatującym, przesiadającym się, w tym sprawdzanie biletów, dokumentów podróży, rejestrowanie bagażu i przemieszczanie go do sortowni. Istotą świadczonych przez Wnioskodawcę usług jest zapewnienie obsługi pasażerów.

Istotą świadczonych przez Wnioskodawcę usług jest zapewnienie kompleksowej obsługi pasażerów, odpowiadającej ich potrzebom związanym z odbywaniem podróży lotniczej. W tym kontekście należy podkreślić, że prowadzenie oraz udostępnianie tzw. executive lounge (salonów biznesowych) stanowi integralny element obsługi pasażerów, o której mowa w przywołanym rozporządzeniu.

Executive lounge oraz obsługa VIP nie jest bowiem usługą o charakterze samoistnym czy oderwanym od procesu podróży, lecz pozostaje funkcjonalnie i organizacyjnie związany z obsługą pasażerów odlatujących, przesiadających się lub oczekujących na lot. Usługi świadczone w ramach salonu biznesowego są dostępne wyłącznie dla pasażerów posiadających ważny bilet lotniczy (ewentualnie kartę pokładową) lub spełniających określone kryteria przewoźnika, co jednoznacznie wskazuje na ich ścisły związek z podróżą lotniczą.

W ramach opisanych usług Wnioskodawca zapewnia pasażerom szereg świadczeń wspierających proces podróży. Świadczenia te mają na celu poprawę komfortu i sprawności obsługi pasażera w porcie lotniczym, a tym samym wpisują się w szeroko rozumianą pomoc świadczoną pasażerom odlatującym i przesiadającym się.

Należy również zauważyć, że katalog czynności wskazany w załączniku do rozporządzenia ma charakter otwarty („obejmuje wszelką pomoc świadczoną pasażerom”), co oznacza, że obejmuje on także inne świadczenia funkcjonalnie związane z obsługą pasażerów, niewymienione wprost, lecz służące realizacji tego samego celu.

Analogiczne wnioski należy odnieść do usługi typu fast track, która – podobnie jak executive lounge – stanowi element szeroko rozumianej obsługi pasażerów w porcie lotniczym.

Usługa fast track polega na umożliwieniu pasażerom sprawniejszego przejścia przez poszczególne etapy procedur lotniskowych, w szczególności kontrolę bezpieczeństwa. Podkreślenia wymaga, że skorzystanie z usługi fast track jest nierozerwalnie związane z faktem posiadania przez daną osobę statusu pasażera (tj. osoby legitymującej się ważnym biletem lotniczym lub kartą pokładową).

Usługa ta nie jest dostępna dla ogółu osób przebywających na terenie portu lotniczego, lecz wyłącznie dla pasażerów w toku podróży, co przesądza o jej ścisłym związku funkcjonalnym z obsługą pasażerską.

Definicja usług związanych z nieruchomościami zawarta została w ROZPORZĄDZENIU WYKONAWCZYM RADY (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE (dalej: rozporządzenie 282/2011) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i zgodnie z jej brzmieniem usługi związane z nieruchomościami obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością, czyli:

a    gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych usług,

b    gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości, w szczególności:

a)  opracowanie planów budynku lub jego części przeznaczonych na określoną działkę, bez względu na to, czy budynek został wzniesiony,

b)  świadczenie usług nadzoru budowlanego lub ochrony na miejscu,

c)  wznoszenie budynku na terenie oraz prace budowlane i rozbiórkowe dotyczące budynku lub jego części,

d)  budowę stałych struktur na terenie, jak również prace budowlane i rozbiórkowe dotyczące stałych struktur, takich jak systemy rurociągów gazowych, wodnych, kanalizacyjnych i podobnych,

e)  prace terenowe, łącznie z usługami rolniczymi, takimi jak orka, siew, nawadnianie i nawożenie,

f)   badanie i ocenę ryzyka dla nieruchomości i jej stanu,

g)  szacowanie wartości nieruchomości, łącznie z przypadkami, kiedy taka usługa jest wymagana na potrzeby ubezpieczenia, w celu ustalenia wartości nieruchomości jako zabezpieczenia kredytu lub w celu oszacowania ryzyka i strat w przypadku sporów,

h)  wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości, łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę,

i)    świadczenie usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, łącznie z prawem do przebywania w określonym miejscu na podstawie praw do korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie i podobnych,

j)    przyznanie lub przeniesienie praw innych niż wynajem i wydzierżawianie do wykorzystania nieruchomości w całości lub w części, łącznie z zezwoleniem na korzystanie z części nieruchomości, np. udzielanie pozwoleń na połów, polowanie, przyznawanie dostępu do poczekalni w portach lotniczych lub korzystanie z infrastruktury, za którą pobiera się opłaty, takiej jak most lub tunel,

k)  utrzymanie, remont i naprawę budynku lub jego części, łącznie z takimi pracami jak sprzątanie, układanie płytek, tapetowanie i układanie parkietu,

l)    utrzymanie, remont i naprawę stałych struktur, takich jak systemy rurociągów gazowych, wodnych, kanalizacyjnych i podobnych,

m)instalację lub montaż maszyn lub sprzętu, które po zainstalowaniu lub zamontowaniu są uznane za nieruchomość,

