Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, opodatkowaną podatkiem liniowym. 4 września 2025 roku poddała się zabiegowi refrakcyjnemu wymiany przejrzystej soczewki w obu oczach, którego koszt wyniósł 21 800 zł i został udokumentowany fakturą na działalność. Zabieg był spowodowany znacznym pogorszeniem wzroku w ostatnich latach, co utrudniało jej wykonywanie obowiązków…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 30 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
4 września 2025 r. w Poradni okulistycznej został wykonany Wnioskodawczyni zabieg refrakcyjny wymiany przejrzystej soczewki w obu oczach. Koszt zabiegu wyniósł 21 800 zł i został udokumentowany fakturą VAT wystawioną na działalność gospodarczą. Wnioskodawczyni posiadała zalecenia lekarskie na zabieg okulistyczny. Zabieg miał na celu trwałe przywrócenie ostrości widzenia.
W ostatnich latach nastąpiło u Wnioskodawczyni znaczne pogorszenie wzroku, co powodowało trudności w wykonywaniu obowiązków zawodowych. Przed zabiegiem okulistycznym Wnioskodawczyni korzystała z okularów korekcyjnych, na dzień dzisiejszy po zabiegu wada została skorygowana i nie ma już potrzeby korzystania z okularów korekcyjnych. Wnioskodawczyni nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności wzrokowej.
Wnioskodawczyni posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r, o podatku dochodowym od osób fizycznych. Prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych (przewóz rzeczy). Wnioskodawczyni jest kierowcą samochodów dostawczych i ramach prowadzonej przez działalności, oprócz tego zajmuje się wieloma sprawami związanymi z firmą: prowadzenie tras i zleceń, kontakt z klientem, przyjmowanie i realizacja zleceń, nadzorowanie załadunków, rozładunków, obsługi dokumentów przewozowych oraz stałej obserwacji sytuacji na drodze. W zawodzie kierowcy oraz przedsiębiorcy transportowego kluczowe znaczenie ma bardzo dobra sprawność wzrokowa.
Wnioskodawczyni prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą od 1 lipca 2006 r. Formą opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej jest podatek liniowy (19% stawka podatku), ewidencja księgowa jest prowadzona w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
Wnioskodawczyni nie zaliczyła wydatku zabiegu okulistycznego do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności.
Z uwagi na charakter prowadzonej działalności transportowej praca Wnioskodawczyni wymaga stałej, precyzyjnej i prawidłowej kontroli wzrokowej sytuacji na drodze, znaków drogowych, sygnałów świetlnych oraz otoczenia. Jako kierowca pojazdów odpowiada za bezpieczeństwo własne, innych uczestników ruchu oraz przewożonego towaru. Pogorszenie wzroku uniemożliwiało Wnioskodawczyni wykonanie obowiązków, wpływało na koncentrację, zwiększało ryzyko błędu w trakcie prowadzenia pojazdu i w efekcie powodowało spadek efektywności oraz ograniczało liczbę możliwych do realizacji zleceń transportowych. Operacja była konieczna, aby utrzymać oraz zwiększyć przychód z działalności poprzez umożliwienie pracy na pełnych godzinach i bez przerw wynikających ze stanu zdrowia.
Pytanie
Czy poniesiony wydatek na zabieg refrakcyjnej wymiany przejrzystej soczewki w obu oczach może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Pani stanowisko w sprawie
Wydatek miał charakter konieczny, a jego brak spowodowałby faktyczne przerwanie możliwości wykonania usług transportowych, a więc utratę przychodu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną spełnione kryteria wynikające z tego przepisu.
W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
O tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Do podatnika należy obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
Opisany przez Panią we wniosku wydatek nie został wprost wymieniony w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uprawnia do automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w tym przepisie, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.
Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3526/16: „Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że „Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy”.
Ponadto, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że: (...) zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku – wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3813/14.
Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.
Działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik. W związku z tym decyzje skutkujące powstaniem kosztów związanych z tą działalnością, nie może rekompensować przy pomocy przepisów podatkowych, gdyż oznaczałoby to w praktyce przerzucenie na Skarb Państwa ryzyka związanego z określonym przedsięwzięciem gospodarczym podejmowanym przez podmiot.
Możliwość zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wiązałaby się z przywilejem uzyskiwania przez podatnika korzyści w postaci prawa zmniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym o wartość poniesionych kosztów. Z oczywistych więc względów, tego rodzaju wydatki nie mogą pozostawać w jakimkolwiek związku z przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła.
Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających powyższe kryteria nie można zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą.
Z opisu sprawy wynika, że 4 września 2025 r. w poradni okulistycznej został wykonany u Pani zabieg refrakcyjny wymiany przejrzystej soczewki w obu oczach, który został udokumentowany fakturą wystawioną na działalność gospodarczą. Posiadała Pani zalecenia lekarskie na zabieg okulistyczny. Zabieg miał na celu trwałego przywrócenia ostrości widzenia, gdyż w ostatnich latach nastąpiło u Pani znaczne pogorszenie wzroku, co powodowało trudności w wykonywaniu obowiązków zawodowych. Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych (przewóz rzeczy) i jest Pani kierowcą samochodów dostawczych w prowadzonej działalności, a zatem kluczowe znaczenie ma bardzo dobra sprawność wzrokowa. Nie zaliczyła Pani wydatku zabiegu okulistycznego do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej.
Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane wyżej przepisy prawa wskazać należy, że wydatek na zabieg refrakcyjny wymiany przejrzystej soczewki w obu oczach ma na celu przede wszystkim poprawę Pani zdrowia. Wydatki uwarunkowane stanem zdrowia osoby prowadzącej działalność gospodarczą należą do wydatków o charakterze osobistym. W sytuacji zaistnienia wady wzroku, czy też jej pogłębiania się, osoba fizyczna jest z czasem zmuszona do wykonania zabiegu wymiany soczewek w oczach, aby poprawić ogólny komfort zdrowia i życia. Przeprowadzenie takiego zabiegu, jak w przedmiotowej sprawie ma miejsce, niezależnie od tego, czy osoba prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi. Tak więc celem, jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków, jest poprawa wzroku, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Opisany przez Panią poniesiony wydatek na zabieg refrakcyjny wymiany przejrzystej soczewki w obu oczach jest wydatkiem o charakterze osobistym, niezależnym od prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec tego stwierdzam, że bezpośrednim celem, jakim jest poniesienie ww. wydatku, jest poprawa wzroku czyli poprawa komfortu Pani życia i zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Pani wzroku, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Wydatek na zabieg refrakcyjny wymiany przejrzystej soczewki w obu oczach jest wydatkiem o charakterze osobistym i brak jest związku przyczynowo-skutkowego z przychodami osiąganymi z działalności gospodarczej.
Reasumując, wydatek poniesiony na zabieg refrakcyjny wymiany przejrzystej soczewki w obu oczach nie może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Panią pozarolniczej działalności gospodarczej w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Załączone dokumenty do wniosku nie podlegają ocenie w ramach prowadzonego postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo