Uznanie sprzedającego za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działki i uznanie tej sprzedaży za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem oraz prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej sprzedaż.
Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą od 1995 roku, będący czynnym podatnikiem VAT, zamierza sprzedać niezabudowaną działkę nr 1, którą nabył w 2013 roku w celu lokaty kapitału. Działka nie była zaliczana do majątku przedsiębiorstwa, nie była użytkowana ani udostępniana osobom trzecim, a jej nabycie nie podlegało opodatkowaniu VAT. Działka jest terenem budowlanym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
6 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 3 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący:
Uzupełnili go Państwo pismem z 15 grudnia 2025 r. (wpływ 18 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
1. Zainteresowany będący stroną postępowania... ul. ... ... NIP ...
2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:... Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością ul .... ...NIP ...
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest przedsiębiorcą prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą od 21 sierpnia 1995 r. Jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, nieprzerwanie od 26 maja 1998 r.
Od 7 października 2025 r. jedynym rodzajem działalności gospodarczej wykazanym we wpisie do CEIDG ... jest sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana żywności, napojów i wyrobów tytoniowych (PKD 46.39.Z).
Uprzednio w zakres prowadzonej działalności wchodził min. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z).
Na przestrzeni dwudziestu ostatnich lat strona dokonywała zakupu nieruchomości zarówno w celach inwestycyjnych (wynajem i sprzedaż w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej) jak też lokowania zgromadzonego kapitału, pochodzącego z dochodu z jej prowadzenia.
Nieruchomości nabyte w celach inwestycyjnych zaliczane były do środków trwałych i wprowadzane do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.
Przychody uzyskiwane z ich wynajmu i sprzedaży kwalifikowane były do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Nieruchomości nabyte w celach lokaty zgromadzonego kapitału, pochodzącego z dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, nie były przez stronę zaliczane do składników majątkowych prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa. Traktowane były jako składniki majątku prywatnego.
Przez okres ich posiadania strona nie osiągała przychodów z tytułu dysponowania nimi (nie były przedmiotem najmu czy też dzierżawy).
Wnioskodawca będący stroną postępowania podejmuje obecnie działania zmierzające do sprzedaży większości nieruchomości nabytych w celach inwestycyjnych zaliczonych do środków trwałych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.
W tym obszarze aktywności wnioskodawca nie ma wątpliwości co do działania jako podatnik podatku od towarów i usług. Sprzedaż tych nieruchomości jako czynności wymienione w art. 5 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W 2024 r. wnioskodawca dokonał sprzedaży, ujętej w ewidencji środków trwałych, niezabudowanej nieruchomości, będącej terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług - transakcja została opodatkowana podatkiem podatku od towarów i usług.
Obecnie są w toku czynności zmierzające do zbycia zabudowanej budynkiem nieruchomości, ujętej w ewidencji środków trwałych (etap warunkowej umowy sprzedaży). Transakcja będzie transakcją opodatkowaną, jednak będzie podlegała przedmiotowemu zwolnieniu z podatku, jako dokonana po upływie dwóch lat od pierwszego zasiedlenia.
Ponadto Wnioskodawca podejmował i podejmuje dalej działania zmierzające do sprzedaży (nie stanowiących składników majątkowych prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa) nieruchomości nabytych w celach lokowania uprzednio zgromadzonego kapitału, pochodzącego z dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej. W 2021 r. dokonał sprzedaży niezabudowanej działki, będącej terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług (transakcja została opodatkowana podatkiem od towarów i usług w stawce 23%).
W 2022 r. dokonał sprzedaży niezabudowanej działki sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako łąki trwałe, grunty orne i grunty pod rowami - nie będącej terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów I usług (transakcja zwolniona od VAT - art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy).
W 2024 r. dokonał sprzedaży niezabudowanej działki sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako łąki trwałe, grunty orne i grunty pod rowami - nie będącej terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług (transakcja zwolniona od VAT - art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy).
W 2025 r. dokonał sprzedaży niezabudowanej działki, będącej terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług (transakcja została opodatkowana podatkiem od towarów i usług w stawce 23%).
W 2025 r. dokonał sprzedaży niezabudowanej działki sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako grunty orne - nie będącej terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług (transakcja zwolniona od VAT - art 43 ust. 1 pkt 9 ustawy).
