Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.918.2025.2.AJB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania realizowanych czynności za dostawę towarów oraz określenia miejsca opodatkowania ww. dostawy towarów. Uzupełniła go Pani pismem z 30 października 2025 r. (wpływ 2 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Pani … (dalej jako Wnioskodawczyni) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawczyni zgodnie z PKD jest pośrednictwo w sprzedaży detalicznej niewyspecjalizowanej 47.91.Z. Dodatkowo Wnioskodawczyni świadczy również usługi asystentki stomatologicznej PKD 86.99.D działalność w zakresie pozostałej opieki zdrowotnej.

W ramach głównego przedmiotu działalności, którego dotyczy wniosek Wnioskodawczyni zajmowała się przez dwa miesiące tj. lipiec i sierpień 2025 r. sprzedażą towarów w modelu biznesowym określanym powszechnie jako dropshipping we współpracy ze Sprzedawcami z państwa trzeciego (Chiny).

Wcześniej przed tym okresem Wnioskodawczyni dokonywała również sprzedaży towarów w ramach dostaw realizowanych na terytorium kraju (z Polski do klientów w Polsce), w związku z czym od 3 czerwca 2025 r. jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Przed dniem rejestracji jako czynny podatnik VAT Wnioskodawczyni korzystała ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Rejestracja z dniem 3 czerwca 2025 r. spowodowana była sprzedażą kilku sztuk myjek parowych (elektronicznych) oraz zbliżaniem się do przekroczenia limitu zwolnienia z VAT. Wnioskodawczyni wskazuje to jednak wyłącznie w celu zachowania kompletności wniosku i pełnego opisu prowadzonej działalności gospodarczej.

Przedmiotem niniejszego wniosku jest wyłącznie sprzedaż realizowana we wskazanych miesiącach tj. lipiec i sierpień 2025 r. w modelu dropshippingowym we współpracy ze Sprzedawcami z państwa trzeciego (Chiny). W ramach tego modelu sprzedażowego Wnioskodawczyni sprzedawała produkty takie jak ściereczki bezsmugowe do okien, ekranów i blatów, produkty i akcesoria do czyszczenia i sprzątania.

Zgodnie z przyjętym modelem działania, sprzedaż realizowana była za pośrednictwem własnych sklepów internetowych, gdzie oferowane były produkty pochodzące od zagranicznych dostawców z Chin. Odbiorcami oferowanych towarów byli konsumenci, czyli osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (dalej: Klienci) w Polsce. Przedmiotem niniejszego wniosku jest jednak wyłącznie sprzedaż skierowana do konsumentów zamieszkujących terytorium Polski.

Wnioskodawczyni w ich imieniu zawierała umowy kupna-sprzedaży z dostawcami, obsługiwała płatności, a następnie przekazywała zamówienia do zagranicznego kontrahenta sprzedawcy danego produktu po uprzednim potraceniu swojej prowizji. W razie potrzeby zapewniana była również pomoc dla Klientów, zarówno w zakresie zapytań dotyczących oferowanych produktów, jak i w toku ewentualnych postępowań reklamacyjnych prowadzonych z zagranicznym sprzedawcą.

Działalność Wnioskodawczyni koncentrowała się na organizowaniu zakupu towarów oferowanych przez sprzedawców z państw trzecich (głównie z Chin; dalej jako: Sprzedawcy). Po zaksięgowaniu płatności towar został wysyłany przez zagranicznego dostawcę bezpośrednio do Klienta, przy czym to właśnie sprzedawca odpowiadał za realizację dostawy. Zatem, działalność polegała na zamawianiu towarów oferowanych przez sprzedawców z krajów trzecich.

Po dokonaniu zapłaty przez klienta, sprzedawca realizował wysyłkę towaru bezpośrednio do Klienta. Produkt nie trafiał do Wnioskodawczyni, zawsze kierowany był bezpośrednio do odbiorcy końcowego. Wnioskodawczyni nie miała styczności z towarem i ograniczała się do roli pośrednika w sprzedaży artykułów należących do Sprzedawcy. Całość działalności opierała się na modelu, w którym obowiązki związane z logistyką pozostają po stronie sprzedawcy, a sprzedaż odbywała się za pośrednictwem sklepów internetowych prowadzonych przez Wnioskodawczynię.

Sklepy internetowe w ramach których dokonywane były dostawy w tym modelu były w pełni zarządzane przez Wnioskodawczynię, która sporządzała opisy produktów w języku polskim, a także dokonywała ich modyfikacji zarówno tekstowych, jak i graficznych w celu lepszego dopasowania prezentacji towarów do oczekiwań i potrzeb Klientów.

