Spółka z o.o. nabyła w 2020 roku od małżeństwa kilka działek gruntu, które zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczone były pod budownictwo mieszkaniowe. Transakcja została udokumentowana aktem notarialnym, w którym notariusz nie pobrał podatku od czynności cywilnoprawnych, uznając, że czynność podlega opodatkowaniu VAT. Sprzedawcy nie wystawili…
Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
1) ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 22 września 2021 r. (data wpływu) o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 2025 r., sygn. akt I FSK 1545/22 r. (data wpływu prawomocnego wyroku 12 stycznia 2026 r.)
2) stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w zakresie uznania Sprzedawców działek, za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustaw o podatku od towarów i usług i opodatkowania podatkiem VAT dostawy ww. działek, jako dostawy towarów niekorzystającej ze zwolnienia od podatku VAT oraz obowiązku wystawienia przez Sprzedających faktury dokumentującej ww. sprzedaż, jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
22 września 2021 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:
Uzupełnili go Państwo pismami z 22 września 2021 r. (data wpływu) oraz z 20 października 2021 r. (data wpływu).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Na mocy aktu notarialnego z 30.09.2020 r., Rep. A nr …, Wnioskodawca (występujący w dacie transakcji nabycia gruntu pod firmą …. Sp. z o.o., NIP: …, KRS …), nabyła własność, położonych w miejscowości … (gmina …, powiat …):
a) niezabudowanej nieruchomości gruntowej o powierzchni 1,2766 ha, tj. działki gruntu nr: A, B, C, D, E, F, G, H (SR … KW nr …),
b) udziału 2/3 części we współwłasności niezabudowanej nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,1419 ha, tj. działki nr I (SR … KW nr …), oraz
c) udziału 2/3 części we współwłasności niezabudowanej nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,4707 ha, tj. działki nr: J, K L (SR … KW nr …).
Zgodnie z zapisami ww. aktu notarialnego: - nieruchomości (działki gruntu) wymienione w pkt a) zostały zakupione za cenę brutto w kwocie 706.598,10 zł (por. § 3 ust. 1 pkt 1 aktu), - nieruchomości (działki) wymienione w pkt b) i w pkt c) zostały zakupione za cenę łączną ww. udziałów w kwocie brutto 80.000,00 zł (por. § 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 aktu) - notariusz nie pobrała podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (j.t. Dz.U. z 2020 r., poz. 815 ze zm.), według którego, nie podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych, czynności cywilnoprawne inne niż umowa spółki i jej zmiany, w zakresie jakim są opodatkowane podatkiem od towarów i usług (por. § 12 aktu). Dla wszystkich ww. nieruchomości (działek gruntu) w dacie analizowanej transakcji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, według którego: - działki wymienione w pkt a) - przeznaczone są pod budownictwo mieszkaniowe, natomiast - działki wymienione w pkt b) i w pkt c) - przeznaczone są pod komunikację. Sprzedawca Pan … zapewniał Wnioskodawcę, iż może Ona dokonać odliczenia podatku naliczonego na podstawie aktu notarialnego. Następnie w piśmie z 19.10.2020 r. Sprzedawcy poinformowali, iż nie widzą podstaw prawnych do wystawienia faktury VAT dokumentującej ww. transakcję. W wyniku wymiany korespondencji, Pan …przesłał na adres e-mail Wnioskodawcy odręcznie sporządzone pismo (z nieczytelnym podpisem osoby, która je sporządziła), w którym wyrażono opinię, iż ww. transakcja nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ Sprzedawcy (państwo …) nie są podatnikami VAT w rozumieniu art. 15 VAT. Pan … w piśmie z 1.05.2021 r., powołał opisane stanowisko jako interpretację Pierwszego Urzędu Skarbowego w … oraz zwrócił się do Wnioskodawców o ugodowe uregulowanie powstałego problemu prawnego. Sprzedawcy nie ujawnili Wnioskodawcy jakichkolwiek informacji dotyczących sprzedawanych nieruchomości (działek gruntu), jak również podejmowanych działań, w wyniku których ostatecznie doszło do transakcji zakupu udokumentowanej aktem notarialnym z 30.09.2020 r. Rep. A nr ...
Na podstawie dokumentacji znajdującej się w księgach wieczystych, w tym, zapisów aktów notarialnych oraz informacji, które udało się zgromadzić, Wnioskodawca ustalił następujący stan faktyczny. Nieruchomości gruntowe, tj. działki nieruchomości wymienione w pkt a) oraz pkt c), niniejszego wniosku, oznaczone były w ewidencji gruntów gminy … jako działka nr Ł (przed jej podziałem). Pierwotnie, działkę nr Ł (o pow. 2,5849 ha) oraz działkę nr I (o pow. 0,1419 ha) Sprzedawcy, tj. Pani … oraz Pan …, nabyli do majątku wspólnego pozostającego w ustroju wspólności ustawowej rozszerzonej, na podstawie warunkowej umowy sprzedaży z 18.06.2008 r. (Rep. A nr …) oraz umowy przeniesienia własności z 2.09.2008 r. (Rep. A nr …). Ww. działki stanowiły grunty rolne, ale zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy …, działka nr Ł przeznaczona była na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, natomiast działka nr I na drogę.
Według zaświadczenia Wójta Gminy … z 26.09.2008 r., wobec ww. gruntów toczyła się procedura ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmierzająca do zmiany przeznaczenia z terenów rolnych na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W dniu 27.11.2009 r. Rada Gminy … na mocy uchwały nr … przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy … (który wszedł w życie w dniu 8.05.2010 r.), według którego: - działka nr Ł (położenie …) - została przeznaczona do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, - działka nr I (położenie …) - została przeznaczona na tereny komunikacji - tereny dróg wewnętrznych.
Po ww. uchwaleniu planu, Sprzedawcy (tj. Pan … działając we własnym imieniu oraz na mocy pełnomocnictwa w imieniu swojej żony), na podstawie warunkowej umowy sprzedaży z 26.01.2010 r. (Rep. A nr …) oraz na podstawie umowy przeniesienia własności z 17.02.2010 r. (Rep. A nr 1120/2010) sprzedali oraz przenieśli własność: - udziału (1/3) części niezabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę nr Ł oraz - udziału (1/3) części niezabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę nr I. na rzecz nabywców, Państwa ... W dniu 14.04.2010 r. Sprzedawcy (tj. Pani … oraz Pan …) złożyli wniosek o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału nieruchomości nr Ł, a następnie, w dniu 14.05.2010 r. (po wyjściu w życie ww. planu) wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału tej nieruchomości (por. odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej z 5.08.2021 r., nr: …). Wójt Gminy … na podstawie decyzji z 29.06.2010 r. dokonał podziału działki ewidencyjnej nr Ł na działki nr: M, N, O, P, R, S, A, B, C, D, E, F, G, H, T, J, W oraz L, na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe i komunikację, przy czym, dla działek nr J, nr K oraz nr L jako rodzaje użytków wskazano drogi. W dacie 9.08.2010 r. Państwo … i Pan … oraz Państwo … wystąpili do UG w … o przeprowadzenie wspólnego przedsięwzięcia polegającego na wybudowaniu wodociągu do działki nr Ł, a następnie w dniu 12.11.2010 r. zawarli z Gminą umowę w sprawie współrealizacji sieci wodociągowej (gmina pokryła koszty projektu technicznego i jego opracowania, a ww. osoby fizyczne zobowiązały się do wykonania z materiałów własnych rozbudowy sieci wodociągowej (por. odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej z 6.08.2021 r., nr …). W dniu 14.01.2011 r. na mocy umowy częściowego zniesienia współwłasności (Rep. A nr …), Sprzedawcy (Pani … i Pan …) oraz Państwo …, dokonali częściowego zniesienia współwłasności, bez spłat i dopłat w stosunku do wielkości przypadających udziałów, w wyniku czego: - Sprzedawcy (Pani … i Pan …), nabyli działki od nr S - do nr H, - Państwo … nabyli własność działek od nr M - do nr R oraz działkę nr T. Bezpośrednio po zniesieniu współwłasności ww. gruntów, Sprzedawcy (Pani … i Pan …), na mocy umowy sprzedaży i ustanowienia służebności gruntowej z 7.02.2011 r. (Rep. A nr …), dokonali transakcji sprzedaży działki ewidencyjnej nr S, na rzecz nabywców, Państwa …. Następnie, Sprzedawcy oraz współwłaściciele kontynuowali inwestycję rozbudowy sieci wodociągowej. W 2011 r. została wykonana dokumentacja i zatwierdzona pozwoleniem na budowę z 22.07.2011 r. oraz w tym samym roku wykonano sieć wodociągową dla działek powstałych z podziału działki nr Ł, tj. działek od nr M do nr L (por. ww. odpowiedź z 6.08.2021 r.). Po wykonaniu ww. inwestycji, sprzedawcy, Państwo … i Pan …, podejmowani dalsze działania mające na celu sprzedaż posiadanych działek gruntu.
Wnioskodawcy posiadają zdjęcia ... datowane na miesiąc czerwiec 2013 r., potwierdzające, iż na sprzedawanych działkach gruntu zamieszczono duży kolorowy baner reklamowy informujący o położeniu poszczególnych działek oraz zwierający ich graficzny obrys (lewa strona ww. tablicy informacyjnej zawiera zakrytą część z pozostałymi widocznymi kolorowymi dużymi literami AŻ, sugerującymi, iż pod zakrytą treścią zamieszczono wyraz „sprzedaż”). Sprzedawcy (tj. Pani … oraz Pan …), przed zawarciem ww. aktu notarialnego Rep. A nr … z dnia 30.09.2020 r., na ww. nieruchomościach musieli również wykonać: - przyłącze energetyczne, które w dacie ich nabycia znajdowało się na styku działek gruntu nr S i nr A, oraz - położyli zapasy kablowe do planowanych w tym miejscu przyszłych skrzynek elektrycznych, które w dacie ich nabycia znajdowały się na styku działek gruntu nr B i nr C oraz nr E i nr G.
W powyższym zakresie Wnioskodawcy nie udało się ustalić innych szczegółowych danych, poza informacją, że Gmina .. nie uczestniczyła w zaopatrzeniu w energię działek powstałych z podziału działki nr Ł (tj. nr M-nr L) oraz, że nie posiada informacji o sposobie i o dacie realizacji sieci energetycznej na przedmiotowych działkach (por. ww. odpowiedź z 6.08.2021 r.). Wnioskodawca jest w posiadaniu informacji, że Sprzedawcy aktywnie poszukiwali nabywców działek i w tym celu przedstawiali oferty sprzedaży różnym osobom fizycznym. Sprzedawcy za pośrednictwem osoby ze swojej rodziny przedstawili ofertę sprzedaży działek gruntu oraz zaprezentowali te nieruchomości członkom rodziny Zarządu Wnioskodawcy, tj. siostrze jednego z Prezesów Zarządu (Pani …) oraz następnie również Jego rodzicom (Państwu …). W ten sposób oferta sprzedaży ww. nieruchomości (w postaci uzbrojonych i przygotowanych do sprzedaży działek gruntu) przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne dotarła również do Wnioskodawcy, której podstawowy przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej stanowi budowa nowoczesnych domów jedno- i wielorodzinnych, w specjalnej technologii, z gotowych, prefabrykowanych ścian z keramzytu. Jak ustalił również Wnioskodawca, w dniu 7.08.2019 r. sprzedawcy, tj. Pani … i Pan … zawarli umowę o ustanowieniu rozdzielności majątkowej (Rep. A nr …), na mocy której nie dokonali podziału majątku oraz postanowili, że przysługują im równe udziały we współwłasności nieruchomości, które zostały sprzedane Wnioskodawcy. Do dnia złożenia niniejszego wniosku o interpretację, Sprzedawcy nie wystawili faktury VAT z tytułu dokonania opisanej transakcji, w związku z czym, Wnioskodawca nie może odliczyć podatku naliczonego VAT, pomimo, iż jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, dokonał nabycia ww. nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz wyłącznie na potrzeby wykonywania czynności opodatkowanych.
W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że:
Wnioskodawca, …, tak jak zostało podane we wniosku z 22.09.2021 r., jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawca posiada rejestrację w ww. tytule podatkowym od dnia 1.08.2019 r.
W analizowanej transakcji nabycia nieruchomości (tj. gruntów budowalnych w rozumieniu ustawy o podatku VAT) udokumentowanej aktem notarialnym z 30.09.2020 r., Rep. A nr …, Wnioskodawca występował działając w charakterze podatnika podatku VAT, który w ramach bieżącej działalności gospodarczej dokonał nabycia ww. nieruchomości, które przeznaczył w całości wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych (a związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi w zaistniałym stanie faktycznym jest bezsporny). W niniejszym załączniku (nr 2) do wniosku z 22.09.2021 r., Wnioskodawca również wyjaśnia, iż w części B2 wniosku „Status Wnioskodawcy”, tylko ze względów technicznych nie została zaznaczona pozycja 1. „podatnik”, jednakże status Wnioskodawcy jako zarejestrowanego czynnego podatnika podatku VAT wynika jednoznacznie z całego opisu stanu faktycznego, jak również z treści aktu notarialnego z 30.09.2020 r. Rep. A nr ... Według informacji, które posiada Wnioskodawca, Sprzedawca, Pani … jest sędzią Sądu Rejonowego w …. Z kolei, według danych zawartych na stronie internetowej pod adresem: … Sprzedawca, Pan … prowadzi działalność gospodarczą w postaci własnej kancelarii prawnej z siedzibą w …, jest doktorem nauk ekonomicznych, prawnikiem, biegłym sądowym oraz doradcą podatkowym. Na potrzeby analizowanej transakcji sprzedaży nieruchomości (tj. gruntów budowalnych w rozumieniu ustawy o podatku VAT) udokumentowanej aktem notarialnym z 30.09.2020 r. Rep. A nr …, Sprzedawcy, Pani … oraz Pan …, nie dokonali formalnej rejestracji w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie wszystkich, kolejno podejmowanych czynności w opisanym stanie faktycznym, Sprzedawcy nie dokonali, ani rejestracji na gruncie podatku VAT, ani rejestracji działalności w CEIDG.
Pytanie
Czy w zaistniałym stanie faktycznym, transakcja sprzedaży nieruchomości (działek gruntu) od nr A do nr H (wymienionych w pkt a) niniejszego wniosku), stanowiąca dostawę terenów budowlanych w rozumieniu ustawy o podatku VAT, podlega opodatkowaniu tym podatkiem zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 VAT, Sprzedawcy wypełnili kryteria podatników podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 VAT prowadzących działalność gospodarczą zgodnie z art. 15 ust. 2 VAT, w związku z czym, zobowiązani są opodatkować sprzedaż wymienionych nieruchomości z zastosowaniem właściwej stawki podatku VAT oraz wystawić fakturę VAT potwierdzającą transakcję udokumentowaną aktem notarialnym z 30.09.2020 r.?