n)  utrzymanie i naprawę oraz kontrolę maszyn lub sprzętu, jak również nadzór nad maszynami lub sprzętem, jeżeli maszyny lub sprzęt są uznane za nieruchomość,

o)  zarządzanie nieruchomości inne niż zarządzenie portfelem inwestycji w nieruchomości, obejmujące obsługę nieruchomości komercyjnej, przemysłowej lub mieszkalnej przez właściciela nieruchomości lub na jego rzecz,

p)  pośrednictwo w sprzedaży, dzierżawie lub wynajmie nieruchomości oraz ustanowieniu lub przeniesieniu określonych udziałów w nieruchomościach lub praw rzeczowych dotyczących nieruchomości,

q)  usługi prawne związane z przeniesieniem tytułu do nieruchomości, ustanowieniem lub przeniesieniem określonych udziałów w nieruchomościach lub praw rzeczowych dotyczących nieruchomości, takie jak czynności notarialne lub sporządzanie umów kupna lub sprzedaży nieruchomości, nawet jeżeli transakcja, w wyniku której dochodzi do zmiany stanu prawnego nieruchomości nie zostaje przeprowadzona.

Z powyższych regulacji wynika, że usługi związane z nieruchomościami muszą pozostawać w bezpośrednim i ścisłym związku z konkretną nieruchomością stanowiącą centralny element świadczenia. W przypadku opisanych powyżej usług przesłanki te nie są spełnione. Usługi executive lounge, VIP oraz fast track nie mają na celu oddziaływania na nieruchomość ani jej eksploatacji. Nieruchomość stanowi jedynie miejsce, w którym wykonywane są czynności składające się na obsługę pasażera. Element udostępnienia przestrzeni ma charakter pomocniczy względem zasadniczego świadczenia, jakim jest obsługa pasażera. Bez elementu obsługi (organizacyjnej, logistycznej, serwisowej) sama przestrzeń nie realizowałaby celu gospodarczego usługi.

Ponadto w uzupełnienie wniosku wskazano, że:

1.  Spółka Port Lotniczy ... nie posiada żadnego innego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poza terytorium Polski.

2.  Wnioskodawca świadczy usługi na rzecz różnych kontrahentów będących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT.

W odniesieniu do części kontrahentów Wnioskodawca nie posiada informacji wskazujących na posiadanie przez nich stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w kraju innym niż kraj siedziby działalności gospodarczej. W takich przypadkach Wnioskodawca identyfikuje miejsce świadczenia usług zgodnie z zasadami określonymi w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT.

Jednocześnie mogą występować sytuacje, w których kontrahent posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej. W takich przypadkach Wnioskodawca każdorazowo dokonuje oceny czy dane stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jest rzeczywistym odbiorcą usługi, zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 22 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011.

Jeżeli usługa jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej kontrahenta i miejsce to jest rzeczywistym odbiorcą usługi, miejscem świadczenia jest kraj położenia tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Jeżeli natomiast brak jest podstaw do uznania, że usługa jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej kontrahenta, miejscem świadczenia pozostaje miejsce siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy.

a)  są to różne miejsca prowadzenia działalności: Europa jak również kraje poza UE, takie jak np. Chiny, Turcja, Egipt;

b)  tak, są to usługi, które są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej kontrahenta.

3.  Wszystkie opisane we wniosku czynności dotyczą świadczenia przez Wnioskodawcę usług naziemnych.

4.  Na pytanie o treści „Czy wymienione czynności składające się na wszystkie usługi razem (Executive Lounge, Obsługa VIP, Fast track) stanowią jedno świadczenie kompleksowe?”

Odp. Nie, Executive Lounge, Obsługa VIP oraz Fast Track nie stanowią jednego świadczenia kompleksowego. Są to trzy odrębne usługi, z których każda może stanowić samodzielny przedmiot obrotu i może zostać nabyta niezależnie od pozostałych (pasażer może kupić wyłącznie Executive Lounge, pasażer może kupić wyłącznie Fast Track, pasażer może kupić wyłącznie Obsługę VIP, każda z usług ma własną cenę, każda realizuje odrębny cel gospodarczy.)

5.  Na pytanie o treści „Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 4 jest twierdząca, to proszę wskazać: (…)”

Odp. Z uwagi na to, że odpowiedź na pytanie nr 4 nie jest twierdząca, Wnioskodawca pomija powyższe pytanie.

6A.     W odniesieniu do usługi Executive Lounge czynności składające się na tą usługę stanowią jedno świadczenie kompleksowe.

Celem nabywcy jest uzyskanie dostępu do kompleksowej usługi obsługi pasażera przed odlotem, zapewniającej komfortowe warunki oczekiwania na lot, możliwość odpoczynku i relaksu lub pracy oraz korzystania z udogodnień wspierających podróż lotniczą.

Wszelkie elementy składowe pakietu – w tym serwis cateringowy, nielimitowany dostęp do sieci Internet, prasa, zaplecze multimedialne oraz profesjonalna obsługa recepcyjna – nie mają dla klienta charakteru autonomicznego. Nie stanowią one celu samego w sobie, lecz są świadczeniami pomocniczymi, nierozerwalnie połączonymi z usługą główną. Pasażer nabywa nierozerwalną całość gospodarczą. W ramach Executive Lounge, Pasażer płaci jedną cenę za dostęp do kompleksowej usługi i nie ma możliwości ustalenia, z których udogodnień i w jakim natężeniu skorzysta. Istnieje taka możliwość, że Pasażer w ramach dostępu do usługi Executive Lounge skorzysta, np. z możliwości zjedzenia posiłku, ale nie skorzysta z możliwości dostępu do Internetu. Fakt, że pasażer w sposób selektywny korzysta z oferty (np. spożywa posiłek, rezygnując z transferu danych), pozostaje bez wpływu na charakter usługi. Istotne pozostaje natomiast to, że dokonując zakupu tej usługi, zyskuje dostęp do wszystkich czynności, które się na nią składają.

Świadczeniem dominującym jest zapewnienie pasażerowi kompleksowej obsługi w ramach Executive Lounge związanej z oczekiwaniem na podróż lotniczą, poprzez wstęp do strefy, w której Pasażer zyskuje możliwość korzystania z czynności dodatkowych. To ta usługa zaspokaja podstawową potrzebę klienta, którą jest uzyskanie określonego statusu podróży – tj. prawa do przebywania w zamkniętej, prestiżowej przestrzeni. Elementami pomocniczymi są m.in. dostęp do poczęstunku, napojów, Internetu, prasy, telewizji oraz obsługa recepcyjna. Elementy te nie stanowią celu samego w sobie dla pasażera, lecz służą wykorzystaniu możliwości, jakie daje zakup usługi Executive Lounge.

Poszczególne elementy tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedno świadczenie, ponieważ są oferowane w ramach jednej usługi, za jedną cenę i mają wspólny cel – zapewnienie pasażerowi odpowiednich warunków oczekiwania na lot. Sztuczne rozdzielenie tych elementów nie odzwierciedlałoby rzeczywistego charakteru transakcji. Pasażer dokonując zakupu usługi wstępu do Executive Lounge sam decyduje w jakim zakresie będzie korzystał ze świadczeń pomocniczych, takich jak Internet, prasa, żywność, napoje. Poszczególne elementy (takie jak catering, prasa, dostęp do Internetu czy obsługa recepcyjna) nie stanowią dla klienta celu samego w sobie. Świadczenia te zyskują wartość gospodarczą dla nabywcy wyłącznie jako komponenty pobytu w strefie.

Zależność ta polega na tym, że czynności pomocnicze (takie jak serwis cateringowy, udostępnienie prasy, sieci WiFi czy urządzeń multimedialnych) nie posiadają dla nabywcy samodzielnej wartości użytkowej ani autonomicznego celu ekonomicznego w oderwaniu od usługi głównej. Dostęp do Internetu umożliwia pracę i komunikację, catering zwiększa komfort oczekiwania, prasa i multimedia zapewniają dostęp do informacji i rozrywki, a obsługa recepcyjna organizuje korzystanie z usługi. Wszystkie te elementy wspierają realizację świadczenia głównego, jakim jest usługa wstępu do specjalnie wydzielonej strefy, w której znajduje się Executive Lounge.

Dominującym świadczeniem jest udostępnienie pasażerowi dedykowanej obsługi związanej z podróżą lotniczą w warunkach podwyższonego komfortu, poprzez zapewnienie dostępu do specjalnie wydzielonej strefy Executive Lounge.

Pozostałe elementy świadczenia, takie jak dostęp do poczęstunku, napojów, Internetu, prasy, telewizji czy obsługa recepcyjna, mają charakter pomocniczy, ponieważ służą wyłącznie zwiększeniu komfortu korzystania z usługi głównej i nie stanowią celu samego w sobie dla nabywcy. Pasażer nie nabywa tych świadczeń odrębnie, lecz korzysta z nich wyłącznie w ramach jednej kompleksowej usługi Executive Lounge oferowanej za jednolitym wynagrodzeniem. Klient płaci za samą możliwość (dostęp) i gotowość infrastruktury. Zużycie świadczeń pomocniczych może wynosić zero, a usługa i tak zostanie uznana za wykonaną. Jeśli usługi pomocnicze są powszechnie dostępne gdzie indziej (np. kawiarnie na lotnisku), a klient mimo to wybiera droższy pakiet skumulowany, oznacza to, że czynnikiem decydującym (dominującym) jest unikalna wartość strefy, do której uzyskuje wstęp.

Dostęp do Internetu umożliwia pracę i komunikację, catering zwiększa komfort oczekiwania, prasa i multimedia zapewniają dostęp do informacji i rozrywki, a obsługa recepcyjna organizuje korzystanie z usługi. Wszystkie te elementy wspierają realizację świadczenia głównego, jakim jest dostęp do specjalnie wydzielonej strefy, która ma zapewnić Pasażerowi możliwość pracy lub relaksu w oczekiwaniu na wylot.

Wynagrodzenie ustalane jest jako jedna cena za usługę Executive Lounge. Poszczególne elementy składające się na usługę nie są wyceniane odrębnie i nie są przedmiotem samodzielnej sprzedaży w ramach tej usługi. Sprzedając usługę Executive Lounge, sprzedawany jest dostęp do wydzielonej strefy, w której Pasażer ma możliwość skorzystania ze świadczeń pomocniczych w nieograniczonej ilości.

6B.     W odniesieniu do usługi Obsługa VIP czynności składające się na tą usługę stanowią jedno świadczenie kompleksowe.

Celem nabycia usługi jest zapewnienie pasażerowi indywidualnej, kompleksowej obsługi podczas korzystania z portu lotniczego, obejmującej organizację i usprawnienie procesu podróży lotniczej przy zachowaniu najwyższego standardu komfortu, prywatności i bezpieczeństwa. Usługobiorca nie jest zainteresowany nabyciem poszczególnych elementów usługi oddzielnie, lecz oczekuje kompleksowej obsługi związanej z podróżą lotniczą.

Wszystkie oferowane w ramach pakietu udogodnienia stanowią jedną, nierozerwalną usługę. Pasażer nie kupuje poszczególnych świadczeń oddzielnie i nie ma możliwości ich niezależnego wyboru. W ramach jednej ceny, Pasażer zyskuje pełen dostęp do zintegrowanego łańcucha obsługi, na który składają się:

-     Strefa logistyczna i formalna: dedykowany parking bezpośrednio przy terminalu, kurtuazyjna i szybka kontrola bezpieczeństwa, odprawa paszportowa, celna oraz biletowo-bagażowa, a także indywidualny transport limuzyną do lub z samolotu.

-     Strefa relaksu i komfortu: pobyt w salonie VIP z nowoczesnym wyposażeniem, nielimitowany dostęp do pełnej oferty gastronomicznej (przekąski, alkohole, napoje, kawa/herbata, catering na życzenie) oraz zaplecza multimedialnego i informacyjnego (WiFi, iPady, TV, kino domowe, prasa).

Świadczeniem głównym jest zapewnienie indywidualnej i kompleksowej obsługi pasażera w procesie podróży lotniczej, poprzez zapewnienie dostępu do wydzielonej strefy VIP, w ramach którego Pasażer ma możliwość nielimitowanego korzystania z czynności pomocniczych.

Elementami pomocniczymi są w szczególności:

-     udostępnienie salonu VIP,

-     zapewnienie cateringu oraz napojów,

-     dostęp do Internetu, prasy i multimediów,

-     transport pasażera pomiędzy terminalem a statkiem powietrznym.

Elementy te nie stanowią celu samego w sobie dla usługobiorcy, lecz służą zwiększeniu komfortu i jakości korzystania z kompleksowej obsługi VIP.

Istotą pakietu VIP Pass jest zakup dostępu do pełnego wachlarza możliwości, a nie faktyczne stopnień wykorzystania każdego z elementów. Pasażer płaci za standard i dostępność całej infrastruktury. W praktyce oznacza to, że może on na przykład skorzystać z priorytetowej odprawy, transportu limuzyną i cateringu, całkowicie rezygnując z korzystania z WiFi, prasy czy iPada. Niezależnie od indywidualnych potrzeb pasażera w danym dniu, usługa jest rozliczana jako jedna całość, dając mu pełną swobodę decydowania, z których udogodnień i w jakim natężeniu zechce skorzystać.

Poszczególne elementy usługi są ze sobą funkcjonalnie powiązane i z perspektywy nabywcy tworzą jedno świadczenie. Ich wspólnym celem jest zapewnienie pasażerowi kompleksowej obsługi podczas podróży lotniczej. Rozdzielenie tych świadczeń byłoby zabiegiem sztucznym, ponieważ poszczególne elementy pakietu VIP są ze sobą nierozerwalnie skorelowane i dopiero zebrane razem tworzą nową, autonomiczną jakość.

Każdy z elementów usługi wspiera realizację zasadniczego celu, jakim jest zapewnienie pasażerowi indywidualnej obsługi i sprawnego przeprowadzenia przez procedury lotniskowe. Wyodrębnienie poszczególnych elementów miałoby charakter sztuczny i nie odzwierciedlałoby rzeczywistego charakteru nabywanej usługi. Pasażer zakupując usługę VIP ma na celu zapewnienie sobie komfortu w czasie oczekiwania na lot. Pasażer nie zakupuje tej usługi w celu, np. uzyskania wyłącznie dostępu do prasy lub wypicia kawy, lecz w celu przygotowania się do lotu w prywatnej strefie, w której będzie czuł się komfortowo i kompleksowo obsłużony.

Okolicznością przesądzającą o dominującym charakterze wstępu do strefy jest fakt, że to ta czynność zaspokaja pierwotną i najważniejszą potrzebę klienta (bezpieczeństwo, cisza, prestiż, czas). Pozostałe elementy (jedzenie, prasa, Internet) są bezpośrednio determinowane przez ten wstęp – bez wejścia do strefy pasażer nie miałby do nich dostępu, a ich rola ogranicza się wyłącznie do uatrakcyjnienia czasu spędzonego w salonie VIP. Z perspektywy usługobiorcy zasadniczą wartością jest zapewnienie kompleksowej obsługi VIP, a nie korzystanie z poszczególnych świadczeń składowych. Głównym motywem, dla którego pasażer decyduje się na zakup pakietu VIP jest chęć odizolowania się od ogólnodostępnego, głośnego i często zatłoczonego terminalu. Pasażer kupuje przede wszystkim „prawo do przebywania” w określonym, elitarnym otoczeniu oraz prawo do przejścia dedykowaną, szybką ścieżką proceduralną. Gdyby klientem kierowała chęć zjedzenia posiłku (catering) czy skorzystania z sieci (WiFi), zaspokoiłby te potrzeby w ogólnodostępnych restauracjach lub kawiarniach na terenie lotniska. Wybiera salon VIP, ponieważ kluczowa jest dla niego sama strefa. Fakt, że zużycie cateringu czy prasy może wynosić 0%, podczas gdy „użycie” samego wstępu wynosi zawsze 100%, jednoznacznie dowodzi, że to wstęp jest fundamentem (świadczeniem głównym), a reszta to jedynie opcjonalne dodatki.

Salon VIP zapewnia odpowiednie warunki oczekiwania na lot, catering zwiększa komfort pobytu, Internet, prasa i multimedia umożliwiają pracę oraz dostęp do informacji, natomiast transport do lub ze statku powietrznego usprawnia organizację podróży. Wszystkie te elementy wspierają realizację głównego celu usługi, jakim jest kompleksowa obsługa pasażera.

Wynagrodzenie ustalane jest jako jedna cena za usługę Obsługi VIP. Poszczególne elementy składające się na usługę nie są odrębnie wyceniane ani fakturowane. Usługobiorca nabywa jedną kompleksową usługę obejmującą wszystkie wskazane świadczenia.

Pytania

1.  Czy miejsce świadczenia usług, o których mowa w stanie faktycznym, nabywanych przez kontrahentów będących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, posiadających siedzibę oraz stałe miejsce prowadzenia działalności poza terytorium RP, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej w kraju Unii Europejskiej innym niż RP albo dla podatku o podobnym charakterze poza Unią Europejską, znajduje się zgodnie z art. 28b ustawy o VAT poza terytorium RP?

2.  Czy miejsce świadczenia usług, o których mowa w stanie faktycznym, nabywanych przez kontrahentów będących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, posiadających siedzibę i stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP albo posiadających siedzibę na terytorium innego kraju, ale stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego świadczona jest usługa na terytorium RP, znajduje się zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT na terytorium RP?

3.  Czy miejsce świadczenia usług, o których mowa w stanie faktycznym, nabywanych przez usługobiorców krajowych lub zagranicznych, niebędących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, znajduje się zgodnie z art. 28c ust. 1 na terytorium RP?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy miejsce świadczenia usług, o których mowa w stanie faktycznym, nabywanych przez kontrahentów będących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, posiadających siedzibę oraz stałe miejsce prowadzenia działalności poza terytorium RP, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej w kraju Unii Europejskiej innym niż RP albo dla podatku o podobnym charakterze poza Unią Europejską, znajduje się zgodnie z art. 28b ustawy o VAT poza terytorium RP.

Ad. 2.

Zdaniem Wnioskodawcy miejsce świadczenia usług, o których mowa w stanie faktycznym, nabywanych przez kontrahentów będących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, posiadających siedzibę i stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP albo posiadających siedzibę na terytorium innego kraju, ale stałe miejsce prowadzania działalności, dla którego świadczona jest usługa na terytorium RP, znajduje się zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT na terytorium RP.

Ad. 3.

W ocenie Wnioskodawcy miejsce świadczenia usług, o których mowa w stanie faktycznym, nabywanych przez usługobiorców krajowych lub zagranicznych, niebędących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, znajduje się zgodnie z art. 28c ust. 1 na terytorium RP.

Uzasadnienie

Ad. 1.

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT: opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT: przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT: przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Usługami są zatem wszelkie świadczenia odpłatne, które nie stanowią dostawy towarów. Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę, a jej odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi zapłacone powinno być wynagrodzenie.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 28a ustawy o VAT: Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

1)  ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

a)  podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b)  osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2)  podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja podatnika wynikająca z art. 28a ustawy o VAT ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy ustalane jest miejsce świadczenia usług. Wtedy podatnikiem jest podmiot samodzielnie wykonujący działalność gospodarczą, również zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich UE oraz państw spoza UE.

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej z zastrzeżeniem ust. 2-4, art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT.

W myśl art. 28b ust. 2 ustawy o VAT w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Definicja siedziby działalności gospodarczej określona została w art. 10 rozporządzenia 282/2011 i zgodnie z jej brzmieniem, miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika jest miejsce, w którym wykonywane są funkcje naczelne zarządu przedsiębiorstwa, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa, przy czym w przypadku wątpliwości rozstrzygane są one w ten sposób, że za miejsce siedziby działalności gospodarczej uznaje się to miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem.

Z kolei stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wyróżnia się obok pojęcia siedziby działalności gospodarczej. Z art. 22 ust. 1 rozporządzenia 282/2011 wynika, że aby określić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, usługodawca analizuje charakter i zastosowanie świadczonej usługi. Jeżeli nie jest to możliwe, należy wziąć pod uwagę w szczególności, czy umowa, zamówienie, numer identyfikacyjny VAT przyznany przez państwo członkowskie usługobiorcy i przekazany usługodawcy wskazują stałe miejsce prowadzenia działalności jako miejsce odbioru usługi i czy pokrywa się ono z podmiotem opłacającym usługę. Jeżeli również to okaże się niewystarczające, usługodawca może stwierdzić, że świadczy usługę na rzecz miejsca, w którym usługobiorca ma swoją siedzibę.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej definiuje art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011 i zgodnie z nim jest to miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej, które charakteryzuje się stałością i odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza o charakterze personalnym i technicznym, które umożliwia odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto świadczone na rzecz podatników usługi, których miejsca świadczenia nie ustala się na zasadach ogólnych, określonych przepisami art. 28b ustawy o VAT to:

a)  usługi związane z nieruchomościami,

b)  usługi transportu osób oraz niektóre usługi transportu towarów,

c)  usługi wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, takie jak targi i wystawy oraz usługi pomocnicze związane z usługami wstępu na te imprezy,

d)  usługi restauracyjne i cateringowe,

e)  usługi krótkoterminowego wynajmu środków transportu,

f)   usługi turystyczne opodatkowane według procedury marży.

W myśl art. 31a ust. 2 rozporządzenia 282/2011 przyznawanie dostępu do poczekalni w portach lotniczych stanowi usługę związaną z nieruchomością, to zdaniem Wnioskodawcy przepis ten nie znajdzie zastosowania dla usług opisanych w stanie faktycznym. Udostępnienie nieruchomości nie stanowi w tych przypadkach świadczenia głównego. Usługobiorcy nie mają możliwości wyłącznego użytkowania części portu lotniczego, gdyż usługę w jednym czasie może nabyć wiele osób. Świadczeniem istotniejszym jest w tym przypadku obsługa pasażera, a nie dostęp do nieruchomości, gdyż on jest zapewniony standardowo w części ogólnodostępnej wszystkim pasażerom.

W przypadku podatnika, który nie posiada siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności lub stałego miejsca pobytu na terytorium RP, a posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności poza terytorium RP i jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej w kraju UE innym niż Polska albo dla podatku o podobnym charakterze poza UE, świadczone na jego rzecz przez Wnioskodawcę usługi opisane w stanie faktycznym, nie podlegają opodatkowaniu na terytorium RP.

Ad. 2.

Stosownie do art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Dla zastosowania tej regulacji konieczne jest ustalenie, czy dane stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej rzeczywiście uczestniczy w nabyciu i wykorzystaniu usług, co ma miejsce w opisywanym przypadku.

W konsekwencji, w sytuacji gdy:

·      podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP,

·      i to miejsce jest rzeczywistym odbiorcą usług,

miejscem świadczenia usług jest terytorium Polski.

Ad. 3.

Zgodnie z art. 28c ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3 oraz art. 28h-28n.

W myśl art. 28c ust. 2 ustawy o VAT w przypadku gdy usługi są świadczone ze stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Oznacza to, że w relacjach z podmiotami niebędącymi podatnikami zasadą jest opodatkowanie usług w miejscu siedziby usługodawcy.

W konsekwencji, w przypadku usług świadczonych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, miejscem ich świadczenia – zgodnie z art. 28c ustawy o VAT – jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Z kolei ogólna zasada dotycząca miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami została określona w art. 28c ustawy, zgodnie z którym:

Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.

I tak art. 28e ustawy stanowi:

Przepis art. 28e ustawy – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące – determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości – jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

Z treści art. 28e ustawy wynika, że o miejscu świadczenia, a tym samym opodatkowania usługi związanej z nieruchomością, decyduje wyłącznie miejsce położenia nieruchomości, z którą dana usługa jest ściśle związana, niezależnie od tego dla jakiego podmiotu jest wykonywana oraz gdzie znajduje się siedziba usługodawcy. Zasada ta ma zastosowanie wówczas, gdy usługę można przyporządkować do konkretnej nieruchomości, która jest możliwa do zlokalizowania, co do miejsca jej położenia. Przepis ten – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady ogólnej, przyjmując jako kryterium odniesienie się nie do podmiotu, lecz do przedmiotu, którym jest nieruchomość, a usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według miejsca jej położenia. Jednocześnie usługi te mogą mieć charakter nieograniczony, na co wskazuje ich otwarty katalog, zamieszczony w tym przepisie. Do zakresu tych usług ustawodawca zaliczył bowiem nie tylko usługi stricte dotyczące prac wykonywanych w nieruchomościach i obrotu nieruchomościami, ale także usługi, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości.

Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1) zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 – dotyczącą pojęcia „nieruchomość”, jak również wyjaśnił, na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”. Zmiany w tym zakresie obowiązują od dnia 1 stycznia 2017 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011, do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:

W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 31a ust. 2 rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w szczególności

W art. 31a ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011 zdefiniowano katalog przesłanek negatywnych tj. usług które nie są uznawane za związane z nieruchomościami:

Rozwiązania wprowadzone powyższym rozporządzeniem 282/2011 mają na celu doprowadzić w całej Unii Europejskiej do wspólnej wykładni i spójnego stosowania przepisu szczególnego, jakim jest art. 47 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Państwa siedziba działalności gospodarczej znajduje się na terytorium Polski oraz nie posiadają Państwo żadnego innego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poza terytorium Polski. Dokonują Państwo świadczenia usług na rzecz polskich i zagranicznych przewoźników lotniczych, jak również bezpośrednio na rzecz pasażerów. Świadczone przez Państwa usługi, będące przedmiotem niniejszego wniosku to:

1.  Executive Lounge – pobyt w specjalnie wydzielonej strefie executive lounge, dostęp do bufetu z jedzeniem, jak również do napoi zarówno alkoholowych jak i bezalkoholowych, dostęp do prasy i Internetu; znajduje się tam również palarnia oraz multimedia;

2.  Obsługa VIP – prywatny pobyt w salonie VIP, zapewniający komfort, kompleksową obsługę pasażera, dostęp do cateringu żywieniowego, jak również napoi zarówno bezalkoholowych, jak i alkoholowych, dostęp do prasy i Internetu, multimedia oraz transport z samolotu i do samolotu limuzyną;

3.  Fast Track – polega na przyspieszonym przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa.

Istotą świadczonych przez Państwa usług jest zapewnienie kompleksowej obsługi pasażerów, odpowiadającej ich potrzebom związanym z odbywaniem podróży lotniczej. Executive lounge oraz obsługa VIP nie jest usługą o charakterze samoistnym czy oderwanym od procesu podróży, lecz pozostaje funkcjonalnie i organizacyjnie związany z obsługą pasażerów odlatujących, przesiadających się lub oczekujących na lot. Są to usługi dodatkowe związane z podstawową działalnością ruchu pasażerskiego, a więc usługami lądowania i startu samolotów i dotyczą świadczenia usług naziemnych. W ramach opisanych usług zapewniają Państwo pasażerom szereg świadczeń wspierających proces podróży. Świadczenia te mają na celu poprawę komfortu i sprawności obsługi pasażera w porcie lotniczym, a tym samym wpisują się w szeroko rozumianą pomoc świadczoną pasażerom odlatującym i przesiadającym się.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że dla celów podatkowych złożone działania podatnika traktowane są - co do zasady - jako jednolita całość. Oznacza to, że jeżeli podatnik dokonuje kilku świadczeń na rzecz klienta i są one ze sobą powiązane tak, że obiektywnie rzecz biorąc tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość, którą jedynie sztucznie można byłoby podzielić, to te elementy lub świadczenia - dla celów podatku od towarów i usług - stanowią jedną całość.

Wniosek taki wypływa m.in. z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie pomiędzy Card Protection Plan Ltd (CPP) a Commissioners of Customs and Excise (sygn. C-349/96). Natomiast zgodnie z orzeczeniem Trybunału w sprawie C-321/94 pomiędzy Faaborg-Gelting Linien A/S a Finanzamt Flensburg, o tym, czy dana transakcja stanowi dostawę towarów czy świadczenie usług powinny decydować wszystkie okoliczności zawarcia tejże transakcji.

Co istotne, aby móc wskazać, że dana czynność jest czynnością złożoną winna się ona składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na czynność złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu sama w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia głównego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej czynności głównej.

Przepisy ustawy o VAT nie regulują kwestii czynności złożonych. Jednakże, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania VAT oraz na podstawie polskiego i europejskiego orzecznictwa można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego, świadczenie pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym, w przypadku opodatkowania usług o charakterze złożonym istotnym jest to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną usługą kompleksową, czy też z szeregiem jednostkowych usług. Ocena tej okoliczności winna odbywać się więc w oparciu o to, czy dokonywane czynności (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.

Jak Państwo wskazali czynności składające się na usługę Executive Lounge stanowią jedno świadczenie kompleksowe, którego celem jest uzyskanie dostępu do kompleksowej usługi obsługi pasażera przed odlotem. Wszelkie elementy składowe pakietu – w tym serwis cateringowy, nielimitowany dostęp do sieci Internet, prasa, zaplecze multimedialne oraz profesjonalna obsługa recepcyjna – nie mają dla klienta charakteru autonomicznego. Nie stanowią one celu samego w sobie, lecz są świadczeniami pomocniczymi, nierozerwalnie połączonymi z usługą główną. Świadczeniem dominującym jest zapewnienie pasażerowi kompleksowej obsługi w ramach Executive Lounge związanej z oczekiwaniem na podróż lotniczą, poprzez wstęp do strefy, w której Pasażer zyskuje możliwość korzystania z czynności dodatkowych.

Z kolei w odniesieniu do usługi Obsługa VIP, wskazali Państwo że czynności składające się na tą usługę również stanowią jedno świadczenie kompleksowe, którego celem jest zapewnienie pasażerowi indywidualnej, kompleksowej obsługi podczas korzystania z portu lotniczego. Usługobiorca nie jest zainteresowany nabyciem poszczególnych elementów usługi oddzielnie, lecz oczekuje kompleksowej obsługi związanej z podróżą lotniczą. Wszystkie oferowane w ramach pakietu udogodnienia stanowią jedną, nierozerwalną usługę. Pasażer nie kupuje poszczególnych świadczeń oddzielnie i nie ma możliwości ich niezależnego wyboru. Świadczeniem głównym jest zapewnienie indywidualnej i kompleksowej obsługi pasażera w procesie podróży lotniczej, poprzez zapewnienie dostępu do wydzielonej strefy VIP, w ramach którego Pasażer ma możliwość nielimitowanego korzystania z czynności pomocniczych.

Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powyższego należy

stwierdzić, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z usługami złożonymi stanowiącymi świadczenia kompleksowe, tj. kompleksową usługę obsługi pasażera przed odlotem Executive Lounge oraz kompleksową usługę obsługi podczas korzystania z portu lotniczego Obsługi VIP.

Odnosząc się do kwestii związanych z ustaleniem miejsca świadczenia dla kompleksowej usługi Executive Lounge, kompleksowej usługi Obsługa VIP oraz usługi Fast track należy zauważyć, że istotą ww. usług jest zapewnienie naziemnej obsługi pasażerów w porcie lotniczym. Nieruchomość wykorzystywana przez Państwa do wykonania ww. usług nie jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych usług. Co prawda, w analizowanym przypadku, istnieje pewien związek z nieruchomością, ponieważ usługi świadczone są na obszarze lotniska, jednakże związek ten nie ma charakteru bezpośredniego, gdyż nieruchomość nie jest elementem centralnym świadczonej usługi, a jedynie elementem pomocniczym. Istotą świadczonych przez Państwa usług jest kompleksowa obsługa pasażerów w związku z usługami lądowania i startu samolotów. Z punktu widzenia usługobiorcy bez większego znaczenia pozostaje zatem, przy użyciu jakiej nieruchomości usługa zostanie zrealizowana. Usługi te nie są również świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i nie mają na celu zmiany prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości – usługi te są bowiem świadczone przy jej wykorzystaniu. Tym samym usługi Executive Lounge, Obsługa VIP, Fast track nie mają wystarczającego związku z nieruchomością, aby uznać je za usługi związane z nieruchomościami w myśl art. 28e ustawy. Ponadto w odniesieniu do ww. usług nie mają zastosowania pozostałe zastrzeżenia wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy.

Z okoliczności sprawy wynika, że usługobiorcami powyższych usług są:

1)  kontrahenci będący podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy:

·      posiadający siedzibę oraz stałe miejsce prowadzenia działalności wyłącznie poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zidentyfikowani na potrzeby podatku od wartości dodanej w kraju Unii Europejskiej innymi niż Polska albo podatku o podobnym charakterze poza Unią Europejską;

·      posiadający siedzibę i stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo posiadający siedzibę na terytorium innego kraju, ale stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego usługa jest świadczona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)  usługobiorcy (krajowi lub zagraniczni) niebędący podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, będący pasażerami nabywającymi usługę bezpośrednio od Spółki.

W odniesieniu do części kontrahentów Wnioskodawca nie posiada informacji wskazujących na posiadanie przez nich stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w kraju innym niż kraj siedziby działalności gospodarczej. W takich przypadkach Wnioskodawca identyfikuje miejsce świadczenia usług zgodnie z zasadami określonymi w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. Jednocześnie mogą występować sytuacje, w których kontrahent posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej. W takich przypadkach Wnioskodawca każdorazowo dokonuje oceny czy dane stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jest rzeczywistym odbiorcą usługi, zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 22 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011. Jeżeli usługa jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej kontrahenta i miejsce to jest rzeczywistym odbiorcą usługi, miejscem świadczenia jest kraj położenia tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Jeżeli natomiast brak jest podstaw do uznania, że usługa jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej kontrahenta, miejscem świadczenia pozostaje miejsce siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy.

Mając na uwadze cytowane przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w przypadku świadczenia kompleksowej usługi Executive Lounge, kompleksowej usługi Obsługa VIP oraz usługi Fast track na rzecz kontrahentów będących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy posiadających siedzibę oraz stałe miejsce prowadzenia działalności wyłącznie poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku gdy:

·      siedziba działalności znajduje się w tym samym miejscu co stałe miejsce prowadzenia działalności powinni ustalić Państwo miejsce świadczenia zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy co oznacza, że ww. usługi nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski,

·      usługa jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, powinni ustalić Państwo miejsce świadczenia zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy co oznacza, że ww. usługi nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.

Z kolei w przypadku świadczenia kompleksowej usługi Executive Lounge, kompleksowej usługi Obsługa VIP oraz usługi Fast track na rzecz kontrahentów będących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy posiadających siedzibę i stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP albo posiadających siedzibę na terytorium innego kraju, ale stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego świadczona jest usługa na terytorium RP, powinni ustalić Państwo miejsce świadczenia zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy co oznacza, że ww. usługi podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.

Natomiast w przypadku świadczenia ww. usług na rzecz usługobiorców krajowych lub zagranicznych, niebędących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy powinni Państwo ustalić miejsce świadczenia zgodnie z art. 28c ust. 1 ustawy, tj. w miejscu w którym usługodawca, czyli Państwo posiadają siedzibę działalności gospodarczej, co oznacza, że ww. usługi podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych nr 1-3 uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniami, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we ... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.