Interpretacja 0113-KDIPT1-3.4012.140.2026.1.EG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych przedstawionego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług, jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy przy sprzedaży pojazdu Miasto będzie występować w charakterze podatnika podatku VAT.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Miasto (…) (dalej: Miasto lub Wnioskodawca) jest jednostką samorządu terytorialnego będącą miastem na prawach powiatu. Wnioskodawca realizuje zadania z zakresu administracji samorządowej należące zarówno do gminy jak i powiatu. Prezydent miasta (starosta) działa jako organ jednostki samorządu terytorialnego, a zatem wszelkie podejmowane przez niego działania są działaniami podejmowanymi przez jednostkę samorządu terytorialnego.

Na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku (postanowienie Sądu Rejonowego w (…)) Miasto stało się właścicielem samochodu osobowego marki (…) o numerze rejestracyjnym (…). Nabyty w drodze przepadku pojazd nie został przyjęty do majątku Miasta i nie jest wykorzystywany do prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności. Aktualnie pojazd znajduje się na miejskim parkingu.

Prezydent Miasta (…) (dalej: Prezydent Miasta lub Organ), wykonując zadania starosty, jest w trakcie likwidacji ruchomości w rozumieniu §2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2020.1805 - t.j. z późn. zm.; dalej: rozporządzenie) poprzez jej sprzedaż. Organ ten wykonuje obowiązki administracyjnego organu egzekucyjnego, zgodnie z §4 pkt 2 rozporządzenia. Likwidacja ruchomości odbywa się na podstawie stosowanych wprost przepisów działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (DZ.U.2025.132 t.j. z późn. zm.; dalej: u.p.e.a.) - zob. §3 pkt 1 lit. a rozporządzenia. W tym trybie sprzedaż ruchomości może nastąpić poprzez:

1)  sprzedaż w drodze licytacji publicznej;

2)  sprzedaż po cenie oszacowania podmiotom prowadzącym działalność handlową;

3)  przekazanie do sprzedaży podmiotom prowadzącym sprzedaż komisową tego rodzaju ruchomości;

4)  sprzedaż w drodze przetargu ofert;

5)  sprzedaż z wolnej ręki.

Prezydent Miasta dopuszcza sprzedaż samochodu w każdym z wymienionych trybów (obecnie prowadzona jest licytacja publiczna, a w razie jej niepowodzenia Organ przystąpi do próby sprzedaży rzeczy w innym z wymienionych trybów). Przy sprzedaży w drodze licytacji publicznej oraz w drodze przetargu ofert nie będzie konieczne zawarcie umowy sprzedaży pomiędzy organem likwidacyjnym a nabywcą, gdyż skutek przeniesienia prawa własności następuje z mocy samego prawa po spełnieniu warunków określonych w art. 107 § 1 u.p.e.a., w zw. z § 3 pkt. 1 lit. a rozporządzenia. Natomiast w przypadku sprzedaży z wolnej ręki, po cenie oszacowanej, podmiotom prowadzącym działalność handlową lub komisową konieczne jest zawarcie przez organ likwidacyjny umowy cywilnoprawnej (sprzedaży).

Pytanie

Czy Wnioskodawca dokonując sprzedaży pojazdu, nabytego w drodze sądowego orzeczenia przepadku, będzie występować jako podatnik podatku VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Miasto dokonując sprzedaży pojazdu, nabytego w drodze sądowego orzeczenia przepadku, nie może być uznane za podatnika podatku VAT.

Wskazane w opisie stanu faktycznego rozporządzenie wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej z art. 174 u.p.e.a. W tym artykule ustawodawca postanowił m.in., że ,,Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, rozciągnąć stosowanie w całości lub w części przepisów działu II rozdziału 6 w zakresie przechowywania, oszacowania i sprzedaży zajętych ruchomości na określone ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu”. Rozciągnięcie oznacza w ujęciu słownikowym m.in. ,,rozszerzyć zasięg czegoś”. Zatem wolą ustawodawcy było rozszerzenie mocy obowiązującej określonych przepisów u.p.e.a. – w ich pierwotnym kształcie, a nie odpowiednio – na materię m.in. sprzedaży ruchomości, której przepadek orzeczono na rzecz powiatu.

Z woli ustawodawcy organem właściwym ("organem egzekucyjnym") jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta; zob. § 4 pkt 2 rozporządzenia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 527/16). Na mocy art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz.U.2025.1684 t.j. z późn. zm.) funkcję starosty pełni prezydent miasta. Dodaje się nadto, że ,,Postępowanie likwidacyjne jest postępowaniem administracyjnym, do którego stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.” (zob. W. Grześkiewicz, Właściwość miejscowa organów egzekucyjnych [w:] Egzekucja administracyjna - teoria i praktyka, Warszawa 2006.).

Zakres stosowania przepisów u.p.e.a. do sprzedaży przedmiotów precyzują § 5 i następne rozporządzenia. Po myśli § 7 ust. 1 rozporządzenia do sprzedaży ruchomości stosuje się m.in. art. 107 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym prawo własności zajętych ruchomości, będących przedmiotem licytacji, nabywa osoba, która z zachowaniem przepisów o przeprowadzaniu licytacji zaoferowała najwyższą cenę, uzyskała przybicie i zapłaciła całą cenę w terminie. Nabywca nie może domagać się unieważnienia licytacji i nabycia ruchomości ani też obniżenia ceny jej nabycia z powodu jej wad, mylnego oszacowania lub innej przyczyny. Obligatoryjne składniki umowy sprzedaży są następujące: określenie stron umowy, czyli kupującego i sprzedawcy oraz przedmiotu świadczeń każdej z nich, czyli określenie rzeczy będącej przedmiotem sprzedaży oraz ustalenie ceny sprzedaży (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt VII AGa 1928/18). Tryb sprzedaży licytacyjnej zastępuje tę umowę, gdyż zawiera w sobie wszystkie kryteria przedmiotowo istotne umowy sprzedaży.

Jak trafnie podkreślono w literaturze prawa: ,,Sprzedaż egzekucyjna nie stanowi jednak umowy sprzedaży w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Stanowi ona podstawę do pierwotnego nabycia własności i w efekcie zaprzecza się możliwości zakwalifikowania bezpośrednio takiego zdarzenia jako czynności prawnej. Sprzedaż komornicza, mimo zbieżności nazwy nie jest sprzedażą w rozumieniu Kodeksu cywilnego. (vide: J. Skąpski, System prawa cywilnego, t. III, część 2, s. 31, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2008 r. sygn. II FSK 1606/07, LEX nr 486477)”. Likwidacja ruchomości przez starostę z mocy powyższych przepisów wywiera skutki tożsame ze sprzedażą egzekucyjną, tj. nabycie pierwotne rzeczy (odmiennie od pochodnego nabycia rzeczy w przypadku zawarcie typowej cywilnoprawnej umowy sprzedaży). Jeżeli sprzedaż odbywa się w formie przetargu ofert – odpowiednie zastosowanie znajduje art. 107 § 1 u.p.e.a. (art. 107d u.p.e.a.).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2025.775 t.j. z późn. zm.; dalej: ustawa o VAT) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Miasto, co do zasady, jest uznawane za podatnika VAT w tym ujęciu. Ale po myśli ust. 6 cyt. art. nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Zadania nałożone odrębnymi przepisami prawa, to m.in. te dotyczące likwidacji (sprzedaży) ruchomości w trybie ww. rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Op 18/12, w szerokim uzasadnieniu, doszedł do przekonania, że Organ (tam: Dyrektor Izby Celnej), dokonujący sprzedaży samochodu, co do którego sąd powszechny orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa, nie może być uznany za podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Wyrok ten był kontrolowany przez NSA, który podzielił zapatrywania Sądu I instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 771/12). To zapatrywanie należy podzielić także w odniesieniu do starosty.

Organ likwidacyjny - Prezydent Miasta - nie jest zatem zwykłym uczestnikiem obrotu gospodarczego (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. I FSK 649/08, CBOSA), a dokonywana przez niego sprzedaż podlega reżimowi przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Stąd też Organ nie może być uznany, w odniesieniu do wykonywania obowiązku sprzedaży ruchomości (samochodu), co do których orzeczono ich przepadek na rzecz Miasta, za handlowca prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Przedmiotowa sprzedaż jest wykonaniem obowiązku nałożonego przepisami prawa, mieszczącym się w ramach jego (prezydenta) urzędowych kompetencji. Ponadto nie sposób uznać za podatnika podatku od towarów i usług Organu wykonującego prawomocny wyrok sądu, który dokonuje sprzedaży likwidacyjnej przejętego na rzecz Miasta pojazdu. Czynności te odbiegają od działań charakterystycznych dla przedsiębiorców, będących uczestnikami obrotu gospodarczego. Można zatem uznać, że działania Prezydenta Miasta spełniają równocześnie dwie przesłanki, a mianowicie działalność wykonywana jest przez podmiot prawa publicznego i wykonywana jest w celu sprawowania władzy publicznej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Z kolei stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Należy zauważyć, że jak wynika z powołanego przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność.

Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie przedmiotem rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak zauważył Trybunał w wyroku 102/86 „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.