Państwa stanowisko w sprawie
Według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku do towarów i usług (j.t. Dz.U. z 2020 r., poz. 106, ostat. zm. Dz.U. z 2020 r., poz. 2419, dalej VAT), opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.
Przez dostawę towarów, zgodnie z art. 7 ust. 1 VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Ww. nieruchomości (tj. działki gruntu od nr A do nr H) będące przedmiotem transakcji zakupu z 30.09.2020 r., Rep. A nr …, wypełniają znamiona definicji towaru, o której mowa w art. 2 pkt 6 VAT (towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii). W zaistniałym stanie faktycznym zbycie ww. nieruchomości zakwalifikować należy jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 VAT.
Analizowana transakcja dostawy ww. nieruchomości nie może również korzystać ze zwolnienia przedmiotowego dla dostaw terenów niezabudowanych, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 VAT, według którego zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.
Powołane zwolnienie obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. W celu określenia, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy odwołać się do zasad kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, wynikających z zapisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.).
Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Natomiast według art. 4 ust. 2 ww. ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zatem o charakterze danego gruntu powinien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w drodze decyzji o warunkach zabudowy, który decyduje o kwalifikacji gruntu.
Przeznaczenie terenów winno być ustalane z uwzględnieniem funkcjonującego w odniesieniu do przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. np. wyrok NSA z 30.01.2019 r., I FSK 1829/16). Jak podkreślił NSA w wyroku z 1.07.2020 r., I FSK 1410/17: „kryterium "przeznaczenia terenu", którym posługuje się ustawodawca w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., nawiązuje do przepisów o planowaniu przestrzennym. Szczególna rola w tym zakresie przypada planowi zagospodarowania przestrzennego, który - co wymaga podkreślenia - jest źródłem prawa miejscowego, a zatem prawa powszechnie obowiązującego. Jeśli plan taki został uchwalony, ma on decydujące znaczenie przy ustaleniu, czy przy dostawie towarów mamy do czynienia z terenami niezabudowanymi innymi niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, tj. z terenami spełniającymi wymogi z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.”
W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dochodzi do wiążącego podmioty władzy, w tym administracji, oraz podmioty spoza systemu władzy, ustalenia bądź zmiany przeznaczenia terenu na określony w tym planie cel. Oznacza to, że w przypadku istnienia planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest możliwe (w ogóle) ustalenie przeznaczenia terenu niezgodnie z tym planem.
Nie ma wątpliwości, iż w opisanym stanie faktycznym, wymienione nieruchomości (tj. działki gruntu jeszcze przed ich podziałem, gdy oznaczone były w ewidencji gruntów jako działka nr Ł), zostały przeznaczone jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (por. rozdział II Ustalenia szczegółowe MPZP z 27.11.2009 r., karta terenu nr 35, pkt 3. przeznaczenie: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, załączniki graficzne do planu – część F – …: położenie ....). Obiektywne przeznaczenie działki nr Ł, jak również działek powstałych z jej podziału, w tym również działek od nr A – do nr H stanowiących przedmiot analizowanej transakcji z 30.09.2020 r., Rep. A nr …, jest zatem jednoznaczne (miejscowy plan obowiązywał w dacie nabycia ww. nieruchomości (w dniu 30.09.2020 r.), co wyraźnie podkreślone zostało w treści ww. aktu notarialnego.
W konsekwencji, przedmiot dostawy (nabycia) stanowił teren budowalny w rozumieniu ustawy o podatku VAT.
Według art. 2 pkt 33 VAT przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym.
TSUE w wyroku z 28.03.1996 r. w sprawie C 468/93 (Gemeente Emmen) stwierdził, iż teren budowlany stanowi każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. W świetle orzeczeń Trybunału, za teren budowlany uznać można zatem jedynie taki teren, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
Z ww. przepisu jednoznacznie wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. przepisu (o ich przeznaczeniu stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego).
W akcie notarialnym z 30.09.2020 r. Rep. A nr … Sprzedawcy dokonali zatem w istocie transakcji dostawy terenu budowlanego podlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT.
Nie każda czynność, stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ust. 1 VAT lub dostawę towarów w świetle art. 7 ust. 1 VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być ona bowiem wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest/był podatnikiem VAT.
Wskazać należy, iż w myśl art. 15 ust. 1 VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Na podstawie art. 15 ust. 2 VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. W przypadkach opodatkowania dostaw nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 VAT, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu oraz za podatnika podatku od towarów i usług, czy też dana sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Dla uznania określonych zachowań podmiotu za działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT, istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter (wystąpi ona również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych). Dostawa towarów (w tym gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu statusu podatnika.
Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT, wymaga każdorazowo indywidualnej oceny na gruncie zaistniałych okoliczności faktycznych. TSUE w wyroku z 15.09.2011 r. sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 (Jarosław Słaby, Emilian Kuć, Halina Jeziorska- Kuć) rozstrzygnął, czy sprzedaż działek gruntu była sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą.
Z ww. orzeczenia wynika m.in., że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy VAT, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Zdaniem TSUE, kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo działania marketingowe. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Sprzedawcy w dacie zawarcia aktu notarialnego nie byli czynnymi podatnikami podatku VAT i nie prowadzili działalności gospodarczej, Wnioskodawca natomiast deklarował (oraz zapisał w akcie), że jest czynnym podatnikiem podatku VAT oraz że zawierana transakcja stanowi dostawę towarów w rozumieniu podatku VAT.
Wnioskodawca podkreśla, iż pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie podatku VAT, jednak wynika ono z wykładni art. 15 ust. 2 VAT, w toku której należy odwołać się do orzecznictwa TSUE. Trybunał w wyroku z 4.10.1995 r. w sprawie C-291/92 (Dieter Armbrecht) stwierdził, że "majątek prywatny" to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej i która to część jest zarezerwowana na potrzeby osobiste. Z ww. wyroku wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego.
W analizowanym natomiast przypadku, okoliczności, jakie zaistniały w opisanym stanie faktycznym, oraz kolejno dokonywane przez Sprzedawców czynności, tj.:
Czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, a sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Jednak w stanie sprawy Sprzedawcy podjęli aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, które nie należą do zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku czym, analizowanej transakcji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
W opisywanym przypadku nie wystąpiły również przesłanki do zastosowania zwolnienia z opodatkowania, wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 VAT. Zgodnie z ww. przepisem, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przede wszystkim Wnioskodawca wskazuje, iż nabycie wymienionych towarów (działek gruntu) przez Sprzedawców w drodze częściowego zniesienia współwłasności (w dniu 14.01.2011 r., Rep. A nr …) – które następnie stanowiły przedmiot analizowanej transakcji z 30.09.2020 r., Rep. A nr … – nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.
Jak wyjaśnia NSA w swoim orzecznictwie, zwolnienie od podatku dostawy towaru na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. nie ma zastosowania, jeżeli nabycie tego towaru przez podatnika nie było opodatkowane podatkiem od towarów i usług (por. wyroki NSA: z 28.02.2013 r. I FSK 627/12 oraz z 22.02.2018 r., I FSK 698/16). Wymienione orzecznictwo NSA wynika zasad obowiązujących na gruncie Dyrektywy VAT oraz wyraża stanowisko Trybunału, według którego, ww. zwolnienie w ogóle nie może mieć swojego zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8.12.2005 r. w sprawie C-280/04 (Jyske Finanse A/S).
Ponadto, aby zastosować wymieniony przepis, oba ww. warunki muszą być spełnione łącznie i niespełnienie tylko jednego z nich, wyklucza jego stosowanie (w stanie faktycznym Sprzedawcy dokonali transakcji sprzedaży części nieruchomości (działka nr S), natomiast w stosunku do pozostałych działek gruntu podejmowali powyżej opisane aktywne działania związane z ich uzbrojeniem i przygotowaniem do sprzedaży). Zatem, w analizowanym przypadku, transakcja z 30.09.2020 r. (Rep. A nr …), nie może również korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 VAT.
Jednocześnie Wnioskodawca podnosi, iż zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 VAT, podatnik jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą m.in. sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Podatnik VAT jest zatem zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika.
Mając na uwadze zaistniałe okoliczności faktyczne oraz obowiązujące przepisy, w przedmiotowej sprawie z tytułu sprzedaży nieruchomości (działek gruntu) wymienionych w pkt a) niniejszego wniosku Sprzedawcy wystąpili w charakterze podatników VAT, w związku z czym, transakcja ta podlega opodatkowaniu według właściwej stawki podatku VAT oraz są oni zobowiązani udokumentować opisywaną transakcję prawidłową fakturą VAT.
W konsekwencji, sprzedaż przedmiotowych nieruchomości (dostawa terenów budowlanych) stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie regulacji art. 5 ust. 1 pkt VAT w zw. z art. 7 ust. 1 VAT, która nie może korzystać ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 VAT, w związku z czym, Sprzedawcy są zobowiązani do naliczenia podatku VAT z tytułu jej realizacji oraz faktycznego dokonania.
Postanowienie
Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 22 listopada 2021 r. wydałem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie uznania Sprzedawców działek, za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustaw o podatku od towarów i usług i opodatkowania podatkiem VAT dostawy ww. działek, jako dostawy towarów niekorzystającej ze zwolnienia od podatku VAT oraz obowiązku wystawienia przez Sprzedających faktury dokumentującej ww. sprzedaż, znak 0113-KDIPT1-3.4012.874.2021.1.OS.
13 grudnia 2021 r. wpłynęło do mnie zażalenie na ww. postanowienie.
28 stycznia 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie znak 0113-KDIPT1-3.4012.874.2021.2.MWJ utrzymujące w mocy postanowienie z 22 listopada 2021 r. znak 0113-KDIPT1-3.4012.2021.874.1.OS. Zaskarżone postanowienie doręczono Państwu 11 lutego 2022 r.
Skarga na interpretację indywidualną
14 marca 2022 r. wnieśli Państwo skargę na postanowienie z 28 stycznia 2022 r., znak 0113-KDIPT1-3.4012.874.2021.2.MWJ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
Wnieśli Państwo o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia II instancji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 stycznia 2022 r. (znak sprawy 0113-KDIPT1.3.4012.874.2021.2.MWJ) w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z 22 listopada 2021 r. (znak sprawy 0113-KDIPT1-3.4012.874.2021.1.OS) jak i uchylenie w całości poprzedzającego postanowienia I instancji o odmowie wszczęcia postępowania z 22 listopada 2021 r. (znak sprawy 0113-KDIPT1 -3.4012.874.2021.1.OS) .
Postępowanie przed sądami administracyjnymi
Wyrokiem z 18 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 231/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił Państwa skargę.
Wnieśli Państwo skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 22 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1545/22 uchylił w całości zaskarżony worku oraz uchylił w postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 stycznia 2022 r. znak sprawy 0113-KDIPT1.3.4012.874.2021.2.MWJ oraz poprzedzające je postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania z 22 listopada 2021 r. znak sprawy 0113-KDIPT1 -3.4012.874.2021.1.OS.
W tym miejscu należy wskazać, że w wyroku z 22 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1545/22 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał
Skarżąca spółka złożyła do organu interpretacyjnego wniosek w zakresie ustalenia czy transakcja sprzedaży działek, stanowiąca dostawę terenów budowlanych w rozumieniu ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu tym podatkiem zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 VAT, (czy) sprzedawcy wypełnili kryteria podatników VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT prowadzących działalność gospodarczą zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w związku z czym, (czy) zobowiązani są opodatkować sprzedaż wymienionych nieruchomości z zastosowaniem właściwej stawki VAT oraz wystawić fakturę VAT potwierdzającą transakcję udokumentowaną aktem notarialnym z 30 września 2020 r.? (pytanie nr 1 wniosku). W ramach pytania nr 2 wniosku, objętego odrębnym postępowaniem organu, spółka zadała pytanie, czy w analizowanym stanie faktycznym wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT związanego z transakcją nabycia działek dokonaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz wyłącznie na potrzeby czynności opodatkowanych na gruncie VAT?
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zakres pytania oznaczonego numerem 1 odnosi się do sfery odpowiedzialności podatkowej skarżącej spółki. Należy wyjaśnić, że istotą podatku od towarów i usług jest to, że ekonomiczny ciężar tego podatku ponosi ostateczny konsument. VAT pozostaje bowiem podatkiem neutralnym dla jego podatnika. Realizacją tej zasady jest prawo podatnika VAT do pomniejszenia własnego podatku należnego o podatek naliczony, zapłacony przez niego przy nabyciu towarów i usług na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Z art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT wynika, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 tej ustawy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem nie mającym w tym przypadku znaczenia, stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy (art. 87 ust. 1 ustawy o VAT).
Skoro podatnikowi VAT z mocy ustawy przysługuje uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony - co ma niewątpliwie wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego - ma on prawo do zadawania pytań dotyczących jego podatku naliczonego. Otrzymaną w tym zakresie informację podatnik może następnie wykorzystywać dokonując rozliczenia podatku, jak również może powoływać się na nią w kontaktach z kontrahentami, dla których może ona mieć walor Informacyjny. Sam fakt, że kontrahenci skarżącej nie są treścią takiej interpretacji związani nie może świadczyć o tym, że skarżąca może być przez organ podatkowy traktowana jako niemająca statusu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Konstrukcja podatku od wartości dodanej sprawia, że podatnik może występować z pytaniami do organu interpretacyjnego także o sytuację prawnopodatkową kontrahenta, wystawiającego mu faktury z wyszczególnionym podatkiem naliczonym (zob. wyroki NSA: z 8 stycznia 2013 r. I FSK 1572/12, z 11 maja 2021 r. I FSK 1734/18), czy też o jego status jako podatnika VAT zobowiązanego wystawić fakturę potwierdzającą daną transakcję.
Z uwagi zatem na specyfikę podatku od towarów i usług, zainteresowanym w otrzymaniu indywidualnej interpretacji prawa podatkowego może być podatnik tego podatku, zarówno w zakresie jego podatku należnego, jak i podatku naliczonego. Decydują o tym okoliczności konkretnego przypadku, które muszą odnosić się – na tle zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego - wprost do sfery nakazanego, zakazanego lub uprawnionego działania podatkowego podmiotu domagającego się interpretacji indywidualnej.
Zdaniem sądu pierwszej instancji, skarżąca nie wykazała związku przedstawionego stanu faktycznego z jej możliwą odpowiedzialnością podatkową. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jednoznacznie wskazuje, że spółka zapytała o własną sytuację prawnopodatkową. Ma ona bowiem obowiązek prawidłowo określić i udokumentować wielkość podatku naliczonego, o którą następnie pomniejszony zostanie jej podatek należny. Potwierdzenie prawidłowej kwalifikacji prawnopodatkowej ma stanowić indywidualna interpretacja prawa podatkowego.
Wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego „w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych” świadczy o istnieniu związku polegającego na tym, że przedstawiony we wniosku o interpretację problem dotyczy bezpośrednio sfery praw podatkowych wnioskodawcy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wysokość podatku naliczonego oraz kwestie związane z jego obliczeniem mają bezpośredni wpływ na sytuację prawnopodatkową spółki. Nie można przy tym pominąć okoliczności, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej strona wskazywała, że przy nabyciu działek notariusz nie pobrał podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (j. t. Dz.U. z 2020 r., poz. 815 ze zm.). Tym bardziej więc dokonanie przez organ interpretacyjny oceny prawidłowości stanowiska wyrażonego przez spółkę we wniosku determinuje jej sytuację prawnopodatkową w kontekście podatku od czynności cywilnoprawnych. Obrazuje to niewątpliwy związek przedstawianego przez spółkę we wniosku stanu faktycznego z jej możliwą odpowiedzialnością podatkową, co uzasadnia ocenę, że o interpretację wystąpił podmiot zainteresowany w rozumieniu przepisu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Okoliczności tych nie dostrzegł sąd pierwszej instancji wskazując, że postawione przez spółkę pytanie odnosi się do sytuacji prawnopodatkowej małżonków dokonujących sprzedaży działek na rzecz strony. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko takie stanowi nieuprawnione uproszczenie przedstawionego stanu faktycznego. Spółka pyta bowiem o swoją sytuację, wynikającą z transakcji z innym podmiotem, która rodzi dla niej samej skutki podatkowe. W tej sytuacji ma prawo oczekiwać, że organ udzieli jej odpowiedzi i oceni jej stanowisko w zakresie dotyczących jej skutków podatkowych.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji, że w sytuacji opisanej we wniosku (w zakresie pytania 1) interpretacja podatkowa nie mogłaby pełnić funkcji ochronnej, bowiem dotyczy on w istocie innego podmiotu niż wnioskujący o wydanie interpretacji. Odnosząc się do tego należy wskazać, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego charakteryzuje się tym, że organ nie czyni żadnych własnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Opiera się wyłącznie na opisie przedstawionym przez składającego wniosek o wydanie interpretacji. Wydający interpretację organ nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie bada i nie szuka potwierdzenia podanych we wniosku okoliczności. Nie sprawdza też ich wiarygodności i nie gromadzi materiału dowodowego. To wnioskodawca bierze na siebie ryzyko przedstawienia określonego zdarzenia i jego kwalifikacji. W razie wystąpienia okoliczności innych, niż zawarte we wniosku, albo ustalenia w postępowaniu podatkowym odmiennych okoliczności, niż wskazane przez stronę we wniosku, interpretacja nie będzie spełniała roli ochronnej, co nie zwalnia jednak organu z jej wydania (zob. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z 14 października 2021 r. II FSK 236/19). Innymi słowy, interpretacja indywidualna ze swej istoty posiada funkcję ochronną, jeżeli objęty nią stan faktyczny odpowiada rzeczywistemu. W sprawie oznacza to, że spółka będzie chroniona interpretacją indywidualną w sytuacji, w której ziszczą się elementy dotyczące podanego we wniosku stanu faktycznego, w tym również dotyczącego jej kontrahentów.
Podsumowując, brak było podstaw do wydania przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Skarżąca w zakresie pytania oznaczonego nr 1 posiada status osoby zainteresowanej w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji za zasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące nieuprawnionej akceptacji przez sąd pierwszej instancji zastosowania przez organ przepisów art. 14b § 1 i art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej i w efekcie tego oddalenia skargi.
Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):
Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
· uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
· ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie uznania Sprzedawców działek, za podatników w rozumieniu art. 15 ust . 1 ustaw o podatku od towarów i usług i opodatkowania podatkiem VAT dostawy ww. działek, jako dostawy towarów niekorzystającej ze zwolnienia od podatku VAT oraz obowiązku wystawienia przez Sprzedających faktury dokumentującej ww. sprzedaż, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1545/22.
Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
1. określone udziały w nieruchomości,
2. prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
3. udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740, z późn. zm.).
W myśl art. 195 Kodeksu cywilnego:
Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom
Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.
Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.
Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE).
Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE, odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa, przedstawiony opis sprawy oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 2025 r., sygn. akt I FSK 1545/22 r. stwierdzam, że dokonując analizy – przedstawionych przez Państwa w opisie sprawy- działań jakie podejmowali Sprzedający w odniesieniu do działek będących przedmiotem sprzedaży, nie można uznać, że dokonując sprzedaży tych działek Sprzedający korzystali z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym. Opierając się na przedstawionych przez Państwa okolicznościach sprawy, że w stosunku do przedmiotowych nieruchomości Sprzedający poczynili określone zorganizowane działania, takie jak:
Z opisu sprawy wynika, że podejmowane przez Sprzedających działania przyjęły charakter czynności typowych dla działań podmiotów profesjonalnie zajmujących się sprzedażą gruntów. Podejmowane przez Sprzedających działania wpływają generalnie na podniesienie atrakcyjności nieruchomości jako towaru i wzrost jej wartości. W przedmiotowej sprawie nie można mówić tylko o pojedynczej czynności, o której mowa w ww. wyroku TSUE C-180/10 i C-181/10, ale mamy do czynienia z ciągiem przytoczonych w tym orzeczeniu okoliczności, które przejawią za uznaniem Sprzedających za podatników podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży opisanych działek. W świetle wskazanych przez Państwa okoliczności sprawy - wystąpił ciąg czynności świadczący o zorganizowanym i celowym działaniu z zamierzeniem sprzedaży przedmiotowych nieruchomości.
Jak wynika z opisu sprawy Sprzedający podejmowali działania mające na celu wykorzystywanie ww. nieruchomości w celach gospodarczych (zarobkowych), których nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Powyższą ocenę działania Sprzedających dla transakcji sprzedaży opisanych działek jako podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą określoną w art. 15 ust. 2 ustawy, potwierdza również okoliczność wskazana we wniosku, że przy sprzedaży opisanych działek notariusz nie pobrała podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (j.t. Dz.U. z 2020 r., poz. 815 ze zm.), według którego, nie podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych, czynności cywilnoprawne inne niż umowa spółki i jej zmiany, w zakresie jakim są opodatkowane podatkiem od towarów i usług (por. § 12 aktu).
W ocenie tut. Organu uznać należy, że podejmowane przez Sprzedających działania oraz dokonane czynności wykluczają sprzedaż przedmiotowych działek w ramach zarządu ich majątkiem prywatnym. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że ww. sprzedaż stanowiła dostawę dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Sprzedający działali jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
W konsekwencji, skoro w świetle przedstawionego we wniosku opisu sprawy wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę uznania Sprzedających za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży przez Sprzedających działek, podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
Należy jednakże zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
Przez tereny budowlane – na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
Rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego wiąże zarówno organy administracji, osoby fizyczne, osoby prawne, jak i inne jednostki organizacyjne. Zatem w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to właśnie zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy nadać decydujące znaczenie dla oceny przeznaczenia danego terenu, w tym również dla potrzeb art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 – Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”. Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania zwolnienia przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o warunkach zabudowy.
Z opisu sprawy wynika, że dla wszystkich ww. nieruchomości (działek gruntu) w dacie analizowanej transakcji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym działki wymienione w pkt a) niniejszego wniosku- przeznaczone są pod budownictwo mieszkaniowe, natomiast - działki wymienione w pkt b) i w pkt c) niniejszego wniosku- przeznaczone są pod komunikację.
W świetle powyższego, na moment dostawy, ww. działki będą stanowiły teren budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie ich sprzedaż nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy rozpatrzyć warunki do zastosowania zwolnienia dla dostawy nieruchomości wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
Jak wynika z okoliczności wniosku nabycie wymienionych towarów (działek gruntu) przez Sprzedawców nastąpiło w drodze częściowego zniesienia współwłasności (w dniu 14.01.2011 r., Rep. A nr …) – które następnie stanowiły przedmiot transakcji z 30.09.2020 r., Rep. A nr … – nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.
Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy, stwierdzić należy, że dostawa przez Sprzedawców przedmiotowych działek nie będzie korzystała także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, iż nie został spełniony warunek, o którym mowa w tym przepisie.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że dostawa ww. działek nie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy. Zatem ww. sprzedaż podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwej stawki podatku od towarów i usług.
Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczącej obowiązku wystawienia przez Sprzedających faktury dokumentującej ww. sprzedaż, należy wskazać, że na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów - co do zasady - podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika.
Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie z tytułu sprzedaży działek Sprzedający występowali w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy i ta transakcja podlegała opodatkowaniu według stawki podatku VAT właściwej dla towaru będącego przedmiotem sprzedaży. Państwa spółka będąca nabywca działek jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. W konsekwencji Sprzedający powinni udokumentować fakturą sprzedaż ww. działek.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zaznaczyć należy, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wskazanym przez Państwa opisie sprawy. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko Wnioskodawcy, który wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w jego sprawie i nie wywołuje skutków prawnych dla innych podmiotów – sprzedawców nieruchomości.
Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy objętej zakresem postawionego we wniosku pytania nr 1. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte ww. pytaniem nr 1 nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Jednocześnie tut. Organ wskazuje, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie wniosku w zakresie uznania Sprzedawców działek, za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustaw o podatku od towarów i usług i opodatkowania podatkiem VAT dostawy ww. działek, jako dostawy towarów niekorzystającej ze zwolnienia od podatku VAT oraz obowiązku wystawienia przez Sprzedających faktury dokumentującej ww. sprzedaż. Natomiast w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT związanego z nabyciem działek, zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo