Osoba fizyczna nabyła w 2019 roku przez dziedziczenie udział 1/3 w nieruchomości gruntowej rolnej, która od tego czasu jest wykorzystywana wyłącznie rolniczo. Na wniosek jednego ze współwłaścicieli wydano decyzję o warunkach zabudowy i dokonano ewidencyjnego podziału nieruchomości na 12 działek, bez fizycznego wyznaczenia granic, uzbrojenia terenu lub innych inwestycji. Podatniczka planuje sprzedaż swojego udziału…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
12 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 5 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży udziału w działkach oraz podatku dochodowego od osób fizycznych.
Uzupełniła go Pani pismem z 16 marca 2026 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Jest Pani osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, w tym działalności w zakresie obrotu nieruchomościami oraz nie jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny.
W 2019 r., w wyniku dziedziczenia po zmarłym mężu, nabyła Pani udział wynoszący 1/3 w prawie własności nieruchomości gruntowej o powierzchni … ha, stanowiącej grunt rolny.
Pozostałe udziały po 1/3 nabyły inne osoby fizyczne - członkowie najbliższej rodziny.
Od momentu nabycia nieruchomość była i jest wykorzystywana wyłącznie rolniczo. Grunt wchodzi w skład gospodarstwa rolnego jednego ze współwłaścicieli i pozostaje w stałej uprawie rolnej. Nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana przez Panią do prowadzenia działalności gospodarczej ani do działalności handlowej lub usługowej.
Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części nieruchomości został złożony wyłącznie przez jednego ze współwłaścicieli, który był inicjatorem postępowania administracyjnego i na którego rzecz została wydana decyzja o warunkach zabudowy.
Była Pani stroną postępowania administracyjnego wyłącznie z tytułu posiadanego udziału we współwłasności nieruchomości i otrzymywała zawiadomienia o toczącym się postępowaniu zgodnie z przepisami prawa. Nie składała Pani wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie występowała z inicjatywą jego wszczęcia ani nie podejmowała aktywnych działań w toku tego postępowania. Pani udział miał charakter bierny i formalny, wynikający wyłącznie z przysługującego prawa współwłasności.
Na podstawie decyzji administracyjnej dokonano wyłącznie ewidencyjnego podziału geodezyjnego nieruchomości na 12 działek o powierzchni około 10 arów każda. Podział nie został zrealizowany w terenie - nie dokonano fizycznego wyznaczenia granic działek ani żadnych prac ziemnych. Grunt nadal stanowi jednolity obszar użytkowany rolniczo.
W związku z podziałem:
Nie dokonywała Pani w przeszłości sprzedaży nieruchomości w sposób zorganizowany ani powtarzalny.
Planuje Pani w przyszłości sprzedaż udziału 1/3 w poszczególnych działkach.
Sprzedaż będzie miała charakter incydentalny, rozłożony w czasie i nastąpi w ramach wykonywania prawa własności majątku prywatnego nabytego w drodze dziedziczenia. Sprzedaż nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie udziału.
Planowana sprzedaż udziału w działkach wynika również z przyczyn osobistych, w szczególności z uwagi na wiek oraz stan zdrowia i stanowi element racjonalnego zarządzania majątkiem prywatnym.
Uzupełnienie wniosku:
· inne decyzje/pozwolenia
Przed sprzedażą działek objętych wnioskiem nie zostały wydane i nie są planowane do uzyskania żadne decyzje lub pozwolenia poza wskazaną wnioskiem decyzją o warunkach zabudowy (WZ) wydaną na wniosek jednego ze współwłaścicieli. Nie inicjowała Pani postępowania WZ i nie podejmowała w nim aktywnych działań; była stroną wyłącznie z tytułu współwłasności.
· drogi dojazdowe i nakłady
W wyniku podziału ewidencyjnego wydzielono działkę, która potencjalnie może stanowić drogę dojazdową do pozostałych działek. Działka ta nie posiada decyzji WZ. Nie wykonano robót związanych z urządzeniem drogi ani nie poniesiono jakichkolwiek nakładów finansowych w tym zakresie.
· sposób wykorzystywania gruntów
Od momentu nabycia udziału przez Panią (2019 r.) nieruchomość była i jest wykorzystywana wyłącznie rolniczo; grunt pozostaje w stałej uprawie rolnej. Nie wykorzystywała Pani i nie wykorzystuje nieruchomości do działalności gospodarczej, handlowej ani usługowej. Z uwagi na wiek (76 lat) bieżącą uprawą zajmuje się Pani córka będąca współwłaścicielem, działając jako współwłaściciel (bez umów użyczenia).
· udostępnianie osobom trzecim
Działki objęte wnioskiem nie były i nie są udostępniane osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych (najmu, dzierżawy, użyczenia ani innych), odpłatnie ani nieodpłatnie.
· inne nieruchomości
Posiada Pani również inne grunty rolne o łącznej powierzchni ok. 30 ha, wszystkie działki nabyte w drodze dziedziczenia. Nieruchomości nie były sprzedawane. Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Wykorzystywanie - rolnicze; niezabudowane.
Pytanie oznaczone nr 1 we wniosku
Czy planowana sprzedaż przez Panią udziału 1/3 w działkach będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), tj. czy Wnioskodawczyni będzie działała w tym zakresie jako podatnik VAT?
