Interpretacja 0113-KDIPT1-3.4012.11.2026.1.EG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT środków pieniężnych otrzymanych od Spółki.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) (dalej: „Wnioskodawca”) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…), polegającą na świadczeniu usług prawnych (PKD 69.10.Z). Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym (podlega w Polsce opodatkowaniu od wszystkich swoich dochodów) w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”).

Wnioskodawca nie prowadzi innej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”).

Wnioskodawca zamierza nabyć do swojego majątku osobistego (tj. niezwiązanego z działalnością gospodarczą) lokal mieszkalny (dalej: „Nieruchomość”), a następnie zawrzeć ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością - będącą polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.) oraz czynnym podatnikiem VAT – umowę powiernictwa, na podstawie której Wnioskodawca (jako powierzający) odda spółce (jako zastępcy pośredniemu Wnioskodawcy; dalej: „Spółka” lub „Powiernik”) Nieruchomość w celu zarządzania nią we własnym imieniu Spółki, ale na rzecz (na rachunek) Wnioskodawcy - w granicach określonych powyższą umową. W ramach stosunku prawnego łączącego Spółkę z Wnioskodawcą, Spółka będzie działała więc jako wykonawca czynności zleconych jej przez Wnioskodawcę.

Nieruchomość nie będzie przedmiotem najmu lub dzierżawy wykonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki. Wnioskodawca nie będzie również prowadził z tytułu najmu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1480) - nie będzie to także przedmiotem wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

W ramach wykonywania czynności powiernictwa, Powiernik będzie uprawniony zarządzać Nieruchomością wyłącznie na potrzeby najmu długoterminowego (PKWiU 68.20.11.0) świadczonego przez niego we własnym imieniu, na cele mieszkaniowe osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (dalej: „Najemcy”) oraz w celu utrzymania Nieruchomości w stanie niepogorszonym. Nieruchomość nie będzie służyć do tzw. najmu krótkoterminowego (usług związanych z zakwaterowaniem, klasyfikowanych pod symbolem PKWiU 55.20.19.0).

W szczególności Powiernik - z perspektywy osób trzecich (Najemców) występujący jako wynajmujący i zarządca Nieruchomości - będzie pobierał od Najemców czynsz oraz opłaty eksploatacyjne, a jednocześnie będzie uprawniony do ponoszenia kosztów ubezpieczenia, podatku od nieruchomości oraz innych opłat związanych z eksploatacją Nieruchomości (dalej: „wydatki bieżące”). Wydatki bieżące będą pokrywane z wpływów uzyskiwanych z tytułu najmu od Najemców.

Jednocześnie, to Powiernik będzie rozliczał na potrzeby VAT świadczenie usług najmu na rzecz osób fizycznych, tj. ujmował kwoty uzyskane z tego tytułu w ewidencji VAT, wystawiał faktury (o ile taki obowiązek powstanie) oraz rozliczał najem w plikach JPK_VAT. Powiernik będzie również dokonywał odliczenia VAT z tytułu wydatków ponoszonych na zarząd i utrzymanie Nieruchomości.

Spółka w stosunku do Najemców będzie stroną umów najmu, lecz - ze względu na działanie w ramach umowy powierniczej, tj. na rzecz (na rachunek Wnioskodawcy - będzie zobowiązana do rozliczenia z Wnioskodawcą uzyskanych kwot i (po odpowiednich potrąceniach) przekazania ich Wnioskodawcy w sposób określony umową.

Tym samym, Powiernik nie uzyska ekonomicznego prawa do kwot wpłacanych przez Najemców z tytułu najmu - Wnioskodawca pozostanie podmiotem uprawnionym do czerpania pożytków osiąganych z najmu Nieruchomości wykonywanego na jego rzecz, ale we własnym imieniu przez Spółkę.

Z tytułu świadczenia usług powiernictwa Powiernikowi będzie przysługiwało odrębne wynagrodzenie określone w umowie. Spółka będzie dokumentować powyższe usługi powiernictwa fakturą, stosując stawkę 23% VAT. Wynagrodzenie należne Spółce będzie regulowane poprzez potrącenie przez nią odpowiednich kwot ze środków wpłacanych przez Najemców z tytułu najmu. Działalność Powiernika w zakresie zarządzania nieruchomościami wykonywana na zlecenie (PKD 68.32.Z) została ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Pytanie

Czy kwoty przekazywane przez Powiernika na rzecz Wnioskodawcy, stanowiące środki uzyskane w związku z wykonywaniem przez Powiernika zarządu Nieruchomością w ramach umowy powiernictwa, będą po stronie Wnioskodawcy stanowiły wynagrodzenie z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

Kwoty przekazywane przez Powiernika na rzecz Wnioskodawcy, stanowiące środki uzyskane w związku z wykonywaniem przez Powiernika zarządu Nieruchomością w ramach umowy powiernictwa nie będą stanowiły dla Wnioskodawcy wynagrodzenia z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY

Istota stosunku powiernictwa

Istotą umowy powiernictwa jest przekazanie przez powierzającego określonej rzeczy lub prawa powiernikowi, który zobowiązuje się zarządzać nimi w sposób określony treścią umowy powierniczej. Podstawą prawną zawierania umów powiernictwa (inaczej umów fiducjarnych) jest swoboda umów wyrażona w art. 353¹ ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: „kodeks cywilny”), zgodnie z którym strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

W praktyce, prawa i obowiązki stron umowy powierniczej są określane podobnie do stosunku zlecenia, co oznacza, że w zakresie nieuregulowanym wprost w umowie powierniczej stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu (art. 734 i następne kodeksu cywilnego). W myśl art. 734 i 735 kodeksu cywilnego, istotą umowy zlecenia jest odpłatne lub nieodpłatne dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu dającego zlecenie lub jeżeli umowa tak stanowi - w imieniu własnym, lecz na rachunek zlecającego.

Powiernik działa w imieniu własnym tj. składa oświadczenia woli oraz występuje w relacjach z podmiotami trzecimi jako samodzielny podmiot, jednak na mocy porozumienia (umowy powierniczej) wykonuje te czynności na zlecenie i na rzecz powierzającego, tj. w interesie i na ryzyko powierzającego. W stosunkach zewnętrznych powiernik występuje jako właściciel prawa lub rzeczy, jednak w relacjach wewnętrznych pomiędzy stronami umowy powiernictwa nie działa samodzielnie i niezależnie od woli powierzającego.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, głównym założeniem stosunku powiernictwa jest przekazanie przez powierzającego na rzecz powiernika określonych składników jego majątku w celu realizacji ściśle wyznaczonych celów gospodarczych powierzającego, przy czym uprawnienia powiernika mają charakter ograniczony. Takie stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) przykładowo w wyroku z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt: II FSK 1370/15 wskazując wprost, że „Podstawowym założeniem stosunku powiernictwa jest to, że powierzający przekazuje część swojego majątku powiernikowi w określonym celu gospodarczym.

Formalnie powiernik staje się właścicielem tego prawa, jest ono jednak ograniczone. Powiernik uzyskuje to prawo jedynie na określony w umowie czas. Nie może rozporządzać prawem na rzecz jakiegokolwiek podmiotu, lecz jedynie na rzecz powierzającego, bądź wskazanej przez niego osoby.” Jednocześnie, po zakończeniu stosunku powiernictwa powiernik jest zobowiązany do powrotnego przeniesienia na powierzającego przekazanego mu prawa oraz przekazania mu uzyskanych dla niego pożytków. Jak stanowi art. 740 zd. drugie kodeksu cywilnego, przyjmujący zlecenie (w przypadku umowy fiducjarnej - powiernik) powinien wydać zlecającemu (powierzającemu) wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym.

W opisanym zdarzeniu przyszłym pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką powstanie stosunek powiernictwa, w ramach którego Wnioskodawca występować będzie jako powierzający (zleceniodawca), a Spółka jako powiernik (zleceniobiorca). Spółka jako powiernik będzie zarządzać nieruchomością Wnioskodawcy, w tym zawierać umowy najmu z najemcami we własnym imieniu, lecz na rachunek i na rzecz Wnioskodawcy. Powiernik będzie obowiązany przekazywać Wnioskodawcy kwoty uzyskiwane od Najemców po potrąceniu wydatków bieżących oraz należnego mu wynagrodzenia, co w opinii Wnioskodawcy stanowić będzie pożytki uzyskane na jego rzecz (na jego rachunek) przez Powiernika, działającego na jego zlecenie.

Wypłata środków zgromadzonych przez powiernika na rzecz powierzającego a VAT 

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się m.in. każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 tej ustawy.

Natomiast na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w szczególności w przypadkach wskazanych w tym przepisie.

Jednocześnie, stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem przepisów w tym artykule wskazanych, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

W świetle orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), opodatkowaniu VAT jako świadczenie usług podlegają czynności dokonane, co do zasady, za odpłatnością, przy tym pomiędzy wynagrodzeniem a świadczoną usługą zachodzić musi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy oraz występować ekwiwalentność świadczeń. Jednocześnie, aby uznać daną czynność za odpłatne świadczenie usług, powinna ona być dokonana w oparciu o więź prawną łączącą świadczącego usługę z jej odbiorcą oraz na skutek zgodnej woli usługodawcy i usługobiorcy (wyroki TSUE: z 3 marca 1994 r. C-16/93 w sprawie R. J. Tolsma; z 29 lutego 1996 r. C-215/94 w sprawie Jurgen Mohr czy z 18 grudnia 1997 r. C-384/95 w sprawie Landboden-Agrardienste GmbH & Co.KG.).

Ponadto z przywołanego wyżej orzecznictwa wynika, że aby uznać daną czynność za odpłatne świadczenie usług opodatkowane VAT, czynność ta musi być dokonana przez podatnika VAT działającego w takim charakterze, w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Usługą będzie zatem tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument - odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym - oraz czynność wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

W ocenie Wnioskodawcy nie wykonuje on na rzecz Powiernika czynności, które mogłyby zostać uznane za świadczenie usług lub dostawę towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, z tytułu których otrzymuje od Powiernika zapłatę w jakiejkolwiek postaci. Nie jest możliwe wskazanie skonkretyzowanego świadczenia wykonywanego przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki, za które przysługiwałoby mu świadczenie wzajemne w postaci pieniężnej lub niepieniężnej - brak jest więc ekwiwalentności, a tym samym odpłatności świadczeń.

Pomimo że w stosunkach zewnętrznych jako wynajmujący występować będzie Powiernik (z uwagi na fakt, iż będzie on działał w imieniu własnym, co jest charakterystyczne dla powiernictwa), to rozliczenie z Wnioskodawcą ze środków pieniężnych uzyskanych z tytułu najmu (pomniejszonych o wydatki bieżące i wynagrodzenie należne) nie będzie stanowiło odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu ustawy o VAT po stronie Wnioskodawcy.

Powiernik będzie dokonywał jedynie zwrotu kwot (zysków) uzyskanych na rzecz (na rachunek) Wnioskodawcy wynikającego z konstrukcji powiernictwa, tj. realizacji obowiązku wydania powierzającemu wszystkiego, co zostało uzyskane przy wykonaniu zlecenia, zgodnie z art. 740 zd. drugie kodeksu cywilnego. Tym samym, kwoty otrzymane od Powiernika uzyskane z tytułu najmu dokonywanego, nie będą stanowić dla Wnioskodawcy podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, z tytułu jakichkolwiek czynności będących przedmiotem opodatkowania VAT.

Przyjęcie podejścia, zgodnie z którym otrzymanie od Powiernika kwot uzyskanych w ramach stosunku powiernictwa stanowiłoby wynagrodzenie za odpłatne czynności wykonywane przez Wnioskodawcę (powierzającego) prowadziłoby do absurdalnych wniosków - ta sama czynność (wypłata kwoty uzyskanej w ramach umowy powierniczej) stanowiłaby jednocześnie: (i) kwotę uzyskaną przez powiernika na rzecz powierzającego z tytułu wykonania umowy powiernictwa (pozostającą poza zakresem VAT), oraz (ii) wynagrodzenie powierzającego za nieokreślone bliżej czynności wykonane na rzecz powiernika (opodatkowane VAT).

Byłoby to również sprzeczne z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Stanowisko, zgodnie z którym rozliczenie pomiędzy powierzających a powiernikiem uzyskanych przez powiernika środków pieniężnych nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT potwierdził NSA w wyroku z 10 listopada 2021 r., sygn. akt I FSK 716/18, w którym wskazał, że „przekazanie uzyskanej ze sprzedaży kwoty netto powierzającemu (…) stanowi realizację świadczenia niepieniężnego przez N. na rzecz skarżącej (wynikającego z umowy powiernictwa) i nie będzie już podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (skarżąca nie dokonuje dostawy ani nie świadczy usługi na rzecz N., za którą miałoby to być wynagrodzenie).”

Tym samym, NSA potwierdził w przywołanym wyżej wyroku, że wypłata środków uzyskanych przez Spółkę na rzecz Wnioskodawcy nie stanowi zapłaty za jakąkolwiek czynność podlegającą opodatkowaniu VAT wykonywaną przez Wnioskodawcę i pozostaje poza zakresem ustawy o VAT, nawet po uwzględnieniu, że to Powiernik dokonuje wszelkich rozliczeń w zakresie VAT z tytułu czynności dokonanych z osobą trzecią (tutaj: rozliczeń VAT z tytułu najmu), w tym wystawia fakturę, ujmuje usługę w plikach JPK_VAT oraz uiszcza VAT (we własnym imieniu, ale na rzecz Wnioskodawcy).

Podobne stanowisko zaprezentował NSA w wyroku z 17 grudnia 2025 r. sygn. I FSK 463/23 (dostępne wyłącznie uzasadnienie ustne): „Przekazanie powierzającemu przez powiernika kwot, pozyskanych wskutek realizacji umowy powierniczej, dotyczącej sprzedaży nieruchomości nie stanowi ani dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u., ani świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u. Tym samym nie podlega opodatkowaniu VAT. Kwota przekazana na rzecz powierzającego nie stanowiła w żadnej mierze jakiegokolwiek wynagrodzenia.”

Powyższe podejście znajduje potwierdzenie również w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”), który dokonując oceny skutków rozliczeń w ramach umowy powiernictwa w interpretacji indywidualnej z 11 maja 2023 r., znak: 0114-KDIP4-3.4012.74.2023.2.RK wskazał wprost, że „Przekazanie kwoty należnej Wnioskodawcy 2 uzyskanej z tytułu realizacji Kontraktów nie stanowi zapłaty za świadczenie usług.

Nie istnieje bowiem usługa, którą Wnioskodawca 2 wykonywałby na rzecz Wnioskodawcy 1, a w konsekwencji przekazywanej kwoty nie można traktować jako wynagrodzenie za usługę. Jak wynika z okoliczności sprawy, Wnioskodawca 2 nie wykonuje na rzecz Wnioskodawcy 1 żadnego świadczenia, którego ekwiwalentem byłaby przekazywana kwota. (…) Podsumowując, Wnioskodawca 2 nie dokonuje na rzecz Wnioskodawcy 1 jakichkolwiek świadczeń podlegających opodatkowaniu VAT.”

Analogiczne stanowisko Dyrektor KIS wyraził również w interpretacji indywidualnej z 9 kwietnia 2025 r., znak: 0111-KDIB3-3.4012.72.2025.2.MW stwierdzając, że „Przekazanie na Państwa rzecz środków uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów nie będzie stanowiło zapłaty za świadczenie usług. Nie będzie bowiem istniała usługa, którą wykonywaliby Państwo na rzecz Wykonawcy, a w konsekwencji przekazanej kwoty nie będzie można traktować jako wynagrodzenia za usługę.”

W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy kwoty przekazywane mu przez Powiernika - jako środki uzyskane w związku z wykonywaniem przez Powiernika zarządu Nieruchomością należącą do Wnioskodawcy - nie będą stanowiły dla Wnioskodawcy wynagrodzenia z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu VAT. Zatem, nie będzie on zobowiązany do ewidencjonowania ich na potrzeby rozliczenia VAT, wykazywania ich w plikach JPK_VAT ani dokumentowania fakturą jakichkolwiek czynności z nimi związanych.

W świetle powyższego, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego we wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT środków pieniężnych otrzymanych od Spółki jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Według art. 2 pkt 6 ustawy:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Usługą jest każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności, które nie jest dostawą towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W przypadku uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, winien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyść.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem, opodatkowanym świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi.

Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Pomocne jest tutaj w szczególności orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), które należy uwzględniać w procesie interpretacji przepisów na zasadzie prounijnej wykładni prawa.

W wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise:

Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie Trybunał wskazał, że:

Z przytoczonego orzecznictwa TSUE można wyprowadzić następujące warunki dotyczące uznania czynności za odpłatne świadczenie usług:

• po pierwsze, musi istnieć usługa, a więc określone zachowanie usługodawcy na rzecz usługobiorcy,

• po drugie, usługa musi mieć beneficjenta (konsumenta); oznacza to, że usługa musi wiązać się z powstaniem określonej i bezpośredniej korzyści po stronie usługobiorcy,
• po trzecie, musi istnieć odpłatność, czyli wynagrodzenie za usługę; istotne przy tym jest, aby istniał bezpośredni związek między zapłaconym wynagrodzeniem a wykonaną usługą.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, zamierza Pan nabyć do swojego majątku osobistego lokal mieszkalny, a następnie zawrzeć ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością – umowę powiernictwa, na podstawie której odda Pan Spółce Nieruchomość w celu zarządzania nią we własnym imieniu Spółki, ale na Pana rzecz - w granicach określonych powyższą umową. W ramach stosunku prawnego łączącego Spółkę z Panem, Spółka będzie działała więc jako wykonawca czynności zleconych jej przez Pana.

Nieruchomość nie będzie przedmiotem najmu lub dzierżawy wykonywanych przez Pana na rzecz Spółki. W ramach wykonywania czynności powiernictwa, Powiernik będzie uprawniony zarządzać Nieruchomością wyłącznie na potrzeby najmu długoterminowego (PKWiU 68.20.11.0) świadczonego przez niego we własnym imieniu, na cele mieszkaniowe osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (dalej: „Najemcy”) oraz w celu utrzymania Nieruchomości w stanie niepogorszonym.

W szczególności Powiernik - z perspektywy osób trzecich (Najemców) występujący jako wynajmujący i zarządca Nieruchomości - będzie pobierał od Najemców czynsz oraz opłaty eksploatacyjne, a jednocześnie będzie uprawniony do ponoszenia kosztów ubezpieczenia, podatku od nieruchomości oraz innych opłat związanych z eksploatacją Nieruchomości (dalej: „wydatki bieżące”). Wydatki bieżące będą pokrywane z wpływów uzyskiwanych z tytułu najmu od Najemców.

Jednocześnie, to Powiernik będzie rozliczał na potrzeby VAT świadczenie usług najmu na rzecz osób fizycznych, tj. ujmował kwoty uzyskane z tego tytułu w ewidencji VAT, wystawiał faktury (o ile taki obowiązek powstanie) oraz rozliczał najem w plikach JPK_VAT. Powiernik będzie również dokonywał odliczenia VAT z tytułu wydatków ponoszonych na zarząd i utrzymanie Nieruchomości.

Spółka w stosunku do Najemców będzie stroną umów najmu, lecz - ze względu na działanie w ramach umowy powierniczej, tj. na rzecz (na Pana rachunek) - będzie zobowiązana do rozliczenia z Panem uzyskanych kwot i (po odpowiednich potrąceniach) przekazania ich Panu w sposób określony umową.

Z tytułu świadczenia usług powiernictwa Powiernikowi będzie przysługiwało odrębne wynagrodzenie określone w umowie.

Pana wątpliwości dotyczą wskazania czy kwoty przekazywane przez Powiernika na Pana rzecz, stanowiące środki uzyskane w związku z wykonywaniem przez Powiernika zarządu Nieruchomością w ramach umowy powiernictwa, będą po Pana stronie stanowiły wynagrodzenie z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W odniesieniu do powyższych wątpliwości, należy wskazać, że z powołanej powyżej regulacji art. 8 ust. 1 ustawy, wynika, że usługą jest każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności, które nie jest dostawą towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

W przypadku uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, winien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyść.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem, opodatkowanym świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi.

Jak wskazał Pan w opisie sprawy zawarł Pan umowę powiernictwa, na podstawie której odda Pan spółce Nieruchomość w celu zarządzania nią we własnym imieniu Spółki, ale na Pana rzecz.

W tym miejscu należy wskazać, że powiernictwo jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie polskim. Podstawą do konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) zasada swobody kontraktowej.

Zgodnie z tym przepisem:

Istota zlecenia powierniczego polega na tym, że na zewnątrz występuje powiernik, który dokonuje nabycia pewnej rzeczy lub prawa we własnym imieniu, ale na rzecz zleceniodawcy. Jak wynika z art. 734 i 735 Kodeksu cywilnego – istotą umowy zlecenia jest odpłatne (prowizja) lub nieodpłatne dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu dającego zlecenie lub jeżeli tak stanowi umowa w imieniu własnym, lecz na rachunek zlecającego.

W tym ostatnim wypadku wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter powierniczy (fiduicjarny), a przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu wszystko co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym (art. 740 zdanie 2 Kodeksu cywilnego).

Dla celów podatkowych pożytków osiąganych z najmu Nieruchomości, przez powiernika w jego imieniu, ale na rzecz zlecającego, należy ocenić jako skutkujące zmianami w majątku zlecającego.

Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz powołanych przepisów prawa prowadzi zatem do stwierdzenia, że czynność przekazania Panu przez Spółkę środków osiąganych z najmu Nieruchomości wynikających z realizacji umowy powierniczej, nie będzie stanowić wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ani świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie, Spółka zawarła z Panem umowę powierniczą dotyczącą zarządzania Nieruchomością wyłącznie na potrzeby najmu długoterminowego. Spółka będzie działała w imieniu własnym, ale na Pana rzecz. Tym samym to podmiot upoważniony przez Pana – Spółka będzie świadczyła usługi na rzecz Pana.

Przekazanie Panu środków uzyskanych z tytułu najmu nie będzie stanowiło zapłaty za świadczenie usług. Nie będzie bowiem istniała usługa, którą wykonywałby Pan na rzecz Spółki, a w konsekwencji przekazanej kwoty nie będzie można traktować jako wynagrodzenia za usługę. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nie będzie Pan wykonywał na rzecz Spółki żadnego świadczenia, którego ekwiwalentem byłaby przekazywana kwota. Tym samym, Spółki nie można uznać za beneficjenta, a więc za podmiot uzyskujący korzyść z otrzymanej usługi.

Podsumowując stwierdzam, że kwoty przekazywane przez Powiernika na Pana rzecz, stanowiące środki uzyskane w związku z wykonywaniem przez Powiernika zarządu Nieruchomością w ramach umowy powiernictwa, nie będą po Pana stronie stanowiły wynagrodzenia z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k - 14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.