W sytuacji, gdy Klient złożył zamówienie za pośrednictwem sklepu prowadzonego przez Wnioskodawczynię i dokonał przedpłaty za jego rzecz, następnie składała zamówienie u chińskiego Sprzedawcy, przekazując mu dane Klienta niezbędne do wysyłki oraz dokonywała płatności za towar. Produkt wysyłany był bezpośrednio z Chin do Klienta, bez pośrednictwa Wnioskodawczyni w zakresie fizycznej obsługi przesyłki.

W praktyce oznacza to, że Klient przekazywał należność za towar bezpośrednio na rachunek Wnioskodawczyni, która następnie opłacała zamówienie u zagranicznego sprzedawcy. Tym samym Wnioskodawczyni pełniła funkcje pośrednika zarówno w zakresie realizacji zamówienia, jak i obsługi płatności. Wynagrodzenie Wnioskodawczyni stanowiła różnica pomiędzy kwotą wpłaconą przez Klienta, a sumą przekazaną zagranicznemu sprzedawcy tytułem zapłaty za zamówiony towar. Kwota ta stanowiła prowizje należna Wnioskodawczyni. Zatem, realnym wynagrodzeniem Wnioskodawczyni była w tym przypadku kwota prowizji, rozumiana jako różnica między kwotą wpłaconą przez Klienta, a kwotą przekazaną do sprzedawcy z Chin tytułem ceny za zamówiony w imieniu Klienta towar.

Wnioskodawczyni nie posiada podpisanej umowy o współpracy w zakresie pośrednictwa z chińskim sprzedawcą. Pomimo braku formalnej umowy, każdorazowo po dokonaniu zakupu otrzymywała od niego dokument potwierdzający zakup w postaci zestawienia zrealizowanych zamówień.

Zamówienia były składane wyłącznie za pośrednictwem sklepów internetowych prowadzonych przez Wnioskodawczynię. Przed dokonaniem zakupu Klient zobowiązany był do zaakceptowania regulaminu, wprowadzenia danych potrzebnych do realizacji dostawy oraz dokonania płatności za zamówienie. Wskazane dane następnie przekazywane do chińskiego kontrahenta w celu bezpośredniej wysyłki towaru do Klienta.

Obsługa płatności realizowana była przy wykorzystaniu zewnętrznych operatorów, takich jak np. …, …, Klienci przekazywali środki pieniężne na rachunek operatora płatności, skąd po potraceniu prowizji kwoty były transferowane na konto bankowe Wnioskodawczyni.

Sprzedawcami były podmioty z Chin, a dostawy towarów do Klientów realizowane z państw trzecich, tj. spoza obszaru Unii Europejskiej (Chiny). Jak wcześniej wskazano odbiorcami towarów były wyłącznie osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, zamieszkujące na terytorium Polski. Wnioskodawczyni na żadnym etapie nie miała fizycznego kontaktu z towarem. Produkt był wysyłany bezpośrednio od zagranicznego sprzedawcy do końcowego odbiorcy w Polsce.

Po otrzymaniu przez Wnioskodawczynię płatności od Klienta i przyjęciu zamówienia, Wnioskodawczyni składała zamówienie na dany towar u zagranicznego sprzedawcy. Po zaksięgowaniu płatności, sprzedawca realizował wysyłkę produktu bezpośrednio do Klienta, z pominięciem Wnioskodawczyni jako ogniwa w fizycznym łańcuchu dostaw. Zamówiony towar nigdy nie trafiał do Wnioskodawczyni dostawa następowała zawsze bezpośrednio z zagranicy do finalnego odbiorcy.

Cena opłacana przez Klienta obejmowała wartość samego towaru, koszty transportu oraz ewentualne należności podatkowe. Wnioskodawczyni dokonywała zapłaty na rzecz sprzedawcy z wykorzystaniem środków finansowych uprzednio wpłaconych przez Klienta, które wpływały na rachunek bankowy za pośrednictwem operatora płatności.

Podczas składania zamówienia u sprzedawcy Wnioskodawczyni wskazywała dane Klienta jako odbiorcy nie posługiwała się własnymi danymi adresowymi. Współpraca z chińskimi kontrahentami nie była regulowana na podstawie pisemnych umów, współpraca ta opierała się na bieżącej realizacji zamówień bez formalnego zobowiązania umownego.

Wynagrodzenie Wnioskodawczyni wynikało z relacji prawnej zawartej pomiędzy nią a Klientem, jej warunki były określone w regulaminie sklepu. To właśnie z Klientem zawierany był stosunek prawny, w ramach którego Wnioskodawczyni dokonywała zakupu towaru u Sprzedawcy.