Pani stanowisko w sprawie(ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
Podtrzymuje Pani stanowisko przedstawione we wniosku. Planowana sprzedaż stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności w ramach majątku prywatnego nabytego w drodze dziedziczenia, bez podejmowania działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu.
W tym kontekście wskazuje Pani na orzecznictwo TSUE, w szczególności wyrok z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 (Słaby i Kuć), zgodnie z którym sama sprzedaż gruntu może pozostawać poza VAT, jeżeli następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym, natomiast status podatnika występuje, gdy zbywca „podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców".
W przedstawionej sprawie brak jest takich aktywnych działań, gdyż: nie uzbrajała Pani terenu, nie budowała Pani infrastruktury, nie ponosiła Pani nakładów inwestycyjnych, nie prowadziła Pani marketingu, nie udzielała Pani pełnomocnictw nabywcy i nie zawierała Pani umów przedwstępnych.
Nie podejmowała Pani i nie zamierza podejmować aktywnych działań typowych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami, a ewentualna sprzedaż będzie wyłącznie formą zwykłego wykonywania prawa własności w odniesieniu do majątku prywatnego nabytego w drodze dziedziczenia.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Potwierdził to NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11.
Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
Według art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.
Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1 ze zm.):
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: dostawa terenu budowlanego.
W myśl art. 12 ust. 3 ww. Dyrektywy:
Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku, wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych.
„Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
W niniejszej sprawie należy również odwołać się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), z którego wynika, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
Z ww. orzeczenia wynika również, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Wskazać należy, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.
Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
Z opisu sprawy wynika, że w 2019 r., w wyniku dziedziczenia po zmarłym mężu, nabyła Pani udział wynoszący 1/3 w prawie własności nieruchomości gruntowej o powierzchni … ha, stanowiącej grunt rolny. Pozostałe udziały po 1/3 nabyły inne osoby fizyczne - członkowie najbliższej rodziny. Nabyta nieruchomość była i jest wykorzystywana wyłącznie rolniczo. Grunt wchodzi w skład gospodarstwa rolnego jednego ze współwłaścicieli i pozostaje w stałej uprawie rolnej. Nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana przez Panią do prowadzenia działalności gospodarczej ani do działalności handlowej lub usługowej.
Na podstawie decyzji administracyjnej dokonano wyłącznie ewidencyjnego podziału geodezyjnego nieruchomości na 12 działek o powierzchni około 10 arów każda. Podział nie został zrealizowany w terenie - nie dokonano fizycznego wyznaczenia granic działek ani żadnych prac ziemnych. Grunt nadal stanowi jednolity obszar użytkowany rolniczo. W związku z podziałem nie dokonano uzbrojenia terenu, nie wykonano infrastruktury technicznej ani dróg wewnętrznych, nie poniesiono nakładów inwestycyjnych, nie prowadzono działań marketingowych ani reklamowych.
Decyzja o warunkach zabudowy (WZ) wydana została na wniosek jednego ze współwłaścicieli. Nie inicjowała Pani postępowania WZ i nie podejmowała w nim aktywnych działań. Była Pani stroną wyłącznie z tytułu współwłasności.
Nie dokonywała Pani w przeszłości sprzedaży nieruchomości w sposób zorganizowany ani powtarzalny.
Pani wniosek dotyczy podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży udziałów w działkach będących we współwłasności.
Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie podejmowała Pani bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.
Działki zostały podzielone na wniosek jednego z współwłaścicieli. Jest wydzielona droga, ale nie wykonano robót związanych z urządzeniem drogi ani nie poniesiono jakichkolwiek nakładów finansowych w tym zakresie.
Przed sprzedażą działek objętych wnioskiem nie zostały wydane i nie są planowane do uzyskania żadne decyzje lub pozwolenia poza wskazaną wnioskiem decyzją o warunkach zabudowy (WZ) wydaną na wniosek jednego ze współwłaścicieli.
Nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana przez Panią do prowadzenia działalności gospodarczej ani do działalności handlowej lub usługowej.
Sprzedaż będzie miała charakter incydentalny, rozłożony w czasie i nastąpi w ramach wykonywania prawa własności majątku prywatnego nabytego w drodze dziedziczenia.
Działki nie były i nie są udostępniane osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych (najmu, dzierżawy, użyczenia ani innych), odpłatnie ani nieodpłatnie.
Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie podejmowała Pani bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.
Całokształt przedstawionych przez Panią we wniosku okoliczności w stosunku do sprzedaży udziałów w działkach, które zostaną sprzedane, będących we współwłasności, wskazuje, że nie podjęła Pani i nie będzie podejmować działań świadczących o zamiarze wykonywania przez Panią działalności gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nie wystąpił/nie wystąpi ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż przez Panią ww. działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.
Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie sprzedaż udziałów w działkach, będących we współwłasności będzie czynnością związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując dostawy tych działek będzie korzystała Pani z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełnia Pani przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług w stosunku do tych transakcji. Skutkiem powyższego transakcja sprzedaży działek, objętych zakresem wniosku nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Tym samym uznałem Pani stanowisko za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Niniejszą interpretacją rozstrzygnięto wniosek w zakresie podatku od towarów i usług. Natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna dotyczy tylko Pani. Zatem zaznaczam, że niniejsza interpretacja nie wywiera skutków prawnych dla pozostałych współwłaścicieli nieruchomości.
Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo