Interpretacja 0113-KDIPT1-3.4012.154.2021.14.ALN

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

1.  ponownie rozpatruję sprawę Pana wniosku z 4 marca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1574/21 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1559/22; i

2.  stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie:

·      zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej – jest prawidłowe;

·      zwolnienia od podatku od towarów i usług wystawiania spektakli artystycznych na portalu internetowym, za które otrzymuje Pan wynagrodzenie w postaci honorariów – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 marca 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 4 marca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku od towarów i usług wystawiania spektakli artystycznych na portalu internetowym, za które otrzymuje Pan wynagrodzenie w postaci honorariów, zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej, oraz podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od spadków i darowizn. Uzupełnił go Pan pismem z 4 czerwca 2021 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca w 2016, 2017, 2019 oraz w 2020 r. osiągał dochody z działalności osobistej zgodnie z art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako artysta twórca. Celowość usług miała wyraz rozrywkowy świadczonych w ramach wolnego czasu podatnika. Wnioskodawca nie był nastawiony na zysk z prowadzonej działalności, traktował ją jako źródło dodatkowych dochodów w budżecie domowym, przy czym podkreślić należy, że logując się do portalu w celu wystawienia spektaklu lub zaprezentowania pokazu, artysta nie miał pewności, co do uzyskania z tego tytułu korzyści majątkowych, często nie było to też jego zamiarem. Ilość spektakli i pokazów, a także ich częstotliwość miała charakter nieregularny, artysta według własnego uznania i dostępności czasu wolnego, określał czy w danym dniu będzie świadczył opisane usługi, co nie zapewniało ciągłości prowadzonej prywatnie działalności. Jej forma nie miała charakteru zorganizowanego oraz nie była uregulowana prawnie. Wnioskodawca nie był stroną żadnej umowy w związku z tą działalnością. Działalność ta polegała na świadczeniu online usług kulturalnych i artystycznych na portalu specjalnie do tego przeznaczonym, poprzez wystawianie autorskich pokazów/spektakli o charakterze erotycznym stanowiących sztukę. Ich cechą szczególną była indywidualność oraz oryginalność. Powstały twór był tylko i wyłącznie efektem działań artysty, który samodzielnie opracowywał każdy aspekt pokazu/spektaklu, co sprawiało, że był nie tylko aktorem, ale również reżyserem i scenarzystą. Wnioskodawca niejednokrotnie tworzył też oprawę muzyczną swoich przedstawień za pomocą własnej playlisty oraz kompozycji. Każdy spektakl/pokaz był sygnowany imieniem i nazwiskiem lub zamiennie pseudonimem artysty poprzez wyświetlanie ich na ekranie każdego widza będącego uczestnikiem transmisji prywatnych, dlatego w myśl art. 6 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych artysta jest twórcą. Zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynikiem takiej działalności artysty był przedmiot prawa autorskiego w postaci spektakli/pokazów.

Wnioskodawca udzielał też widzom zgodę na nagrywanie pokazów/spektakli przez co zbywał swoje prawa autorskie na rzecz usługobiorcy na mocy umowy ustnej, która jest tak samo wiążąca jak pisemna. Ponadto w profilu artysty wykonawcy był zapis, że na pokazach prywatnych twórca zrzeka się praw autorskich na rzecz widza oraz podczas transmisji prywatnych autor przypominał o tym w formie ustnej/pisemnej w chacie. Wnioskodawca w latach 2016, 2017, 2019 oraz 2020 nie osiągał przychodów z działalności twórczej. Przychody jakie otrzymywał były związane z działalnością artystyczną określoną w art. 22 ust. 9b pkt 2 jako działalność w dziedzinie sztuki aktorskiej i tanecznej. Wystawiał autorskie pokazy i spektakle, których był głównym i jedynym aktorem, wiele sztuk związanych też było z posiadaniem przez niego umiejętności tanecznych np. z dziedziny pole dance ale także stylów klasycznych. Wnioskodawca nie uzyskiwał przychodów z tytułu korzystania z praw autorskich, natomiast przychody jakie osiągał były ściśle związane z przekazywaniem posiadanych przez niego praw autorskich do swoich pokazów/spektakli. Zbywał posiadane prawa autorskie na rzecz każdego usługobiorcy na mocy umowy ustnej z nimi. Nie przekazywał praw autorskich do swoich pokazów/spektakli właścicielowi portalu. Jako twórca i wystawca autorskich pokazów artystycznych Wnioskodawca posiadał do nich prawa autorskie, pokazy/spektakle były utworem, a ich wystawianie przez podatnika było wykonaniem artystycznym, ponieważ w sposób twórczy (poprzez swoje umiejętności aktorskie, taneczne) przyczyniał się do powstawania utworu zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych dzięki czemu przysługiwały mu prawa majątkowe z tego tytułu. Wnioskodawca nie osiągał jednak z tego tytułu żadnych przychodów. Informacja o zbyciu praw autorskich na rzecz usługobiorców była zawarta w opisie posiadanego profilu a także w formie ustnej przekazywana im przed świadczeniem usług. Nie było to spisane w formie umowy z portalem. Artysta nie uzyskiwał przychodów z tytułu korzystania lub rozporządzania prawami pokrewnymi. Wynagrodzenie otrzymywane było związane z rozporządzaniem posiadanymi prawami autorskimi do własnych utworów, które Wnioskodawca wystawiał na żywo na portalu. Honorarium było wynikiem regulaminu portalu, Wnioskodawca nie podpisywał z portalem umowy. Wnioskodawca nie otrzymywał honorariów z tytułu korzystania lub rozporządzania prawami pokrewnymi. W opisywanych latach koszty uzyskania przychodów nie przekraczały kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej określonej w poszczególnych latach. Przychody jakie Wnioskodawca osiągał w wymienionych we wniosku latach były wynikiem działalności wykonywanej osobiście, podczas wystawiania pokazów/spektakli nie pomagały mu osoby trzecie, tak samo w kwestii tworzenia i projektowania pokazów. Działał sam a usługobiorcy nie wpływali na proces przebiegu pokazu/spektaklu. Jego działalność stanowiła wynik działalności twórczej i artystycznej, poprzez tworzenie i wystawianie pokazów/spektakli artystycznych. Usługi, które wykonywał Wnioskodawca były usługami kulturalnymi polegającymi na wystawianiu artystycznych pokazów/spektakli o charakterze erotycznym, które nie stanowiły pornografii, ale sztukę erotyki różnych kultur np. azjatyckiej. Erotyka przedstawiana w pokazach/spektaklach była ukazywana ze smakiem i kunsztem, odbiorca miał mieć czerpać z nich wiedzę i satysfakcję bez odczucia oglądania filmu pornograficznego. Z tego względu usługi te mogą stanowić przedmiot prawnie wiążącej umowy podobnie jak sztuki wystawiane na deskach teatrów, które zawierają elementy erotyki.

Wnioskodawca nie był zarejestrowany jako czynny podatnik VAT we wskazanych latach. Działalność wykonywana przez Wnioskodawcę nie należała do czynności wymienionych w art. 43 ust. 19 pkt 1-8 ustawy o podatku od towarów i usług, nie świadczy usług związanych z nagrywaniem filmów ani ich produkcją, nie pobierał opłat wstępu ani nie wykonywał innych usług zawartych w ww. ustawie. Świadczył usługi poprzez wystawianie w czasie rzeczywistym na portalu internetowym pokazów i spektakli. Wszystkie usługi świadczone przez Wnioskodawcę były wynagradzane w formie honorariów i polegały na wystawianiu autorskich, artystycznych pokazów/spektakli. Wystawianie spektakli/pokazów nie stanowi dostawy produktów cyfrowych, internet jest jedynie środkiem przekazu usług świadczonych w czasie rzeczywistym, nie stanowiło także usług zawartych w załączniku I rozporządzenia wykonawczego Rady UE nr 282/2011. Wnioskodawca korzystał jedynie z portalu ponieważ tam miał możliwość przedstawiania swoich pokazów online. Nie posiadał do tego specjalnego oprogramowania, nie tworzył filmów ani nie zapisywał wystawionych pokazów/spektakli, usługobiorcy nie mieli możliwości pobrania wystawionych sztuk. Wnioskodawca wystawił pokazy/spektakle i tylko w czasie wystawiania były one dostępne dla usługobiorcy, jego działalność wystawiania swoich autorskich utworów nie była związana z udostępnianiem z możliwością pobierania żadnych filmów, muzyki czy też zdjęć. Wystawianie pokazów/spektakli nie jest zautomatyzowane, otrzymywanie honorariów w formie żetonów jest automatyczne w formie przekazu, usługobiorca chcący skorzystać z usług Wnioskodawcy musi kliknąć w pole oznaczające przekaz żetonów i wtedy automatycznie one przechodzą na konto portalowe Wnioskodawcy.

Jak wynika to z opisu jest tu wymagany udział człowieka, ponieważ Wnioskodawca musi ustalić wysokość honorarium a usługobiorca musi poprzez kliknięcie w odpowiednie pole przelać żetony. Wystawianie pokazów/spektakli Wnioskodawcy jest możliwe bez wykorzystania technologii informacyjnej, ale ze względu wygody i mniejszych kosztów Wnioskodawca postanowił działać internetowo. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę, za które otrzymywał wynagrodzenia/honoraria były świadczone tylko na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Świadczone przez Wnioskodawcę usługi nie są wymienione w § 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących. Wnioskodawca wystawiał usługi artystyczne o charakterze erotycznym na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych oraz nie ewidencjonował we wskazanych we wniosku latach i nie ewidencjonuje ich sprzedaży na kasie rejestrującej. W latach ubiegłych wartość honorariów otrzymanych za wystawione spektakle/pokazy przekraczała kwotę 20.000 zł w obrębie każdego roku. Za każdy spektakl Wnioskodawca otrzymywał honorarium w myśl art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w ustalonej przez niego wysokości, w postaci tokenów/żetonów wymiennych na polską walutę. Oprócz honorarium przedsiębiorca otrzymywał tokeny/żetony jako dary przekazane wg indywidualnych kryteriów danego usługobiorcy. Regulamin portalu, na którym działał Wnioskodawca, wykorzystany do emitowania spektakli, zabraniał udostępniania wszelkich danych widzów, także kontaktowych, poza ich nickiem profilowym. W zamian za wyświadczone usługi otrzymywał w ustalonej przez siebie wysokości honorarium. Na przychody otrzymane z tytułu tej działalności osobistej składały się zarówno honoraria jak i dary. Jako dar portal w swoim regulaminie określa napiwek: „Użytkownik może również przekazać określone kwoty pieniężne bez chęci otrzymania żadnego ekwiwalentu z tego tytułu od Wykonawcy pod postacią napiwków, np. celem wyrażenia sympatii dla danego Wykonawcy. W związku z takim charakterem przekazywanych kwot są one darem dla Wykonawcy. Użytkownik nie może domagać się od wykonawcy niczego w zamian i środki takie przekazywane są bezzwrotnie”. Dary te były przyznawane przez usługobiorców według własnego uznania w zamian za wysoką jakość wyświadczonej usługi kulturalno-artystycznej o charakterze erotycznej lub według innych indywidualnych kryteriów. Przekazane dary nie były dodatkiem do wynagrodzenia za usługę ani też nie stanowiły elementu związanego z wystawionymi pokazami/spektaklami.

Wysokość darów przekazywanych przez konkretnego użytkownika w przeciągu roku stanowiła równowartość kilkunastu złotych, a w przeciągu 5 lat od jednego użytkownika nigdy nie przekroczyła kwoty zł. Wnioskodawca prowadzi ewidencję otrzymanych darów, w której zapisuję datę otrzymania daru, od jakiego użytkownika (nick portalowy) oraz wysokość, innych danych np. adresu lub imienia i nazwiska nie ma możliwości otrzymania bo zabrania tego regulamin portalu. Celowość usług miała wyraz rozrywkowy świadczonych w ramach wolnego czasu podatnika. Wnioskodawca nie był nastawiony na zysk z prowadzonej działalności, traktował ją jako źródło dodatkowych dochodów w budżecie domowym, przy czym podkreślić należy, że logując się do portalu w celu wystawienia spektaklu lub zaprezentowania pokazu, artysta nie miał pewności, co do uzyskania z tego tytułu korzyści majątkowych, często nie było to też jego zamiarem. Ilość spektakli i pokazów, a także ich częstotliwość miała charakter nieregularny, artysta według własnego uznania i dostępności czasu wolnego, określał czy w danym dniu będzie świadczył opisane usługi, co nie zapewniało ciągłości prowadzonej prywatnie działalności. Jej forma nie miała charakteru zorganizowanego oraz nie była uregulowana prawnie. Wnioskodawca nie był stroną żadnej umowy w związku z tą działalnością i świadczonymi usługami, z portalem ani usługobiorcami w tej kwestii. Wszelkie transakcje żetonów/tokenów na portalu były rejestrowane, ponadto proces ich zakupu i wypłaty odbywał się tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe. Ewidencyjny charakter obiegu waluty oraz obowiązek wpłat i wypłat tylko za pomocą konta bankowego zwalnia z posiadania kasy fiskalnej na podstawie Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów, art. 2 ust. 1 (poz. 38 załącznika do ustawy). Brak kasy fiskalnej był także przejawem specyfiki portalu, który nie udostępnia żadnych danych jego członków, poza nickiem, wynika to z jego regulaminu, więc niemożliwe było przekazanie rachunku usługobiorcy nawet w formie elektronicznej.

Kolejny problem to fizyczna niezdolność do wystawienia bardzo dużej ilości rachunków w bardzo krótkim czasie, w efekcie czego Wnioskodawca nie byłby zdolny do świadczenia artystycznych usług, których wynikiem były spektakle/pokazy. W celu zasilenia swojego konta o żetony, które stanowią wirtualną walutę portalu należy wykonać przelew na konto portalu, który stanowi odpowiednią równowartość zakupionych żetonów, w tym celu należy powiązać swoje konto bankowe poprzez kartę płatniczą z kontem portalowym. Taki sam proceder dotyczy spieniężania żetonów. Nie ma możliwości zamiany na złotówki żetonów zarobionych na. Odbywa się to tylko i wyłącznie z wykorzystaniem konta bankowego a ściślej karty płatniczej. Na portalu jako środek płatniczy obowiązują żetony, które stanowią wirtualną walutę, spieniężenie odbywa się poprzez przelanie równowartości żetonów na polskie złotówki na konto bankowe Wnioskodawcy. Zapłata za usługi świadczone na portalu odbywa się w żetonach, które są zakupywane i spieniężane tylko i wyłącznie za pośrednictwem konta bankowego, do każdego procederu spieniężenia żetonów Wnioskodawca posiada ewidencję, w której zawarte są takie informacje jak to od jakiego użytkownika są otrzymane żetony, za co oraz kiedy, z dokładnością do minuty.

Pytania

Czy przedsiębiorca, artysta twórca, który wytwarzał artystyczne usługi kulturalne poprzez wystawianie spektakli artystycznych na portalu internetowym, jako ich główny twórca, scenarzysta, reżyser oraz aktor, oraz które podpisane były jego imieniem i nazwiskiem/pseudonimem, posiadający do nich prawa autorskie, otrzymujący za nie wynagrodzenie w postaci honorariów, mógł prowadzić działalność zwolnioną z VAT?

Czy Wnioskodawca, pracujący na portalu, na którym obieg waluty tam obowiązującej jest szczegółowo ewidencjonowany, zakup i spieniężenie tej waluty odbywa tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe, a sprzedaż odbywa się tylko na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej mógł korzystać ze zwolnienia z obowiązku posiadania kasy fiskalnej?

Pana stanowisko w sprawie

(ostatecznie przestawione w uzupełnieniu wniosku)

Prawidłowym było zwolnienie Wnioskodawcy z obowiązku VAT. Według art. 1 oraz art. 8 ustawy o prawie autorskim i innych prawach pokrewnych, Wnioskodawca jest artystą twórcą, który wytwarzał artystyczne usługi kulturalne poprzez wystawianie spektakli artystycznych, jako ich główny twórca, scenarzysta, reżyser oraz aktor, oraz które podpisane były jego imieniem i nazwiskiem/pseudonimem, posiadający do nich prawa autorskie, otrzymujący za nie wynagrodzenie w postaci honorariów oraz sprzedający prawa autorskie do swoich utworów. Wnioskodawca może skorzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z powyższym artykułem zwolnione z VAT są usługi kulturalne świadczone przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Artystyczne wykonanie utworu w rozumieniu art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych to każde działanie, które w sposób twórczy przyczynia się do powstania wykonania, takimi działaniami są działania Wnioskodawcy jako reżysera, scenarzystę, aktora oraz choreografa. Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług nawet po przekroczeniu ustawowego limitu zwolnienia z VAT miał on prawo do podmiotowego zwolnienia z VAT, ponieważ spełnił wszystkie co do tego przesłanki, jako wykonawca usług artystycznych i przedstawiciel wolnego zawodu jakim jest aktor. Świadczył on usługi kulturalne, którymi niewątpliwie jest wystawianie pokazów/spektakli artystycznych również o tematyce erotycznej. Ponadto spełniał warunki jako indywidualny twórca, jego tworem były pokazy/spektakle, a także równocześnie był artystą wykonawcą zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych co zostało już wyżej przedstawione.

Ewidencyjny charakter obiegu waluty oraz obowiązek wpłat i wypłat tylko za pomocą konta bankowego zwalnia z posiadania kasy fiskalnej na podstawie Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 4 listopada 2014 w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących art. 2 ust. 1 (poz. 38 załącznika do ustawy). Zgodnie z załącznikiem wykazującym czynności zwolnienia z kas fiskalnych II poz. 38 zwolnieni z obowiązku ewidencji za pomocą kas są usługodawcy, których zapłata za usługi odbywa się poprzez konto bankowe. Artysta otrzymywał zapłatę w formie żetonów, do czego posiadał szczegółową ewidencję, która zawierała wartość przekazanych żetonów/tokenów, informację za co je otrzymał oraz od kogo. Zakup wirtualnej waluty portalu, a także spieniężenie żetonów odbywało się tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Pana wniosek – 16 września 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0113-KDIPT1-3.4012.154.2021.5.ALN, w której uznałem, że Pana stanowisko w zakresie:

·      zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej – jest prawidłowe;

·      zwolnienia od podatku od towarów i usług wystawiania spektakli artystycznych na portalu internetowym, za które Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie w postaci honorariów – jest nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Panu 16 września 2021 r.

Skarga na interpretację indywidualną

14 października 2021 r. (wpływ 18 października 2021 r.) wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Wystąpił Pan o:

1.  uwzględnienie skargi oraz uchylenie interpretacji indywidualnej z 16 września 2021 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.154.2021.5.ALN,

2.  zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, od organu na rzecz strony Skarżącej według norm przepisanych.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił skarżoną interpretację w części uznającej Pana stanowisko za nieprawidłowe, tj. w zakresie zwolnienia od podatku od towarów i usług wystawiania spektakli artystycznych na portalu internetowym, za które otrzymuje wynagrodzenie w postaci honorariów – wyrokiem z 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1574/21.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 16 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1559/22 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 16 października 2025 r. i wpłynął do mnie 7 kwietnia 2026 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1574/21 zapadłym w analizowanej sprawie stwierdził, że:

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1559/22 zapadłym w analizowanej sprawie stwierdził, że:

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

•      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;

•      ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że tę interpretację oparłem na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1574/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1559/22.

W zakresie kwestii zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących usług świadczonych na portalu, na którym obieg waluty tam obowiązującej jest szczegółowo ewidencjonowany, zakup i spieniężenie tej waluty odbywa się tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe a sprzedaż odbywa się tylko na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, należy wskazać, że:

Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z tym przepisem:

W myśl art. 111 ust. 1b ustawy:

Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:

Wskazany wyżej przepis art. 111 ust. 1 ustawy określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem jednym z podstawowych kryteriów decydujących o obowiązku stosowania do ewidencjonowania kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń.

Należy jednak zauważyć, że na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 111 ust. 8 ustawy:

Może zatem zaistnieć sytuacja, w której podatnik będzie ewidencjonował przy zastosowaniu kasy rejestrującej jedynie część swojej sprzedaży, a niektórych czynności nie, bowiem mogą one korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej.

Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących od 1 stycznia 2019 r. reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2018 r. poz. 2519 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem.

Zwolnienie z obowiązku instalowania kas rejestrujących zostało określone w § 2 i 3 rozporządzenia.

Regulacje zawarte w ww. przepisach przewidują zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących ze względu na wysokość obrotu – do określonej tym przepisem wysokości obrotów (zwolnienie podmiotowe) oraz ze względu na rodzaj prowadzonej działalności zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (zwolnienie przedmiotowe).

Według § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia:

Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia:

Jak stanowi § 5 ust. 1 rozporządzenia:

Z kolei stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia:

Powołane wyżej przepisy dotyczą zwolnienia podmiotowego – uwarunkowanego wysokością osiągniętego obrotu.

Wskazać w tym miejscu należy, że każda sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych ma wpływ na wielkość obrotu wyznaczającego obowiązek ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Kwotę obrotu uprawniającą do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kas rejestrujących określa się sumując całą sprzedaż (w danym roku) na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.

Jak już wcześniej wskazano do obrotu uprawniającą do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kas rejestrujących sumuje się całą sprzedaż (w danym roku) na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. W sytuacji opisanej przez obroty realizowane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych we wskazanych latach przekroczyły kwotę 20 000 zł. Zatem, Wnioskodawca utracił prawo do stosowania zwolnienia podmiotowego z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej.

W związku z powyższym, w przypadku utraty przez Wnioskodawcę zwolnienia podmiotowego z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego.

I tak, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia:

Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia:

I tak w części II załącznika do rozporządzenia – w poz. 37 wskazano:

Aby zatem przysługiwało prawo do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 37 załącznika do rozporządzenia, muszą łącznie zostać spełnione następujące warunki:

•      świadczący usługę na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem),

•      z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła,

•      przedmiotem świadczenia nie są usługi wymienione w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Niewystąpienie jednego z ww. warunków oznacza brak możliwości zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej.

Prawo do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących na mocy § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 37 ww. załącznika do rozporządzenia, przysługuje w sytuacji, gdy zapłata za świadczone usługi w całości następuje za pośrednictwem poczty lub banku na rachunek bankowy podatnika. Wyrażenie „w całości” odnosi się do poszczególnych transakcji świadczonych przez podatnika. Taka konstrukcja przepisu powoduje, że zwolnieniu nie podlega świadczenie usługi, za którą zapłacono częściowo gotówką, a częściowo za pośrednictwem banku lub poczty. Warunkiem zwolnienia jest bowiem to, aby konkretna transakcja została w całości zapłacona za pośrednictwem banku lub poczty oraz by było możliwe zidentyfikowanie transakcji, której zapłata dotyczy.

Powyższe zwolnienie jest zwolnieniem przedmiotowym z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej, tj. dotyczy przedmiotu działalności (danej czynności).

Jak już wcześniej wspomniano – w kwestii prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej – ustawodawca przewidział zwolnienia podmiotowe (§ 3 rozporządzenia), jak i przedmiotowe (§ 2 rozporządzenia) z tego obowiązku. Należy jednak zauważyć, że wykonywanie przez podatnika czynności wymienionych w § 4 rozporządzenia wyklucza możliwość zastosowania przez niego zwolnień określonych w § 2 i § 3 rozporządzenia.

Zatem bezwzględnemu obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kas rejestrujących, niezależnie od przysługującego podatnikowi zwolnienia od tego obowiązku na podstawie § 2 i § 3 powołanego rozporządzenia, podlegają czynności wymienione w § 4 rozporządzenia, dokonywane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2020 r.):

Natomiast w myśl § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021 r.):

Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2016 r. poz. 2177). Natomiast w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2018 r. – rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2017 r. poz. 2454).

W omawianej sprawie za każdy spektakl otrzymywał Pan honorarium, w ustalonej przez Pana wysokości, w postaci tokenów/żetonów wymiennych na polską walutę. Wszelkie transakcje żetonów/tokenów na portalu były rejestrowane, ponadto proces ich zakupu i wypłaty odbywał się tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe. W celu zasilenia swojego konta o żetony, które stanowią wirtualną walutę portalu należy wykonać przelew na konto portalu, który stanowi odpowiednią równowartość zakupionych żetonów, w tym celu należy powiązać swoje konto bankowe poprzez kartę płatniczą z kontem portalowym. Taki sam proceder dotyczy spieniężania żetonów. Nie ma możliwości zamiany na złotówki żetonów zarobionych na. Odbywa się to tylko i wyłącznie z wykorzystaniem konta bankowego a ściślej karty płatniczej. Na portalu jako środek płatniczy obowiązują żetony, które stanowią wirtualną walutę, spieniężenie odbywa się poprzez przelanie równowartości żetonów na polskie złotówki na Pana konto bankowe. Zapłata za usługi świadczone na portalu odbywa się w żetonach, które są zakupywane i spieniężane tylko i wyłącznie za pośrednictwem konta bankowego, do każdego procesu spieniężenia żetonów posiada Pan ewidencję, w której zawarte są takie informacje jak to od jakiego użytkownika są otrzymane żetony, za co oraz kiedy, z dokładnością do minuty. Nie był Pan stroną żadnej umowy w związku z tą działalnością i świadczonymi usługami, z portalem ani usługobiorcami w tej kwestii. Wszelkie transakcje żetonów/tokenów na portalu były rejestrowane, ponadto proces ich zakupu i wypłaty odbywał się tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe. Brak kasy fiskalnej był także przejawem specyfiki portalu, który nie udostępnia żadnych danych jego członków, poza nickiem, wynika to z jego regulaminu, więc niemożliwe było przekazanie rachunku usługobiorcy nawet w formie elektronicznej. Świadczone przez Pana usługi nie są wymienione w § 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Zatem, w przedmiotowej sprawie proces spieniężania tokenów/żetonów odbywa się wyłącznie za pośrednictwem konta bankowego. Transakcja taka jest rejestrowana w ewidencji na koncie portalowym i bankowym podatnika. Świadczone przez niego usługi są szczegółowo dokumentowane w ewidencji konta na portalu, gdzie znajdują się informacje od jakiego użytkownika, kiedy (z dokładnością do minuty) i za co podatnik otrzymywał żetony oraz w jakiej wysokości.

W związku z powyższym należy uznać, że są spełnione warunki do zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania usług na kasie rejestrującej, o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia w związku z poz. 37 załącznika do tego rozporządzenia.

Nie ma przy tym znaczenia fakt, iż pieniądze wpływają na Pana konto Wnioskodawcy za pośrednictwem portalu, a nie bezpośrednio od klientów. Również bez znaczenia pozostaje fakt, iż portale mogą dokonywać zbiorczych, okresowych przelewów, jeżeli do każdego przelewu będzie sporządzona odrębna specyfikacja usług, objętych tym przelewem. W tym przypadku, w którym płatność dokonana przez klientów zostanie przekazana przez portal na Pana konto bankowe nie będzie zobowiązany do stosowania kasy fiskalnej.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że ma Pan prawo na podstawie § 2 ust. 1 w zw. z poz. 37 załącznika do rozporządzenia, stosować zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej usług świadczonych na portalu.

Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.

Odnosząc się do zwolnienia od podatku od towarów i usług wystawiania spektakli artystycznych na portalu internetowym, za które otrzymuje Pan wynagrodzenie w postaci honorariów, należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy;

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:

Przepisy ustawy oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

Zastosowanie zwolnienia od podatku jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:

Jednocześnie stosownie do art. 43 ust. 17 ustawy:

W myśl art. 43 ust. 17a ustawy:

Na podstawie art. 43 ust. 18 ustawy:

Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 19 ustawy:

Analizując powołane wyżej regulacje dotyczące zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy, w zakresie usług kultury zauważyć należy, że warunkiem zastosowania ww. zwolnienia od podatku jest spełnienie przesłanki o charakterze podmiotowym odnoszącej się do usługodawcy, jak również przedmiotowym, dotyczącym rodzaju świadczonych usług. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie będzie miało zastosowania.

Odnosząc się do zwolnienia od podatku VAT wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy należy wskazać, że przepis ten stanowi odzwierciedlenie regulacji zawartych w art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), który stanowi, że;

Należy podkreślić, że ustawodawca zwalnia od podatku usługi kulturalne świadczone przez ściśle określone grupy podmiotów. Polski prawodawca określił te podmioty, wymieniając je w ww. przepisie, jako: podmioty prawa publicznego; podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym; wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej; indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Warunkiem zastosowania ww. zwolnienia jest zatem spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy.

W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194 ze zm.):

W myśl art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:

Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:

Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231), do której odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy – przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi, że:

Natomiast art. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi, że:

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Pod ochroną pozostaje – na podstawie art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Mając zatem na uwadze zapadły w tej sprawie prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1574/21 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1559/22, należy dokonać wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług, dla usług realizowanych przez Pana za pośrednictwem portalu internetowego polegających na wystawianiu artystycznych pokazów/spektakli o charakterze erotycznym.

Warunkiem zastosowania ww. zwolnienia jest spełnienie przesłanek o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, dotyczących rodzaju świadczonych usług (kulturalnych) i statusu usługodawcy. W związku z powyższym podkreślić należy, że zgodnie z ww. przepisami, nie każda usługa kulturalna podlega zwolnieniu od podatku.

Ustawa nie podaje definicji pojęcia „usług kulturalnych”. Jego znaczenie należy zatem ustalić na podstawie dostępnej metody wykładni. W prawie podatkowym pierwszorzędne znaczenie ma wykładnia językowa. Zatem zgodnie z jej regułami, odnosząc się do znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku potocznym, możemy stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do kultury, w zakresie kultury itp. Natomiast kultura to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości, zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na: materialną, której zakres pokrywa się z pojęciem cywilizacja, i duchową – ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki, moralności funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także uznanych wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość itp.” (Roman Smolski, Marek Smolski, Elżbieta Helena Stadtműller „Słownik Encyklopedyczny Edukacja Obywatelska” Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999). Encyklopedia Popularna w haśle „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982).

Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” można zatem uznać całokształt wytworów materialnych i umysłowych społeczności.

Zgodnie z regułami wykładni prawa, w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wskazanym jest sięgniecie do wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. Wykładnia systemowa pozwala na ustalenie zakresu rozumienia pojęcia w znaczeniu w jakim posługują się nim inne akty prawne należące do systemu prawa (wykładnia systemowa zewnętrzna). W tym celu należy sięgnąć do ustawy wprost lub pośrednio odnoszącej się do działalności prowadzonej w sferze kulturalnej, tj. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Co prawda definicja działalności kulturalnej w języku prawnym, skonstruowana w oparciu o powyższy akt prawny nie będzie pełna, jednak pozwoli na sprecyzowanie terminów „kultura” oraz „usługi kulturalne” na potrzeby niniejszej interpretacji.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, działalność kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym).

Reasumując, za usługi kulturalne można uznać usługi polegające na upowszechnianiu i ochronie kultury, przez którą należy rozumieć naturalne i kulturalne dziedzictwo ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, w szczególności w zakresie historii, nauki i sztuki.

Rozważając zakres powyższego zwolnienia w kontekście niniejszej sprawy, należy mieć na uwadze m.in. pkt 23 wyroku TSUE w sprawie C‑592/15, z którego wynika, że odwołanie w art. 132 ust. 1 lit. n dyrektywy VAT4 do wyrażenia „niektóre usługi kulturalne”, nie wymaga objęcia zwolnieniem wszystkich usług kulturalnych, tak że państwa członkowskie mogą zwolnić „niektóre” z nich, jednocześnie opodatkowując VAT pozostałe.

W orzeczeniu TSUE w sprawie C-592/15 z 15 lutego 2017 r. dotyczącym zwolnienia usług kulturalnych Trybunał nie zdefiniował jednoznacznie usług kultury wskazując, że:

W celu określenia zakresu usług kulturalnych objętych zwolnieniem na podstawie ustawy o VAT istotne mogą być wskazówki przytoczone w orzecznictwie sądów administracyjnych np. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie I FSK 1988/13, czy WSA w Warszawie z 8 marca 2017 r. sygn. akt: III SA/Wa 987/16.

Wynika z nich, że:

Jednocześnie orzecznictwo administracyjne (wyroki NSA z 5 grudnia 2013 r. sygn. akt: I FSK 1750/12, NSA z 14 maja 2015 r. sygn. akt: I FSK 318/14, WSA w Bydgoszczy z 22 grudnia 2014 r. sygn. akt: I SA/Bd 1174/14, WSA w Warszawie z 8 marca 2017 r. sygn. akt: III SA/Wa 987/16) zwraca uwagę na cel, w jakim zostało wprowadzone zwolnienie od VAT dla usług kulturalnych, tzn. aby wykonywanie tych usług odbywało się w interesie publicznym, gdyż celem wprowadzenia tego zwolnienia było obniżenie kosztów dostępu do kultury i dziedzictwa narodowego.

Należy zauważyć, że przez interes publiczny należy rozumieć odwołanie się do wartości, które są wspólne i ważne dla całego społeczeństwa.

Natomiast dziedzictwo narodowe to ogół dóbr materialnych i niematerialnych przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Stanowi ono fundament tożsamości, na który składają się zabytki, dzieła sztuki, tradycje, język, a także wartości historyczne i przyrodnicze

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2014 r. sygn. akt I FSK 584/13 orzekł, iż:

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 2014 r. sygn. akt I FSK 535/13 orzekł, że:

W tym miejscu należy odnieść się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 453/23 zapadłym w analogicznej sprawie, w której Sąd wskazał, że:

Również w cytowanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 453/23, Sąd wskazał, że:

Tożsame stanowisko jak w ww. orzeczeniu I FSK 453/23 zajął NSA w wyroku z 13 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 141/23

Rozważając zatem zakres zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, w kontekście tej sprawy, należy mieć na uwadze m.in. pkt 23 wyroku TSUE w sprawie C‑592/15, który odnosił się do art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145 s. 1 ze zm.), jednak wynikające z niego tezy pozostają aktualne w odniesieniu do art. 132 ust. 1 lit. n dyrektywy VAT. Z wyroku wynika, że odwołanie w art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.) do wyrażenia „niektóre usługi kulturalne”, nie wymaga objęcia zwolnieniem wszystkich usług kulturalnych, tak że państwa członkowskie mogą zwolnić „niektóre” z nich, jednocześnie opodatkowując VAT pozostałe. Zatem należy zwrócić uwagę na cel, w jakim zostało wprowadzone zwolnienie od VAT dla usług kulturalnych, tzn., aby wykonywanie tych usług odbywało się w interesie publicznym, gdyż celem wprowadzenia tego zwolnienia było obniżenie kosztów dostępu do kultury i dziedzictwa narodowego. Należy zauważyć, że przez interes publiczny należy rozumieć odwołanie się do wartości, które są wspólne i ważne dla całego społeczeństwa.

Dodatkowo dokonując analizy charakteru świadczonych przez Pana usług opisanych we wniosku, pomocniczo należy wskazać na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 8 maja 2019 r., nr C-568/17, w którym zostały szczegółowo omówione zasady klasyfikacji oraz określania miejsca świadczenia interaktywnej usługi o charakterze erotycznym świadczonej na żywo, dostarczanej za pośrednictwem Internetu (streaming).

