Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą (JDG), zarejestrowaną jako czynny podatnik VAT. Posiada on samochód osobowy nabyty prywatnie na podstawie umowy darowizny, który nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych JDG i przy jego nabyciu nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT. Wnioskodawca zamierza zawrzeć długoterminową umowę najmu tego samochodu ze spółką z ograniczoną…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Pana za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą z tytułu wynajmu prywatnego samochodu osobowego na rzecz Spółki.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, zarejestrowaną jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (VAT). Wnioskodawca jest również właścicielem samochodu osobowego (dalej: „Samochód”), który nabył jako osoba prywatna, do majątku osobistego. Samochód ten nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej Wnioskodawcy, a przy jego nabyciu Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT (zakup na podstawie umowy darowizny).
Wnioskodawca zamierza zawrzeć umowę najmu ww. samochodu ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”), w której pełni funkcję (członka zarządu). Najem będzie dotyczył wyłącznie jednego pojazdu stanowiącego majątek prywatny.
Czynność ta (najem) nie będzie wykonywana w ramach zorganizowanej struktury przedsiębiorstwa Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie zamierza prowadzić działalności marketingowej w celu pozyskania innych najemców, nie zatrudnia pracowników do obsługi tego najmu, ani nie nabywa innych pojazdów w celu ich wynajmowania. Najem ma charakter zarządzania majątkiem prywatnym (czerpania pożytków z rzeczy), a nie zorganizowanej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Umowa najmu będzie miała charakter długoterminowy, a czynsz będzie płatny miesięcznie.
Pytanie
Czy w świetle art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Wnioskodawca wynajmując prywatny samochód osobowy (niewprowadzony do ewidencji środków trwałych JDG) na rzecz Spółki, będzie działał w charakterze podatnika VAT prowadzącego działalność gospodarczą, a w konsekwencji, czy czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, wynajem prywatnego samochodu osobowego na rzecz Spółki nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ w odniesieniu do tej konkretnej czynności Wnioskodawca nie będzie działał w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
Uzasadnienie:
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Jednakże, jak wielokrotnie wskazywał Trybunał Sprawiedliwości UE (m.in. w wyroku w sprawie C-230/94 Enkler), samo czerpanie pożytków z majątku prywatnego nie stanowi automatycznie działalności gospodarczej. Aby najem majątku prywatnego stał się działalnością gospodarczą w rozumieniu VAT, musi on wykazywać cechy aktywności handlowej, tzn. być prowadzony w sposób zorganizowany i profesjonalny, porównywalny do działalności podmiotów profesjonalnie zajmujących się najmem.
W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca wynajmuje tylko jeden składnik majątku prywatnego. Nie podejmuje przy tym żadnych aktywnych działań marketingowych, nie buduje struktury organizacyjnej typowej dla wypożyczalni samochodów, a najem ma charakter pasywnego zarządu majątkiem prywatnym.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w wyroku NSA z dnia 22 listopada 2016 r. (sygn. akt I FSK 1644/15), gdzie Sąd stwierdził, że bycie podatnikiem VAT z tytułu jednej działalności (JDG) nie oznacza automatycznie, że każda inna aktywność zarobkowa tej osoby (np. najem prywatny) wchodzi w zakres opodatkowania VAT. Status podatnika VAT ma charakter czynnościowy, a nie podmiotowy.
Podobnie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 stycznia 2018 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.594.2017.2.JN) organ potwierdził, że odpłatne udostępnianie składników majątku prywatnego, jeśli nie przybiera formy zorganizowanej działalności, pozostaje poza sferą regulacji ustawy o VAT.
W związku z powyższym, najem prywatnego samochodu stanowi gospodarowanie majątkiem osobistym i nie podlega opodatkowaniu VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi) jak również podmiotu świadczącego usługę.
Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Zatem oddanie w ramach umowy najmu osobie trzeciej samochodu skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie podmiotu dokonującego wynajmu.
Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że najem wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeśli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W związku z tym najem, na podstawie ustawy o podatku towarów i usług stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i jest wykonywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, zarejestrowaną jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (VAT). Jest Pan również właścicielem samochodu osobowego, który nabył jako osoba prywatna, do majątku osobistego. Samochód ten nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych Pana działalności gospodarczej, a przy jego nabyciu nie przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku VAT (zakup na podstawie umowy darowizny).
Zamierza Pan zawrzeć umowę najmu ww. samochodu ze spółką, w której pełni funkcję (członka zarządu). Najem będzie dotyczył wyłącznie jednego pojazdu stanowiącego majątek prywatny. Umowa najmu będzie miała charakter długoterminowy, a czynsz będzie płatny miesięcznie.
W świetle przepisów ustawy działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował, czy nie i niezależnie od tego czy przedmiot najmu stanowi w jego działalności środek trwały.
W związku z powyższym wskazać należy, że będzie Pan świadczył usługę najmu samochodu osobowego w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy i będzie Pan działał jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Tym samym czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 8 ust. 1 ustawy.
Jednocześnie zaznaczyć należy, że skoro przedmiotowy samochód osobowy, będzie Pan wynajmować, to ww. samochód na gruncie podatku od towarów i usług nie stanowi Pana majątku prywatnego. Stanowi bowiem majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
Tym samym, Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Jednocześnie należy wskazać, że podana przez Pana interpretacja nr 0112-KDIL1-3.4012.594.2017.2.JN nie istnieje.
Ponadto, odnosząc się do powołanych przez Państwa w przedmiotowym wniosku wyroków sądów, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w tej j interpretacji rozstrzygnięcie.
Wskazany przez Pana wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nr C-230/94 Enkler dotyczy ustalania podstawy opodatkowania podatkiem VAT przy wykorzystywaniu składników przedsiębiorstwa do celów prywatnych. Natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nr I FSK 1644/15 dotyczy kwestii prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego przez Gminę, w sytuacji gdy ponoszone przez nią wydatki są związane zarówno z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT, jak i nieopodatkowanych tym podatkiem, a Gmina nie jest w stanie przyporządkować tychże wydatków oddzielnie do działalności opodatkowanej (podlegającej VAT) i działalności nieopodatkowanej (niepodlegającej VAT). Oba wyroki nie maja zastosowania w niniejszej sprawie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo