Interpretacja 0113-KDIPT1-3.4012.10.2026.3.OS

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Pana za podatnika w związku ze sprzedażą Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2 oraz niepodlegania opodatkowaniu dostawy ww.  działek – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 30 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:

-       nieuznania Pana za podatnika w związku ze sprzedażą Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2 oraz niepodlegania opodatkowaniu dostawy ww. działek;

-       zwolnienia od podatku VAT sprzedaży Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2;

oraz podatku dochodowego od osób fizycznych.

Uzupełnił go Pan pismem z 19 lutego 2026 r. (wpływ 25 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.

Na podstawie umowy sprzedaży zawartej 17 lutego 1994 r. Wnioskodawca nabył od syndyka masy upadłościowej osoby prawnej ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu położonego w  … (woj. …) oznaczonego jako działka geodezyjna nr A o powierzchni 1 ha 1995 m² oraz ½ udziału w prawie własności stanowiących odrębną nieruchomość budynków posadowionych na tym gruncie (dalej: Nieruchomość). Nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego Wnioskodawcy. Po zakupie Wnioskodawca wykorzystywał Nieruchomość w działalności gospodarczej spółki cywilnej, której był wspólnikiem.

Na podstawie umowy z 7 marca 2002 r., doszło do zniesienia współużytkowania wieczystego oraz współwłasności Nieruchomości. W wyniku zawarcia tej umowy Wnioskodawca stał się jedynym użytkownikiem wieczystym wchodzących w skład Nieruchomości gruntu oraz jedynym właścicielem posadowionych na niej budynków.

Dnia 31 marca 2008 r. nastąpiło rozwiązanie spółki cywilnej, której wspólnikiem był Wnioskodawca, a Nieruchomość przestała być wykorzystywana w działalności gospodarczej.

Po rozwiązaniu spółki cywilnej Wnioskodawca, w ramach zarządu majątkiem prywatnym postanowił użyczyć część nieruchomości spółce z o.o. (dalej: Spółka), w której był Prezesem Zarządu oraz wspólnikiem. Użyczenie nastąpiło w zamian za zapłatę podatku od nieruchomości.

Wnioskodawca 29 grudnia 2013 r. zrezygnował z funkcji Prezesa Zarządu Spółki. W grudniu 2016  roku sprzedał również udziały w Spółce. Mimo sprzedaży udziałów, Wnioskodawca nadal użyczał część Nieruchomości Spółce na opisanych wyżej zasadach. W dniu 31 lipca 2024 r. doszło do rozwiązania umowy użyczenia.

Na podstawie decyzji Prezydenta Miasta … z 4 września 2014 r. prawo użytkowania wieczystego Nieruchomości zostało przekształcone w prawo własności. W konsekwencji Wnioskodawca stał się jedynym właścicielem Nieruchomości.

Na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta ….z 17 marca 2025 r. Nieruchomość została podzielona na trzy działki o numerach:

-       B o powierzchni 0,4827 ha, niezabudowaną (dalej: Działka 1),

-       C o powierzchni 0,0401 ha, pod projektowaną wewnętrzną drogę dojazdową o  szerokości 8 m (dalej: Działka 2),

-       D o powierzchni 0,6767 ha, zabudowaną obiektem kubaturowym (dalej: Działka 3).

Celem wyodrębnienia Działki 2 było przyznanie dostępu do drogi publicznej Działce 1 i Działce 3.

Na podstawie umowy sprzedaży zawartej 4 kwietnia 2025 r., Wnioskodawca zbył Działkę 1 oraz ½  udziału w Działce 2 na rzecz osoby fizycznej prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą (dalej: Umowa Sprzedaży). Działka 1 w momencie sprzedaży była zabudowana płytami betonowymi i było na niej posadowione podtorze suwnicy (fundamenty). Strony Umowy Sprzedaży zgodnie ustaliły, że Działka 1 wymaga uporządkowania i uprzątnięcia.

Wnioskodawca wyjaśnia, że poza ww. czynnościami nie dokonywał żadnych innych czynności mających na celu zmianę stanu Nieruchomości. W szczególności nie ponosił żadnych nakładów zwiększających wartość Nieruchomości, czy jej poszczególnych Działek. Wnioskodawca podkreśla również, że nie jest autorem infrastruktury znajdującej się na Nieruchomości, a wszelkie znajdujące się na niej naniesienia znajdowały się na niej w momencie jej nabycia w 1994 r.

Przed zawarciem Umowy Sprzedaży, Wnioskodawca nie podejmował żadnej działalności marketingowej, nie zamieszczał ogłoszeń sprzedaży Nieruchomości ani nie korzystał z usług biura nieruchomości. Wnioskodawca nie dokonywał na Nieruchomość żadnych nakładów, które miałyby sprawić, że będzie ona bardziej atrakcyjna w oczach potencjalnych nabywców. W szczególności Wnioskodawca nie dokonywał na Nieruchomość nakładów na jej ulepszenia, które stanowiłyby co najmniej 30% jej wartości początkowej.

Nabywca sam zgłosił się do Wnioskodawcy wyrażając chęć nabycia części Nieruchomości (tj. Działki 1 oraz ½  udziału w Działce 2).

Umowa Sprzedaży została zawarta przez Wnioskodawcę w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Środki otrzymane ze sprzedaży, Wnioskodawca przeznaczył na potrzeby własne oraz potrzeby członków swojej rodziny, w tym na spłatę zobowiązań kredytowych zaciągniętych w związku z  przekształceniem prawa użytkowania wieczystego we własność Nieruchomości.

Dodatkowo Wnioskodawca wyjaśnia, że nabycie przez niego, najpierw prawa użytkowania wieczystego, a następnie własności Nieruchomości nie było opodatkowane podatkiem od towarów i  usług.

Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Jak dotąd Wnioskodawca, w 2009 r. sprzedał wyłącznie jedną działkę budowlaną, którą nabył w 1997 r. Środki, które uzyskał Wnioskodawca ze sprzedaży ww. nieruchomości nie zostały przeznaczone na zakup kolejnych nieruchomości tylko na bieżące potrzeby własne i członków rodziny Wnioskodawcy.

W najbliższym czasie Wnioskodawca nie planuje również sprzedaży Działki 3. W związku z tym nie podejmował żadnych działań zmierzających do jej zbycia. Do Wnioskodawcy nie zgłaszały się również żadne podmioty zainteresowane nabyciem Działki 3.

W uzupełnieniu wniosku wskazano:

1)    Zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. la ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.) Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.

2)    Wspomniana nieruchomość została udostępniona spółce z o.o. przez Wnioskodawcę i była przez nią wykorzystywana jako plac składowy w okresie od rozwiązania umowy spółki cywilnej (co nastąpiło 31 marca 2008 r.) do 31 lipca 2024 r. Należy jednak stanowczo podkreślić, że Działka nr 1 oraz udział % w Działce nr 2, będące przedmiotem niniejszego wniosku, nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej spółki z o.o. Powyższe wynika z faktu, że działki te powstały w wyniku podziału nieruchomości na mocy decyzji Prezydenta Miasta … z 17 marca 2025 r., podczas gdy działalność spółki z o.o. pozostaje zawieszona od 1 sierpnia 2024 r.

3)    Spółka z o.o. nie ponosiła żadnych nakładów na powyższą nieruchomość w trakcie jej użytkowania.

4)    Wnioskodawca nie posiadał jakichkolwiek powiązań z nabywcą Działki nr 1 oraz nr 2.

5)    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, na Działce nr 1 w momencie sprzedaży znajdowała się infrastruktura w postaci utwardzenia z płyt betonowych oraz fundamentów podtorza suwnicy. W ocenie Wnioskodawcy, ze względu na ich charakter, obiekty te mogą stanowić budowle (jako budowle ziemne czy też fundamenty pod maszyny i urządzenia). Z kolei na Działce nr 2 znajdowało się utwardzenie z betonu (jako możliwe fundamenty pod maszyny i  urządzenia). Niemniej jednak, z uwagi na cel wniosku, jakim jest uzyskanie odpowiedzi w zakresie skutków podatkowych planowanej transakcji, to rolą Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jest dokonanie ostatecznej kwalifikacji prawnopodatkowej tych obiektów. Istotą interpretacji indywidualnej jest bowiem ocena przez organ podatkowy na bazie przedstawionego opisu czy nadaje ona działce status terenu zabudowanego, pozwalającego na zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

6)    W ocenie Wnioskodawcy w momencie sprzedaży zarówno Działka nr 1, jak i Działka nr 2 były działkami zabudowanymi, ze względu na to, że w momencie sprzedaży na Działce nr 1 zlokalizowana była infrastruktura obejmująca utwardzenie z płyt betonowych oraz fundamenty podtorza suwnicy, a na Działce nr 2 znajdowało się utwardzenie z betonu, a stan ten utrzymuje się nieprzerwanie od 1994 r., tj. od roku nabycia nieruchomości.

7)    Poniżej udzielam odpowiedzi na przedstawione przez organ pytania, oddzielnie dla każdej z działek w zakresie pytań a - e:

Działka nr 1:

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, w momencie sprzedaży na Działce nr 1 zlokalizowana była infrastruktura obejmująca utwardzenie z płyt betonowych oraz fundamenty podtorza suwnicy.

W ocenie Wnioskodawcy, ze względu na charakter wyżej wymienionych naniesień, obiekty te mogą stanowić budowle (jako budowle ziemne czy też fundamenty pod maszyny i urządzenia), w  rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z  2025 r. poz. 418 ze zm.).

W ocenie Wnioskodawcy, wyżej wymienione naniesienia nie stanowią urządzeń budowalnych, o  których mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, a zatem nie są powiązane z budynkiem czy też budowlą.

W związku z faktem, że do zasiedlenia doszło jeszcze zanim Wnioskodawca uzyskał do niej jakiekolwiek prawa, tj. przed rokiem 1994, to w konsekwencji stwierdzić należy, że pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a ich dostawą doszło po upływie okresu dłuższego niż 2 lata.

Jak zostało wskazane, w odpowiedzi na pytanie nr 7, na Działce nr 1 zlokalizowana była infrastruktura obejmująca utwardzenie z płyt betonowych oraz fundamenty podtorza suwnicy. Z kolei na Działce nr 2 znajdowało się utwardzenie z betonu, a zatem działki te, w ocenie Wnioskodawcy są zabudowane.

Natomiast z ostrożności procesowej udzielono odpowiedzi na przedstawione przez organ pytania, oddzielnie dla każdej z działek w zakresie pytań a - b:

Działka nr 1:

Dla Działki nr 1, o której mowa we wniosku, na dzień sprzedaży obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło w drodze uchwały nr … Rady Miejskiej w … z dnia 27 marca 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego … S.A. i terenów przyległych w granicach miasta .....

Zgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Działka nr 1 jest oznaczona symbolem 1P jako teren produkcji, składy i magazyny, hurtownie, bazy, sklepy przyzakładowe o powierzchni do 2000 m² oraz usługi.

Dla Działki nr 1, o której mowa we wniosku, nie było wydanej decyzji o warunkach zabudowy.

Działka nr 2:

Dla Działki nr 2, o której mowa we wniosku, na dzień sprzedaży obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło w drodze uchwały nr … Rady Miejskiej w … z dnia 27 marca 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego … S.A. i terenów przyległych w granicach miasta ...

Jak zostało przedstawione w opisie stanu faktycznego złożonego wniosku, do pierwszego zasiedlenia, w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług  (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), doszło jeszcze zanim Wnioskodawca uzyskał do niej jakiekolwiek prawa. W związku z powyższym Wnioskodawca wskazuje, że do pierwszego zasiedlenia doszło przed rokiem 1994, jednak nie jest w stanie określić dokładnej daty, kiedy to nastąpiło.

Wnioskodawca wskazuje, że do pierwszego zasiedlenia doszło przed rokiem 1994 w całości, natomiast nie jest w stanie wskazać dokładnej daty tego zdarzenia, ponieważ nie jest autorem tej infrastruktury.

W związku z faktem, że do zasiedlenia doszło jeszcze zanim Wnioskodawca uzyskał do niej jakiekolwiek prawa, tj. przed rokiem 1994, to w konsekwencji stwierdzić należy, że pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a ich dostawą doszło po upływie okresu dłuższego niż 2 lata.

Działka nr 2:

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, w momencie sprzedaży na Działce nr 2 znajdowało się utwardzenie z betonu.

W ocenie Wnioskodawcy, ze względu na charakter wyżej wymienionych naniesień, obiekty te mogą stanowić budowle (jako fundamenty pod maszyny i urządzenia), w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.).

W ocenie Wnioskodawcy, wyżej wymienione naniesienia nie stanowią urządzeń budowalnych, o  których mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, a zatem nie są powiązane z budynkiem czy też budowlą.

Jak zostało przedstawione w opisie stanu faktycznego złożonego wniosku, do pierwszego zasiedlenia, w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), doszło jeszcze zanim Wnioskodawca uzyskał do niej jakiekolwiek prawa. W związku z powyższym Wnioskodawca wskazuje, że do pierwszego zasiedlenia doszło przed rokiem 1994, jednak nie jest w stanie określić dokładnej daty, kiedy to nastąpiło.

Wnioskodawca wskazuje, że do pierwszego zasiedlenia doszło przed rokiem 1994 w całości, natomiast nie jest w stanie wskazać dokładnej daty tego zdarzenia, ponieważ nie jest autorem tej infrastruktury.

Zgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Działka nr 2 była oznaczona symbolem 1P jako teren produkcji, składy i magazyny, hurtownie, bazy, sklepy przyzakładowe o powierzchni do 2000 m² oraz usługi.

Dla Działki nr 2, o której mowa we wniosku, nie było wydanej decyzji o warunkach zabudowy.

8)    W stosunku do działek objętych zakresem wniosku, Wnioskodawca nie podejmował działań takich jak uzbrojenie terenu, wyposażenie w urządzenia i sieć energetyczną, gazową, wodno-kanalizacyjną itp., ogrodzenie terenu, a także nie ponosił nakładów na urządzenie dróg dojazdowych.

9)    Jak zostało przedstawione w opisie stanu faktycznego, przed sprzedażą działek zostały wydane dwie decyzje Prezydenta Miasta …, tj. decyzja z 4 września 2014 r. dot.  przekształcenia prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości w prawo własności, a  także decyzja z 17 marca 2025 r. dot. podziału działki geodezyjnej nr A na trzy mniejsze działki. Wydanie obu decyzji nastąpiło z inicjatywy Wnioskodawcy.

10) Wnioskodawca nie udzielał żadnych pełnomocnictw (zgód, upoważnień) w celu występowania w jego imieniu w sprawach dotyczących przedmiotowych działek.

Pytania

Czy w opisanym stanie faktycznym, sprzedaż Działki 1 oraz ½  udziału w Działce 2 podlegała opodatkowaniu VAT-em, a Wnioskodawcę należy uznać za podatnika VAT z tytułu tej transakcji? (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 1)

Pana stanowisko w sprawie

Ad. 1

W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, sprzedaż Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2 nie podlega opodatkowaniu VAT-em, a Wnioskodawcy nie należy uznać za podatnika VAT z tytułu dokonania tej transakcji.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu VAT-em podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Przez towary - na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy - rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie z ww. przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Należy wskazać, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów podlega opodatkowaniu w rozumieniu art. 7 ustawy, ponieważ jak wskazuje Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej „(...) aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w  związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. ” (interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 października 2025 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.765.2025.2.AB).

W rezultacie, żeby dana czynność była opodatkowana VAT-em, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem VAT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jak wskazuje prof. A. Bartosiewicz: „Aczkolwiek ustawa nie wyraża tego wprost, należy przyjąć, że działalnością gospodarczą jest w zasadzie tylko ta aktywność, która wykonywana jest zawodowo, w  sposób profesjonalny. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.,, (zob. A. Bartosiewicz [w:] VAT. Komentarz, wyd. XIX, Warszawa 2025, art. 15.)

Wnioskodawca podkreśla, że nie prowadzi ani nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Nie podejmował również żadnych czynności świadczących o zawodowym charakterze w zakresie sprzedaży nieruchomości, ponadto nie podjął nawet czynności umożliwiających kontakt z potencjalnym sprzedawcą, jak zostało wskazane w stanie faktycznym, nabywca sam zgłosił się do Wnioskodawcy w celu nabycia Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2.

Warto wskazać, iż w ramach podziału Nieruchomości wyodrębniono trzy działki, jednak Działka 2 została przeznaczona wyłącznie na obsługę komunikacyjną Działek 1 i 3. Jedynym celem wydzielenia tej działki było zagwarantowanie dostępu do drogi publicznej dla pozostałych dwóch działek.

Podział nieruchomości na mniejsze działki w celu łatwiejszej jej sprzedaży, mieści się w zakresie uprawnień właścicielskich, które mogą obejmować również działania w celu uatrakcyjnienia przedmiotu sprzedaży, co również jest potwierdzone przez orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok WSA w Szczecinie z 9.01.2025 r., sygn. akt SA/Sz 468/24; wyrok NSA z 10.07.2024 r., sygn. akt IFSK 20/22; wyrok WSA w Łodzi z 16.01.2024 r., sygn. akt I SA/Łd 870/23).

Bardzo trafnie stwierdził także Naczelny Sąd Administracyjnym, w wyroku z 4 czerwca 2023 r., I FSK 427/23, wskazując że: „Nie można wymagać, aby osoba fizyczna w ramach racjonalnego zarządu swoim majątkiem prywatnym wyzbywała się tego majątku w możliwe najmniej rentowny i ekonomicznie uzasadniony sposób, aby tylko nie podjąć żadnych czynności zwiększających atrakcyjność czy przeznaczenie gruntu, co mogłoby skutkować uznaniem za podatnika VAT.”

Jak stwierdził TSUE w wyroku z dnia 11 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10: „ okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w  celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca”.

Podkreślenia wymaga fakt iż działanie Wnioskodawcy w zakresie przeznaczenia jednej z trzech Działek pod obsługę komunikacyjną było jedyną realną i technicznie konieczną przesłanką umożliwiającą korzystanie ze sprzedanych Działek nr 1 i 3 - bez tej drogi działki te nie miałyby dostępu do drogi publicznej, a więc byłyby w praktyce niezbywalne i nieużyteczne.

W konsekwencji dokonany podział Nieruchomości na trzy działki, z których jedna pełni wyłącznie funkcję drogi wewnętrznej zapewniającej połączenie dwóch pozostałych z drogą publiczną, jest racjonalnym i koniecznym działaniem właścicielskim, służącym zapewnieniu podstawowej funkcjonalności nieruchomości (możliwości dojazdu) oraz ewentualnej sprzedaży.

Istotną okolicznością jest również fakt, że Wnioskodawca nie planuje sprzedawać Działki 3 oraz posiadanych udziałów w Działce 2. Zatem opisaną w stanie faktycznym wniosku sprzedaż należy uznać za działanie incydentalne. W tym wypadku nie można zatem mówić o spełnieniu przesłanki „ciągłości”, która jest jedną z determinantów uznania wykonywanych czynności za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Należy także wspomnieć, że od kwietnia 2008 r., tj. od ponad 17 lat Wnioskodawca wykorzystywał Nieruchomość wyłącznie w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Sam fakt, że w ramach tego zarządu Wnioskodawca udostępniał ją innym podmiotom na podstawie umowy użyczenia nie oznacza jednak, że była wykorzystywana w ramach działalności gospodarczej.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 19 grudnia 2024 r., sygn. I SA/Bd 600/24:

„Przez umowę dzierżawy jedna strona umowy zobowiązuje się oddać rzecz do używania i pobierania pożytków (wydzierżawiający), natomiast druga - do zapłaty umówionego czynszu (dzierżawca). Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z zachowaniem przepisów kodeksu cywilnego dotyczących dzierżawy (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I FSK 7/22). Akceptując stanowisko organu w sprawie, należałoby przyjąć, że nie istnieje stan faktyczny, w którym zawarcie umowy dzierżawy składnika majątku osobistego, nie determinowałoby oceny, z uwagi na występujący czynsz, że następuje wykorzystywanie majątku w działalności gospodarczej. Pogląd ten nie znajduje poparcia w orzecznictwie sądów administracyjnych”.

Analogiczne stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w wyroku z  12 listopada 2025 r., sygn. I SA/Bk 405/25.

Mimo, że ww. orzeczenia dotyczą umowy dzierżawy, to z uwagi na podobieństwo tej umowy do umowy użyczenia, tezy płynące z tych wyroków znajdą zastosowanie również do niniejszego stanu faktycznego.

W konsekwencji fakt, że Wnioskodawca przez pewien okres udostępniał Nieruchomość innym podmiotom nie zmienia faktu, że była wykorzystywana w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Tym bardziej, że przez cały ten okres, Wnioskodawca nie podejmował żadnych nakładów mających na celu ulepszenie czy uatrakcyjnienie tej Nieruchomości.

Podsumowując, opisana w stanie faktycznym niniejszego wniosku sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym Wnioskodawcy. Działania Wnioskodawcy nie stanowią znamion profesjonalnego obrotu nieruchomościami, brak jest czynności wykraczających ponad normalny zarząd własnym majątkiem. Celem sprzedaży było zabezpieczenie finansowe Wnioskodawcy i jego rodziny.

W opisanym stanie faktycznym brak jest zatem podstaw, aby uznać, że sprzedaż Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2 podlegała opodatkowaniu VAT-em, a Wnioskodawcę należało uznać za podatnika VAT z tytułu tej transakcji.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Pana za podatnika w związku ze sprzedażą Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2 oraz niepodlegania opodatkowaniu dostawy ww. działek – jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z powołanymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich zbycie jest traktowane jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.

Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom.

Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:

W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:

Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

W kontekście rozpatrywanej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).

W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Jak wyjaśniłem wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pan podjął w odniesieniu do działek będących przedmiotem sprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, że:

-       Na podstawie zawartej umowy sprzedaży nabył Pan ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu położonego oraz ½ udziału w prawie własności stanowiących odrębną nieruchomość budynków posadowionych na tym gruncie (dalej: Nieruchomość).

-       Nieruchomość została nabyta do Pana majątku prywatnego.

-       Po zakupie wykorzystywał Pan Nieruchomość w działalności gospodarczej spółki cywilnej, której był wspólnikiem.

-       Dnia 31 marca 2008 r. nastąpiło rozwiązanie spółki cywilnej, której był Pan wspólnikiem, a  Nieruchomość przestała być wykorzystywana w działalności gospodarczej.

-       Po rozwiązaniu spółki cywilnej postanowił Pan użyczyć część nieruchomości spółce z o.o., w  której był Pan Prezesem Zarządu oraz wspólnikiem. Użyczenie nastąpiło w zamian za zapłatę podatku od nieruchomości.

-       29 grudnia 2013 r. zrezygnował Pan z funkcji Prezesa Zarządu Spółki. W grudniu 2016  roku sprzedał Pan również udziały w Spółce. Mimo sprzedaży udziałów, nadal użyczał Pan część Nieruchomości Spółce na opisanych wyżej zasadach. W dniu 31 lipca 2024 r. doszło do rozwiązania umowy użyczenia.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów/świadczenie usług podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w  odniesieniu do danej transakcji. Istotne do określenia, czy w odniesieniu do konkretnej transakcji mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Zasadne zatem jest wyłączenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny, użyczenia towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

Jak wynika z okoliczności sprawy po zakupie wykorzystywał Pan Nieruchomość w działalności gospodarczej spółki cywilnej, której był wspólnikiem. Przedmiotowa Nieruchomość była wykorzystywana w ramach działalności gospodarczej. Następnie nieruchomość użyczał Pan zamian za zapłatę podatku od nieruchomości Spółce z. o.o., w której był Prezesem Zarządu oraz wspólnikiem. 29 grudnia 2013 r. zrezygnował z funkcji Prezesa Zarządu Spółki. W grudniu 2016  roku sprzedał również udziały w Spółce. Mimo sprzedaży udziałów, nadal użyczał Pan część Nieruchomości Spółce na opisanych wyżej zasadach. W dniu 31 lipca 2024 r. doszło do rozwiązania umowy użyczenia.

W tym miejscu wskazać należy, że kwestię zawierania umów reguluje ustawa Kodeks cywilny.

Zasada swobody umów zapisana została w art. 353¹ Kodeksu cywilnego, w myśl którego:

Zatem strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których strony są zobowiązane.

Wskazać należy, że umowa użyczenia jest jedną z umów nazwanych, obok najmu i dzierżawy regulujących zasady używania rzeczy. Umowa użyczenia jest z natury umową nieodpłatną, zgodnie bowiem z art. 710 Kodeksu cywilnego:

Istotnymi cechami tej umowy są zatem dwa elementy:

‒    oddanie rzeczy do używania na pewien czas;

‒    nieodpłatność.

Umowa użyczenia nie przenosi własności rzeczy. Oznacza to, że oddanie do bezpłatnego używania na podstawie umowy użyczenia jest nieodpłatnym świadczeniem usług.

Na mocy art. 693 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:

Dzierżawa jest więc umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.

W kontekście rozpatrywanej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).

Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

Z treści przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy i przedstawionych w tym zakresie objaśnień wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Podkreślenia wymaga, że czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie.

W tym miejscu należy zauważyć, że orzecznictwo TSUE wskazuje, że odpłatność ma miejsce, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym; dostawcę towarów lub usługodawcę łączy z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego) za dokonanie tych czynności; wynagrodzenie jest wyrażalne w pieniądzu, co oznacza, że istnieje możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.

Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, odpłatne udostępnienie nieruchomości, z uwagi na fakt, że wykonywane jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych skutkujących uzyskiwaniem korzyści majątkowych (w pieniądzu lub w świadczeniu innego rodzaju), stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a w konsekwencji wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.

W analizowanej sprawie udostępnianie przez Pana działki – jak wynika z opisu sprawy - odbywało się w zamian za zapłatę podatku od nieruchomości. Należy więc stwierdzić, że działka była przez Pana udostępniania odpłatnie. Poprzez zawarcie umowy wyraził Pan zgodę na dysponowanie przez użytkownika działką i otrzymywał Pan z tego tytułu zapłatę. Działania takiego jak opisane powyżej, nie można interpretować inaczej niż jako cel osiągania korzyści majątkowych przez długi okres, a więc cel zarobkowy. W omawianym przypadku mamy świadczenie wzajemne – udostępnienie działki do wykorzystywania do działalności w zamian za ustalone wynagrodzenie.

W tym miejscu należy również wskazać, na przepisy regulujące wypłatę dywidendy, które zawarte są w art. 191-197 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem spółek handlowych”.

Zgodnie z art. 191 § 1 Kodeksu spółek handlowych:

Stosownie do art. 191 § 3 Kodeksu spółek handlowych:

Na podstawie art. 193 § 1 Kodeksu spółek handlowych:

Na podstawie art. 193 § 4 Kodeksu spółek handlowych:

Z powyższego wynika, że Pan jako wspólnik spółki prawa handlowego ma prawo do udziału w zysku wynikającym z rocznego sprawozdania finansowego. Tym samym czerpał Pan korzyści finansowe z działalności Spółki, która wykorzystywała nieruchomość.

Wynikająca z opisanych wyżej Pana działań i koncepcja wykorzystania nieruchomości poprzez udostępnienie jej na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przez Spółkę cywilną, której był Pan wspólnikiem, a następnie przez Spółkę z o.o., w której był Prezesem Zarządu oraz wspólnikiem (zatem czerpał z tego tytułu korzyści finansowe) dowodzi, że zostały wykonane czynności, które świadczą o tym, że zbycie przedmiotowych Działek nie może stanowić jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Należy podkreślić, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Jak wynika z powyższego w rozpatrywanej sprawie nie miało to miejsca. Tym samym, uznać należy, że Nieruchomość była przez Pana wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem nigdy nie nabrała ona charakteru majątku prywatnego.

Analiza przedstawionego opisu sprawy, dokonana w kontekście przywołanych wyżej przepisów prawa, prowadzi do wniosku, że podjęte przez Pana działania w całym okresie posiadania opisanych nieruchomości nie miały na celu wykorzystywania działek do zaspokojenia Pana potrzeb osobistych (np. budowa domu), tylko wykorzystanie ich do celów gospodarczych – zarobkowych. Takie postępowanie jest charakterystyczne dla podmiotów występujących profesjonalnie w obrocie gospodarczym.

Zatem nie cele osobiste – w Pana przypadku brak jest czynności charakteryzujących zarząd majątkiem osobistym – a cele gospodarcze leżą u podstaw Pana działania, wobec czego sprzedaż Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2 nie stanowi rozporządzania majątkiem osobistym. Odpłatne zbycie przez Pana ww. działek wpisuje się w katalog czynności, które zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Dla dostawy Działki nr 1 i udziału w ½ Działki nr 2 spełnione zostały przesłanki do uznania Pana za podatnika podatku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy

W konsekwencji, dostawa Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Tym samym Pana stanowisko w zakresie nieuznania Pana za podatnika w związku ze sprzedażą Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2 oraz niepodlegania opodatkowaniu dostawy ww. działek, jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Niniejsza interpretacja dotyczy nieuznania Pana za podatnika w związku ze sprzedażą Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2 oraz niepodlegania opodatkowaniu dostawy ww. działek. Natomiast w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży Działki 1 oraz ½ udziału w Działce 2 oraz podatku dochodowego od osób fizycznych, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

W myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/Skrytka ESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.