Z chwilą złożenia zamówienia przez Wnioskodawczynię u zagranicznego sprzedawcy, Klient nabywał prawo do rozporządzania towarem. Zatem, model sprzedażowy można przedstawić następującym schematem:

1.  Wnioskodawczyni wyszukiwała towary oferowane przez Sprzedawców, kierując się m.in. jakością oferowanych produktów oraz oceną ogólną sprzedawcy (bazującą na opiniach kupujących).

2.  Informacje dotyczące towarów oferowanych przez Sprzedawców (treść ofert) były pobierane, modyfikowane i prezentowane na prowadzonej przez Wnioskodawczynię stronie internetowej. Modyfikacja ta obejmowała m.in. tłumaczenie na język polski, tworzenie spersonalizowanych opisów, edycję graficzną zdjęć produktowych wszystko w celu dostosowania oferty do potrzeb polskiego odbiorcy.

3.  Klient odwiedzał stronę internetową Wnioskodawczyni, wybierał interesujący go towar, składał zamówienie, akceptował regulamin sklepu i realizował płatność.

4.  Po otrzymaniu zamówienia i dokonaniu płatności przez Klienta, Wnioskodawczyni zamawiała towar u Sprzedawcy w Chinach, którzy byli technicznie zintegrowani z systemem sklepu Wnioskodawczyni i otrzymywali zamówienia bezpośrednio. Tak złożone zamówienia były następnie opłacane przez Wnioskodawczynię, potrącając jednocześnie swoją prowizję. W efekcie, u Wnioskodawczyni zostawała kwota odpowiadająca różnicy między ceną zapłaconą przez Klienta a kwotą przekazaną Sprzedawcy.

5.  Po opłaceniu zamówienia przez Wnioskodawczynię, Sprzedawca z Chin wysyłał towar bezpośrednio do Klienta w Polsce. Towar nie trafiał fizycznie do Wnioskodawczyni wysyłka odbywała się bezpośrednio od Sprzedawcy do Klienta.

Klient na życzenie otrzymywał numer listu przewozowego, dzięki któremu mógł śledzić przesyłkę. W przypadku pytań lub wątpliwości dotyczących dostawy, Klient mógł skontaktować się z Wnioskodawczynią, która była w stałym kontakcie z chińskim sprzedawcą oraz posiadała bieżący dostęp do informacji o statusie przesyłki. Wnioskodawczyni odpowiadała na zapytania Klientów drogą mailową i udostępniała dane do śledzenia przesyłki na żądanie.

W przypadku, gdy Klient gdyby Klient zdecydował się na zwrot towaru po jego zakupie, Wnioskodawczyni przyjmowała zwracany produkt bezpośrednio do siebie. W takiej sytuacji Klient mógł otrzymać zwrot pełnej kwoty, którą uprzednio zapłacił za zamówienie.

Towary były wysyłane bezpośrednio od chińskiego sprzedawcy do Klienta na terytorium Polski. Sprzedawca z Chin odpowiadał za przygotowanie zamówienia, jego spakowanie, przekazanie przewoźnikowi oraz organizację transportu. Zatem pełna odpowiedzialność za proces logistyczny od momentu skompletowania zamówienia do jego nadania spoczywała na zagranicznym sprzedawcy.

Transport towaru rozpoczynał się na terytorium Chin, a jego import był dokonywany w innym państwie członkowskim UE, towary były importowane w innym kraju Unii Europejskiej, po czym dostarczane do Klienta na terytorium Polski.

Towar nie trafiał fizycznie do Wnioskodawczyni był wysyłany bezpośrednio do Klienta. Z tego względu Wnioskodawczyni nie pełniła roli importera. Status importera posiadał Klient końcowy.

Wnioskodawczyni nie dokonywała zgłoszenia celnego ani nie występowała jako przedstawiciel Klienta w rozumieniu przepisów celnych ani w charakterze przedstawiciela bezpośredniego, ani pośredniego. Obowiązki związane z dokonaniem formalności importowych nie spoczywały na Wnioskodawczyni.

Wnioskodawczyni nie była importerem towaru. Zgodnie z wiedzą Wnioskodawczyni importerem był ostateczny Klient, gdyż to na jego dane realizowana była wysyłka towaru.

Wnioskodawczyni nie była i nie jest zarejestrowana w procedurze Import One-Stop Shop (IOSS) i nie planuje takiej rejestracji.

Niemniej jednak, w świetle przedstawionego modelu działania pojawiła się wątpliwość, czy opisane transakcje rzeczywiście podlegały opodatkowaniu VAT na terytorium Polski, a co za tym idzie czy od zrealizowanej w tym modelu sprzedaży powinna zapłacić podatek VAT należny.

W związku z powyższym, niniejszy wniosek został złożony w celu uzyskania jednoznacznej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Ponadto, w odpowiedzi na zadane pytania w wezwaniu wskazano:

1.  Czy siedziba Pani działalności gospodarczej związanej z sprzedażą realizowaną w miesiącach tj. lipiec i sierpień 2025 r. znajduje się na terytorium Polski? Jeżeli nie, to należy wskazać w jakim kraju się ona znajduje?

Odp. Tak, siedziba działalności gospodarczej Wnioskodawczyni znajduje się na terytorium Polski.

2.  Czy prowadzi Pani działalność gospodarczą zarejestrowaną poza terytorium Polski? Jeśli tak, to należy wskazać w jakim kraju i jaki jest przedmiot tej działalności?

Odp. Nie, Wnioskodawczyni nie prowadzi zarejestrowanej działalności poza terytorium kraju.

3.  Czy suma całkowitej wartości dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych na terytorium państwa członkowskiego, jak i usług telekomunikacyjnych, nadawczych i elektronicznych świadczonych transgranicznie na rzecz konsumentów (liczona łącznie dla wszystkich państw członkowskich) pomniejszona o kwotę podatku lub podatku od wartości dodanej nie przekroczyła u Pani w trakcie roku podatkowego ani w poprzednim roku podatkowym kwoty 10 000 euro lub jej równowartości (42 000 zł w Polsce)?

Odp. Nie, Wnioskodawczyni nie dokonywała w ogóle dostaw towarów, które byłyby wysyłane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego niż terytorium państwa członkowskiego. Tak jak wskazano we wniosku, Wnioskodawczyni dokonywała dostaw towarów na terytorium Polski do polskich klientów, w wyniku tej dostawy towar nie był wysyłany na terytorium innego państwa UE.

W zakresie zaś pozostałej sprzedaży realizowanej w modelu dropshippingowym, której dotyczy wniosek towar był wysyłany przez Sprzedawcę z Chin bezpośrednio do konsumentów w Polsce.

W konsekwencji Wnioskodawczyni nie dokonywała wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na odległość (WSTO), o których mowa w przepisach art. 22a ustawy o VAT, do których odnosi się wskazany przez organ w pytaniu limit 10 000 euro (42 000 zł). Odpowiadając zatem na pytanie, Wnioskodawczyni nie przekroczyła tego limitu, ponieważ w ogóle nie realizowała transakcji, których ten limit dotyczy.

4.  Czy towary sprzedawane przez Panią w ramach współpracy z sprzedawcami z Chin są towarami o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 150 euro?

Odp. Nie, towary nie przekraczały wartości 150 euro.

5.  Czy sprzedawcy z Chin są podatnikami, o których mowa w art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług?

Odp. W ocenie Wnioskodawczyni ustalenie, czy chińscy sprzedawcy, o których mowa we wniosku, spełniają definicję podatnika, o której mowa w art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług, nie należy do Wnioskodawczyni. Kwestia ta stanowi element oceny prawnej stanu faktycznego, która leży w kompetencji organu interpretacyjnego w drodze procesu interpretacyjnego.

Odnosząc się jednak do tak postawionego pytania, zdaniem Wnioskodawczyni, w związku z tym, że Sprzedawcy z Chin w sposób ciągły i zorganizowany dokonują sprzedaży towarów to w jej opinii spełniają definicje podatków w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT.

6.  Kto decyduje o tym, które konkretnie towary są prezentowane w sklepach internetowych prowadzonych przez Panią – Pani czy sprzedawcy z Chin?

Odp. Wyłącznie Wnioskodawczyni decydowała o tym jakie towary umieszczane są na stronie.

7.  Czy klienci zlecają Pani jakie konkretne towary chcieliby nabyć, czy też klienci mogą zakupić towar który został zaprezentowany w sklepach internetowych prowadzonych przez Panią?

Odp. Klienci nie zlecali Wnioskodawczyni jakie towary chcieli kupić. Klienci mogli kupić tylko takie towary, które były dostępne na sklepie internetowym Wnioskodawczyni.

8.  Czy klienci mają możliwość wyboru podmiotu, od którego zostanie zakupiony i wysłany towar z Chin?

Odp. Nie, klienci nie mieli takiej możliwości. Wyłącznie Wnioskodawczyni decydowała o wyborze dostawcy z Chin.

9.  Czy wskazuje Pani klientowi pełne dane sprzedającego – sprzedawcy z Chin, od którego zostanie zakupiony i wysłany towar?

Odp. Nie, klienci nie mieli takiej możliwości. Wyłącznie Wnioskodawczyni decydowała o wyborze dostawcy z Chin.

10.  Proszę doprecyzować:

a)  jak wygląda proces zamówienia towaru od sprzedawcy z Chin/w jaki sposób dokonuje Pani ww. zamówienia (np. poprzez platformę sprzedażą, stronę internetową sprzedawcy lub inny)?

Odp. Proces składania zamówień nie był w pełni zautomatyzowany.

W momencie, gdy Klient składał i opłacał zamówienie w sklepie internetowym prowadzonym przez Wnioskodawczynię, dane dotyczące zamówienia – tj. informacje o zamówionym towarze oraz dane odbiorcy (adres dostawy) – były automatycznie przekazywane do zintegrowanego systemu Sprzedawcy z Chin za pośrednictwem integracji sklepu internetowego z platformą sprzedażową, na której działał dany Sprzedawca.

Niemniej jednak, po otrzymaniu zamówienia od Klienta, Wnioskodawczyni była zobowiązana do ręcznego złożenia zamówienia u Sprzedawcy poprzez platformę sprzedażową i dokonania płatności za dany towar. Integracja ułatwiała proces przekazywania danych o zamówieniu, natomiast nie realizowała automatycznie płatności ani finalizacji zamówienia po stronie chińskiego Sprzedawcy.

W praktyce wyglądało to w ten sposób, że po wpłynięciu zamówienia w sklepie internetowym i jego opłaceniu przez Klienta, Wnioskodawczyni logowała się na swoje konto na platformie sprzedażowej chińskiego Sprzedawcy gdzie ręcznie opłacała zamówienie odpowiadające zamówieniu Klienta.

b)  co należy rozumieć przez stwierdzenie, że sprzedawcy byli technicznie zintegrowani z systemem sklepu Wnioskodawczyni i otrzymywali zamówienia bezpośrednio?

Odp. Przez sformułowanie „sprzedawcy byli technicznie zintegrowani z systemem sklepu Wnioskodawczyni” należy rozumieć połączenie systemu sprzedażowego sklepu internetowego Wnioskodawczyni z systemem informatycznym Sprzedawców (dostawców z Chin) przy wykorzystaniu interfejsów API lub odpowiednich wtyczek integracyjnych.

Dzięki tej integracji możliwe było automatyczne przekazywanie danych dotyczących zamówienia złożonego przez Klienta – w szczególności informacji o zamówionym towarze oraz danych odbiorcy (adresu dostawy) – do właściwego Sprzedawcy z Chin.

Integracja nie obejmowała jednak automatycznego pobierania danych o produktach (takich jak opisy, zdjęcia, ceny czy stany magazynowe) z ofert Sprzedawców. Również proces opłacenia zamówienia nie był zautomatyzowany – po otrzymaniu zamówienia od Klienta Wnioskodawczyni była zobowiązana do ręcznego opłacenia zamówienia u sprzedawcy na platformie sprzedażowej (np. ..., ...), co stanowiło końcowy etap realizacji zamówienia po stronie Sprzedawcy

c)  czy sprzedawcy z Chin działają poprzez platformy sprzedażowe takie jak np. ...?

Odp. Tak, chińscy sprzedawcy działają przez różne platformy sprzedażowe.

d)  czy posiada Pani konto na ww. platformach sprzedażowych (np. ...) za pomocą których dokonuje Pani zamówienia u chińskich sprzedawców? Proszę wyjaśnić.

Odp. Tak, Wnioskodawczyni posiada konta użytkownika na platformach sprzedażowych (m.in. ..., ...), za pośrednictwem których dokonywała zamówień u chińskich Sprzedawców.

Integracja sklepu internetowego Wnioskodawczyni z platformami sprzedażowymi umożliwiała automatyczne przekazanie danych o zamówieniu złożonym przez Klienta – w szczególności informacji o zamówionym towarze oraz danych do wysyłki – do właściwego Sprzedawcy.

Niemniej jednak, pomimo takiej integracji, proces realizacji zamówienia wymagał zalogowania się przez Wnioskodawczynię na swoje konto na platformie sprzedażowej oraz ręcznego opłacenia zamówienia u Sprzedawcy. Dopiero po dokonaniu płatności przez Wnioskodawczynię Sprzedawca z Chin realizował wysyłkę towaru bezpośrednio do Klienta.

11.  Proszę doprecyzować w jaki sposób udokumentowana jest transakcja pomiędzy Panią a sprzedawcą z Chin? Proszę wskazać rodzaj dokumentów wystawianych na Pani rzecz.

Odp. Wnioskodawczyni otrzymywała fakturę wystawioną przez Sprzedawcę z Chin. Przy czym zamówienia opłacane były na bieżąco (co widać w historii zamówień na platformie sprzedażowej Sprzedawcy z Chin), a faktura była wystawiana jedna zbiorcza na koniec miesiąca.

12.  W jaki sposób udokumentowana jest transakcja realizowana przez Panią na rzecz klienta? Proszę wskazać rodzaj dokumentów wystawianych przez Panią na rzecz klienta?

Odp. W związku z tym, że sprzedaż przez Wnioskodawczynię obywała się w systemie wysyłkowym, za które płatności otrzymywała wyłącznie w formie bezgotówkowej nie miała obowiązku posiadania kasy fiskalnej, więc nie wystawiała paragonów z tego tytułu. Korzystała w tym zakresie ze zwolnienia przewidzianego w Rozporządzeniu w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących. W związku z tym, że klientami byli osoby fizycznie nieprowadzące działalności gospodarczej, Wnioskodawczyni nie miała obowiązku wystawienia faktury, z wyjątkiem sytuacji w której nabywca zgłosiłby takie żądanie. Jeżeli klient nie zgłaszał takiego żądania Wnioskodawczyni nie dokumentowała sprzedaży fakturą. W zakresie sprzedaży objętej wnioskiem nie wystąpiła sytuacja, w której Klient zażądałby wystawienia faktury, w związku z tym, Wnioskodawczyni nie dokumentowała sprzedaży ani paragonem fiskalnym ani fakturą. Klient otrzymywał wyłącznie potwierdzenie zamówienia.

13.  Proszę jednoznacznie wskazać:

a)  co oznacza/jak należy rozumieć, że „Cena opłacana przez Klienta obejmowała wartość samego towaru, (…) ewentualne należności podatkowe”?

b)  z czym należy identyfikować należności podatkowe i który podmiot jest zobowiązany do rozliczenia tych należności podatkowych?

Odpowiedź łączna na pytania z lit. a i lit. b

Jako należności podatkowe należy identyfikować ewentualne należności celne, chociaż te ze względu na wartość towaru (poniżej 150 euro) nie powinny być naliczane. Jako należności podatkowe Wnioskodawczyni wskazuje również podatek VAT z tytułu importu, do którego zobowiązanym do zapłaty był Klient. Jak wskazano w treści wniosku, Wnioskodawczyni nie była importerem towaru, gdyż towar nigdy do niej nie trafiał. Wnioskodawczyni nie dokonywała zgłoszenia celnego, ani nie występowała jako przedstawiciel klienta (bezpośredni lub pośredni). Wypełnienie formalności celnych związanych z importem towaru nie spoczywało na Wnioskodawczyni. To czy podatek VAT był faktycznie odprowadzany leży poza gestią Wnioskodawczyni. Mogły mieć miejsce sytuacje w której podatek VAT z tytułu importu pobierany był błędnie w ramach procedury IOSS. Wynika to z faktu, że Wnioskodawczyni jak wcześniej wskazano podawała dane do wysyłki ostatecznego klienta (konsumenta). Zatem z tej perspektywy mogło wystąpić mylne przeświadczenie Sprzedawcy z Chin, że dokonuje sprzedaży bezpośrednio na rzecz konsumenta, a nie Wnioskodawczyni, co za tym idzie podatek omyłkowo deklarowany jest w ramach procedury IOSS, która nie powinna mieć zastosowania, gdyż zdaniem Wnioskodawczyni najpierw następowała sprzedaż na zasadzie relacji B2B między Sprzedawcą z Chin a Wnioskodawczynią, która nie powinna podlegać na deklarowaniu podatku VAT w ramach IOSS, a następnie sprzedaż w relacji B2C między Wnioskodawcą a Klientem końcowym.

14.  Kto jest stroną odstąpienia w przypadku odstąpienia klienta od umowy zawartej na odległość, Pani czy sprzedawca z Chin?

Odp. Stroną odstąpienia od umowy była Wnioskodawczyni.

15.  Kto ponosi odpowiedzialność tytułem rękojmi za wady towaru, Pani czy sprzedawca z Chin?

Odp. Wnioskodawczyni.

16.  W jaki sposób Pani klienci reklamują uszkodzony towar? W jaki sposób odbywa się rozpatrzenie reklamacji. Czy klient składa reklamację na uszkodzony towar do Pani? Proszę krótko opisać ten proces.

Odp. Klient mógł złożyć reklamację na uszkodzony towar bezpośrednio do Wnioskodawczyni. Reklamacja była wówczas rozpatrywana przez Wnioskodawczynię, która – w zależności od ustaleń – zwracała klientowi pieniądze lub wymienia towar na nowy. Towar w ramach reklamacji również trafiał do Wnioskodawczyni w takiej sytuacji.

Pytanie

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym czynności wykonywane przez Wnioskodawczynię na rzecz Klientów należało uznać za odpłatną dostawę towarów czy też za odpłatne świadczenie usług?

2.  W przypadku uznania czynności dokonywanych przez Wnioskodawczynię za odpłatną dostawę towarów, w sytuacji, gdy państwem importu były inne państwo członkowskie UE - czy miejscem opodatkowania dostawy na rzecz Klienta posiadającego miejsca zamieszkania w Polsce jest terytorium poza UE, tj. Chiny?

Pani stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawczyni czynności dokonywane na rzecz Klientów wypełniały zmamiona handlu towarem. Efektem wykonanych czynności (istotą zamówienia) był konkretny towar w postaci produktu prezentowanego na stronie internetowej, który w takiej postaci jest dostarczany bezpośrednio klientowi (ostatecznemu nabywcy). Czynności podejmowane przez Wnioskodawczynię w celu zrealizowania zamówienia nie stanowiły dla klientów celu samego w sobie, klient był zainteresowany nabyciem konkretnego produktu. W chwili złożenia zamówienia u sprzedawcy, na klienta zostało przeniesione prawo do rozporządzania towarem jak właściciel.

Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy zatem stwierdzić, że w przypadku, w którym Wnioskodawczyni dokonywała zamówienia towaru na rzecz klientów, doszło do dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawczyni dostawa towarów dokonywana na rzecz Klienta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.

W przypadku uznania czynności dokonywanych przez Wnioskodawczynię za dostawę towarów, dojdzie do tzw. transakcji łańcuchowej. W takim przypadku na gruncie podatku VAT dochodzi do dwóch dostaw:

1.  Dostawy dokonanej przez kontrahenta z Chin na rzecz Wnioskodawczyni;

2.  Dostawy dokonanej przez Wnioskodawczynię na rzecz Klienta.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2-2d ustawy:

2. w przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

2a. w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

2b. w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.

2c. w przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.

2d. przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

W świetle art. 22 ust. 2e ustawy: w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

1)  pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2)  ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy w przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c, dostawę towarów, która:

1)  poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2)  następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

W myśl art. 22 ust. 4 ustawy w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu lub zaimportowania tych towarów. Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów.

Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy o VAT powinien być interpretowany jako specyficzna zasada ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności, powyższy przepis ustanawia zasadę, iż w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium państwa członkowskiego UE opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów - to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.

Należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tą zaangażowane są następujące podmioty: chiński dostawca, Wnioskodawczyni oraz ostateczny klient. W ramach omawianej transakcji towar wysyłany był bezpośrednio z kraju trzeciego do innego niż Polska państwa członkowskiego UE (państwo importu) skąd dalej trafiał bezpośrednio do Klienta. W opisanym przypadku mamy do czynienia z transakcją, w której można mówić o relacji podmiotu chińskiego (dostawcy) dokonującego sprzedaży na rzecz Wnioskodawczyni (B2B), a Wnioskodawczynią dokonującym sprzedaży na rzecz ostatecznego klienta, który jest osobą fizyczną (relacja B2C).

Do ustalenia miejsca opodatkowania przedmiotowej transakcji, w której to Wnioskodawczyni dokonuje sprzedaży towarów na rzecz klienta ostatecznego istotna jest wskazana przez Wnioskodawczynię informacja, że w transakcji tej jako importer towarów występował ostateczny Klient. W takiej sytuacji transakcja dokonana przez chińskiego dostawcę na rzecz Wnioskodawczyni podlegać będzie opodatkowaniu poza terytorium UE.

Jak wcześniej wskazano, Wnioskodawczyni nie dokonuje zgłoszenia celnego, ani nie występuje jako przedstawiciel klienta (bezpośredni lub pośredni). A zatem w sytuacji, gdy importerem nie jest Wnioskodawczyni, a ostateczny Klient, to dostawa między Wnioskodawczynią a Klientem (B2C) nie będzie podlegała opodatkowaniu ani w Polsce ani też w innym państwie członkowskim UE.

W takim przypadku transakcję dostawy towaru na rzecz klienta, będącego jednocześnie importerem towaru, należy uznać - stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy - za dokonaną i opodatkowaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki, tj. na terytorium państwa trzeciego. Oznacza to, że dokonywane przez Wnioskodawczynię dostawy towarów wysyłanych z terytorium państwa trzeciego do odbiorców w Polsce nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przez Wnioskodawczynię na terytorium kraju, a miejscem opodatkowania przedmiotowych dostaw towarów jest terytorium kraju trzeciego w tym przypadku Chin.

Reasumując, sprzedaż towarów przez Wnioskodawczynię nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce ani na terytorium innego państwa członkowskiego UE, tylko na terytorium państwa trzeciego (Chiny).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Z kolei art. 2 pkt 7 ustawy stanowi, że:

Definicja ustawowa importu towarów kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu, czy stosunek prawny w ramach którego dokonano przywozu, gdyż jeżeli towar został faktycznie przywieziony, to ma miejsce import.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy,

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Przechodząc do kwestii objętych zakresem pytania nr 1 w pierwszej kolejności należy wskazać, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

W analizowanej sprawie klient wybiera towar na Pani stronie internetowej, a następnie składa zamówienie, akceptując regulamin i dokonując płatności za zamówienie. Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że po opłaceniu towaru przez Klienta, zamawia Pani towar u chińskiego sprzedawcy za pośrednictwem platform sprzedażowych, takich jak .... Chiński sprzedawca następnie bezpośrednio wysyła produkt na adres klienta. Towary od chińskiego sprzedawcy nabywa Pani we własnym imieniu za pośrednictwem serwisu aukcyjnego i sprzedaje je Pani do odbiorców w Polsce. Faktury od chińskiego sprzedawcy wystawiane są na Panią. Klient końcowy nie otrzymuje faktury od sprzedawcy z Chin – otrzymuje wyłącznie od Pani potwierdzenie zamówienia. Pani jest stroną w przypadku odstąpienia klienta od umowy zawartej na odległość i to Pani ponosi odpowiedzialność tytułem rękojmi za wady towaru. Klient może złożyć reklamację na uszkodzony towar bezpośrednio do Pani, a reklamację rozpatruje Pani, która – w zależności od ustaleń – zwraca klientowi pieniądze lub wymienia towar na nowy. Towar w ramach reklamacji również trafia do Pani w takiej sytuacji. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy przenosi Pani prawo do rozporządzania towarami jak właściciel i tym samym transakcja realizowana przez Panią wpisuje się w definicję dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.

W związku z powyższym, opisana sprzedaż, która jest realizowana przez Panią na rzecz klientów będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej z miejscem zamieszkania w Polsce stanowi odpłatną dostawę towarów.

W konsekwencji Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Odnosząc się do wątpliwości objętych pytaniem nr 2 należy wskazać na art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym:

Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2-2d ustawy:

W świetle art. 22 ust. 2e ustawy:

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy:

W myśl art. 22 ust. 4 ustawy, w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium kraju. Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów. Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy, powinien być interpretowany jako specyficzna zasada ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności, powyższy przepis ustanawia zasadę, iż w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium kraju opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów - to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy:

Jak wynika z opisu sprawy klienci (osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej z miejscem zamieszkania na terytorium Polski) zamawiają od Pani towar na prowadzonej przez Panią stronie internetowej. Nie posiada Pani fizycznie towarów. W okolicznościach niniejszej sprawy po dokonaniu zamówienia przez klienta, dokonuje Pani zamówienia towaru u chińskiego Sprzedawcy za pośrednictwem platform sprzedażowych takich jak np. ... i zleca Pani chińskiemu Sprzedawcy wysłanie towaru bezpośrednio na adres klienta.

Zatem w analizowanym przypadku, mamy do czynienia z transakcją łańcuchową, w której można mówić o relacji podmiotu chińskiego – Sprzedawcy (dostawcy) dokonującego sprzedaży na Pani rzecz (B2B), a Panią dokonującą sprzedaży na rzecz ostatecznego klienta (relacja B2C).

W takiej sytuacji nie można traktować platformy sprzedażowej (takiej jak ...) jako podmiotu zobowiązanego do rozliczenia podatku VAT w procedurze IOSS. IOSS (Import One Stop Shop) to system elektroniczny umożliwiający podatnikom dokonującym dostawy towarów wysyłanych z państw trzecich na rzecz konsumentów (co do zasady osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) zadeklarowanie i zapłacenie podatku VAT. W analizowanej sprawie Pani, jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, a nie jako konsument, nabywa towary od podmiotów chińskich, celem ich odsprzedaży na rzecz konsumentów, a zatem dla rozliczenia podatku VAT nie ma znaczenia, że dostawcy chińscy sprzedają towar poprzez ww. platformy sprzedażowe.

Ponadto, wskazała Pani we wniosku, że nie jest Pan importerem. Natomiast status importera posiadał Klient końcowy. A zatem w sytuacji, gdy w stanie faktycznym opisanym we wniosku podatnikiem z tytułu importu towarów, jak sama Pani wskazała, jest ostateczny odbiorca nabywający od Pani towar to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Panią na rzecz Klienta, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, jest miejsce rozpoczęcia wysyłki, tj. terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Panią na rzecz Klientów nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski.

Zatem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.