Interpretacja 0113-KDIPT1-3.4012.190.2026.1.ALN

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 20 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:

·      ustalenia czy może Pan dokumentować sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej dokumentem innym niż faktura VAT, w sytuacji, gdy sprzedaż ta jest zwolniona z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej;

·      możliwości stosowania odrębnej serii numeracyjnej dla faktur na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (B2C) innej niż seria stosowana dla faktur wystawianych podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą (B2B);

·      sytuacji, w której dokumentuje Pan fakturami sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (B2C) i możliwości wykazywania tych faktur w JPK_V7 zbiorczo jako dokument „WEW”, bez obowiązku wykazywania każdej faktury odrębnie w części ewidencyjnej pliku.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest A, prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą pod adresem (…). Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) oraz prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów (KPiR).

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej towarów w modelu e-commerce, za pośrednictwem platformy B (konto sprzedażowe „…”). Sprzedaż obejmuje w szczególności akcesoria (...).

Sprzedaż realizowana jest zarówno na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (B2B), jak i osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (B2C). Sprzedaż na rzecz konsumentów ma charakter sprzedaży wysyłkowej.

Zapłata za towary dokonywana jest wyłącznie w formie bezgotówkowej – za pośrednictwem rachunku bankowego oraz operatorów płatności elektronicznych obsługujących platformę B. Z ewidencji płatności jednoznacznie wynika, jakiej transakcji dotyczy dana wpłata oraz kto jest jej nabywcą.

W związku z powyższym Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie przepisów wykonawczych do art. 111 ustawy o VAT tj. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (poz. 41 załącznika do Rozporządzenia). Wnioskodawca nie posiada kasy rejestrującej i nie fiskalizuje sprzedaży.

Do obsługi sprzedaży wykorzystywany jest system Fakturowania zintegrowany z platformą B. System umożliwia automatyczne generowanie dokumentów sprzedaży na podstawie danych transakcyjnych.

W odniesieniu do transakcji B2B wystawiane są faktury VAT.

W odniesieniu do sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej Wnioskodawca rozważa dwa alternatywne modele dokumentowania sprzedaży:

1.  dokumentowanie każdej transakcji fakturą, mimo, że nabywcą jest konsument nieposiadający numeru NIP, albo

2.  dokumentowanie sprzedaży dokumentem innym niż faktura i innym niż paragon fiskalny (np. dokumentem sprzedaży generowanym przez system sprzedażowy), przy jednoczesnym ujmowaniu przychodów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów na podstawie ewidencji sprzedaży. Wątpliwości Wnioskodawcy wynikają z konieczności pogodzenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. z 2025 r. poz. 1299), obowiązującego od 1 stycznia 2026 r., w szczególności § 11 i § 17 tego rozporządzenia.

Jednocześnie powstaje wątpliwość co do zasad wykazywania sprzedaży B2C w ewidencji VAT i pliku JPK_V7 na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2019 r. poz. 1988 z późn. zm.).

W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o rozstrzygnięcie następujących kwestii.

Pytania

1.  Czy na gruncie ustawy o VAT Wnioskodawca może dokumentować sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej dokumentem innym niż faktura VAT, w sytuacji, gdy sprzedaż ta jest zwolniona z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej?

2.  Czy w przypadku wystawiania faktur na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej Wnioskodawca może stosować odrębną serię numeracyjną dla faktur B2C, inną niż seria stosowana dla faktur wystawianych podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą (B2B)?

3.  Czy w sytuacji, gdy sprzedaż B2C dokumentowana jest fakturami, Wnioskodawca może mimo to wykazywać ją w JPK_V7 zbiorczo jako dokument „WEW”, bez obowiązku wykazywania każdej faktury odrębnie w części ewidencyjnej pliku?

Pana stanowisko

Ad 1

Na gruncie ustawy o VAT Wnioskodawca może dokumentować sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej dokumentem innym niż faktura VAT, w sytuacji, gdy sprzedaż ta jest zwolniona z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej, a nabywca nie żądał jej wystawienia w terminie 3 miesięcy od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.

Ad 2

W przypadku wystawiania faktur na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej Wnioskodawca może stosować odrębną serię numeracyjną dla faktur B2C, inną niż seria stosowana dla faktur wystawianych podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą (B2B). Ad 3

Gdy sprzedaż B2C dokumentowana jest fakturami, Wnioskodawca może mimo to wykazywać ją w JPK_V7 zbiorczo jako dokument „WEW”, bez obowiązku wykazywania każdej faktury odrębnie w części ewidencyjnej pliku.

UZASADNIENIE

Ad 1

Zasady ogólne

Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług (VAT) sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej co do zasady podlega obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej (art. 111 ust. 1 ustawy o VAT). Jednakże Minister Finansów, na podstawie delegacji ustawowej, może w drodze rozporządzenia zwolnić niektóre grupy podatników lub czynności z tego obowiązku oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia (art. 111 ust. 8 ustawy o VAT). Jednym z takich zwolnień jest zwolnienie dotyczące sprzedaży towarów w systemie wysyłkowym (pocztą lub przesyłkami kurierskimi), pod warunkiem spełnienia określonych przesłanek, w tym otrzymania zapłaty w całości na rachunek bankowy podatnika oraz prowadzenia odpowiedniej ewidencji pozwalającej na identyfikację transakcji i nabywcy.

W zakresie dokumentowania sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, ustawa o VAT nie nakłada co do zasady obowiązku wystawiania faktur, z wyjątkiem sytuacji, gdy nabywca zażąda wystawienia faktury w określonym terminie. W pozostałych przypadkach podatnik może dokumentować sprzedaż innymi dowodami, o ile nie jest zobowiązany do ewidencjonowania jej na kasie rejestrującej.

Warunki zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania na kasie rejestrującej

Aby podatnik mógł skorzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (dalej: „Rozporządzenie”), w powiązaniu z poz. 41 załącznika do Rozporządzenia, muszą być spełnione łącznie następujące warunki:

1)  dostawa towarów dotyczy czynności, która następuje w systemie wysyłkowym (pocztą lub przesyłkami kurierskimi),

2)  zapłata za towar musi być dokonana w całości za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem),

3)  z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę musi jednoznacznie wynikać, jakiej konkretnie czynności zapłata dotyczyła i na czyją rzecz została dokonana,

4)  przedmiotem dostawy nie są towary wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia do których nie stosuje się zwolnień.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków oznacza brak możliwości zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej.

Dalej, zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek wystawiania faktur dotyczy co do zasady sprzedaży na rzecz innych podatników VAT. W przypadku sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, fakturę wystawia się wyłącznie na żądanie nabywcy zgłoszone w terminie 3 miesięcy od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.

Jak wskazał Dyrektor KIS w interpretacji o sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.314.2023.2.ALN z dnia 09.08.2023 r.: Generalnie ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT. Niemniej jednak, stosownie do art. 106b ust. 3 pkt 2 ustawy, na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż zwolnioną, jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w przewidzianym przepisem terminie.

W przypadku, gdy sprzedaż korzysta ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania na kasie rejestrującej i nie wystąpiło żądanie wystawienia faktury przez nabywcę, podatnik nie ma obowiązku wystawiania faktury VAT. W takiej sytuacji sprzedaż może być dokumentowana innym dokumentem wewnętrznym, np. wydrukiem z systemu sprzedażowego, ewidencją sprzedaży, raportem z systemu płatności, o ile dokumentacja ta pozwala na jednoznaczną identyfikację transakcji, nabywcy i powiązanie płatności z konkretną dostawą.

Jak podkreślono w interpretacji o sygn. 0111-KDIB3-2.4012.521.2022.2.MN z dnia 13.10.2022 r.: Spółka będzie prowadzić własną ewidencję i przechowywać dokumentację, która pozwoli na jednoznaczne ustalenia jakiej konkretnie transakcji dotyczyła zapłata oraz na czyją rzecz została dokonana dostawa towaru (w tym dane nabywcy oraz jego adres).

Warunkiem korzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania na kasie rejestrującej jest prowadzenie ewidencji i posiadanie dowodów dokumentujących zapłatę, z których jednoznacznie wynika, jakiej czynności dotyczyła zapłata i na czyją rzecz została dokonana (dane nabywcy, w tym jego adres). W praktyce oznacza to, że podatnik powinien posiadać dokumentację pozwalającą na identyfikację transakcji, ale nie musi to być faktura VAT.

Podsumowanie

W przypadku sprzedaży wysyłkowej prowadzonej przez osobę fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, która korzysta ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej (Wnioskodawca), nie ma obowiązku dokumentowania tej sprzedaży fakturą VAT, o ile nabywca nie zażąda jej wystawienia w przewidzianym terminie. Sprzedaż taka może być dokumentowana innym dokumentem wewnętrznym, o ile dokumentacja pozwala na jednoznaczną identyfikację transakcji, nabywcy i powiązanie płatności z konkretną dostawą. Wymóg ten wynika z warunków zwolnienia i nie jest tożsamy z obowiązkiem wystawiania faktury VAT.

Ad 2

Zasady ogólne

Zasady numeracji faktur określa art. 106e ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym faktura powinna zawierać kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę. Przepisy nie narzucają jednego, uniwersalnego sposobu numeracji, pozostawiając podatnikowi swobodę w ustaleniu systemu numeracji, pod warunkiem zachowania ciągłości, chronologii oraz jednoznacznej identyfikacji każdej faktury. W praktyce podatnik może stosować jedną lub więcej serii numeracyjnych, o ile każda faktura jest jednoznacznie identyfikowalna i zachowana jest ciągłość numeracji w ramach danej serii.

Jak wskazał Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej o sygn. 0114-KDIP1-3.4012.603.2022.1.KP z dnia 07.02.2023:

Jak wskazuje wyżej wskazany przepis art. 106e ust. 1 pkt 2, 3 i 5 ustawy faktura powinna zawierać kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę (...). Zachowanie powyższych założeń ciągłości numerowania i możliwości identyfikacji, sposób nadawania numerów poszczególnym fakturom, ustala wyłącznie podatnik, wystawiający te faktury.

Przepisy nie wymagają, aby wszystkie faktury wystawiane przez podatnika były numerowane w ramach jednej, wspólnej serii. Istotne jest, aby w ramach każdej serii numeracja była ciągła i niepowtarzalna, a każda faktura była jednoznacznie identyfikowalna.

Natomiast w interpretacji o sygn. 0114-KDIP1-3.4012.603.2022.1.KP z dnia 07.02.2023 Dyrektor KIS wyraźnie wskazał, że:

Taki sposób numeracji dotyczy wyłącznie faktur, stąd też inne dokumenty nie mogą być uwzględniane w powyższej numeracji. (...) dwie następujące po sobie faktury nie zawsze będą miały zachowaną ciągłość numeracji (numery pomiędzy nimi nie pozostają wolne, ale są przypisane innym dokumentom np. notom wewnętrznym wystawionym w okresie pomiędzy fakturami) przedstawiony przez Państwa sposób numeracji faktur sprzedaży VAT, nie uwzględniający chronologii nie jest zgodny z art. 106e ust. 1 pkt 2 ustawy.

Oznacza to, że w ramach każdej serii (np. B2B, B2C) musi być zachowana ciągłość i chronologia numeracji, ale nie ma obowiązku, aby numeracja była wspólna dla wszystkich faktur wystawianych przez podatnika.

Podsumowanie

Na podstawie powyższej analizy oraz treści art. 106e ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, a także interpretacji indywidualnych Dyrektora KIS, należy uznać, że osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą może stosować odrębne serie numeracyjne faktur dla sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (B2C) oraz dla sprzedaży na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (B2B). Warunkiem jest, aby w ramach każdej serii numeracja była ciągła, chronologiczna i zapewniała jednoznaczną identyfikację faktur. Przepisy nie nakładają obowiązku prowadzenia jednej, wspólnej serii numeracyjnej dla wszystkich faktur.

Ad 3

Zasady ogólne

W zakresie ewidencjonowania sprzedaży B2C (na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) w jednolitym pliku kontrolnym JPK_V7, kluczowe znaczenie mają przepisy ustawy o VAT oraz rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. dotyczącego szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie VAT. Zgodnie z § 10 ust. 5 tego rozporządzenia, ewidencja sprzedaży powinna zawierać m.in. oznaczenia dowodów sprzedaży: „R” (dokument zbiorczy o sprzedaży z kas rejestrujących), „WEW” (dowód wewnętrzny) oraz „FP” (faktura, o której mowa w art. 109 ust. 3d ustawy VAT). W przypadku sprzedaży nieewidencjonowanej na kasie rejestrującej, podatnik może wykazywać ją w JPK_V7 zbiorczo na podstawie dokumentu wewnętrznego z oznaczeniem „WEW” lub – alternatywnie – odrębnie na podstawie poszczególnych faktur, bez oznaczenia „FP”.

Szczegóły

Jak wskazał Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej o sygn. 0111-KDIB3-2.4012.631.2025.1.SR z dnia 30.09.2025, jeżeli Państwa sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (konsumentów) nie podlega fiskalizacji za pomocą kasy rejestrującej, to transakcje takie - co do zasady - powinny zostać ujęte w ewidencji w wysokościach zbiorczych na podstawie dokumentu wewnętrznego. W JPK_V7M do takiego dokumentu ma zastosowanie oznaczenie ‘WEW’”. Dalej organ podkreśla, że wystarczającym jest udokumentowanie dla celów ewidencji JPK_V7M sprzedaży za pomocą zbiorczego dokumentu wewnętrznego i wykazanie w JPK_V7M na jego podstawie wysokości podstawy opodatkowania i podatku należnego w kwotach zbiorczych, a także oznaczenie tej pozycji sprzedaży w JPK_V7M symbolem ‘WEW’.

W interpretacji Dyrektora KIS o sygn. 0112-KDIL3.4012.350.2024.1.EW z dnia 18.07.2024, organ jednoznacznie stwierdza, że w przypadku braku obowiązku stosowania ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych, sprzedaż taką co do zasady wykazuje się na podstawie zapisu zbiorczego oznaczanego ‘WEW’. Jednakże podatnik może wybrać sposób wykazywania sprzedaży zwolnionej z ewidencji na kasie rejestrującej na podstawie poszczególnych faktur, zamiast na podstawie zapisu zbiorczego ‘WEW’. Takie faktury wykazuje się odrębnymi zapisami w JPK_VAT. Zatem, gdy dana sprzedaż nieewidencjonowana na kasie fiskalnej została udokumentowana wystawioną fakturą, to można ją wykazać: zbiorczo na podstawie dokumentu wewnętrznego z oznaczeniem ‘WEW’ lub pojedynczo na podstawie wystawionej faktury VAT, bez oznaczenia ‘FP’. Wybór sposobu ujęcia danej (konkretnej) sprzedaży należy do podatnika”.

Podobne stanowisko zaprezentowano w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS o sygn. 0111- KDIB3-2.4012.616.2022.2.MGO z dnia 12.12.2022, gdzie organ stwierdził, że w JPK_VAT z deklaracją sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej nieewidencjonowaną na kasie rejestrującej, mogą Państwo wykazać na podstawie zapisu zbiorczego oznaczanego symbolem ‘WEW’. Nie ma przy tym znaczenia, czy transakcja została udokumentowana fakturą oraz kiedy faktura została wystawiona. Należy także wskazać, że mogą Państwo wykazywać taką sprzedaż również na podstawie poszczególnych faktur (zamiast na podstawie zapisu zbiorczego), jeśli taki sposób Państwo wybiorą.

Podsumowanie

Na podstawie powyższej analizy oraz spójnych interpretacji indywidualnych Dyrektora KIS, należy jednoznacznie stwierdzić, że Wnioskodawca, który dokonuje sprzedaży B2C dokumentowanej fakturami i nie ma obowiązku ewidencjonowania tej sprzedaży na kasie rejestrującej, może w jednolitym pliku kontrolnym JPK_V7 wykazywać tę sprzedaż zbiorczo jako dokument „WEW”, bez konieczności wykazywania każdej faktury odrębnie w części ewidencyjnej pliku. Wybór sposobu ewidencji (zbiorczo jako „WEW” lub odrębnie na podstawie faktur) należy do podatnika. Nie ma obowiązku wykazywania każdej faktury osobno, o ile sprzedaż nie jest ewidencjonowana na kasie rejestrującej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Pan przedstawił we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Wskazany wyżej przepis art. 111 ust. 1 ustawy, określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem, podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń. Jeżeli nabywcą danej usługi jest podmiot inny niż wymieniony w art. 111 ust. 1 ustawy, to taka sprzedaż w ogóle nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania jej przy użyciu kasy rejestrującej.

Na mocy art. 111 ust. 8 ustawy:

Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. poz. 1902), zwane dalej „rozporządzeniem”.

W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia:

Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia:

I tak, w załączniku do rozporządzenia, stanowiącym wykaz czynności zwolnionych z obowiązku ewidencjonowania, w poz. 41 wskazano następujące czynności:

Jednocześnie zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia:

Tym samym § 4 rozporządzenia zawiera katalog czynności, do których nie mają zastosowania zwolnienia przedmiotowe, podmiotowe oraz podmiotowo-przedmiotowe. Oznacza to, że podatnik dokonujący czynności wymienionych w ww. przepisie nie ma prawa do korzystania ze zwolnienia z ewidencjonowania przy pomocy kasy rejestrującej.

Aby zatem podatnik miał prawo do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania czynności przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 41 załącznika do rozporządzenia, muszą łącznie zostać spełnione następujące warunki:

·      dostawa towaru nastąpi w systemie wysyłkowym (pocztą lub przesyłkami kurierskimi);

·      zapłata za towar musi być dokonana w całości za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem);

·      z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę musi jednoznacznie wynikać, jakiej konkretnie czynności zapłata dotyczyła i na czyją rzecz została dokonana;

·      przedmiotem dostawy nie są towary wymienione w § 4 rozporządzenia.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków oznacza brak możliwości zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania tej czynności przy zastosowaniu kasy rejestrującej.

W opisie sprawy wskazał Pan, że jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej towarów w modelu e-commerce, za pośrednictwem platformy B. Sprzedaż obejmuje w szczególności akcesoria (...). Sprzedaż realizowana jest zarówno na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (B2B), jak i osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (B2C). Sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej ma charakter sprzedaży wysyłkowej. Zapłata za towary dokonywana jest wyłącznie w formie bezgotówkowej – za pośrednictwem rachunku bankowego oraz operatorów płatności elektronicznych obsługujących platformę B. Z ewidencji płatności jednoznacznie wynika, jakiej transakcji dotyczy dana wpłata oraz kto jest jej nabywcą. Wskazał Pan, że korzysta Pan ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie art. 111 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (poz. 41 załącznika do Rozporządzenia). Nie posiada Pan kasy rejestrującej i nie fiskalizuje Pan sprzedaży.

Do obsługi sprzedaży wykorzystywany jest system Fakturowania zintegrowany z platformą B. System umożliwia automatyczne generowanie dokumentów sprzedaży na podstawie danych transakcyjnych. W odniesieniu do transakcji B2B wystawia Pan faktury VAT.

Natomiast w odniesieniu do sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej przedstawił Pan dwa modele dokumentowania sprzedaży:

1.  dokumentowanie każdej transakcji fakturą, mimo, że nabywcą jest konsument nieposiadający numeru NIP, albo

2.  dokumentowanie sprzedaży dokumentem innym niż faktura i innym niż paragon fiskalny (np. dokumentem sprzedaży generowanym przez system sprzedażowy).

Dokumentowanie sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej

Pana pytanie nr 1 dotyczy ustalenia czy może Pan dokumentować sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej dokumentem innym niż faktura VAT, w sytuacji, gdy sprzedaż ta jest zwolniona z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej.

W odniesieniu do kwestii obowiązku wystawiania faktur należy wskazać, że w myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Na mocy art. 106b ust. 3 ustawy:

Jak wynika z powołanych przepisów, co do zasady, Pan jako podatnik czynny VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika.

Z wyżej powołanych regulacji wynika również, że w przypadku, gdy sprzedaż towarów i usług nie jest dokonywana na rzecz innego podatnika, nie ma Pan, co do zasady, obowiązku wystawienia faktury tę transakcję dokumentującej. Jest Pan zobowiązany do wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej lub rolnika ryczałtowego jedynie na jego żądanie, wyłącznie w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty. W innych przypadkach nie ma Pan obowiązku wystawienia faktury.

Jak wyżej wskazano, aby mógł Pan korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencji sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, na podstawie poz. 41 załącznika do rozporządzenia musi Pan m.in. otrzymać w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy lub na rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest pan członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie musi wynikać, jakiej konkretnie czynności dotyczyła i na czyją rzecz została dokonana (dane nabywcy, w tym jego adres).

Wskazał Pan, że z ewidencji płatności jednoznacznie wynika, jakiej transakcji dotyczy dana wpłata oraz kto jest jej nabywcą.

Zatem, w przypadku, gdy Pana sprzedaż:

·      jest świadczona na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej lub rolników ryczałtowych,

·      jest zwolniona z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej i

·      nie wystąpiło żądanie wystawienia faktury przez nabywcę

nie ma Pan obowiązku wystawiania faktury VAT. W takiej sytuacji sprzedaż może Pan udokumentować innym dokumentem wewnętrznym, np. wydrukiem z systemu sprzedażowego, ewidencją sprzedaży, o ile dokumentacja ta pozwala na jednoznaczną identyfikację transakcji, nabywcy i powiązanie płatności z konkretną dostawą. Niemniej jednak należy zauważyć, że nie są to dokumenty przewidziane przez przepisy o podatku od towarów i usług, i jako takie nie są objęte regulacją tych przepisów.

Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.

Stosowanie odrębnej serii numeracyjnej dla faktur na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej

Pana pytanie nr 2 dotyczy możliwości stosowania odrębnej serii numeracyjnej dla faktur na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (B2C) innej niż seria stosowana dla faktur wystawianych podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą (B2B).

Na podstawie art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:

Stosownie do art. 106ga ustawy:

O obowiązku wystawiania przez podatników faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur stanowi art. 106ga ust. 1 ustawy. Natomiast art. 106ga ust. 2 pkt 4 ustawy wskazuje, że obowiązek wystawiania przez podatników faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur nie dotyczy wystawiania faktur na rzecz nabywców towarów lub usług będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej. W tym przypadku, jak stanowi art. 106ga ust. 3 ustawy, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.

Z art. 106e ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że faktury powinny być tak numerowane, aby zapewnić ciągłość ewidencjonowania wystawianych faktur poprzez ich kolejne numerowanie, jak również umożliwić identyfikację danej faktury. Zachowanie powyższych założeń ciągłości numerowania i możliwości identyfikacji, sposób nadawania numerów poszczególnym fakturom, ustala wyłącznie podatnik, wystawiający te faktury.

Przepisy nie określają co należy rozumieć pod pojęciem „kolejny”. Zasadne jest więc sięgnięcie do języka potocznego, gdzie „kolejny” pojmowany jest jako występujący w porządku następczym, jeden po drugim, następny (Uniwersalny słownik języka polskiego pod redakcją S. Dubisza, PWN 2003, tom 2, s. 362).

Chodzi zatem o to, by kolejno następującym po sobie fakturom nadawać numery w porządku chronologicznym. Tym samym prawidłowa jest taka wykładnia art. 106e ust. 1 pkt 2 ustawy, że każda kolejna faktura musi mieć numer o jeden większy od poprzedniego.

Zatem, w świetle art. 106e ustawy, poprawną metodą jest nadawanie fakturom kolejnych, następujących po sobie numerów. Zgodne bowiem z literalnym brzmieniem ww. przepisu, faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać m.in. numer kolejny faktury. Przy wystawianiu faktur powinna więc zostać zachowana chronologia numerowania i powinna ona dotyczyć wszystkich dokumentów będących fakturami. Faktury powinny zawierać m.in. indywidualne numery – według prowadzonej przez podatnika ewidencji.

Jak wskazuje przepis art. 106e ust. 1 pkt 2 ustawy faktura, którą Pan wystawia powinna zawierać kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę. Zasady numeracji faktur sprzedażowych powinna określać polityka rachunkowości Pana firmy. W ramach osobnych serii może Pan zastosować odrębną numerację seryjną dla faktur na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych (B2C) odrębną numerację seryjną dla faktur wystawianych podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą (B2B), co jest zgodne z art. 106e ust. 1 pkt 2 ustawy. Numeracja musi być prowadzona chronologicznie, to znaczy faktury powinny być wystawiane kolejno, w ramach następujących po sobie dat. Ciągłość numeracji musi być zachowana.

Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.

Sposób wykazywania faktur wystawionych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w JPK_V7

Pana pytanie nr 3 dotyczy sytuacji, w której dokumentuje Pan fakturami sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (B2C) i możliwości wykazywania tych faktur w JPK_V7 zbiorczo jako dokument „WEW”, bez obowiązku wykazywania każdej faktury odrębnie w części ewidencyjnej pliku.

Odnosząc się do Pana wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 99 ust. 7c ustawy:

Stosownie do treści art. 99 ust. 11b ustawy:

Na podstawie art. 99 ust. 11c ustawy:

Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy:

W myśl art. 109 ust. 3b ustawy:

Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.):

Ww. rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w § 10 zobowiązuje podmioty do wskazywania określonych danych w celu prawidłowego rozliczenia podatku należnego.

Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia:

Na podstawie § 10 ust. 1 pkt 9 lit. b i c ww. rozporządzenia:

Stosownie do przepisów § 10 ust. 5 ww. rozporządzenia:

W prowadzonej ewidencji dla celów prawidłowego rozliczenia podatku należnego, symbolem „FP” powinny być oznaczone faktury dotyczące sprzedaży udokumentowanej paragonem fiskalnym, jak i faktury wystawiane przy zastosowaniu kasy rejestrującej, gdzie wartość sprzedaży i kwota podatku zostały ujęte w raporcie fiskalnym dobowym z kasy rejestrującej.

Natomiast w przypadku braku obowiązku stosowania ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych, sprzedaż taką co do zasady wykazuje się na podstawie zapisu zbiorczego oznaczanego „WEW”. Jednakże podatnik może wybrać sposób wykazywania sprzedaży zwolnionej z ewidencji na kasie rejestrującej na podstawie poszczególnych faktur, zamiast na podstawie zapisu zbiorczego „WEW”. Takie faktury wykazuje się odrębnymi zapisami w JPK_VAT. Przy czym faktury te nie podlegają oznaczeniu „FP”, gdyż nie dotyczą sprzedaży zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej.

Zatem, gdy dana sprzedaż nieewidencjonowana na kasie fiskalnej została udokumentowana wystawioną fakturą, to można ją wykazać:

·      zbiorczo na podstawie dokumentu wewnętrznego z oznaczeniem „WEW” lub

·      pojedynczo na podstawie wystawionej faktury VAT, bez oznaczenia „FP”.

Wybór sposobu ujęcia danej (konkretnej) sprzedaży należy do podatnika. Zatem, istnieje możliwość (ale nie obowiązek) raportowania w pliku JPK odrębnie poszczególnych faktur dokumentujących sprzedaż dla ww. osób, która nie jest ewidencjonowana za pośrednictwem kasy rejestrującej.

Zatem, skoro Pana sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (konsumentów) nie podlega fiskalizacji za pomocą kasy rejestrującej, to transakcje takie – co do zasady – powinny zostać ujęte w ewidencji w wysokościach zbiorczych na podstawie dokumentu wewnętrznego. W JPK_V7M do takiego dokumentu ma zastosowanie oznaczenie „WEW”.

Zatem wystarczającym jest udokumentowanie dla celów ewidencji JPK_V7M sprzedaży za pomocą zbiorczego dokumentu wewnętrznego i wykazanie w JPK_V7M na jego podstawie wysokości podstawy opodatkowania i podatku należnego w kwotach zbiorczych, a także oznaczenie tej pozycji sprzedaży w JPK_V7M symbolem „WEW” stosownie do przepisu § 10 ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. Ponadto w przypadku wykazania sprzedaży nieewidencjonowanej na kasie fiskalnej w JPK_V7M zbiorczo na podstawie dokumentu wewnętrznego z oznaczeniem „WEW”, takie faktury nie powinny być wykazywane w JPK_V7M i w rejestrze sprzedaży VAT.

Jednocześnie prawidłowo Pan postąpi wystawiając fakturę bez oznaczenia „FP”, gdyż taka faktura nie dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej.

Ponadto, nie będzie miał Pan obowiązku wykazywania w JPK_V7M i w rejestrze sprzedaży, danych z faktur dokumentujących sprzedaż (nieewidencjonowaną na kasie rejestrującej) na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (konsumentów B2C), ponieważ faktury te nie są objęte zakresem art. 109 ust. 3d ustawy.

Pana stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (pytań). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy i własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone. W szczególności ta interpretacja nie rozstrzyga w kwestii możliwości korzystania przez Pana ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących w przypadku sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.