TSUE odnosząc się do pierwszego z postawionych pytań prejudycjalnych wskazał, że poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy oraz art. 52 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, polegające na oferowaniu interaktywnych sesji o charakterze erotycznym z transmisją na żywo przez Internet, stanowi „działalność rozrywkową” w rozumieniu tych przepisów, a jeśli tak, to jak należy ustalić miejsce, w którym usługa jest „faktycznie świadczona” w rozumieniu tych przepisów.

TSUE wskazał, że to pytanie zostało przedłożone w kontekście decyzji podatkowej dotyczącej obowiązku zapłaty podatku za okres od 1 czerwca 2006 r. do 31 grudnia 2009 r., a więc zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym ratione temporis mają zarówno przepisy szóstej dyrektywy, jak i dyrektywy VAT.

W wyroku tym Trybunał wskazał m.in., że art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy oraz art. 52 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że świadczenie kompleksowej usługi polegającej na oferowaniu interaktywnych sesji o charakterze erotycznym z transmisją na żywo przez Internet, stanowi „działalność rozrywkową” w rozumieniu tych przepisów.

Analiza przeprowadzona w ww. wyroku dotyczy przede wszystkim przepisu art. 9 ust. 2 lit. c) szóstej dyrektywy, jednakże jak zauważa Trybunał, przepis ten pokrywa się z obecnie obwiązującym przepisem art. 52 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE (pkt 27 wyroku C-568/17). Zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. c) szóstej dyrektywy (odpowiednio art. 52 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE) za miejsce świadczenia usług odnoszących się do działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, edukacyjnej, rozrywkowej lub podobnej, włączając w to działalność organizatorów takiej działalności, oraz gdzie to właściwe, usług pomocniczych, uważa się miejsce, gdzie usługi te są faktycznie wykonywane.

Należy zauważyć zatem, że tego rodzaju usługi, jak przedstawione we wniosku, odpowiadają usługom objętym ww. orzeczeniem TSUE, które nie zostały zakwalifikowane przez TSUE jako działalność kulturalna lecz jako działalność rozrywkowa.

Wskazał Pan we wniosku, że wykonując opisane usługi, jak działa Pan jako indywidualny twórca i artysta wykonawca, w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wskazał Pan, że usługi, które wykonywał były usługami kulturalnymi polegającymi na wystawianiu artystycznych pokazów/spektakli o charakterze erotycznym, które nie stanowiły pornografii, ale sztukę erotyki różnych kultur np. azjatyckiej. Erotyka przedstawiana w pokazach/spektaklach była ukazywana ze smakiem i kunsztem, odbiorca miał mieć czerpać z nich wiedzę i satysfakcję bez odczucia oglądania filmu pornograficznego.

Odnosząc się do Pana wątpliwości oraz mając na uwadze opis sprawy, pomimo iż wskazuje Pan, że świadczy usługi kulturalne, którymi jest wystawianie pokazów/spektakli artystycznych również o tematyce erotycznej, to jednak w kontekście powołanych wyżej przepisów prawa oraz odwołując się do stanowiska judykatury opisane przez Pana usługi nie stanowią usług kulturalnych objętych zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT. Należy bowiem zwrócić uwagę na cel, w jakim zostało wprowadzone zwolnienie od VAT dla usług kulturalnych, tzn., aby wykonywanie tych usług odbywało się w interesie publicznym, gdyż celem wprowadzenia tego zwolnienia było obniżenie kosztów dostępu do kultury i dziedzictwa narodowego. Jak Pan wskazał we wniosku celowość usług miała wyraz rozrywkowy świadczonych w ramach wolnego czasu podatnika. Ponadto, mając na uwadze treść orzeczenia ww. TSUE z 8 maja 2019 r., nr C-568/17, świadczone przez Pana usługi odpowiadają charakterowi usług, które zakwalifikowane przez TSUE jako działalność rozrywkowa.

W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw aby uznać, że usługi świadczone przez Pana, odbywają się w interesie publicznym i ich celem jest dostęp do kultury i dziedzictwa narodowego.

Mając na uwadze powołane przepisy oraz ich wykładnię i cel zastosowania oraz powołane wyżej orzecznictwo stwierdzić należy, że usługi polegające na wykonywaniu online autorskich pokazów erotycznych nie można uznać na gruncie podatku VAT za objęte zwolnieniem usługi kulturalne. Pomimo, że wykonując ww. czynności – jak Pan wskazał - działa Pan w tym zakresie jako twórca artysta wykonawca w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, brak jest podstaw do zastosowania do tych czynności zwolnienia od podatku VAT.

Mając na uwadze powyższe, usługi polegające na wystawianiu opisanych we wniosku spektakli artystycznych na portalu internetowym nie można uznać na gruncie podatku VAT za objęte zwolnieniem usługi kulturalne. Tym samym dla wykonywanych przez Pana czynności nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy i należy opodatkować je właściwą stawką podatku VAT.

Pana stanowisko do pytania nr 1 uznałem zatem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.