Interpretacja 0113-KDIPT1-3.4012.282.2026.1.JP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, który dotyczy podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Pani … (dalej: Wnioskodawczyni) ... aktem notarialnym sporządzonym w Kancelarii Notarialnej … i … w … (Rep. …) nabyła nieruchomość położoną w obrębie ewidencyjnym …, gminie …, oznaczoną jako działka nr 1 o powierzchni … ha, objętą księgą wieczystą nr … prowadzoną przez Sąd Rejonowy w … Wydział ... Zakup nieruchomości gruntowej nastąpił od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i nie był obciążony podatkiem VAT. Nieruchomość została nabyta do Pani majątku prywatnego, bez zamiaru prowadzenia na niej działalności gospodarczej.

Nieruchomość od chwili nabycia nie była wykorzystywana w żadnej działalności gospodarczej, w tym w działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 pkt 15 z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535 z późn. zm., dalej: ustawa o VAT). Nie była również uprawiana, dzierżawiona ani wynajmowana osobom trzecim. W okresie od nabycia nieruchomości do dnia dzisiejszego Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości lub atrakcyjności działek. W szczególności:

•      nie dokonywała uzbrojenia terenu w jakiekolwiek media (przyłączenie do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energii elektrycznej, gazowej),

•      nie budowała żadnej infrastruktury technicznej,

•      nie grodziła działek,

•      nie występowała o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla poszczególnych działek,

•      nie występowała o wydanie pozwolenia na budowę,

•      nie prowadziła działań marketingowych ani reklamowych związanych z nieruchomością,

•      nie angażowała pośredników w obrocie nieruchomościami,

•      nie zawierała umów przedwstępnych z potencjalnymi nabywcami,

•      nie udzielała ani nie zamierza udzielać jakichkolwiek pełnomocnictw nabywcy do dokonywania czynności związanych z nieruchomością.

Nieruchomość od dnia jej nabycia pozostawała w stanie naturalnym, bez jakichkolwiek zmian infrastrukturalnych.

Nieruchomość została objęta Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy …, zatwierdzonym Uchwałą nr … Rady Gminy … z ..., w brzmieniu zmienionym Uchwałą nr … z …

… Burmistrz Miasta i Gminy … z wniosku Wnioskodawczyni wydał decyzję nr … (znak: …) zatwierdzającą podział nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym 1 na 11 działek o następujących numerach i powierzchniach:

•      działka nr 2 o pow. … ha

•      działka nr 3 o pow. … ha

•      działka nr 4 o pow. … ha

•      działka nr 5 o pow. … ha

•      działka nr 6 o pow. … ha

•      działka nr 7 o pow. … ha

•      działka nr 8 o pow. … ha

•      działka nr 9 o pow. … ha

•      działka nr 10 o pow. … ha

•      działka nr 11 o pow. … ha

•      działka nr 12 o pow. … ha

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz decyzją podziałową:

•      działka nr 2 przeznaczona jest pod drogę gminną (symbol ...),

•      działki nr 3 do 10 przeznaczone są pod zabudowę rekreacji indywidualnej (symbol ...),

•      działka nr 11 przeznaczona jest pod drogę gminną (symbol ...),

•      działka nr 12 przeznaczona jest pod drogę dojazdową (symbol ...).

Decyzja o podziale nieruchomości została pierwotnie podjęta w celu uporządkowania struktury własnościowej oraz zapewnienia elastycznego zarządzania majątkiem rodzinnym. Podział na mniejsze działki miał umożliwić dostosowanie ich wykorzystania do indywidualnych potrzeb Wnioskodawczyni oraz kolejnych pokoleń rodziny, co pozwalało na planowanie przyszłych potrzeb rodziny, komfortowe użytkowanie nieruchomości oraz ewentualne przekazywanie działek potomkom zgodnie z ich potrzebami.

Podział geodezyjny został sfinansowany wyłącznie ze środków własnych Wnioskodawczyni. Koszty związane z podziałem poniosła we własnym zakresie, bez udziału finansowego jakichkolwiek osób trzecich.

W międzyczasie Wnioskodawczyni otrzymała atrakcyjną ofertę zakupu wszystkich działek powstałych z podziału od jednego nabywcy. W związku z korzystnymi warunkami finansowymi tej transakcji oraz zmianą sytuacji rodzinnej Wnioskodawczyni podjęła decyzję o sprzedaży całej nieruchomości. Transakcja obejmie zbycie wszystkich działek powstałych z podziału działki nr 1 na rzecz jednego nabywcy w ramach jednej umowy sprzedaży.

Wnioskodawczyni zaznacza, że nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Nie jest również czynnym podatnikiem podatku VAT, nie była nigdy zarejestrowana jako podatnik VAT z tytułu jakichkolwiek czynności związanych z nieruchomościami. W przeszłości Wnioskodawczyni nie dokonywała sprzedaży innych nieruchomości w okolicznościach, które mogłyby wskazywać na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie.

Planowana sprzedaż działek jest jednorazową transakcją mającą na celu realizację prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Środki uzyskane ze sprzedaży Wnioskodawczyni zamierza przeznaczyć na cele osobiste, niezwiązane z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

Pytanie

Czy w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego należy uznać, iż Wnioskodawczyni zawierając umowę sprzedaży będzie rozporządzała majątkiem prywatnym, a tym samym nie będzie działać w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co w konsekwencji spowoduje, że sprzedaż nieruchomości opisanych we wniosku nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni zawierając umowę sprzedaży będzie rozporządzać majątkiem prywatnym, a tym samym nie będzie działać w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co w konsekwencji spowoduje, że sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Nieruchomości gruntowe, zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, stanowią towary, a ich sprzedaż jest traktowana jako dostawa towarów.

Jednakże nie każda dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Warunkiem koniecznym jest, aby czynność została wykonana przez podmiot działający w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Według art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przy czym podkreślenia wymaga, że aby dana sprzedaż podlegała opodatkowaniu VAT powinna być dokonana przez osobę, która w ramach tej transakcji występuje jako podatnik VAT.

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) zostało zaprezentowane stanowisko, zgodnie z którym sam fakt dokonania czynności przez podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT nie oznacza, że czynność ta podlega opodatkowaniu VAT, możliwe jest bowiem, że w danej transakcji podmiot ten nie występuje w roli podatnika VAT (wyrok TSUE z 4 października 1995 r. C-291/92, Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht). W konsekwencji to, że w transakcji uczestniczy podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT czynny nie jest wystarczające do uznania, że w tym konkretnym przypadku występuje on właśnie w roli podatnika VAT.

Do oceny czy w danej transakcji sprzedawca działek występuje jako podatnik VAT istotne są okoliczności i warunki, w jakich dochodzi do transakcji potencjalnie podlegającej opodatkowaniu. W wyroku NSA z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FSK 1589/18 Sąd stwierdził, że:

Kluczowe znaczenie dla oceny charakteru planowanej transakcji ma orzecznictwo TSUE, w szczególności wyrok z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 (Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów) oraz C-181/10 (Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie). W powołanym wyroku TSUE stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Trybunał podkreślił jednoznacznie, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

TSUE wyraźnie wskazał, że:

Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L Nr 347 str. 1 z późn. zm.). Za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki, wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Poglądy wyrażone przez TSUE zostały konsekwentnie potwierdzone w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 2198/21, NSA jednoznacznie stwierdził, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną. Sąd podkreślił, że na tego rodzaju aktywność „handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z nich.

NSA w przywołanym wyroku wyraźnie wskazał, że za działania nie wykraczające poza zarząd majątkiem prywatnym należy uznać sytuacje, w których podatnik nie podejmował działań charakteryzujących profesjonalistę działającego na rynku obrotu nieruchomościami, nie wykonał czynności mających na celu uzbrojenie gruntu, ogrodzenie wydzielonych działek, wyposażenie ich w media lub przyłącza do mediów. Sąd podkreślił, że za tego typu działania nie można również uznać okoliczności, że zamiar sprzedaży działek został uzewnętrzniony w lokalnej telewizji, gdyż poszukiwanie nabywcy nieruchomości poprzez zamieszczenie ogłoszeń nie jest działaniem wyróżniającym podmioty prowadzące działalność gospodarczą. NSA zaznaczył, że:

W świetle przywołanych regulacji prawnych oraz orzecznictwa sądów europejskich i polskich, należy stwierdzić, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym brak jest jakichkolwiek przesłanek pozwalających na uznanie, że planowana przez Wnioskodawczynię sprzedaż działek będzie stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, za działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami można uznać jedynie takie zachowania, które charakteryzują się ciągiem aktywnych działań typowych dla profesjonalnych podmiotów działających na tym rynku, takich jak deweloperzy czy przedsiębiorcy zajmujący się zawodowo handlem nieruchomościami.

W przypadku Wnioskodawczyni nie podjęto żadnych takich działań. W szczególności Wnioskodawczyni:

•      nie dokonała uzbrojenia terenu w jakiekolwiek media (przyłączenie do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energii elektrycznej, gazowej),

•      nie zbudowała żadnej infrastruktury technicznej,

•      nie wygrodziła działek,

•      nie występowała o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla poszczególnych działek,

•      nie występowała o wydanie pozwolenia na budowę,

•      nie prowadziła działań marketingowych ani reklamowych,

•      nie angażowała pośredników w obrocie nieruchomościami,

•      nie zawierała umów przedwstępnych z potencjalnymi nabywcami,

•      nie udzieliła ani nie zamierza udzielać pełnomocnictw nabywcy do dokonywania czynności związanych z nieruchomością.

Całkowity brak powyższych działań jednoznacznie wskazuje, że Wnioskodawczyni nie angażowała środków podobnych do wykorzystywanych przez profesjonalnych deweloperów czy przedsiębiorców zajmujących się obrotem nieruchomościami. Nieruchomość pozostawała w stanie naturalnym, bez jakichkolwiek zmian infrastrukturalnych czy organizacyjnych, które mogłyby świadczyć o przygotowaniu jej do profesjonalnej sprzedaży.

Nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego bez zamiaru odsprzedaży, a podział dokonano wyłącznie w celu ułatwienia przyszłych dyspozycji rodzinnych, nie zaś w celu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami. Od momentu nabycia do dnia dzisiejszego nieruchomość nie była w żaden sposób wykorzystywana do celów zarobkowych. Nie była uprawiana, nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani żadnej innej formy odpłatnego udostępniania osobom trzecim.

Zamiar przekazania nieruchomości w ramach sukcesji rodzinnej wyraźnie wskazuje na prywatny charakter posiadania. Nieruchomość miała stanowić rezerwę majątkową dla rodzin. Podział nieruchomości na działki został dokonany w celu racjonalnego zarządzania majątkiem rodzinnym i umożliwienia elastycznego dysponowania poszczególnymi działkami.

Jak wynika z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego, decyzja o podziale nieruchomości została pierwotnie podjęta w celu uporządkowania struktury własnościowej oraz zapewnienia elastycznego zarządzania majątkiem rodzinnym. Podział na mniejsze działki miał umożliwić dostosowanie ich wykorzystania do indywidualnych potrzeb Wnioskodawczyni oraz kolejnych pokoleń rodziny, co pozwalało na planowanie przyszłych potrzeb rodziny, komfortowe użytkowanie nieruchomości oraz ewentualne przekazywanie działek potomkom zgodnie z ich potrzebami.

Jak wynika z orzecznictwa TSUE oraz polskich sądów administracyjnych, sam fakt dokonania podziału gruntu na mniejsze działki nie przesądza o prowadzeniu działalności gospodarczej. W wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 TSUE wyraźnie stwierdził, że okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Taka czynność może być elementem zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, szczególnie gdy – jak w przypadku Wnioskodawczyni – służy realizacji celów rodzinnych i nie towarzyszy jej podejmowanie działań typowych dla profesjonalnych deweloperów.

Istotne jest również, że wszystkie koszty związane z podziałem geodezyjnym zostały poniesione przez Wnioskodawczynię osobiście, bez jakiegokolwiek udziału finansowego potencjalnych nabywców. Świadczy to jednoznacznie o tym, że podział był elementem prywatnego zarządzania majątkiem rodzinnym, a nie działaniem podejmowanym w ramach przygotowania transakcji handlowej czy współpracy z przyszłymi nabywcami.

Planowana sprzedaż wszystkich działek na rzecz jednego nabywcy w ramach jednej umowy sprzedaży ma charakter jednorazowej transakcji wynikającej ze zmiany planów rodzinnych i otrzymania korzystnej oferty zakupu. Nie stanowi ona elementu ciągłej działalności handlowej ani nie przybiera formy zorganizowanej.

