Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.955.2025.2.SM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, który dotyczy zwolnienia od podatku VAT świadczonych usług w zakresie przeprowadzania spotkań autorskich na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 listopada 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest pisarzem, autorem książek literatury (…) i prowadzi zarejestrowaną działalność gospodarczą pod firmą (…) (NIP…), Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Kilkunastokrotnie w roku Wnioskodawca bierze udział w spotkaniach autorskich organizowanych między innymi przez biblioteki i ośrodki kultury w całej Polsce, a także firmy i instytucje niepubliczne. Na spotkaniach autorskich Wnioskodawca występuje samodzielnie jako indywidualny twórca literatury, osoba posiadająca prawa autorskie do omawianych książek będących autorstwa Wnioskodawcy. Na spotkaniach Wnioskodawca odpowiada na pytania osoby prowadzącej lub czytelników. Przeprowadzane przez Wnioskodawcę spotkania autorskie mają charakter wyłącznie działalności kulturalnej (Wnioskodawca nie prowadzi podczas nich działalności …), są otwarte dla publiczności, każdorazowo z wolnym wstępem bez płatnych biletów. Z kolei, to biblioteki lub ośrodki kultury lub inne instytucje i firmy niepubliczne płacą Wnioskodawcy z własnych środków honorarium za spotkanie autorskie.

Wysokość honorariów łącznie w całym roku nie przekracza kwoty (…). Jednocześnie celem organizowanych spotkań kulturalnych jest propagowanie czytelnictwa. Wnioskodawca prosi o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej potwierdzającej, czy wnioskowanie Wnioskodawcy jest poprawne.

Ponadto w uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca w odpowiedzi na zadane pytania wskazał:

1)  W związku z informacją wskazaną w opisie sprawy:

Na spotkaniach autorskich występuję samodzielnie jako indywidualny twórca literatury, osoba posiadająca prawa autorskie do omawianych książek będących mojego autorstwa.

Proszę wskazać czy przeprowadzane przez Pana spotkania autorskie, objęte zakresem pytania, świadczy Pan, jako indywidualny twórca, bądź artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), jeżeli tak, to w jaki sposób?

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Odpowiedź: Tak, przeprowadzane przez Wnioskodawcę spotkania autorskie objęte zakresem pytania, Wnioskodawca będzie świadczyć jako indywidualny twórca, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), tj. Wnioskodawca jest autorem omawianych przez Wnioskodawcę podczas ww. spotkań książek, a imię i nazwisko Wnioskodawcy uwidoczniono na egzemplarzach tych utworów.

2)  Czy spotkania autorskie, objęte zakresem postawionego we wniosku pytania przyczyniają się / będą przyczyniać się do upowszechnienia dorobku kulturalnego? Jeżeli tak, to proszę wskazać w czym to upowszechnienie się przejawia?

Odpowiedź: Tak, przeprowadzane przez Wnioskodawcę spotkania autorskie będą przyczyniać się do upowszechnianie dorobku kultury przede wszystkim poprzez promocję czytelnictwa głównie polskiej literatury.

3)  Czy w wyniku przeprowadzania spotkań autorskich, objętych zakresem pytania, wykonuje / będzie wykonywał Pan usługi, wymienione w art. 43 ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od Pan wykonywał usługi, o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)? Jeżeli tak, to proszę wskazać jakie konkretnie usługi wskazane w art. 43 ust. 19 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, Pan świadczy?

Zgodnie z ww. art. 43 ust. 19 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:

1)    usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;

2)    wstępu:

a)    na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego,

b)    do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,

c)    do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;

3)  wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;

4)  usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;

5)  działalności agencji informacyjnych;

6)  usług wydawniczych;

7)  usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;

8)  usług ochrony praw.

Odpowiedź: Nie, w wyniku przeprowadzania spotkań autorskich objętych zakresem pytania Wnioskodawca nie będzie wykonywał usług wymienionych w art. 43 ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.).

Pytanie

Czy wyżej wymienione spotkania autorskie można uznać za usługi kulturalne świadczone przez indywidualnego twórcę posiadającego prawa autorskie do omawianych książek, wynagradzane w formie honorarium, dzięki czemu mogę skorzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT, niezależnie od tego czy są organizowane przez instytucje publiczne czy niepubliczne – np. firmy?

Pana stanowisko w sprawie

Tak, zdaniem Wnioskodawcy wyżej wymienione spotkania autorskie można uznać za usługi kulturalne świadczone przez indywidualnego twórcę, posiadającego prawa autorskie do omawianych książek, wynagradzane w formie honorarium, dzięki czemu Wnioskodawca może skorzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT, niezależnie od tego czy są organizowane przez instytucje publiczne czy niepubliczne – np. firmy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Ustawodawca zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki lub zwolnienie od podatku. Jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, zastosowanie obniżonej stawki podatku lub zwolnienia od podatku możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ww. ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:

Zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:

a)  podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,

b)  indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Zgodnie z art. 43 ust. 18 ustawy:

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod warunkiem że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych przepisach, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.

Z kolei na podstawie art. 43 ust. 19 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:

1)  usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;

2)  wstępu:

a)  na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego,

b)  do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,

c)  do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;

3)  wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;

4)  usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;

5)  działalności agencji informacyjnych;

6)  usług wydawniczych;

7)  usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;

8)  usług ochrony praw.

Warunkiem zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jest zatem spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy.

Powołany przepis art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy stanowi implementację do polskiego porządku prawnego art. 132 ust. 1 lit. n) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:

Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawa towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie.

W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego znaczenia tych pojęć.

Zgodnie z jej regułami, odnosząc się do znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku potocznym, możemy stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do kultury, w zakresie kultury, itp. Natomiast kultura to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na: materialną, której zakres pokrywa się z pojęciem cywilizacja, i duchową – ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki, moralności funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także uznanych wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość itp. (Roman Smolski, Marek Smolski, Elżbieta Helena Stadtműller „Słownik Encyklopedyczny Edukacja Obywatelska” Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999). Encyklopedia Popularna w haśle „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982).

Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów materialnych i umysłowych społeczności.

W sytuacji, gdy wykładnia językowa nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wskazanym jest sięgnięcie do wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. W tym celu należy sięgnąć do ustaw wprost lub pośrednio odnoszących się do działalności prowadzonej w sferze kulturalnej, np. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87):

Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.

Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, należy wskazać, że art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), do której odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy stanowi, że:

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

W myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:

1)  wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);

2)  plastyczne;

3)  fotograficzne;

4)  lutnicze;

5)  wzornictwa przemysłowego;

6)  architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7)  muzyczne i słowno-muzyczne;

8)  sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9)  audiowizualne (w tym filmowe).

Według art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.

Aby określone dzieło mogło być przedmiotem prawa autorskiego musi posiadać następujące cechy:

‒    mieć źródło w pracy człowieka (twórcy),

‒    stanowić przejaw działalności twórczej,

‒    posiadać indywidualny charakter.

W myśl art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.

Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.

Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy, wyłączne prawo do:

1)  ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie:

a)  wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie jest zwyczajowo przyjęte,

b)  decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania anonimowości albo posłużenia się pseudonimem,

c)  sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym zmianom wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię;

Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.

W myśl art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w umowie albo przyznane w przepisach ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pan pisarzem, autorem książek (…) i prowadzi zarejestrowaną działalność gospodarczą, jest Pan zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Kilkunastokrotnie w roku bierze Pan udział w spotkaniach autorskich organizowanych między innymi przez biblioteki i ośrodki kultury w całej Polsce, a także firmy i instytucje niepubliczne. Na spotkaniach autorskich występuje Pan samodzielnie jako indywidualny twórca literatury, osoba posiadająca prawa autorskie do omawianych książek, będących Pana autorstwa. Na spotkaniach odpowiada Pan na pytania osoby prowadzącej lub czytelników. Przeprowadzane przez Pana spotkania autorskie mają charakter wyłącznie działalności kulturalnej (nie prowadzi Pan podczas nich działalności …), są otwarte dla publiczności, każdorazowo z wolnym wstępem, bez płatnych biletów. Z kolei, to biblioteki lub ośrodki kultury lub inne instytucje i firmy niepubliczne płacą Panu z własnych środków honorarium za spotkanie autorskie. Wskazał Pan, że wysokość honorariów łącznie w całym roku nie przekracza kwoty (…). Celem organizowanych spotkań kulturalnych jest propagowanie czytelnictwa.

Podał Pan, że spotkania autorskie będzie Pan świadczyć jako indywidualny twórca, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, tj. jest Pan autorem omawianych podczas ww. spotkań książek, a Pana imię i nazwisko uwidoczniono na egzemplarzach tych utworów. Przeprowadzane przez Pana spotkania autorskie będą przyczyniać się do upowszechnianie dorobku kultury przede wszystkim poprzez promocję czytelnictwa głównie polskiej literatury. W wyniku przeprowadzania spotkań autorskich objętych zakresem pytania nie będzie Pan wykonywał usług wymienionych w art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w ramach świadczonych usług opisanych we wniosku podejmuje Pan szereg czynności, które prowadzą do realizacji jednego celu, tj. przeprowadzania spotkań autorskich, które stanowią usługi kulturalne.

Jednocześnie, jak wynika z okoliczności sprawy, świadcząc ww. usługi w ramach prowadzonej działalności, działa Pan samodzielnie, jako indywidualny twórca literatury, występując jako osoba posiadająca prawa autorskie do omawianych przez Pana książek, które sam Pan napisał, a na egzemplarzach książek widnieje Pana nazwisko według przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Ponadto, biblioteki, ośrodki kultury lub inne instytucje i firmy niepubliczne płacą Panu honorarium za spotkania z własnych środków. Spotkania autorskie, w których bierze Pan udział, mają charakter wyłącznie działalności kulturalnej, są otwarte dla publiczności, każdorazowo z wolnym wstępem, bez płatnych biletów. Nie będzie Pan wykonywał usług wymienionych w art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że świadczone przez Pana usługi, polegające na przeprowadzaniu spotkań autorskich na rzecz bibliotek, ośrodków kultury lub innych instytucji i firm niepublicznych, które nabywają usługi we własnym imieniu i na własną rzecz, stanowią sprzedaż usług kulturalnych, w ramach prowadzonej przez Pana działalności kulturalnej.

W konsekwencji, stwierdzam, że skoro świadczone przez Pana usługi polegające na przeprowadzaniu spotkań autorskich – jak wynika z opisu sprawy – stanowią usługi kulturalne, które świadczy Pan, jako indywidualny twórca w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, występując jako osoba posiadająca prawa autorskie do omawianych przez Pana książek, które sam Pan napisał, a na egzemplarzach książek widnieje Pana nazwisko według przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, i usługi te są wynagradzane w formie honorarium, to ww. usługi będą korzystały ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.

Na powyższe rozstrzygnięcie nie ma wpływu status nabywcy świadczonych przez Pana usług kulturalnych, tj. czy nabywcą usług są instytucje publiczne czy niepubliczne (np. firmy).

A zatem Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zauważyć należy, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna wywiera zatem skutek prawny wyłącznie dla Pana.

Ponadto wskazuję, że interpretacja indywidualna wydana na Pana wniosek nie ma mocy wiążącej dla pozostałych uczestników transakcji. Stosownie do art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach wnioskodawcy, w związku z tym skutki prawne, czy też ewentualna ochrona, określone w art. 14k-14n mogą dotyczyć wyłącznie podmiotu, który uzyskał interpretację indywidualną.

Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

‒    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.