W tym obszarze aktywności wnioskodawca również nie ma wątpliwości co do działania jako podatnik podatku od towarów i usług. Transakcje sprzedaży tych nieruchomości, jako czynności wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w jego ocenie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zostały bowiem dokonane w warunkach o jakich mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów I usług, czyniąc tym samym Wnioskodawcę, w zakresie tych transakcji, podatnikiem o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
Wnioskodawca posiada jeszcze kilka nieruchomości, których nie zaliczył do majątku prowadzonego przedsiębiorstwa a w przyszłości zamierza dokonać ich odpłatnego zbycia.
W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Analizując od dawna obszerne orzecznictwo sądowo-administracyjne dotyczące kwestii cech różniących transakcje dokonywane w ramach zarządu majątkiem prywatnym od transakcji wykonywanych w ramach działalności gospodarczej o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, wnioskodawca jest przeświadczony, że zbywając nieruchomości nie stanowiące składników majątkowych prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
Zainteresowany będący stroną postępowania zamierza sprzedać zainteresowanemu nie będącemu stroną postępowania, niezabudowaną nieruchomość, którą nabył w 2013 r. celem lokaty kapitału, nie zaliczając jej do składników majątkowych prowadzonego przedsiębiorstwa. Nieruchomość ta nie została ujęta w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Nie były planowane na niej jakiekolwiek inwestycje. Nie była ona przedmiotem najmu czy też dzierżawy. Transakcja jej nabycia nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Działka sąsiaduje z nieruchomościami użytkowanymi przez zainteresowanego nie będącego stroną postępowania. Zamierza ją nabyć na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności. Wnioskodawca wystawi fakturę dokumentującą dostawę tej nieruchomości, wykazując w niej podatek od towarów i usług w stawce 23%.
Opis nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży;
Z opisu tego jednoznacznie wynika, iż nieruchomość ta jest terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług.
Zarówno sprzedawca jak i nabywca są czynnymi podatnikami podatku od towarów I usług. Nabywca zamierza przeznaczyć nabywaną nieruchomość na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności.
Nabywca tej nieruchomości powziął wątpliwość czy planowana transakcja sprzedaży opisanej wyżej nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W istocie wątpliwość dotyczy tego czy sprzedawca w zakresie tej transakcji będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług a w konsekwencji czy nabywcy będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej sprzedaż tej nieruchomości.
Uzupełnienie wniosku
Na pytania w wezwaniu o treści:
1. W jaki konkretnie sposób wykorzystywał Pan działkę 1 przez cały okres jego posiadania?
2. Czy ww. działka była wykorzystywana przez Pana przez cały okres jego posiadania na cele prywatne (osobiste)? Jeśli tak, to jakie konkretnie cele prywatne zaspokajał i w jakim okresie?
3. Czy udostępniał Pan działkę nr 1 osobom trzecim? Jeżeli tak, to proszę wskazać:
a) w jakim okresie (kiedy) udział w działce był udostępniany osobom trzecim?
b) na podstawie jakiej umowy (najem, dzierżawa, użyczenie, inna umowa – jaka) ww. udział w działce był udostępniany osobom trzecim?
c) czy udostępnienie ww. udziału w działce było czynnością odpłatną czy bezpłatną?
4. Czy przed sprzedażą działki nr 1 podjął/podejmie Pan jakiekolwiek działania, dotyczące zwiększenia jego wartości (np. uzbrojenie terenu, wyposażenie w urządzenia i sieć energetyczną, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia)? Jeśli tak, to proszę wskazać, jakie to były/będą działania?
5. W jaki sposób pozyskał Pan nabywcę dla działki nr 1?
6. Czy posiada Pan inne działki (oprócz wskazanych w opisie sprawy), które w przyszłości zamierza Pan sprzedać?
7. Czy dokonywał Pan już wcześniej sprzedaży nieruchomości(oprócz wskazanych w opisie sprawy)? Jeśli tak, to proszę podać odrębnie do każdej sprzedanej nieruchomości:
a) kiedy i w jaki sposób nabył Pan w posiadanie tych nieruchomości?
b) w jakim celu nieruchomości te zostały nabyte przez Pana?
c) w jaki sposób te nieruchomości były wykorzystywane przez Pana od momentu wejścia w ich posiadanie do chwili sprzedaży?
d) kiedy dokonał Pan ich sprzedaży i co było przyczyną ich sprzedaży?
e) ile nieruchomości zostało sprzedanych i jakich (niezabudowanych czy zabudowanych, jeśli zabudowanych, to czy były to nieruchomości mieszkalne czy użytkowe)?
f) czy z tytułu ich sprzedaży odprowadzał Pan podatek VAT, składał deklaracje VAT-7 oraz zgłoszenie rejestracyjne VAT-R?
g) na co zostały przeznaczone środki uzyskane ze sprzedaży ww. nieruchomości?
Udzielił Pan następujących odpowiedzi:
1. Działka Nr 1 nie była w jakikolwiek sposób wykorzystywana dla celów prowadzonej działalności gospodarczej jak też dla celów osobistych. Nabyta była w celu lokaty zgromadzonego kapitału, pochodzącego z dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej.
2. Ww. działka nie była zaliczana do majątku prowadzonego przez Pana przedsiębiorstwa. Działka nie była również użytkowana w jakikolwiek sposób służący celom prywatnym, np. nie były prowadzone na niej uprawy, nie były czerpane pożytki z tej nieruchomości.
3. Działka 1, w całym okresie jej posiadania, nie była w całości ani w części udostępniana osobom trzecim. Nie była przedmiotem umów najmu dzierżawy, użyczenia i innych umów.
4. W całym okresie posiadania ww. działki nie były podejmowane przez Wnioskodawcę będącego stroną jakiekolwiek działania skutkujące zwiększeniem jej wartości. Działka będąca przedmiotem sprzedaży będzie zbywana w stanie w jakim była nabyta. Nie były podejmowane jakiekolwiek działania marketingowe celem jej sprzedaży.
5. Działka 1 sąsiaduje z nieruchomością nabywcy, który zgłosił wnioskodawcy chęć Jej nabycia na potrzeby związane z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą.
6. Wnioskodawca (oprócz działek wskazanych w opisie sprawy) posiada również inne działki, nabyte uprzednio w celu akumulacji kapitału, z zamiarem ich późniejszego zbycia.
7. Wnioskodawca uprzednio dokonywał już sprzedaży posiadanych działek, niezaliczanych do majątku prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa.
Wszystkie niżej wymienione nieruchomości nabyte były w 2013 w wyniku umowy o podział majątku wspólnego małżonków oraz odpłatnie nabyte w późniejszym okresie do majątku osobistego. Wszystkie zostały nabyte w celu akumulacji kapitału, z zamiarem ich późniejszego ich zbycia.
Żadna z nich nie była wykorzystywana w jakikolwiek sposób, nie były czynione jakiekolwiek działania zmierzające do zwiększenia ich wartości. Lokowanie kapitału w zakup nieruchomości miało służyć jego powiększaniu, wskutek postępującego procesu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości gruntowych z upływem czasu.
Środki pozyskane z ich sprzedaży były przeznaczane na finansowanie bieżącej działalności gospodarczej oraz zakup innych nieruchomości. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od 1998 r.
I. 16.02.2016 r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość niezabudowaną inną niż tereny budowlane, objętą zwolnieniem od podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Została sprzedana celem realizacji zysku z tytułu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości z upływem czasu.
II. 24.03.2016 r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość niezabudowaną inną niż tereny budowlane, objętą zwolnieniem od podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Została sprzedana celem realizacji zysku z tytułu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości z upływem czasu.
III. 13.04.2016 r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość niezabudowaną inną niż tereny budowlane, objętą zwolnieniem od podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Została sprzedana celem realizacji zysku z tytułu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości z upływem czasu.
IV. 17.09.2016 r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość niezabudowaną inną niż tereny budowlane, objętą zwolnieniem od podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Została sprzedana celem realizacji zysku z tytułu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości z upływem czasu.
V. 23.08.2017 r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość niezabudowaną inną niż tereny budowlane, objętą zwolnieniem od podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Została sprzedana celem realizacji zysku z tytułu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości z upływem czasu.
VI. 01.02.2018 r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość niezabudowaną inną niż tereny budowlane, objętą zwolnieniem od podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Została sprzedana celem realizacji zysku z tytułu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości z upływem czasu.
VII. 21.01.2020 r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość niezabudowaną inną niż tereny budowlane, objętą zwolnieniem od podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Została sprzedana celem realizacji zysku z tytułu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości z upływem czasu.
VIII. 04.02.2020 r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość niezabudowaną inną niż tereny budowlane, objętą zwolnieniem od podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Została sprzedana celem realizacji zysku z tytułu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości z upływem czasu.
IX. 12.03.2025 r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość niezabudowaną stanowiącą tereny budowlane w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Transakcja opodatkowana, wykazana w deklaracji VAT. Została sprzedana celem realizacji zysku z tytułu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości z upływem czasu.
X. 05.01.2024 r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość niezabudowaną stanowiącą tereny budowlane w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Transakcja opodatkowana, wykazana w deklaracji VAT. Została sprzedana celem realizacji zysku z tytułu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości z upływem czasu.
XI. 02.04.2025 r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość niezabudowaną inną niż tereny budowlane, objętą zwolnieniem od podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Została sprzedana celem realizacji zysku z tytułu zwiększania wartości rynkowej nieruchomości z upływem czasu.
Pytania
1) Czy zainteresowany będący stroną postępowania (sprzedawca), w zakresie transakcji sprzedaży opisanej wyżej nieruchomości, będzie działał w charakterze podatnika o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?
2) Czy transakcja sprzedaży opisanej wyżej nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
3) Czy zainteresowany nie będący stroną postępowania (nabywca), w zakresie w jakim nabyta nieruchomość będzie wykorzystywana przez niego do wykonywania czynności opodatkowanych, będzie uprawniony do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej jej sprzedaż?
Państwa stanowisko w sprawie
1) Zainteresowany będący stroną postępowania stoi na stanowisku, iż w zakresie transakcji sprzedaży opisanej we wniosku nieruchomości, będzie działał w charakterze podatnika o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
2) Transakcja sprzedaży opisanej wyżej nieruchomości będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
3) Nabywca, w zakresie w jakim nabyta nieruchomość będzie wykorzystywana przez niego do wykonywania czynności opodatkowanych, będzie uprawniony do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej jej sprzedaż.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Według art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
· dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
· czynność ta została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
W świetle przytoczonych wyżej regulacji prawnych zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży gruntu jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.
W związku z powyższym zaznacza się, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Podkreślić także należy, że w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu obrotu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
W tym miejscu uwagi wymaga również kwestia nabycia nieruchomości w celu lokaty kapitału. Zasadniczo przez lokatę kapitału należy rozumieć nabycie w celu sprzedaży. Istotny jest tu zamiar finansowo-inwestycyjny nabycia nieruchomości.
Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest wyrok WSA w Poznaniu z 28 września 2016 r., sygn. akt I SA/Po 184/16, z którego wynika, że wskazanie lokaty kapitału jako celu nabycia nieruchomości, a więc zamiar finansowy i inwestycyjny, a nie realizacja własnych (osobistych) potrzeb mieszkaniowych lub realizacja takich potrzeb względem osób najbliższych, jest argumentem przemawiającym za uznaniem skarżącej za podatnika podatku VAT. W powiązaniu z podjęciem takich czynności jak np. wystąpienie o uchwalenie dla danego terenu planu zagospodarowania przestrzennego w celu przeznaczenia w nim posiadanego gruntu pod zabudowę, podział gruntu na działki, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działanie marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Podjęte działania nakierowane są na osiągnięcie określonego dochodu. Skutkiem czego sprzedaż gruntów nastąpi w warunkach wskazujących na jej handlowy i zarobkowy charakter, co przesądza o uznaniu skarżącej za podatnika podatku VAT w związku z ich dostawą.
Natomiast z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w przypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE z 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., w sprawie C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest przedsiębiorcą prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą od 21 sierpnia 1995 r. Jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, nieprzerwanie od 26 maja 1998 r. Od 7 października 2025 r. jedynym rodzajem działalności gospodarczej wykazanym we wpisie do CEIDG jest sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana żywności, napojów i wyrobów tytoniowych (PKD 46.39.Z). Uprzednio w zakres prowadzonej działalności wchodził min. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). Na przestrzeni dwudziestu ostatnich lat Wnioskodawca dokonywał zakupu nieruchomości zarówno w celach inwestycyjnych (wynajem i sprzedaż w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej) jak też lokowania zgromadzonego kapitału, pochodzącego z dochodu z jej prowadzenia. Zainteresowany będący stroną postępowania zamierza sprzedać zainteresowanemu nie będącemu stroną postępowania, niezabudowaną nieruchomość, którą nabył w 2013 r. celem lokaty kapitału, nie zaliczając jej do składników majątkowych prowadzonego przedsiębiorstwa. Nieruchomość ta nie została ujęta w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Nie były planowane na niej jakiekolwiek inwestycje. Nie była ona przedmiotem najmu czy też dzierżawy. Transakcja jej nabycia nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości Sprzedawca będzie działał w charakterze podatnika o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy oraz ww. czynność będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Wskazał Pan, że działka nr 1 nie była w jakikolwiek sposób wykorzystywana dla celów prowadzonej działalności gospodarczej jak też dla celów osobistych. Nabyta była w celu lokaty zgromadzonego kapitału, pochodzącego z dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Działka nie była użytkowana w jakikolwiek sposób służący celom prywatnym. Działka 1 sąsiaduje z nieruchomością nabywcy, który zgłosił Wnioskodawcy chęć jej nabycia na potrzeby związane z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Wnioskodawca (oprócz działek wskazanych w opisie sprawy) posiada również inne działki, nabyte uprzednio w celu akumulacji kapitału, z zamiarem ich późniejszego zbycia. Wnioskodawca uprzednio dokonywał już sprzedaży posiadanych działek, niezaliczanych do majątku prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa.
Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzam, że planowana sprzedaż działki nr 1 będzie dokonana w okolicznościach wskazujących na działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy i w konsekwencji sprzedaż ww. działki będzie stanowiła – wskazaną w art. 7 ust. 1 ustawy – dostawę towarów, która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W tym miejscu należy wskazać, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może albo być opodatkowana podatkiem VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
Zwalnia się od podatku: dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
W myśl art. 2 pkt 33 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: terenach budowlanych – rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy, pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane – są zwolnione od podatku.
Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
Warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 – Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”. Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
W świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
W oparciu o art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT.
Z opisu sprawy wynika, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym 1 położona jest na terenie oznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem A.UZ.12, to jest przeznaczonym pod zabudowę uzdrowiskową (istniejącą i projektowaną). Tym samym, stanowi ona teren budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie jej sprzedaż nie będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
Zwalnia się od podatku: dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
· towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania;
· przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia od podatku VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył podatku VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru podatek VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia podatku VAT.
Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
W przedmiotowej sprawie wskazał Pan, że transakcja nabycia ww. działki nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym z uwagi na fakt, iż dostawa nieruchomości nie była obciążona podatkiem VAT to nie można uznać, że nie przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku VAT lub, że takie prawo Panu przysługiwało. Ponadto, działka nie była w żaden sposób wykorzystywana, w tym nie była wykorzystywana do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że również zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie znajdzie zastosowania do zbycia przez Pana ww. działki.
Podsumowując, planowana sprzedaż działki nr 1 będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, jak również ze zwolnienia w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Państwa wątpliwości w dalszej kolejności dotyczą kwestii czy nabywcy, w zakresie w jakim nabyta nieruchomość będzie wykorzystywana przez niego do wykonywania czynności opodatkowanych, będzie uprawniony do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej jej sprzedaż.
Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego sformułowane są w art. 86 ust. 1 ustawy. W oparciu o powyższy przepis:
W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:
Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
Jak wynika z wniosku przyszły Nabywca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nabywca zamierza przeznaczyć nabywaną nieruchomość na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności.
W związku z powyższym – zgodnie z art. 86 ustawy – w zakresie w jakim nabyta nieruchomość będzie wykorzystywana przez Nabywcę do wykonywania czynności opodatkowanych, to Nabywca będzie uprawniony do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej jej sprzedaż, pod warunkiem niezaistnienia negatywnych przesłanek określonych w art. 88 ustawy.
Mając na uwadze powyższe uznałem Państwa stanowisko za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pan ... (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ..... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo