Interpretacja 0113-KDIPT1-3.4012.1077.2025.1.JM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 30 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działek nr A/3, A/4, A/5, A/6, A/7, A/8, A/9 i A/10 oraz niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT ww. sprzedaży. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Na podstawie aktu notarialnego z dni 24.06.2010 r., Rep. A numer - Umowa sprzedaży jako osoba fizyczna nabył Pan do swojego majątku prywatnego nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym i trzema budynkami gospodarczymi o wielkości ha, oznaczoną numerem A o numerze księgi wieczystej Kw położoną w miejscowości, gmina. Ww. nieruchomość nabył Pan od ojca. Nieruchomość zabudowana była i nadal jest m.in. budynkiem mieszalnym, w którym mieszkał Pan i nadal mieszka. Jest to Pana dom rodzinny. Zgodnie z wpisem do księgi wieczystej, ww. nieruchomość oznaczona była jako grunty rolne zabudowane i grunty orne.

Całą cenę sprzedaży zapłacił Pan ojcu z udzielonego Panu kredytu bankowego.

Przy nabyciu ww. nieruchomości nie przysługiwało Panu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Nigdy nie prowadził Pan i nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej i nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT. Od 1995 r. rozpoczął Pan służbę w Policji i pełni tę służbę nadal.

W dniu 29.11.2021 r. wystąpił Pan do Wójta Gminy, woj. z wnioskiem o dokonanie podziału nieruchomości oznaczonej działką numer A, numer księgi wieczystej Kw. Łączna powierzchnia ww. działki numer A, w związku z aktualizacją ewidencji gruntów, wynosi ha.

Na podstawie decyzji z dnia 18.02.2022 r., nr Wójt Gminy zatwierdził podział ww. nieruchomości w następujący sposób: działka nr A/1 o powierzchni ha i działka nr A/2 o powierzchni ha. Podział nieruchomości został wykonany w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Budynek mieszkalny znajduje się na działce nr A/2. W tym budynku mieszkał Pan i nadal mieszka razem z rodziną.

Podjął Pan decyzję o sprzedaży działki numer A/1.

Na terenie gminy, gdzie są położone przedmiotowe działki (nr A/1 i A/2), nie ma planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 29.12.2023 r. wystąpił Pan do Wójta Gminy woj. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerem A/1 i A/2. Decyzją z dnia 13.05.2024 r., Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy nieruchomości składającej się z działek numer A/1 i A/2.

Obecnie cała działka nr A/1 jest niezabudowana, posiada decyzję o warunkach zabudowy. Posiada księgę wieczystą o numerze Kw. W ww. księdze wieczystej działka ta oznaczona jest jako R VI- grunty orne.

W dniu 21.08.2025 r. wystąpił Pan do Wójta Gminy, woj. z wnioskiem o dokonanie podziału działki numer A/1 o powierzchni ha, numer księgi wieczystej Kw. Działanie motywowane były tym, że po podziale można sprzedać nieruchomość za wyższą cenę.

Na podstawie decyzji z 1.09.2025 r., nr Wójt Gminy zatwierdził podział ww. działki oznaczonej numerem A/1 w następujący sposób:

-        działka nr A/3 o powierzchni ha

-        działka nr A/4 o powierzchni ha

-        działka nr A/5 o powierzchni ha

-        działka nr A/6 o powierzchni ha

-        działka nr A/7 o powierzchni ha

-        działka nr A/8 o powierzchni ha

-        działka nr A/9 o powierzchni ha

-        działka nr A/10 o powierzchni ha.

Ww. nieruchomość- działka nr A/1 stanowi i zawsze stanowiła Pana majątek prywatny.

Nieruchomość została nabyta w drodze umowy sprzedaży z majątku prywatnego (kredyt), ponieważ wolą Pana ojca było, aby dom który znajdował się na działce był Pana własnością.

Do momentu sprzedaży nie wykorzystywał Pan i nie będzie wykorzystywał żadnej działki w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w tym w działalności rolniczej.

Ww. nieruchomość nie była przez Pana użytkowana.

Po zakupie „oddał” Pan działkę (nr A/1) do użytkowania znajomemu rolnikowi, który na podstawie ustnej umowy zobowiązał się do „dbania” o tę działkę. Celem tej umowy było utrzymanie porządku na własności, utrzymanie ziemi w dobrej kulturze rolnej i zachowanie jej rolnego charakteru. Nie chciał Pan żeby ziemia leżała odłogiem, zarastała chwastami i drzewami i „niszczała”. Znajomy działkę uprawiał rolnie.     

Znajomy sam się do Pana zgłosił z taką propozycją. Wcześniej Pana ojciec również pozwalał znajomemu uprawiać rolnie tę działkę. Nie chciał Pan tego zmieniać. Była to tzw. przysługa „po znajomości”.

Opłata za „oddanie” działki wynosiła zł rocznie i przeznaczona była na pokrycie podatku rolnego. Opłata ta miała charakter symboliczny i nie stanowiła istotnego źródła przychodu. Celem tej umowy nie były cele zarobkowe.

Działki nadal leżą na obszarze, gdzie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Do działek nie są podciągnięte żadne media ani przyłącza (woda, prąd, kanalizacja itd.). Działki są niezabudowane, nieogrodzone, nie są utwardzone. Na tych działkach nie zostały poniesione żadne nakłady inwestycyjne.

Nie dokonywał Pan i nie będzie dokonywał jakichkolwiek czynności, działań inwestycyjnych (ponosił nakłady) oraz nie będzie dokonywał uatrakcyjniania tych działek w celu przygotowania działek do dostawy (np.: uzbrojenie terenu w media, ogrodzenie, budowa (utwardzenie) drogi oraz innych działań zmierzających do zwiększenia wartości bądź atrakcyjności działek).

Celem sprzedaży działek planuje Pan postawić tablicę na działce informującą o zamiarze sprzedaży oraz umieścić ogłoszenie w Internecie na portalach z ogłoszeniami dot. nieruchomości. 

Nie planuje Pan zawierać umów przedwstępnych z kupującymi. Możliwe, że jeżeli nabywca będzie musiał zaciągnąć kredyt na zakup nieruchomości, to wówczas zawarta będzie umowa przedwstępna celem umożliwienia nabywcy pozyskania kredytu.

Nie udzielił Pan i nie udzieli pełnomocnictwa osobie trzeciej do działania w Pana imieniu w związku z planowaną sprzedażą poszczególnych działek.

Poza ww. nieruchomością jest Pan właścicielem nieruchomości gruntowej niezabudowanej, którą nabył Pan na podstawie aktu notarialnego z 30.08.2018 r. Rep. A numer - Umowa darowizny. Nieruchomość położona jest w miejscowości, gmina, Kw, oznaczona jest numerem B, symbolem R - grunty orne, powierzchnia ha.

Ww. nieruchomość nie jest przeznaczona na sprzedaż. Nie planował Pan i nie planuje sprzedaży ww. nieruchomości. Nie podjął Pan żadnych działań związanych z uzyskaniem warunków zabudowy dla tej działki ani działań związanych podziałem tej nieruchomości.

Aby utrzymać porządek na tej działce, tę działkę również „oddał” Pan do użytkowania na tej samej zasadzie i tej samej osobie co nieruchomość opisaną wyżej - działkę nr A/1. Opłata za „oddanie” tej działki również wynosi zł i przeznaczona jest na pokrycie podatku rolnego. Opłata ta ma charakter symboliczny i nie stanowi istotnego źródła przychodu. Celem tej umowy nie są cele zarobkowe.

Wcześniej nie dokonywał Pan sprzedaży żadnych innych nieruchomości.

Nie zamierza Pan również nabywać innych nieruchomości w celu ich sprzedaży.

Planuje Pan dokonać sprzedaży tylko ww. działek. Uzyskane ze sprzedaży pieniądze będą stanowić Pana majątek prywatny przeznaczony na potrzeby osobiste i rodzinne.

Pytanie

Czy sprzedając przedmiotowe działki będzie Pan działał w charakterze podatnika VAT i w związku tym transakcje te powinny podlegać opodatkowaniu VAT?

Pana stanowisko w sprawie

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (zwanej dalej ustawą o VAT), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ww. ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Według art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, za działalność gospodarczą uznaje się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży towarów stanowiących część ich majątku prywatnego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w przypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Działkę numer A nabył Pan podstawie umowy sprzedaży do swojego majątku prywatnego. Zarówno Pan, jak i Pana ojciec chcieli, żeby dom rodzinny, który znajdował się i nadal znajduje na tej działce był Pana własnością. Dom znajdował się razem z polem na jednej działce oznaczonej numerem A. Ojciec nie chciał tego rozdzielać.

Od samego początku do dnia dzisiejszego ww. nieruchomość stanowiła i stanowi Pana majątek prywatny, nie została włączona i wykorzystywana do działalności gospodarczej, gdyż takiej działalności Pan nie prowadzi i nigdy nie prowadził.

W Pana sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że w związku z dostawą działek wystąpi Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ww. ustawy. Pana aktywność przy sprzedaży działek nie będzie wykraczała poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie będzie Pan podejmował szeregu aktywnych działań względem każdej działki, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców w ramach działalności gospodarczej. Z kolei wskazane przez Pana czynności względem ww. działek nie będą przesądzały o prowadzeniu przez Pana działalności w zakresie obrotu nieruchomościami w formie zorganizowanej, handlowej.

Ponieważ podjął Pan decyzję o sprzedaży działki numer A/1, to w tym celu dokonał Pan jej podziału oraz uzyskał decyzję o warunkach zabudowy. Działki są niezabudowane, nieogrodzone, nie są utwardzone. Na tych działkach nie zostały poniesione żadne nakłady inwestycyjne.

Planuje Pan powiesić tablicę na działce o zamiarze sprzedaży oraz umieścić ogłoszenie o sprzedaży w Internecie.

Artykuł 15 ust. 2 ustawy w swej treści nie zawiera kryteriów wskazujących wprost, kiedy aktywność danej osoby związaną ze zbywaniem przez nią nieruchomości gruntowych można kwalifikować jako zwykłe odpłatne zbycie majątku prywatnego, a w jakim momencie działania te przeradzają się w działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu VAT. Dokonując tej kwalifikacji należy pamiętać, że przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować działania przygotowawcze, np. w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego wystąpić o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy nieruchomości, wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek, same przez się nie dają podstaw do kwalifikowania, że są one typowe dla działań „handlowca”, tj. podatnika podatku od towarów i usług.

Dokonany przez Pana podział działek stanowi czynność, która występuje przy wykonywaniu zarządu majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą. Tego rodzaju czynności stanowią racjonalne zarządzanie Pana majątkiem prywatnym poprzez dążenie do uzyskania odpowiednich efektów ekonomicznych bez angażowania się w prowadzenie działalności gospodarczej. Realizowane przez Pana działania, podjęte czynności, takie jak: wystąpienie o warunki zabudowy i podział nieruchomości nie noszą znamion działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, nie przekraczają bowiem granic zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a dokonana w przedstawionych warunkach planowana sprzedaż działek nie nosi cech działalności gospodarczej.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Również wcześniejsza dzierżawa nieruchomości nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, dzierżawa ww. nieruchomości nie spowodowała, że straciła one charakter majątku prywatnego i sprzedaż tej nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu VAT. Dzierżawa ta stanowiła przejaw normalnych i racjonalnych działań właścicielskich, a nie przejaw działalności gospodarczej. Dzierżawa tej nieruchomości nie była związana z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą (nigdy nie prowadził Pan działalności gospodarczej). Celem dzierżawy nie było uzyskiwanie z dzierżawy dodatkowego źródła przychodów. Celem tej dzierżawy było utrzymanie i zachowanie porządku na nieruchomości, zapobieganie jej dewastacji i zachowanie rolnego jej charakteru. Grunty nie mogły leżeć odłogiem, ponieważ uległyby zachwaszczeniu i zniszczeniu.

Wobec powyższego, w Pana sprawie sprzedaż działek należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Sprzedaż działek będzie dokonana w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Dokonując ww. dostawy będzie korzystał Pan z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie będzie wypełniał Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Z tytułu sprzedaży działek, nie będzie Pan występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą. Tym samym transakcje sprzedaży działek nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe stanowisko potwierdza:

·         Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wielu interpretacjach indywidualnych: z 15.09.2023 r. w sprawie 0113-KDIPT1-2.4012.488.2023.2.AJB; z 16.08.2024 r. w sprawie 0112-KDIL1-2.4012.342.2024.2.AW; z 23.12.2024 r. nr 0112-KDIL1-2.4012.515.2024.2.AW; z 5.06.2025 r., nr 0112-KDIL3.4012.235.2025.3.AK; z 11.09.2025 r., nr 0112-KDIL1-1.4012.508.2025.2.EB

·         oraz orzecznictwo sądów administracyjnych: wyroki NSA z 15.07.2025 r., sygn. I FSK 835/22; z 30.05.2025 r., sygn. akt I FSK 259/22; z 18.09.2024 r., sygn. akt I FSK 156/21; wyrok WSA w Bydgoszczy z 21.05.2024 r., sygn. akt I SA/Bd 237/24.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:

Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

-        po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

-        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży działek nr A/3, A/4, A/5, A/6, A/7, A/8, A/9 i A/10, podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Jednocześnie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie umowy zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzeczeniu z 4 grudnia 1990 r. w sprawie C-186/89 W. N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financiën uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności gospodarczej. W innym wyroku z 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94 Renate Enkler przeciwko Finanzamt Homburg stwierdzono, że wynajem majątku rzeczowego stanowi wykorzystanie tego majątku, które należy zaklasyfikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 9 ust. 2 VI Dyrektywy.

Ponadto, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy gruntu cechuje się zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt wykorzystywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. NSA wskazał przy tym, że dla oceny, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy w tym zakresie zarejestrowała ona działalność, czy też nie, nie ma też znaczenia jej subiektywne przekonanie.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pan podjął/podejmie w odniesieniu do działek będących przedmiotem sprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, że na podstawie aktu notarialnego z dni 24.06.2010 r. - Umowa sprzedaży jako osoba fizyczna nabył Pan do swojego majątku prywatnego nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym i trzema budynkami gospodarczymi o wielkości ha, oznaczoną numerem A o numerze księgi wieczystej. 29.11.2021 r. wystąpił Pan do Wójta Gminy z wnioskiem o dokonanie podziału nieruchomości oznaczonej działką numer A. Na podstawie decyzji z dnia 18.02.2022 r. Wójt Gminy zatwierdził podział ww. nieruchomości w następujący sposób: działka nr A/1 i działka nr A/2. Podział nieruchomości został wykonany w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Budynek mieszkalny znajduje się na działce nr A/2. Działka nr A/1 jest niezabudowana. Podjął Pan decyzję o sprzedaży działki numer A/1. 21.08.2025 r. wystąpił Pan do Wójta Gminy z wnioskiem o dokonanie podziału działki numer A/1. Działanie motywowane były tym, że po podziale można sprzedać nieruchomość za wyższą cenę. Na podstawie decyzji z 1.09.2025 r., nr Wójt Gminy zatwierdził podział ww. działki oznaczonej numerem A/1 w następujący sposób: działka nr A/3, działka nr A/4, działka nr A/5, działka nr A/6, działka nr A/7, działka nr A/8, działka nr A/9, działka nr A/10. Po zakupie „oddał” Pan działkę (nr A/1) do użytkowania znajomemu rolnikowi, który na podstawie ustnej umowy zobowiązał się do „dbania” o tę działkę. Opłata za „oddanie” działki wynosiła zł rocznie. Do działek nie są podciągnięte żadne media ani przyłącza (woda, prąd, kanalizacja itd.). Działki są niezabudowane, nieogrodzone, nie są utwardzone. Na tych działkach nie zostały poniesione żadne nakłady inwestycyjne. Nie dokonywał Pan i nie będzie dokonywał jakichkolwiek czynności, działań inwestycyjnych (ponosił nakłady) oraz nie będzie dokonywał uatrakcyjniania tych działek w celu przygotowania działek do dostawy (np.: uzbrojenie terenu w media, ogrodzenie, budowa (utwardzenie) drogi oraz innych działań zmierzających do zwiększenia wartości bądź atrakcyjności działek). Celem sprzedaży działek planuje Pan postawić tablicę na działce informującą o zamiarze sprzedaży oraz umieścić ogłoszenie w Internecie na portalach z ogłoszeniami dot. nieruchomości. Nie planuje Pan zawierać umów przedwstępnych z kupującymi. Możliwe, że jeżeli nabywca będzie musiał zaciągnąć kredyt na zakup nieruchomości, to wówczas zawarta będzie umowa przedwstępna celem umożliwienia nabywcy pozyskania kredytu. Nie udzielił Pan i nie udzieli pełnomocnictwa osobie trzeciej do działania w Pana imieniu w związku z planowaną sprzedażą poszczególnych działek. Poza ww. nieruchomością jest Pan właścicielem nieruchomości gruntowej niezabudowanej, którą nabył Pan na podstawie aktu notarialnego z 30.08.2018 r. - Umowa darowizny. Nieruchomość oznaczona jest numerem B. Ww. nieruchomość nie jest przeznaczona na sprzedaż. Nie planował Pan i nie planuje sprzedaży ww. nieruchomości.  

