Interpretacja 0113-KDIPT1-2.4012.995.2025.2.MC

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

14 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 14 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie:

1)    uznania, że miejscem świadczenia przez Państwa usług przerobu na rzecz 2 jest terytorium Niemiec i w konsekwencji niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT ww. usług w Polsce,

2)    prawa do odliczenia podatku VAT przez 2 z tytułu nabytych usług przerobu w sytuacji, kiedy miejscem świadczenia ww. usług jest terytorium Polski i usługi te podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 3 grudnia 2025 r. (wpływ 3 grudnia 2025 r.). Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.    Zainteresowany będący stroną postępowania:

…

2.    Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

…

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

1 Sp. z o.o. (dalej 1 lub Spółka) posiada siedzibę w Polsce i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka działa w branży (...) i zajmuje się usługami montażu: (...).

Ponadto 1 PL świadczy usługi przerobu w zakresie (...) (dalej łącznie jako: usługi przerobu).

Spółka świadczy ww. usługi na rzecz podmiotu powiązanego - 1  (dalej: 2).

2 posiada siedzibę na terytorium Niemiec, gdzie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT, w tym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.

2 zajmuje się produkcją wysokiej jakości systemów (...) dla przemysłu (...) takich jak (...).

2 posiada 100% udziałów w Spółce.

W celu wykonania opisanych powyżej usług przerobu na rzecz 2, 2 dostarcza do Spółki materiał (towar), na którym usługi te są wykonywane. Oznacza to, że:

-        Spółka świadczy swoje usługi na materiale powierzonym przez 2.

-        2 pozostaje właścicielem materiałów przez cały czas świadczenia usług na jej rzecz.

Spółka świadczy swoje usługi wyłącznie na rzecz 2.

2 jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Polsce w związku z wykonywanymi wewnątrzwspólnotowymi nabyciami towarów oraz sprzedażą towarów na/z terytorium Polski.

Transakcje te zostały szczegółowo opisane poniżej.

2 nabywa materiały dla potrzeb usług przerobu świadczonych przez Spółkę od różnych dostawców na terytorium Unii Europejskiej (dalej: UE), spoza Unii Europejskiej (dalej: spoza UE), a także od dostawcy ze Szwajcarii posiadającego polski numer identyfikacji podatkowej. Materiały te są transportowane z różnych krajów do Polski, bezpośrednio do Spółki. Dla potrzeb nabycia ww. materiałów Spółka używa swojego polskiego numeru VAT-UE/NIP. Tego typu nabycia są w Polsce wykazywane przez Spółkę jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT), zakup krajowy oraz import towarów.

Po wykonaniu opisanych usług przerobu przez Spółkę, 2 sprzedaje produkt finalny na rzecz odbiorców końcowych w różnych krajach UE. W takim przypadku 2 dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z Polski, w szczególności:

-        wystawia fakturę na rzecz nabywcy z innego niż Polska kraju UE,

-        posługuje się swoim polskim numerem VAT-UE,

-        wskazuje właściwy i ważny numer VAT-UE nabywcy,

-        następuje transport towarów z Polski do nabywcy w innym niż Polska kraju UE.

Możliwa jest również sprzedaż produktów finalnych poza UE. W takim przypadku 2 dokonuje eksportu towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Jednocześnie realizowane są także dostawy na rzecz odbiorców krajowych, które podlegają opodatkowaniu według stawki 23% VAT na zasadach ogólnych.

Zasadniczo, transport finalnych produktów organizują klienci 2 (warunki Incoterms FCA). W nielicznych przypadkach, tj. tam, gdzie warunki umowne z klientem przewidują dostawy na innych warunkach niż FCA, lub w przypadku dostaw do innych jednostek 1 (np. dostawy do centrum dystrybucyjnego w Meksyku), 2 odpowiada za organizację transportu i ponosi jego koszty.

2 posiada wysokie standardy jakości, których realizacja wymaga określonych parametrów maszyn i urządzeń, m.in. tych wykorzystywanych do montażu (świadczenia usług przez Spółkę na materiale powierzonym przez 2). W związku z powyższym, niektóre maszyny i narzędzia wykorzystywane przez 1 w cyklu usług produkcyjnych na zlecenie 2 np. tokarki, maszyny CNC (wykorzystywane do wycinania w materiale powierzonym np. tulei), frezarki, wtryskarki są własnością 2 i są udostępniane Spółce przez 1 na podstawie umowy najmu lub umowy o podobnym charakterze.

Mniejsze narzędzia używane na liniach produkcyjnych typu wkrętarki należą do 1 PL.

Spółka świadczy usługi przerobu na własny rachunek i z wykorzystaniem własnych zasobów. W szczególności:

-        Spółka posiada w Polsce wszelkie zasoby ludzkie pozwalające jej na samodzielne świadczenie usług na rzecz 2. Spółka zatrudnia kilkaset osób w Polsce, w tym niezbędną kadrę kierowniczą,

-        Spółka posiada w Polsce wszelkie zasoby techniczne pozwalające jej na samodzielne świadczenie usług na rzecz 2, w tym urządzenia techniczne, meble, wyposażenie,

-        Spółka we własnym zakresie decyduje jakie zasoby ludzkie lub techniczne są konieczne dla wykonania usług na rzecz 2,

-        Spółka kieruje i nadzoruje prace wykonywane na materiale 2 oraz jest odpowiedzialna za jakość świadczonych usług.

Za świadczone na rzecz 2 usługi Spółka otrzymuje wynagrodzenie na poziomie rynkowym (zgodnie z przyjętym w grupie modelem cen transferowych).

2 ani obecnie ani w przyszłości, nie będzie posiadała w Polsce żadnych nieruchomości, w tym własnych biur, magazynów, ani nie będzie korzystała z nieruchomości innych podmiotów na podstawie jakiegokolwiek tytułu prawnego.

2 nie posiada/nie będzie posiadała również żadnych innych zasobów technicznych, z których mogłaby korzystać w Polsce. Wszelkie urządzenia należące do 2 i znajdujące się w Polsce są wykorzystywane wyłącznie przez Spółkę na podstawie zawartych z nią umów najmu.

2, ani obecnie ani w przyszłości, nie będzie zatrudniała ani nie będzie delegowała pracowników na terytorium Polski na czas określony ani nieokreślony, nie będzie miała również możliwości dysponowania w Polsce pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobowiązani do wykonywania poleceń służbowych wydawanych przez 2.

2, ani obecnie ani w przyszłości, nie będzie dysponowała zasobami technicznymi, czy personalnymi Spółki, w szczególności:

-        Pracownicy Spółki nie są i nie będą związani stosunkiem pracy z 2.

-        2 nie jest i nie będzie upoważniona do wydawania poleceń czy też nadzorowania pracy pracowników Spółki.

-        Pracownicy Spółki nie ponoszą oraz nie będą ponosili odpowiedzialności za wykonywane przez siebie czynności względem 2 w związku z zaangażowaniem w realizację świadczeń na jej rzecz.

-        Spółka prowadzi w pełni niezależną politykę kadrową i wyznacza pracownikom zakres zadań.

-        2 nie posiada/nie będzie posiadała bezpośredniego dostępu do żadnej infrastruktury, w tym przestrzeni biurowej i nie będzie sprawowała bezpośredniej kontroli nad jakimikolwiek innymi zasobami personalnymi i technicznymi Spółki.

-        2 nie posiada/nie będzie posiadała na terytorium Polski oddziału (filii), ani biura.

-        2 nie będzie posiadała w Polsce żadnych maszyn ani urządzeń niezbędnych do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej.

-        Pracownicy Spółki, ani obecnie ani w przyszłości, nie będą posiadali pełnomocnictw do zawierania w imieniu i na rzecz 2 umów handlowych, w rozumieniu zarówno formalnym, jak i faktycznym (tj. nie będą prowadzili negocjacji oraz nie będą podejmowali żadnych czynności prawnych i faktycznych zmierzających do zawarcia przez 2 tych umów). Jeden z pracowników Spółki pełni funkcje członka zarządu Spółki, jak również członka zarządu 2. Jednakże, wszelkie działania jakie podejmuje w imieniu 2 wynikają z jego funkcji jako członka zarządu tej spółki, a nie pracownika 1 PL.

-        Faktury wystawiane przez Spółkę za świadczenie usług na rzecz 2 zawierają jej niemiecki numer VAT oraz adres siedziby w Niemczech.

-        Płatności za usługi na Spółkę są wykonywane przez 2 z Niemiec.

Mając na uwadze, że 2 posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech, miejscem świadczenia przez Spółkę na jej rzecz jest terytorium Niemiec. W konsekwencji Spółka wystawia na rzecz 2 faktury bez polskiego VAT. Faktury te zawierają adnotację: odwrotne obciążenie/reverse charge.

Dla potrzeb VAT Spółka wykazuje kwotę wynagrodzenia za ww. usługi jako „świadczenie usług poza terytorium kraju” (odpowiednia pozycja deklaracji JPK_V7M).

Materiały powierzone Spółce są przez nią magazynowane w Polsce na potrzeby usług w ramach procesu świadczenia usług przerobu.

2 posiada zarząd w Niemczech. Wszelkie działania związane ze sprzedażą produktów finalnych przez 2 oraz nabyciem materiałów przez 2 są zlecane przez 2 z terytorium Niemiec. W tym zakresie 2 może korzystać z usług podwykonawców, w tym tzw. centrów usług wspólnych Grupy 1 znajdujących się w innym niż Polska i innym niż Niemcy kraju UE.

2 może również zlecać dalszy przerób produktów wykonanych przez Spółkę w Niemczech. W tym zakresie 2 może zlecać dalsze usługi przerobu podwykonawcom na terytorium Niemiec.

Ponadto w uzupełnieniu wniosku podano:

a)    1 Sp. z o.o. (Spółka) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT od 11.02.2025 r.

b)    Usługi świadczone przez Spółkę na rzecz 2 w zakresie/w sposób opisany w stanie faktycznym Wniosku są świadczone od marca 2025 r. (wówczas nastąpił przywóz ostatniej maszyny będącej własnością 2 i udostępnionej Spółce) i będą świadczone w przyszłości. W latach wcześniejszych zakres współpracy między stronami był odmienny i nie jest objęty niniejszym Wnioskiem.

c)    Na dzień złożenia niniejszego uzupełnienia Spółka świadczy usługi przerobu wyłącznie dla zainteresowanego niebędącego stroną postępowania (2). Jednocześnie Spółka nie wyklucza, że w przyszłości usługi tego rodzaju będą świadczone również na rzecz innych kontrahentów.

d)    Świadczenie usług przerobu, o których mowa we Wniosku, przez Spółkę na rzecz 2, jest realizowane zgodnie z zamówieniem, które to zamówienie zawiera informację o ilości zamówionych usług poprzez wskazanie ilości towarów podlegających przerobowi. 2 nie przekazuje Spółce wytycznych czy oczekiwań odnośnie do sposobu wykonywania przez Spółkę usług. Spółka, jako samodzielny przedsiębiorca, decyduje jakie zasoby angażuje w wykonywane usługi.

e)    Materiały powierzone Spółce przez 2 są przez nią magazynowane do czasu wykonania na nich usługi przerobu oraz po ich wykonaniu - do czasu odbioru/wydania do transportu.

Cały proces przechowywania powierzonych materiałów służy wyłącznie prawidłowemu wykonaniu usług przerobu.

Spółka nie wynajmuje 2 powierzchni magazynowej, gdzie składowałby inne towary niebędące przedmiotem wykonania na nich usług.

f)     2, na rzecz którego świadczone są usługi przerobu objęte Wnioskiem, jest podatnikiem w rozumieniu powołanych przepisów, tj. wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą.

g)    Wszystkie strategiczne i istotne decyzje dotyczące działalności 2 podejmowane są w siedzibie jej działalności gospodarczej, tj. w Niemczech (a nie w Polsce).

Pytania

1)    Czy miejscem świadczenia usług przerobu przez Spółkę na rzecz 2 jest terytorium Niemiec i w konsekwencji świadczone przez Spółkę usługi nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce?

2)    Jeżeli miejscem świadczenia usług, o których mowa w pytaniu nr 1, jest terytorium Polski i usługi te podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce, to czy 2 jest uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu świadczenia na jej rzecz przedmiotowych usług przez Spółkę? (Przedstawione w uzupełnieniu wniosku)

Państwa stanowisko w sprawie

1)  Miejscem świadczenia usług przerobu przez Spółkę na rzecz 2 jest terytorium Niemiec i w konsekwencji świadczone przez Spółkę usługi nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce.

Uzasadnienie:

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu tym podatkiem podlegają:

1)    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)    eksport towarów;

3)    import towarów na terytorium kraju;

4)    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które – w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT – rozumie się zasadniczo terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Przez świadczenie usług, rozumie się natomiast każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT).

Na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W celu prawidłowego rozliczenia VAT w przypadku świadczenia usług konieczne jest ustalenie miejsca świadczenia danej usługi, które określa, czy usługa ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia zostały uregulowane w rozdziale 3 działu V Ustawy o VAT.

Stosownie do art. 28a Ustawy o VAT, na potrzeby stosowania ww. rozdziału:

1)    ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:

a)    podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b)    osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2)  podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Wskazany powyżej art. 28a Ustawy o VAT wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko dla ustalania miejsca świadczenia usług.

Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 Ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Przy czym świadczone przez Spółkę usługi podlegają opodatkowani na zasadach ogólnych, zatem przepisy art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n Ustawy o VAT nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 Ustawy o VAT, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Celem ustalenia czy miejscem świadczenia przez Spółkę usług przerobu jest terytorium Niemiec, konieczne jest w pierwszej kolejności stwierdzenie, czy w świetle obowiązującego prawa, 2 będzie posiadała na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

W świetle powołanych przepisów miejscem świadczenia usług przerobu byłaby Polska tylko w przypadku, gdyby 2 posiadała w Polsce stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

Definicja pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie została zawarta ani w ustawie o VAT, ani w żadnych przepisach wykonawczych do tej ustawy. Pojęcie to ma swoje źródło w Dyrektywie 2006/112/WE, a zdefiniowane zostało w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. do Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Rozporządzenie Rady).

Zgodnie z treścią art. 11 Rozporządzenia Rady:

„1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

2. Na użytek stosowania następujących artykułów "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a)    art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b)    począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c)    do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d)    art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”

Jednocześnie, w punkcie 14 preambuły do Rozporządzenia Rady wskazano:

·         „Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak (...) stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (…).

·         Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.”

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) ukształtowała się jednolita linia orzecznictwa w zakresie definicji „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

W wyroku z dnia 27 czerwca 2007 r. do sprawy C-73/06 Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern, TSUE stwierdził:

„pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (…). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.

Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in.:

·         w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,

·         w sprawie C-260/95 Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,

·         w sprawie C-190/95 ARO Lease BV a Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam.

Biorąc zatem pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia Rady, dokonując oceny, czy dane przedsiębiorstwo posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju należy zweryfikować czy łącznie spełnione zostały następujące warunki:

      i.        wystarczająca stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,

oraz

    ii.        obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, oraz

   iii.        możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca.

W definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” zawartej w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Rady zastosowano koniunkcję poprzez użycie spójnika „oraz”, co oznacza, że wypełnienie dyspozycji zawartej w tej definicji wymaga spełnienia wszystkich wskazanych w niej przesłanek.

W przypadku, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków, nie można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.

Powyższe podkreśla również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) w najnowszych interpretacjach podatkowych, np.:

·         interpretacja indywidualna z 4 października 2024 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.384.2024.4.RST, cyt.:

„Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg- Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

(…)

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka zamierza zawrzeć umowy o pracę na czas nieokreślony z Pracownikami. Pracownicy będą prowadzić działania wspierające sprzedaż, takie jak warsztaty, wystawy i spotkania z dealerami - wyłącznie na terytorium Polski i wyłącznie w odniesieniu do polskich klientów. Jednakże Pracownicy Ci nie będą posiadali pełnomocnictwa do zawierania lub podpisywania umów sprzedaży w imieniu Spółki ani żadnego innego rodzaju pełnomocnictwa. Nie będą także uprawnieni do negocjowania warunków sprzedaży i cen produktów wiążących dla B. Pracownicy, przez wgląd na charakter pracy, będą wykonywali swoje obowiązki w nieustannie zmieniających się lokalizacjach, będąc w podróży lub też przebywając na targach, wystawach lub w siedzibach klientów, zatem Pracownicy nie będą wykonywali swoich obowiązków w stałym miejscu. Spółka zapewni Pracownikom sprzęt niezbędny do wykonywania czynności, taki jak telefony komórkowe, laptopy i iPady. Spółka będzie ponosić koszty wynikające z korzystania z tych urządzeń do celów służbowych. Ponadto Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski żadnych maszyn ani urządzeń niezbędnych do samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie będzie posiadać także żadnych magazynów na terytorium Polski, ani nie będzie posiadała oddziału (filii) czy biura na terytorium Polski. Natomiast wszystkie kluczowe decyzje operacyjne dotyczące działalności Spółki będą podejmowane przez Spółkę w kraju jej siedziby, tj. w Niemczech.

Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka nie będzie jednak sprawowała bezpośredniej kontroli nad żadnymi zasobami technicznymi lub osobowymi osób trzecich w Polsce.”

·         interpretacja indywidualna z 19 sierpnia 2024 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.276.2024.2.JO, cyt.:

„Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg- Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

(…)

Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.”

W celu określenia zatem, czy 2 posiadać będzie na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy zweryfikować, czy wymienione przesłanki zostaną spełnione łącznie.

Ad i. Przesłanka wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

Warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie został zdefiniowany ani w ustawie o VAT, ani w Dyrektywie 2006/112/WE, ani też w rozporządzeniach wykonawczych do tych aktów prawnych.

Jeżeli chodzi o pojęcie „stały” – zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego „stały” to inaczej «pozostający w tym samym miejscu i położeniu» «trwale związany z jakimś miejscem» [https://sjp.pwn.pl/szukaj/stały.html]. Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi zatem charakteryzować się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu w sposób trwały, nieprzemijający.

Ponadto jak wskazano w punkcie 14 Preambuły do Rozporządzenia Rady, cyt.:

„Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.”