Należy też zwrócić uwagę na wyrok C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie Trybunał zauważył, że czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.

W orzeczeniu z 5 lutego 1981 r., C-154/80 Trybunał stwierdził, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Zatem z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje adekwatny związek.

Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest warunkiem to, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową – zapłata w innym towarze lub usłudze albo mieszaną – zapłata w części pieniężna i w części rzeczowa. Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną, wystarczające jest, by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:

Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te, będą natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.):

Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 14 ustawy o samorządzie gminnym:

Na podstawie art. 91 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1684):

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym:

Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 6 i pkt 15 powyższej ustawy:

Jednocześnie w art. 4 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym wskazano, że:

Zgodnie z art. 130a ust. 10e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.), zwanej dalej „ustawą Prawo o ruchu drogowym”:

Zgodnie z art. 130a ust. 10f ustawy:

W tym miejscu należy przytoczyć § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1805), zgodnie z którym:

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. rozporządzenia:

W świetle § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia:

Jak wynika z art. 105 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm.):

Natomiast przez umowę sprzedaży, o której mowa w art. 535 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.):

Z opisu sprawy wynika, że na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku (postanowienie Sądu Rejonowego (…)) Miasto stało się właścicielem samochodu osobowego marki (…). Nabyty w drodze przepadku pojazd nie został przyjęty do majątku Miasta i nie jest wykorzystywany do prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności. Aktualnie pojazd znajduje się na miejskim parkingu.

Prezydent Miasta (…), wykonując zadania starosty, jest w trakcie likwidacji ruchomości w rozumieniu §2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2020.1805 - t.j. z późn. zm.; dalej: rozporządzenie) poprzez jej sprzedaż. Organ ten wykonuje obowiązki administracyjnego organu egzekucyjnego, zgodnie z §4 pkt 2 rozporządzenia. Likwidacja ruchomości odbywa się na podstawie stosowanych wprost przepisów działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (DZ.U.2025.132 t.j. z późn. zm.; dalej: u.p.e.a.) - zob. §3 pkt 1 lit. a rozporządzenia. W tym trybie sprzedaż ruchomości może nastąpić poprzez:

1)  sprzedaż w drodze licytacji publicznej;

2)  sprzedaż po cenie oszacowania podmiotom prowadzącym działalność handlową;

3)  przekazanie do sprzedaży podmiotom prowadzącym sprzedaż komisową tego rodzaju ruchomości;

4)  sprzedaż w drodze przetargu ofert;

5)  sprzedaż z wolnej ręki.

Prezydent Miasta dopuszcza sprzedaż samochodu w każdym z wymienionych trybów (obecnie prowadzona jest licytacja publiczna, a w razie jej niepowodzenia Organ przystąpi do próby sprzedaży rzeczy w innym z wymienionych trybów). Przy sprzedaży w drodze licytacji publicznej oraz w drodze przetargu ofert nie będzie konieczne zawarcie umowy sprzedaży pomiędzy organem likwidacyjnym a nabywcą, gdyż skutek przeniesienia prawa własności następuje z mocy samego prawa po spełnieniu warunków określonych w art. 107 § 1 u.p.e.a., w zw. z § 3 pkt. 1 lit. a rozporządzenia. Natomiast w przypadku sprzedaży z wolnej ręki, po cenie oszacowanej, podmiotom prowadzącym działalność handlową lub komisową konieczne jest zawarcie przez organ likwidacyjny umowy cywilnoprawnej (sprzedaży).

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy Miasto dokonując sprzedaży pojazdu, nabytego w drodze sądowego orzeczenia przepadku, będzie występować jako podatnik podatku VAT.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że w świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:

-     podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi przepisami prawa, oraz

-     podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na postawie umów cywilnoprawnych.

Jak wskazano wyżej, kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jako, że jednostki samorządu terytorialnego są wyposażone w osobowość prawną oraz w określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, należy uznać, że spełniają zawartą w tym przepisie definicję podatnika VAT. Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych przez jednostki samorządu terytorialnego, nawet, gdy dotyczą one zadań własnych tych jednostek, podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT. Zatem w przypadku, gdy jednostka samorządu terytorialnego wykonuje czynności na podstawie umów cywilnoprawnych, tj. na warunkach i w okolicznościach właściwych również dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą – powinna być traktowana jako podatnik VAT, gdyż w przedmiotowym zakresie działa de facto w sposób analogiczny do tych podmiotów.

Aby zatem określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy publicznej (oraz urzędy obsługujące te organy) z definicji podatnika VAT, konieczne jest określenie czy zadania realizowane przez Miasto są zadaniami, dla których Miasto zostało powołane w ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Powyższe oznacza, że decydującą przesłanką przesądzającą o uznaniu bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika VAT będzie zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako przedsiębiorcy w stosunku do określonych świadczeń.

Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego.

Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione dwa warunki:

-     dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy,

-     odnosi się tylko do tych czynności, które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa i do realizacji których zostały one powołane.

Wyłączenie z grona podatników VAT organów władzy publicznej jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych np. w zakresie administracji, sądownictwa, obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia zasad konkurencji. Organy władzy publicznej są podatnikami VAT jedynie w zakresie czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych.

Wymieniona norma nakazuje uznać, że w przypadku czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych, dany podmiot nie działa w charakterze organu, lecz występuje jako zwykły uczestnik obrotu gospodarczego. Wykonywanie bowiem czynności na podstawie umów cywilnoprawnych mogłoby prowadzić do nierówności konkurencyjnej podmiotów działających na rynku oraz „organu władzy”, który korzystałby z wyłączenia z opodatkowania na podstawie ww. przepisu.

Tym samym, jednostka samorządu terytorialnego, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku VAT.

W tym kontekście podkreślić należy, że sposób, w jaki jednostka samorządu terytorialnego weszła w posiadanie majątku będącego przedmiotem zbycia, nie wyłącza możliwości zakwalifikowania późniejszej jego dostawy jako działalności gospodarczej. Zatem Miasto w zakresie rozporządzania posiadanym majątkiem każdorazowo wykonuje działalność gospodarczą.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że transakcja zbycia samochodu osobowego marki (…) nabytego w drodze przepadku na podstawie prawomocnego orzeczenia jest niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną).

Jak wskazano wyżej, Miasto – w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych, tj. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) – jako osoba prawna podlega obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych. W tym zakresie bowiem wykonywane przez nią czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Jednocześnie należy wskazać, że czynności wykonywane przez Miasto, opisane we wniosku, nie podlegają wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. Podmioty publiczne nie są uznawane za podatników w zakresie czynności, które mieszczą się w ramach zadań, dla realizacji których zostały one powołane, dodatkowo pod warunkiem, że czynności te nie są wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W przypadku sprzedaży oraz przekazania pojazdu za odpłatnością nie są realizowane zadania, dla realizacji których organy te zostały powołane. Działania Miasta są w tym przypadku tożsame z działaniami każdego innego podmiotu dokonującego dostawy towarów.

W przypadku zbycia pojazdu (w przypadku sprzedaży) relacja między stronami transakcji nie ma charakteru podrzędności typowej dla stosunków publicznoprawnych. W szczególności podkreślić należy, że w przypadku takich czynności Miasto nie korzysta z prerogatyw władzy publicznej. Okoliczności te jednoznacznie potwierdzają, że wykonując opisaną czynność Miasto nie działa w charakterze organu władzy publicznej.

Pomimo, że Miasto nabyło przedmiotowy samochód na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku, to jednak dokonując zbycia go za odpłatnością, działa w charakterze podatnika VAT, gdyż zbycie ruchomości należy traktować w kategorii działalności gospodarczej.

Odmienne rozstrzygnięcie niniejszej kwestii prowadziłoby do nierównego traktowania podmiotów dokonujących sprzedaży ruchomości, co stałoby nie tylko w sprzeczności z powszechnym obowiązkiem przepisów prawa, ale również z jedną z naczelnych zasad Unii Europejskiej, zasadą konkurencyjności.

Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane wyżej przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że Miasto będzie podatnikiem podatku VAT w zakresie sprzedaży pojazdu opisanego w przedmiotowym wniosku. Przedmiot zbycia dotyczy niewątpliwie składników Państwa majątku. W takim przypadku bez znaczenia pozostaje fakt, że nabycie opisanego składnika majątku nastąpiło nieodpłatnie na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku. Istotne jest, że w rozpatrywanej sprawie wypełnione zostaną przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Zatem biorąc pod uwagę zasadę autonomii prawa podatkowego oraz powołane powyżej przepisy należy stwierdzić, że zbycie pojazdu nabytego przez Miasto ma niewątpliwie charakter cywilno-prawny. Tym samym Miasto dokonując likwidacji ruchomości w postaci pojazdu nabytego na podstawie wyroku o orzeczeniu przepadku rzeczy, występuje dla tej czynności w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy oraz wykonuje czynności określone w art. 5 ust. 1 ustawy, stanowiące dostawę towarów w świetle art. 7 ust. 1 ustawy.

W związku z powyższym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywoła skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Natomiast odnośnie przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych należy zauważyć, że wyroki sądów to rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroku zamyka się w obrębie sprawy, w której została wydana.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.