Na tle przedstawionego opisu sprawy powziął Pan wątpliwość dotyczącą nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działek nr A/3, A/4, A/5, A/6, A/7, A/8, A/9 i A/10 oraz niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT ww. sprzedaży.  

W tym miejscu wskazać należy, że na mocy art. 693 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Dzierżawa jest więc umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.

W kontekście rozpatrywanej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).

Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

Z treści przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy i przedstawionych w tym zakresie objaśnień wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Podkreślenia wymaga, że czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie.

W tym miejscu należy zauważyć, że orzecznictwo TSUE wskazuje, że odpłatność ma miejsce, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym; dostawcę towarów lub usługodawcę łączy z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego) za dokonanie tych czynności; wynagrodzenie jest wyrażalne w pieniądzu, co oznacza, że istnieje możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.

Zatem na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, dzierżawa nieruchomości (opłatne udostępnienie nieruchomości), z uwagi na fakt, że wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych skutkujących uzyskiwaniem korzyści majątkowych (w pieniądzu lub w świadczeniu innego rodzaju), stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Jak wynika z wniosku, opisaną działkę nr A nabył Pan w 2010 roku, po zakupie „oddał” Pan działkę (nr A/1) do użytkowania znajomemu rolnikowi, który na podstawie ustnej umowy zobowiązał się do „dbania” o tę działkę. Opłata za „oddanie” działki wynosiła zł rocznie. Znajomy działkę uprawiał rolnie. Należy więc stwierdzić, że działka od momentu nabycia jest odpłatnie przez Pana udostępniania. Poprzez zawarcie umowy wyraził Pan zgodę na dysponowanie przez użytkownika działką i otrzymuje Pan z tego tytułu zapłatę. Działania takiego jak opisane powyżej, nie można interpretować inaczej niż jako cel osiągania korzyści majątkowych przez długi okres (ponad 15 lat), a więc cel zarobkowy. W omawianym przypadku mamy świadczenie wzajemne – udostępnienie działki do wykorzystywania rolniczego na rzecz rolnika w zamian za ustalone wynagrodzenie.

Należy w tym miejscu ponownie wskazać, że dzierżawa nieruchomości/odpłatne udostępnianie nieruchomości stanowi czynność, która na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.

Wobec powyższego, wskazać należy, iż w związku z udostępnianiem nieruchomości – jak wynika z opisu sprawy – za odpłatnością straciła ona charakter majątku prywatnego. Taki sposób wykorzystywania przez Pana działki nr A/1 powoduje, że nie była ona wykorzystywana na własne prywatne cele, ale wykorzystywana była w celach zarobkowych.

W celu sprzedaży podjął Pan takie działania jak uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki A/1 celem jej podziału. Na podstawie decyzji z 1.09.2025 r., ww. działka A/1 została podzielona na działki nr A/3, A/4, A/5, A/6, A/7, A/8, A/9, A/10.

Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że planowana przez Pana sprzedaż działek nr A/3, A/4, A/5, A/6, A/7, A/8, A/9 i A/10 powstałych po podziale działki nr A/1 będzie, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że po zakupie „oddał” Pan odpłatnie działkę (nr A/1) do użytkowania znajomemu rolnikowi, aby działkę uprawiał rolnie. Zatem działka nie była więc wykorzystywana przez cały okres posiadania wyłącznie na zaspokojenie Pan potrzeb osobistych.

W konsekwencji, sprzedaż działek nr A/3, A/4, A/5, A/6, A/7, A/8, A/9 i A/10 powstałych po podziale działki nr A/1 będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Tym samym, Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Ponadto, odnosząc się do powołanych przez Państwa w przedmiotowym wniosku wyroków sądów, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w tej j interpretacji rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.