Sposób wykładni warunku wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej prezentują niżej cytowane orzeczenia TSUE:

·         wyrok TSUE z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, przeciwko Finanzamt Gamburg-Mitte-Altstand, cyt.:

„Z kontekstu koncepcji użytych w art. 9 oraz z jego celu wynika, że, jak stwierdzono powyżej, usług tych nie można uznać za świadczone w miejscu prowadzenia działalności innym, niż miejsce siedziby usługodawcy, chyba że to miejsce prowadzenia działalności jest pewnych minimalnych rozmiarów oraz stale obecne są w nim zasoby zarówno ludzkie, jak i techniczne konieczne do świadczenia usług. (…)

Na pierwsze pytanie Finanzgericht należy zatem odpowiedzieć następująco: art. 9(1) VI Dyrektywy z 17.5.1977 r. należy interpretować tak, iż instalacja dla celów prowadzenia działalności komercyjnej, takiej jak eksploatacja automatów do gry, na pokładzie statku żeglującego po otwartym morzu poza terytorium kraju może być uznana za stałe miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu tego przepisu jedynie, jeśli to stałe miejsce prowadzenia działalności pociąga za sobą stałą obecność zasobów tak ludzkich, jak i technicznych, koniecznych do świadczenia tych usług i nie jest właściwe uznanie tych usług za wykonane w miejscu, gdzie usługodawca posiada swoją siedzibę.”

·         wyrok TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam, cyt.:

„Z celu art. 9 oraz kontekstu, w którym użyto w nim przedmiotowych pojęć, wyraźnie wynika, że nie można uznać usług za świadczone w miejscu prowadzenia działalności innym, niż główne miejsce prowadzenia działalności, chyba że to inne miejsce prowadzenia działalności posiada minimalny poziom stabilności wynikający ze stałej obecności zarówno zasobów ludzkich, jak i technicznych, koniecznych do świadczenia usług. (…)”

Orzeczenia C-168/84, C-190/95 oraz C-73/06 zostały wprawdzie wydane w oparciu o nieobowiązujące już przepisy art. 9 ust. 1 szóstej dyrektywy [Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku], jednak mają one zastosowanie również do wykładni przepisu art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE, co potwierdza orzecznictwo TSUE, przykładowo wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku.

Powyższe potwierdza również linia interpretacyjna sądów administracyjnych, przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Gliwicach z 28 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 141/20, cyt.:

„Kierując się powyższymi wskazaniami, wynikającymi również z innych wyroków TSUE, dotyczących ustalenia miejsca stałego prowadzenia działalności wskazać należy, że konieczna jest pewna określona minimalna skala aktywności, która stanowi zewnętrzne znamię, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale (orzeczenie C-231/94), tj. w sposób stały, powtarzalny i nieprzemijający (orzeczenie 168/84), wymagana jest też minimalna trwałość poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług w sposób niezależny (orzeczenie C-73/06 czy C-260/95)”.

Do kwestii stałości odniósł się również NSA w wyroku z 29 lipca 2021 r. sygn. I FSK 660/1, cyt.:

„Z powyższej opinii wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia kryterium "stałości" przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest:

-        zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie,

-        posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika.”

Jak wynika z powołanych orzeczeń cechą miejsca prowadzenia działalności niezbędną do uznania, iż ma ono charakter stały jest zaangażowanie odpowiedniej struktury osobowej i technicznej. Sam fakt wykonywania czynności w sposób powtarzalny i długookresowy nie jest wystarczający do uznania, że podmiot zagraniczny posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Podobnie zauważył Sąd w wyroku NSA z 19 maja 2022 r. sygn. I FSK 968/20:

„Ponadto zwrócić należy uwagę, że nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 VATU, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej (w tej sprawie spółki niemieckiej). To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (por. wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 B., pkt 54)”.

Powyższe potwierdza również interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

·         interpretacja podatkowa Dyrektora KIS z 27 listopada 2024 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.446.2024.4.JO, cyt.:

„(…) Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.”

Spółka niewątpliwie nie posiada wystarczającego zaplecza personalno-technicznego w Polsce, gdyż w rzeczywistości nie ma w Polsce ani personelu ani struktury technicznej. O braku odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego Spółki w Polsce świadczą następujące okoliczności:

·         Spółka nie posiada w Polsce, ani nie zamierza posiadać oddziału (filii) czy biura.

·         Spółka nie korzysta na zasadzie najmu, dzierżawy itp. z żadnych lokali położnych w Polsce, ani też nie ma dostępu do takich lokali.

·         Spółka nie dysponuje w Polsce przestrzenią biurową.

·         Spółka nie posiada zaplecza technicznego w Polsce (maszyn i urządzeń niezbędnych do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej na terytorium kraju).

Powyższe potwierdza, że w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie jest spełniony warunek istnienia odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego. Choć już sam brak odpowiedniego zaplecza technicznego wystarczy do stwierdzenia, iż zagraniczny podmiot nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce (gdyż, jak wspomniano wyżej nawet przy obecności personelu, zaplecze personalne pozbawione własnej infrastruktury technicznej nie mieści się w pojęciu stałego miejsca prowadzenia działalności, zob. wyroki TSUE w sprawach C-931/19 i C-190/95), Spółka pragnie zauważyć, że nie posiada w Polsce także zasobów ludzkich.

·         interpretacja podatkowa Dyrektora KIS z 27 października 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.357.2023.3.RST, cyt.:

„(…) Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.”

Mając na uwadze przytoczone argumenty oraz obowiązujące w tym zakresie orzecznictwo, warunek odpowiedniej stałości należy rozumieć następująco:

·         zgodnie z literalną wykładnią pojęcia „stałości” – stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi charakteryzować się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu w sposób trwały, nieprzemijający,

·         zgodnie ze wskazanym powyżej orzecznictwem TSUE, polskich sądów administracyjnych oraz linią interpretacyjną Dyrektora KIS, warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest nierozerwalnie powiązany z istnieniem odpowiedniej struktury technicznej i osobowej w taki sposób, że dane miejsce ma charakter stały jedynie, jeśli pociąga ono za sobą stałą obecność zasobów ludzkich i technicznych,

·         warunek „stałości” nie może być zatem uznany za spełniony, gdy brak w danym miejscu stałej obecności zasobów ludzkich i technicznych zagranicznego przedsiębiorcy,

·         ani fakt powtarzalności transakcji ani jej długookresowy charakter nie mogą przesądzać o „stałości” miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i tym samym nie są wystarczające do uznania, że podmiot zagraniczny posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Przenosząc powyższe na grunt sprawy będącej przedmiotem niniejszego Wniosku należy uznać, że warunek odpowiedniej stałości nie zostanie przez 2 spełniony, ponieważ 2 nie posiada w Polsce żadnej własnej struktury technicznej i osobowej, w szczególności:

-        nie posiada na terytorium Polski oddziału (filii), ani biura,

-        nie posiada w Polsce żadnych nieruchomości,

-        nie zatrudnia ani nie deleguje pracowników na terytorium Polski,

-        nie ma również możliwości dysponowania w Polsce pracownikami innych podmiotów, w tym Spółki, którzy byliby zobowiązani do wykonywania poleceń służbowych wydawanych przez 2.

Wniosek: W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie będzie spełniony.

Ad ii. Obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego

Sposób wykładni warunku odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego prezentują m.in. niżej cytowane orzeczenia TSUE:

·         wyrok TSUE z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, przeciwko Finanzamt Gamburg-Mitte-Altstand, cyt.:

„Z kontekstu koncepcji użytych w art. 9 oraz z jego celu wynika, że, jak stwierdzono powyżej, usług tych nie można uznać za świadczone w miejscu prowadzenia działalności innym, niż miejsce siedziby usługodawcy, chyba że to miejsce prowadzenia działalności jest pewnych minimalnych rozmiarów oraz stale obecne są w nim zasoby zarówno ludzkie, jak i techniczne konieczne do świadczenia usług. (….)”

·         wyrok TSUE z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl przeciwko Bundeszenteralamt fur Steuern, cyt.:

„pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny.”

·         wyrok TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam, cyt.:

„W konsekwencji, aby można je było traktować, w drodze odstępstwa od głównego kryterium siedziby głównej, jako miejsce świadczenia usług przez podatnika, miejsce prowadzenia działalności musi posiadać dostateczny poziom stałości oraz strukturę wystarczającą pod względem zasobów ludzkich i technicznych do świadczenia podmiotowych usług w sposób niezależny.”

Zarówno orzecznictwo TSUE, jak i sama definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” jednoznacznie wskazują, że aby dane miejsce traktować dla potrzeb VAT jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, musi ono charakteryzować się „odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego”. Zastosowanie koniunkcji poprzez użycie spójnika „i” oznacza, że przesłanka ta będzie spełniona wyłącznie wówczas, gdy dane miejsce posiada zarówno odpowiednią strukturę personalną, jak i odpowiednią strukturę techniczną. Znajduje to również potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przykładowo wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I FSK 2004/13, cyt. „Drugą z przesłanek, którą należy wziąć pod uwagę przy kwalifikacji stałego miejsca prowadzenia działalności to odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego.(…)

Dla uznania bowiem danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności konieczne jest spełnienie dwóch warunków – obecności personelu oraz zaplecza technicznego. Stałe miejsce prowadzenia działalności to struktura wyposażona zarówno w środki techniczne, jak i w czynnik ludzki. Bez czynnika ludzkiego dana struktura nie jest stałym miejsce prowadzenia działalności.”

Do przesłanki dysponowania zapleczem personalnym NSA odniósł się również w wyroku z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. I FSK 1783/19, cyt.:

„Okoliczności opisane przez stronę nie świadczyły bowiem o możliwości dysponowania przez spółkę zapleczem personalnym czy technicznym T. PL w stopniu odpowiadającym uprawnieniom właścicielskim. Sąd pierwszej instancji pominął nie tylko fakt, że spółka nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników (ani na podstawie umów o pracę, ani umów cywilnoprawnych) ale także nie posiada ona jakichkolwiek uprawnień do wydawania poleceń, określania zakresu obowiązków czy zlecania prac bądź wydawania instrukcji personelowi zatrudnionemu przez T. PL. Skarżąca nie dysponuje również odpowiednim wyposażeniem technicznym cechującym się stałością i odpowiednią strukturą charakterystyczną dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”

Fakt, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały tylko wtedy gdy istnieje w tym miejscu zarówno infrastruktura personalna, jak i osobowa, potwierdza również linia interpretacyjna Dyrektora KIS, w tym interpretacja podatkowa Dyrektora KIS z 12 września 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.323.2023.1.RST, cyt.:

„(…) Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.”

Bez wątpienia 2 nie posiada w Polsce wystarczającej struktury personalnej, ponieważ nie posiada ona de facto żadnej struktury personalnej w Polsce. O prawdziwości powyższego świadczą następujące okoliczności:

·         2 nie zatrudnia ani nie będzie delegowała pracowników na terytorium Polski na czas określony ani nieokreślony, nie ma również możliwości dysponowania w Polsce pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobowiązani do wykonywania poleceń służbowych wydawanych przez 2.

·         Pracownicy Spółki nie posiadają i nie będą posiadali pełnomocnictw do zawierania w imieniu i na rzecz 2 umów handlowych, w rozumieniu zarówno formalnym, jak i faktycznym (tj. nie będą prowadzili negocjacji oraz nie będą podejmowali żadnych czynności prawnych i faktycznych zmierzających do zawarcia przez 2 tych umów).

Powyższe potwierdza, że w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym warunek odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego nie będzie spełniony.

2 nie posiada również w Polsce żadnego zaplecza technicznego bądź to w postaci nieruchomości bądź maszyn/urządzeń. Wszelkie maszyny będące własnością 2 i znajdujące się w Polsce, są przedmiotem najmu/leasingu i wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej – świadczenia usług przerobu. Nie są natomiast użytkowane przez 2 w Polsce.

Wnioski: W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym warunek odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego nie będzie spełniony.

W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie jest również możliwe uznanie, że nabywanie od Spółki usług przerobu na podstawie zawartej między stronami umowy spełnia warunek posiadania zaplecza technicznego i osobowego. Takie uznanie prowadziłoby do sytuacji, że de facto zawsze, gdy podmiot zagraniczny nabywa usługi świadczone w innym kraju niż jego siedziba, posiada on w tym kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Bez znaczenia wówczas pozostawałby zakres uprawnień podmiotu do władczego kierowania takim personelem, sprawowania nad nim kontroli albo narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi. Takie podejście wykluczałoby konieczność badania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Podkreślić należy, że zgodnie z orzecznictwem TSUE (C-547/18, C-931/19, C-190/95) korzystanie z zasobów podwykonawców nie oznacza posiadania własnych zasobów, a tym samym nie kreuje stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarcze.

Sam fakt nabywania usług od polskiego podmiotu nie oznacza zatem, że podmiot zagraniczny posiada nad nim kontrolę, co zostało potwierdzone m.in.:

·         w interpretacji indywidualnej z 20 kwietnia 2023 r., nr. 0114-KDIP1-2.4012.15.2023.2.RST, cyt.:

„Natomiast sam fakt nabywania od SPL usług wskazanych w umowie, dostarczanie przez Spółkę instrukcji dotyczących instalacji i montażu oraz świadczenie przez SPL usług wyłącznie na rzecz Spółki nie oznacza, że zaplecze SPL pozostaje w bezpośredniej zależności od Spółki i stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”

·         w interpretacji indywidualnej z 10 lutego 2023 r., nr. 0114-KDIP1-2.4012.536.2022.2.RST, cyt.:

„Jednak z analizy wniosku wynika, że w ramach funkcjonującego na podstawie Umowy modelu współpracy to A jest zobowiązana do zapewnienia prawidłowego przebiegu realizacji dostaw Towarów na rzecz klientów Spółki, z wykorzystaniem zasobów technicznych i rzeczowych zorganizowanych we własnym zakresie lub dostarczonych przez zewnętrznych usługodawców. Tym samym, to A podejmuje decyzje dotyczące tego które zasoby - wewnętrzne czy zewnętrzne oraz w jakim zakresie będą wykorzystane do realizacji Usługi i ma w tym obszarze pełną swobodę. W szczególności, Spółka nie wydaje poleceń pracownikom czy osobom współpracującym ze A. Usługi są świadczone przez A zgodnie z Umową, która wskazuje jedynie na ogólne oczekiwania Spółki co do ich zakresu, natomiast Spółka nie udziela A regularnych instrukcji lub wytycznych, do których A miałaby się stosować na bieżąco. W zakresie realizowanych zleceń A otrzymała jedynie generalne wytyczne zawierające standardy zgodne z polityką Spółki. Zatem Spółka nie posiada kontroli nad zapleczem personalnym oraz technicznym A, a w konsekwencji kryterium posiadania przez Spółkę na terytorium Polski zasobów osobowych oraz technicznych/rzeczowych nie zostało spełnione. (…)”

Powyższe potwierdza również linia orzecznicza sądów administracyjnych, przykładowo:

·         wyrok WSA w Gliwicach z 28 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 141/20, cyt.:

„Podkreślenia wymaga, że owej koniecznej kontroli skarżącej nad personelem i zapleczem technicznym w Polsce nie można wywodzić z ustalonych między skarżącą, a Usługodawcami zasad świadczenia usług, które - co oczywiste - określane są pomiędzy stronami każdej tego rodzaju umowy i z uprawnień strony do żądania spełnienia warunków ustalonych przez kontrahentów.

Na pełną aprobatę zasługuje pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/WA 1979/16, w którym WSA orzekł, że pominięcie wymogu "władztwa" (czego dopuścił się organ także w niniejszej sprawie) oznaczałoby, że to kryterium jest spełnione co zasady zawsze, gdy podmiot nabywa usługi świadczone w innym kraju niż jego siedziba, niezależnie od zakresu uprawnień podmiotu do władczego kierowania takim personelem, sprawowania nad nim kontroli albo narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi.

Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, o dostępności zaplecza personalnego i technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone korzyści ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi.”

·         wyrok WSA w Gliwicach z 11 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1029/19, cyt.:

„Podkreślenia wymaga, że owej koniecznej kontroli skarżącej nad personelem i zapleczem technicznym w Polsce nie można wywodzić z ustalonych między skarżącą a Podwykonawcą zasad świadczenia usług, które - co oczywiste - określane są pomiędzy stronami każdej tego rodzaju umowy i z uprawnień strony do żądania spełnienia warunków ustalonych przez kontrahentów. Zanegować także należy twierdzenie organu interpretacyjnego, że skarżąca posiada faktyczne władztwo nad zapleczem technicznym i personalnym, bowiem jest w stanie odpowiednio wykorzystywać je przy sprzedaży towarów (urządzeń elektrycznych i elektronicznych oraz ich akcesoriów). Na poparcie tej tezy organ stwierdził, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe Podwykonawcy, wykorzystywane przez Wnioskodawcę pozostają w ścisłym związku z dokonywaniem przez niego czynności podlegających opodatkowaniu.”

·         wyrok WSA w Gdańsku z 26 marca 2025 r., sygn. I SA/Gd 972/24, utrzymany w mocy wyrokiem NSA z 26 marca 2025 r. sygn. I SA/Gd 973/24 sąd wskazał, cyt.:

„… przy ustalaniu istnienia stałego miejsca działalności gospodarczej podatnika w innym państwie członkowskim niż to, w którym ma on swoją siedzibę należy uwzględnić okoliczność, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.”

·         Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. I FSK 968/20 z 19 maja 2022 roku, cyt.:

„Nie można mówić o "stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej" zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.”

Spółka zależna, stanowiąca pod względem prawnym odrębny podmiot, nie może być jednocześnie uznana za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej innej spółki należącej do grupy. Taka wykładnia przepisów wynika również z utrwalonego obecnie orzecznictwa TSUE. Przykładowo, zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r., nr sprawy C-533/22, TSUE wskazał, że:

„Należy zauważyć, że z postanowienia odsyłającego nie wynika, by w sprawie w postępowaniu głównym organ podatkowy uwzględnił w celu stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki Adient Niemcy w Rumunii zaplecze personalne i techniczne wykorzystywane przez Adient Rumunia do świadczenia usług przetwarzania towarów. Sąd odsyłający wyjaśnia ponadto w uzasadnieniu pytań czwartego i piątego, że organ podatkowy stwierdził, iż zaplecze personalne i techniczne związane ze świadczeniem usług przetwarzania należało do Adient Rumunia, a nie do Adient Niemcy, który korzystał z zasobów ludzkich i technicznych związanych z dostawą towarów na dalszym etapie obrotu. Do sądu odsyłającego, który jako jedyny jest właściwy do dokonania oceny okoliczności faktycznych, należy zatem dokonanie niezbędnych ustaleń w tym zakresie.

Z zastrzeżeniem tych ustaleń należy przypomnieć, że Trybunał orzekł, iż te same środki nie mogą być wykorzystywane zarówno przez podatnika mającego siedzibę w państwie członkowskim do świadczenia usług, jak i przez podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim w celu otrzymania tych samych usług w domniemanym stałym miejscu prowadzenia działalności położonym w pierwszym państwie członkowskim (wyroki: z dnia 7 kwietnia 2022 r., Berlin Chemie A. Menarini, C-333/20, EU:C:2022:291, pkt 54; z dnia 29 czerwca 2023 r., Cabot Plastics Belgium, C-232/22, EU:C:2023:530, pkt 41).

Istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy wymaga zatem możliwości zidentyfikowania zaplecza personalnego i technicznego, które jest odrębne od zaplecza wykorzystywanego przez spółkę usługodawcy w celu świadczenia własnych usług i które zostało oddane do dyspozycji odbiorcy tych usług w celu zapewnienia mu otrzymania ich i korzystania z nich zgodnie z jego własnymi potrzebami. W braku takiego stwierdzenia taki usługobiorca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim spółki świadczącej usługi i nie można zatem uznać, że ma on siedzibę w tym państwie członkowskim.

Gdyby stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej mogło być jednocześnie usługodawcą i usługobiorcą w odniesieniu do tych samych usług, występowałaby tożsamość usługodawcy i usługobiorcy, a w konsekwencji brak by było co do zasady jakiejkolwiek transakcji podlegającej opodatkowaniu, jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 35 opinii.

W odniesieniu do kwestii, czy można uwzględnić świadczenia pomocnicze względem usług przetwarzania towarów, Trybunał orzekł już, że czynności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym, niezbędne do wykonywania działalności przedsiębiorstwa, nie pozwalają na ustalenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r., Planzer Luxembourg, C-73/06, EU:C:2007:397, pkt 56). W niniejszej sprawie, z zastrzeżeniem oceny wszystkich istotnych okoliczności, której dokonanie będzie należało do sądu odsyłającego, z informacji, którymi dysponuje Trybunał, przedstawionych we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że działania takie jak przyjmowanie surowców i produktów końcowych, zarządzanie nimi lub ich inspekcja, wsparcie kontroli jakości lub składanie zamówień na wysyłkę produktów końcowych stanowią działania przygotowawcze lub pomocnicze w stosunku do działalności przetwarzania towarów prowadzonej przez Adient Rumunia.

W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na pytania od czwartego do szóstego i na pytanie ósme powinna brzmieć następująco: art. 44 i 192a dyrektywy VAT oraz art. 11 i 53 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych.”

Wyrok ten został wydany w związku z zapytaniami sądu rumuńskiego dotyczącymi stanu faktycznego tożsamego z przedstawianym w niniejszym wniosku. W stanie faktycznym zawisłym przed rumuńskim sądem, niemiecki podmiot Adient DE zamówił u spółki rumuńskiej Adient RO (podmiotu powiązanego) kompleksową usługę obejmującą zarówno usługi w zakresie przetwarzania i montażu elementów tapicerskich, jak i usługi pomocnicze i administracyjne. Usługi główne dotyczyły tapicerki siedzeń samochodowych, a usługi pomocnicze polegały na przechowywaniu surowców i wyrobów gotowych, przyjmowaniu i kontroli surowców oraz zarządzaniu surowcami. Wyrok TSUE potwierdził jednoznacznie brak stałego miejsca prowadzenia działalności Adient DE w Rumunii.

Podobne stanowisko zostało zaprezentowane przez TSUE w wyroku C-547/18 Dong Yang Electronics Sp. z o.o. z dnia:

„Z powyższych uwag wynika, że usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną.

(…) W tym względzie należy przypomnieć, że tenże art. 22 przewiduje szereg kryteriów, które powinien uwzględnić taki usługodawca w celu ustalenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy. Obejmuje to przede wszystkim analizę charakteru i zastosowania świadczonej usługi na rzecz podatnika-usługobiorcy. Następnie gdy analiza ta nie pozwala na określenie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej tego usługobiorcy, należy dokonać analizy w szczególności tego, czy umowa, zamówienie i numer identyfikacyjny VAT przyznany przez państwo członkowskie usługobiorcy i przekazany usługodawcy przez usługobiorcę wskazują stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jako miejsce odbioru usługi i czy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jest tożsame z podmiotem płacącym za usługę. Wreszcie, w przypadku gdy dwa ww. kryteria nie pozwalają na określenie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, usługodawca ma prawo stwierdzić, że usługi są świadczone na rzecz miejsca, w którym usługobiorca ma siedzibę działalności gospodarczej.”

Przyczyną złożenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym była okoliczność zlecenia przez spółkę koreańską polskiemu przedsiębiorstwu świadczenia usług montażowych. Umowa ta została wykonana przy zaangażowaniu polskiej spółki zależnej koreańskiego podmiotu będącego zleceniodawcą. Kwestią sporną było, czy usługa została wykonana na rzecz koreańskiego podmiotu zlecającego, czy też na rzecz polskiej spółki zależnej rozumianej jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej zleceniodawcy.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej stało się także kanwą rozważań w sprawie Cabot Plastics Belgium SA przeciwko Belgii. Sprawa dotyczyła również usług na materiale powierzonym. W wyroku z 29 czerwca 2023 r. sygn. C-232/22 TSUE uznał, że:

„artykuł 44 dyrektywy VAT nr 2006/112 oraz art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim.”

W tym stanie rzeczy zasoby Spółki nie mogą zostać uznane za zaplecze techniczne czy personalne 2. Są to bowiem zasoby wykorzystywane przez Spółkę do jej działalności gospodarczej obejmującej świadczenie usług na rzecz 2.

Ad iii. Możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca

Jak wynika z treści przepisu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Rady dla wykreowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie wystarczy, że dany podmiot posiada w Polsce jakąkolwiek strukturę w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Struktura ta musi umożliwiać jej odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że:

·         2 nie posiada i nie będzie posiadać w Polsce jakiejkolwiek struktury w zakresie zaplecza personalnego i wystarczającej struktury w zakresie zaplecza technicznego. Tym samym, 2 nie posiada i nie będzie posiadać również wystarczającej struktury by umożliwić na terytorium Polski odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych dla potrzeb stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,

·         2 nie ma i nie będzie miała również możliwości odbioru usług za pośrednictwem zaplecza Spółki, gdyż:

-     Spółka działa w sposób niezależny (świadczy usługi jako podmiot samodzielny, na własny rachunek i ryzyko, przy wykorzystaniu własnych aktywów i pracowników),

-     zaplecze Spółki – wykorzystywane przez Spółkę do świadczenia usług na rzecz 2 – nie może być jednocześnie wykorzystywane do odbioru usług,

·         zaplecze Spółki jako takie nie może wygenerować stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla 2, gdyż to samo zaplecze nie może być wykorzystywane do świadczenia usług na rzecz spółki zagranicznej i jednocześnie do wygenerowania dla niej stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (vide wyrok TSUE C-333/20 oraz wyroki NSA: sygn. I FSK 396/21 i I FSK 968/20).

-     warunek możliwości odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca nie będzie zatem spełniony.

Mając na uwadze, że w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym:

·         warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie będzie spełniony,

·         warunek odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego nie będzie spełniony,

·         warunek posiadania możliwości odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca nie będzie spełniony

- 2 nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Jako że 2 nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, miejscem świadczenia przerobu przez Spółkę na rzecz 2 jest, zgodnie z zasadą ogólną wskazaną w przepisie art. 28b ust. 1 Ustawy o VAT, miejsce siedziby 2, tj. terytorium Niemiec.

W konsekwencji świadczone przez Spółkę usługi nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce.

2)    Zasadniczo 2 nie jest uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z usług świadczonych na jej rzecz przez Spółkę, albowiem miejscem świadczenia tych usług jest terytorium Niemiec i Spółka nie powinna wykazywać podatku VAT na fakturach wystawianych z tytułu ww. usług. (Stanowisko przedstawione w uzupełnieniu wniosku)

Jeżeli jednak stanowisko Spółki prezentowane w pyt. nr 1 uznano by za nieprawidłowe - zatem usługi, o których mowa w pytaniu nr 1, podlegałyby opodatkowaniu VAT w Polsce - wówczas 2 będzie uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu świadczenia na jej rzecz przedmiotowych usług, o ile warunki formalne wskazane w przepisach ustawy o VAT zostaną spełnione.

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, cyt.:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, cyt.:

Kwotę podatku naliczonego stanowi:

1)        suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

a)        nabycia towarów i usług,

b)        dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi; 

2)        w przypadku importu towarów – kwota podatku:

a)  wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,

b)  należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,

c)  wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b;

3)        zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6;

4)        kwota podatku należnego z tytułu:

a)        świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 lub 8 podatnikiem jest ich usługobiorca,

b)        dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 lub 7 podatnikiem jest ich nabywca,

c)         wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,

d)        wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11;

(…).

Ponadto, zgodnie z przepisem art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT, cyt.:

Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy:

(…)

7)        wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze – w części dotyczącej tych czynności.

W świetle powyższych przepisów, w przypadku, gdy łącznie spełnione zostaną następujące warunki:

1)        2 będzie czynnym podatnikiem VAT,

2)        usługi świadczone przez Spółkę będą wykorzystywane do wykonywania przez 2 czynności opodatkowanych VAT,

3)        świadczone przez Spółkę na rzecz 2 usługi podlegałyby opodatkowaniu VAT w Polsce, co zostałoby udokumentowane przez Spółkę fakturami zawierającymi podatek VAT (tylko jeśli stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe),

4)        2 otrzymałaby ww. faktury,

— 2 byłaby uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego, który zostałby wykazany na fakturach od Spółki (tylko jeśli stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe).

W opisanym zdarzeniu przyszłym:

•          2 jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT,

•          usługi świadczone przed Spółkę mają związek z działalnością opodatkowaną VAT 2, tj. po wykonaniu opisanych usług przerobu przez Spółkę, 2 sprzedaje produkt finalny na rzecz odbiorców końcowych w różnych krajach UE w ramach dostaw wewnątrzwspólnotowych lub poza UE w ramach eksportu towarów.

Oznacza to, że warunki posiadania przez 2 statusu podatnika VAT oraz związku nabycia z czynnościami opodatkowanymi VAT zostałyby spełnione.

W konsekwencji, w sytuacji, gdyby w nowym modelu biznesowym usługi świadczone przez Spółkę podlegały opodatkowaniu VAT w Polsce (jeśli stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe) i spełnione zostały warunki o charakterze formalnym, tj.:

•          Spółka wykazałby podatek VAT na fakturach wystawionych na rzecz 2 z tytułu świadczenia usług,

oraz

•          2 otrzymałaby ww. faktury,

- 2 byłaby uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego na ww. fakturach.

WNIOSEK:

Zasadniczo 2 nie jest uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z usług świadczonych na jej rzecz przez Spółkę, albowiem miejscem świadczenia tych usług jest terytorium Niemiec i Spółka nie powinna wykazywać podatku VAT na fakturach wystawianych z tytułu ww. usług.

Jeżeli jednak stanowisko Spółki prezentowane w pyt. nr 1 uznano by za nieprawidłowe - zatem usługi, o których mowa w pytaniu nr 1, podlegałyby opodatkowaniu VAT w Polsce - wówczas 2 będzie uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu świadczenia na jej rzecz przedmiotowych usług, o ile warunki formalne zostaną spełnione.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Z uwagi na warunkowy charakter pytania nr 2 wniosku oraz rozstrzygnięcie w zakresie pytania nr 1, w którym Państwa stanowisko uznano za prawidłowe, nie udziela się odpowiedzi na pytanie nr 2 wniosku.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·         stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

·         zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Informuję ponadto, że aktualny publikator ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług to: t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.

Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

1 Spółka z o.o. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną
(art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.