Sprzedaż ta jest wynikiem zmiany sytuacji życiowej i otrzymania atrakcyjnej oferty finansowej, która skłoniła Wnioskodawczynię do rezygnacji z pierwotnych planów zachowania nieruchomości. Wnioskodawczyni otrzymała atrakcyjną ofertę zakupu wszystkich działek powstałych z podziału od jednego nabywcy, co spowodowało zmianę pierwotnych zamiarów. Taka sytuacja w pełni mieści się w typowym zarządzie majątkiem prywatnym, w ramach którego właściciel reaguje na zmieniające się okoliczności życiowe i podejmuje decyzje optymalizujące wykorzystanie posiadanego majątku.

Należy podkreślić, że transakcja obejmie zbycie wszystkich działek powstałych z podziału działki nr 1 na rzecz jednego nabywcy w ramach jednej umowy sprzedaży. Świadczy to o jednorazowym charakterze transakcji, która nie stanowi elementu ciągłej, powtarzalnej działalności handlowej.

Działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT charakteryzuje się cechami ciągłości i wykorzystywania majątku w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W przypadku Wnioskodawczyni żadna z tych cech nie występuje.

Sama jednorazowa sprzedaż majątku osobistego, nawet jeśli przynosi zysk, nie może być uznana za działalność gospodarczą, jeżeli nie towarzyszy jej profesjonalna organizacja i aktywność typowa dla przedsiębiorców. Jak podkreślał TSUE, całość elementów takich jak liczba transakcji, zakres sprzedaży, długość okresu, w jakim transakcje następowały, oraz wysokość osiągniętych przychodów może odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

W ramach planowanej transakcji Wnioskodawczyni nie udziela ani nie zamierza udzielać jakichkolwiek pełnomocnictw nabywcy do podejmowania czynności związanych z nieruchomością, takich jak występowanie o wydanie decyzji administracyjnych, pozwoleń na budowę, uzbrojenie terenu czy innych działań inwestycyjnych.

Okoliczność ta wyraźnie odróżnia sytuację Wnioskodawczyni od przypadków, w których sprzedający angażuje nabywcę w proces przygotowania nieruchomości do sprzedaży, co mogłoby wskazywać na współdziałanie w ramach przedsięwzięcia o charakterze gospodarczym. W przedstawionej sprawie transakcja ma wyłącznie charakter przeniesienia prawa własności do nieruchomości będącej w stanie, w jakim się obecnie znajduje, bez jakiegokolwiek zaangażowania nabywcy w czynności poprzedzające sprzedaż.

Wnioskodawczyni pragnie podkreślić, że nie zawierała również umów przedwstępnych z potencjalnymi nabywcami, nie angażowała pośredników w obrocie nieruchomościami, nie prowadziła negocjacji z wieloma potencjalnymi nabywcami. Otrzymała ofertę od jednego nabywcy zainteresowanego zakupem całości nieruchomości i podjęła decyzję o jej przyjęciu, co stanowi typowe zachowanie właściciela zarządzającego majątkiem prywatnym.

Brak jakiegokolwiek wykorzystywania nieruchomości do celów zarobkowych przez cały okres posiadania jednoznacznie wskazuje, że majątek ten stanowił wyłącznie własność prywatną, przeznaczoną do realizacji celów rodzinnych, a nie składnik majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej. Okoliczność ta pozostaje w pełnej zgodności z orzecznictwem TSUE, które wyraźnie wskazuje, że za podatnika VAT można uznać jedynie osobę, która wykorzystuje majątek w sposób ciągły dla celów zarobkowych, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez profesjonalnych przedsiębiorców.

Wnioskodawczyni nie jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny i nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. W przeszłości Wnioskodawczyni nie dokonywała sprzedaży innych nieruchomości w okolicznościach, które mogłyby wskazywać na prowadzenie działalności gospodarczej. Planowana transakcja ma przy tym jednorazowy, incydentalny charakter.

Środki uzyskane ze sprzedaży Wnioskodawczyni zamierza przeznaczyć na cele osobiste, niezwiązane z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Nie planuje reinwestowania ich w zakup kolejnych nieruchomości ani w jakiekolwiek inne przedsięwzięcia o charakterze gospodarczym. Świadczy to jednoznacznie o tym, że sprzedaż ma charakter prywatny, a nie stanowi elementu ciągłej działalności handlowej.

Reasumując, planowana przez Wnioskodawczynię sprzedaż działek powstałych w wyniku podziału działki nr 1 nie będzie stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ:

1. Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

2. Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych aktywnych działań typowych dla profesjonalnych podmiotów zajmujących się obrotem nieruchomościami, takich jak uzbrojenie terenu, budowa infrastruktury, działania marketingowe, angażowanie pośredników, zawieranie licznych umów przedwstępnych.

3. Podział geodezyjny został dokonany wyłącznie w celu racjonalnego zarządzania majątkiem rodzinnym. Wszystkie koszty podziału zostały poniesione przez Wnioskodawczynię z własnych środków, bez udziału finansowego potencjalnych nabywców.

4. Sprzedaż ma charakter jednorazowy i wynika ze zmiany planów życiowych oraz otrzymania korzystnej oferty od jednego nabywcy. Nie stanowi elementu ciągłej, powtarzalnej działalności handlowej.

5. Wnioskodawczyni nie wykorzystywała nieruchomości w sposób ciągły dla celów zarobkowych – przez cały okres posiadania nieruchomość pozostawała niezagospodarowana i nie generowała żadnych przychodów.

6. W ramach planowanej transakcji Wnioskodawczyni nie udziela ani nie zamierza udzielać jakichkolwiek pełnomocnictw nabywcy do dokonywania czynności związanych z nieruchomością.

7. Całokształt okoliczności wskazuje jednoznacznie, że planowana transakcja stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a nie działalność gospodarczą wymagającą opodatkowania podatkiem VAT.

Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje pełne odzwierciedlenie w licznych interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

1) W interpretacji indywidualnej z 28 stycznia 2026 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.1084.2025.2.AB, Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, że sprzedaż działek powstałych po podziale nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT w sytuacji, gdy wnioskodawca nie podejmował żadnych profesjonalnych działań zmierzających do sprzedaży działki, w szczególności nie wybudowano żadnej infrastruktury, nie dokonano podziału geodezyjnego działek z własnej inicjatywy (podział był dokonywany na wyłączny wniosek i koszt kupującego), sprzedaż nie była reklamowana, działka nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani innego odpłatnego korzystania:

2) Podobnie w interpretacji z 27 października 2025 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.834.2025.4.MJ, organ wskazał, że jedynym podjętym działaniem będącym podziałem gruntu na mniejsze działki nie może samo w sobie przesądzać o zakwalifikowaniu sprzedaży jako dostawy dokonanej w ramach prowadzenia działalności gospodarczej:

3) Również w interpretacji indywidualnej z 1 kwietnia 2025 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.36.2025.2.AKS Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko podatniczki, która wraz z mężem nabyła w październiku 2020 roku działkę, a następnie z przyczyn zdrowotnych i finansowych dokonała podziału i planuje sprzedaż 4 działek. Organ podkreślił, że brak jest przesłanek świadczących o aktywności porównywalnej do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Decydujące były: brak wykorzystania działki w działalności gospodarczej, rekreacyjny charakter posiadania, brak nakładów na uzbrojenie oraz przeznaczenie środków ze sprzedaży na leczenie i cele mieszkaniowe:

4) Analogicznie w interpretacji z 31 października 2025 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL3.4012.609.2025.1.KFK uznał, że planowany podział gruntu na działki budowlane, poprzedzający sprzedaż nie pozwala na uznanie, że planowana sprzedaż nastąpi w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:

Podsumowując, przedstawione stanowisko Wnioskodawczyni jest w zgodne z utrwalonym orzecznictwem TSUE, polskich sądów administracyjnych oraz praktyką organów podatkowych wyrażoną w interpretacjach indywidualnych. W ramach planowanej transakcji sprzedaży Wnioskodawczyni nie wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Planowana transakcja stanowić będzie zwykły zarząd majątkiem prywatnym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wskazuję, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży nieruchomości istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży nieruchomości, podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy przywołać orzeczenie z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym TSUE wskazał, że:

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowych) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pani podjęła/podejmie w odniesieniu do nieruchomości będących przedmiotem sprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, że ... aktem notarialnym sporządzonym w Kancelarii Notarialnej … i … w …(Rep. …) nabyła Pani nieruchomość położoną w obrębie ewidencyjnym …, gminie …, oznaczoną jako działka nr 1 o powierzchni … ha, objętą księgą wieczystą nr … prowadzoną przez Sąd Rejonowy w … Wydział Ksiąg Wieczystych. Zakup nieruchomości gruntowej nastąpił od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i nie był obciążony podatkiem VAT. Nieruchomość została nabyta do Pani majątku prywatnego, bez zamiaru prowadzenia na niej działalności gospodarczej.

Nieruchomość od chwili nabycia nie była wykorzystywana w żadnej działalności gospodarczej. Nie była również uprawiana, dzierżawiona ani wynajmowana osobom trzecim. W okresie od nabycia nieruchomości nie podejmowała Pani żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości lub atrakcyjności działek. W szczególności:

•      nie dokonywała Pani uzbrojenia terenu w jakiekolwiek media (przyłączenie do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energii elektrycznej, gazowej),

•      nie budowała Pani żadnej infrastruktury technicznej,

•      nie grodziła Pani działek,

•      nie występowała Pani o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla poszczególnych działek,

•      nie występowała Pani o wydanie pozwolenia na budowę,

•      nie prowadziła Pani działań marketingowych ani reklamowych związanych z nieruchomością,

•      nie angażowała Pani pośredników w obrocie nieruchomościami,

•      nie zawierała Pani umów przedwstępnych z potencjalnymi nabywcami,

•      nie udzielała Pani ani nie zamierza Pani udzielać jakichkolwiek pełnomocnictw nabywcy do dokonywania czynności związanych z nieruchomością.

Nieruchomość od dnia jej nabycia pozostawała w stanie naturalnym, bez jakichkolwiek zmian infrastrukturalnych.

Nieruchomość została objęta Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy …, zatwierdzonym Uchwałą nr … Rady Gminy … z …, w brzmieniu zmienionym Uchwałą nr … z ...

... Burmistrz Miasta i Gminy … na Pani wniosek wydał decyzję nr … (znak: …) zatwierdzającą podział nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym 1 na 11 działek.

Decyzja o podziale nieruchomości została pierwotnie podjęta w celu uporządkowania struktury własnościowej oraz zapewnienia elastycznego zarządzania majątkiem rodzinnym. Podział na mniejsze działki miał umożliwić dostosowanie ich wykorzystania do Pani indywidualnych potrzeb oraz kolejnych pokoleń rodziny, co pozwalało na planowanie przyszłych potrzeb rodziny, komfortowe użytkowanie nieruchomości oraz ewentualne przekazywanie działek potomkom zgodnie z ich potrzebami.

Podział geodezyjny został sfinansowany wyłącznie z Pani środków własnych. Koszty związane z podziałem poniosła Pani we własnym zakresie, bez udziału finansowego jakichkolwiek osób trzecich.

Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Nie jest Pani również czynnym podatnikiem podatku VAT, nie była Pani nigdy zarejestrowana jako podatnik VAT z tytułu jakichkolwiek czynności związanych z nieruchomościami. W przeszłości nie dokonywała Pani sprzedaży innych nieruchomości w okolicznościach, które mogłyby wskazywać na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie.

Planowana sprzedaż działek jest jednorazową transakcją mającą na celu realizację prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Środki uzyskane ze sprzedaży zamierza Pani przeznaczyć na cele osobiste, niezwiązane z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

Aby rozstrzygnąć, czy sprzedaż nieruchomości gruntowych podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy ustalić, czy w odniesieniu do tej czynności będzie spełniała Pani przesłanki do uznania za podatnika podatku od towarów i usług.

Analiza przedstawionego opisu sprawy w świetle powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że sprzedaż działek powstałych z podziału nieruchomości nr 1 nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej Pani aktywności w przedmiocie zbycia tych nieruchomości, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).

Podkreślam, że nie wykorzystywała Pani ww. nieruchomości do działalności gospodarczej, nie były one przedmiotem najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.

Podział działki na mniejsze nie może przesądzać o zakwalifikowaniu sprzedaży działek, jako dostawy dokonanej w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.

Nie podejmowała Pani działań w związku z sprzedażą działek powstałych z podziału nieruchomości nr 1 stanowiących ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że dostawa przez Panią nieruchomości gruntowych wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy, nie podejmowała Pani aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.

W tej sprawie brak jest zatem przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży działek powstałych z podziału nieruchomości nr 1 wystąpi Pani w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Z tytułu sprzedaży ww. nieruchomości korzysta Pani z przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

Skoro w tej sprawie nie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę uznania Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, to sprzedaż działek powstałych z podziału nieruchomości nr 1, nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Tym samym uznałem Pani stanowisko za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji indywidualnej.

Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych zauważam, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. W konsekwencji powołane interpretacje nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie.

Z kolei powołane przez Panią wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w tej interpretacji rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.