Interpretacja 0113-KDIPT2-1.4011.111.2026.2.KD

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 28 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 marca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą (JDG) w zakresie handlu materiałami budowlanymi oraz wynajmu i zarządzania nieruchomościami. Jako osoba fizyczna jest Pan podatnikiem podatku VAT, podatek dochodowy rozlicza na zasadach ogólnych.

W środkach trwałych posiada Pan m.in. kamienicę, która jest współwłasnością Pana w 50% i córki w 50%. Kamienica przeznaczona jest pod wynajem. Działka wraz z budynkiem została zakupiona w 2011 r., kamienica była amortyzowana przez 10 lat (amortyzacja przyśpieszona 120 m-cy).

Od października 2020 r. rozpoczął Pan remont i rozbudowę kamienicy, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego. Poniesione koszty przyjął Pan jako inwestycję w środek trwały zgodnie z przepisami art. 5a pkt 1 ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 4a pkt 1 ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych - inwestycje to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.).

Jednocześnie w myśl art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości, środki trwałe w budowie to zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego.

Po zakończeniu inwestycji kamienica została oddana do użytkowania.

Budynek jest w całości wykorzystywany na cele prowadzenia działalności gospodarczej Pana firmy (JDG) - wynajem lokali użytkowych i najem mieszkań krótkoterminowy. Został wprowadzony do środków trwałych na podstawie umowy użyczenia nieruchomości. Zgodnie z zapisami tej umowy przychody i koszty wynikające z prowadzenia działalności w przedmiotowej nieruchomości stanowią przychody i koszty biorącego do używania, czyli Pana firmy.

Budynek stanowi współwłasność Pana i Pana córki, przy czym córka nie prowadzi żadnej działalności i nie korzysta z żadnej części budynku. Jej część używa Pan na cele prowadzenia Pana działalności gospodarczej na podstawie ww. umowy użyczenia.

Po zakończeniu inwestycji i oddaniu kamienicy do użytkowania przyjęto do amortyzacji 100% wartości poniesionych kosztów inwestycji, bazując na poniższych przesłankach:

·         inwestycje w obcym środku trwałym to nakłady poniesione na obcy środek trwały, który nie jest własnością firmy i który jest wykorzystywany na cele prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie umowy, np. umowy najmu, dzierżawy, czy innej o podobnym charakterze,

·         odpisów amortyzacyjnych od wartości wydatków poniesionych na ulepszenie obcego środka trwałego, dokonuje podmiot, który je poniósł, tj. najemca, dzierżawca lub użytkownik (przepisy art. 22a-22n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że prowadzi Pan jednoosobową działalność w zakresie handlu materiałami budowlanymi oraz wynajmu i zarządzania nieruchomościami. Jako osoba fizyczna jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT, podatek dochodowy rozlicza Pan na zasadach ogólnych.

W 2011 r. została zakupiona działka wraz z istniejącym budynkiem i w tym samym roku budynek ten został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz był amortyzowany przez 10 lat (amortyzacja przyśpieszona 120 m-cy).

Na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę począwszy od października 2020 r. rozpoczął Pan prace budowlane polegające na: nadbudowie 2 nowych kondygnacji, przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno-usługowego oraz zmianie sposobu użytkowania kondygnacji parteru i podpiwniczenia na funkcję handlowo-usługową. W ramach realizowanej inwestycji zamontowano całkowicie nową, zgodną z aktualnymi wymogami prawa budowlanego instalację wodną, kanalizacyjną, elektryczną oraz wentylacyjną, a także założono instalację centralnego ogrzewania. Zamontowano nowe, energooszczędne okna oraz drzwi zewnętrzne. Wykonano nową elewację.

Wszystkie powyższe prace spowodowały ulepszenie środka trwałego, gdyż wydatki poniesione na cele wskazane w art. 22g ust. 17 ustawy o pdof (Dz. U. z 2018 r. poz. 200 ze zm.) spowodowały wzrost wartości użytkowej tego środka w stosunku do wartości z dnia przyjęcia go do używania, a wartość przedmiotowych wydatków przekraczała w skali roku podatkowego kwotę 10 000 zł.

W lipcu 2024 r. uzyskano pozwolenie na użytkowanie budynku.

Przeprowadzone prace pozwoliły na osiągnięcie zakładanego celu inwestycyjnego polegającego na wprowadzeniu nowego źródła przychodu i dywersyfikacji działalności gospodarczej Pana firmy.

Budynek jest w całości wykorzystywany na cele prowadzenia działalności gospodarczej – wynajem lokali użytkowych oraz najem krótkoterminowy i komercyjny lokali mieszkalnych (na podstawie umowy z firmą zarządzającą procesem podnajmowania lokali osobom trzecim w najmie krótkoterminowym i korporacyjnym).

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864) budynek został zaklasyfikowany pod numerem 109 jako „Pozostałe budynki niemieszkalne”.

Lokale w budynku nie są osobno amortyzowane i nie są wyodrębnione zgodnie z ustawą o własności lokali. Budynek podlega amortyzacji w całości.

Jest Pan współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości w 50%. Drugie 50% stanowi współwłasność córki. Na podstawie umowy użyczenia obiekt został oddany do wyłącznego używania przez Pana firmę.

Poniesione nakłady ulepszenia budynku zostały poniesione w 100% przez Pana i przeznaczone na cele prowadzenia w nim działalności gospodarczej.

Przyjął Pan, że powyższa inwestycja to w 50% nakłady poniesione na obcy środek trwały, który jest wykorzystywany na cele prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej na podstawie umowy użyczenia.

Inwestycje w obcych środkach trwałych wymieniane są w ustawach o podatku dochodowym jako środki trwałe podlegające amortyzacji, niezależnie od przewidywanego okresu ich używania (art. 22a ust. 2 pkt 1 updof).

Poniesione na ulepszenie wydatki inwestycyjne zostały w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodów poprzez dokonywane odpisy amortyzacyjne, tj. 50% kosztów ulepszenia własnego środka trwałego i 50% ulepszenia w obcym środku trwałym.

Pytanie (przedstawione w uzupełnieniu wniosku)

Czy nakłady poniesione na ulepszenie posiadanego w części budynku, finansowane w 100% przez Pana mogą być również w całości przez Pana amortyzowane?

Pana stanowisko w sprawie

Uważa Pan, że finansowane przez Pana nakłady może Pan amortyzować w 100% na gruncie art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

·         został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·         jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·         pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·         poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·         został właściwie udokumentowany,

·         nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Art. 23 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 22a-22m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 22c ust. 1 pkt 1 powoływanej ustawy:

Na podstawie art. 22g ust. 11 ww. ustawy:

Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki:

·         stanowią własność lub współwłasność podatnika,

·         są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·         przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

·         są wykorzystywane przez podatnika m.in. na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, za odrębną kategorię środków trwałych od wskazanych w art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych składników majątku, uznaje inwestycje w obcych środkach trwałych.

Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych” - zwane także środkami trwałymi (art. 22a ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje wprost, co należy rozumieć przez inwestycje w obcych środkach trwałych, ale definiują pojęcie inwestycji.

Zgodnie z art. 5a pkt 1 ww. ustawy

Środki trwałe w budowie to zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego – art. 3 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy o rachunkowości.

Biorąc pod uwagę te definicje można stwierdzić, że inwestycje w obcych środkach trwałych to ogół działań (nakładów) podatnika odnoszących się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia, tzn. polegają na jego przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji lub polegają na stworzeniu składnika majątku mającego cechy środka trwałego.

W takim przypadku wydatki poniesione na inwestycję w obcym środku trwałym podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tej inwestycji.

W świetle powyższego, za inwestycję w obcym środku trwałym, można uznać jedynie te nakłady, które ponoszone są na składnik majątku należący do innego podmiotu.

Zatem ponoszone wydatki na opisane we wniosku prace budowlane przez Pana jako współwłaściciela nieruchomości wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie umowy użyczenia zawartej ze współwłaścicielem, nie mogą zostać uznane za inwestycję w obcym środku trwałym, bowiem ponosi Pan nakłady na nieruchomości będące Pana współwłasnością. Okoliczność ta wyklucza możliwość uznania poniesionych wydatków dotyczących nieruchomości wykorzystywanych dla celów prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie umowy użyczenia, jako inwestycje w obcych środkach trwałych.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych :

Odnosząc się do treści art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyjaśnić należy, że ulepszenie polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Wyliczenie zawarte w omawianym przepisie stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że tylko wydatki związane chociaż z jedną z tych prac, które w konsekwencji skutkują wymienionymi efektami, czyli przebudową, rozbudową rekonstrukcją adaptacją lub modernizacją środka trwałego, mogą zostać uznane za wydatki ulepszające ten środek. Przebudową jest rezultat prac budowlanych, którego istotą jest zmiana struktury wewnętrznej obiektu już istniejącego, nie powodująca jednak zwiększenia ani jego powierzchni, ani też kubatury. Rozbudowa polega na zwiększeniu, w wyniku prac budowlanych, powierzchni lub kubatury budynku. Rekonstrukcja to ponowna budowa, w efekcie której nastąpi odtworzenie określonych elementów obiektu w tej przestrzeni, którą dotychczas elementy te zajmowały. Zazwyczaj dotyczy elementów zużytych lub zniszczonych. Adaptacja natomiast polega na przystosowaniu obiektu do nowej funkcji, której dotychczas nie pełnił, a modernizacja to unowocześnienie, tj. wyposażenie obiektu bądź jego elementów składowych w takie urządzenia lub cechy, których wcześniej nie miał, a które są wytworem nowszej myśli technicznej.

Z powyższych przepisów wynika, że sposób zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej, wydatków ponoszonych na środek trwały uzależniony jest od charakteru tych wydatków. Wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie środków trwałych są rozliczane w czasie i podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - pośrednio poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tych środków.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą (JDG) w zakresie handlu materiałami budowlanymi oraz wynajmu i zarządzania nieruchomościami. W środkach trwałych posiada Pan m.in. kamienicę, która jest współwłasnością Pana w 50% i córki w 50%. Kamienica przeznaczona jest pod wynajem. Działka wraz z budynkiem została zakupiona w 2011 r., kamienica była amortyzowana przez 10 lat (amortyzacja przyśpieszona 120 m-cy). Na podstawie umowy użyczenia obiekt został oddany do wyłącznego używania przez Pana firmę.

Na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę począwszy od października 2020 r. rozpoczął Pan prace budowlane polegające na: nadbudowie 2 nowych kondygnacji, przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno-usługowego oraz zmianie sposobu użytkowania kondygnacji parteru i podpiwniczenia na funkcję handlowo-usługową. W ramach realizowanej inwestycji zamontowano całkowicie nową, zgodną z aktualnymi wymogami prawa budowlanego instalację wodną, kanalizacyjną, elektryczną oraz wentylacyjną, a także założono instalację centralnego ogrzewania. Zamontowano nowe, energooszczędne okna oraz drzwi zewnętrzne. Wykonano nową elewację. W lipcu 2024 r. uzyskano pozwolenie na użytkowanie budynku.

Wszystkie powyższe prace spowodowały ulepszenie środka trwałego, gdyż wydatki poniesione na cele wskazane w art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych spowodowały wzrost wartości użytkowej tego środka w stosunku do wartości z dnia przyjęcia go do używania, a wartość przedmiotowych wydatków przekraczała w skali roku podatkowego kwotę 10 000 zł.

Budynek jest w całości wykorzystywany na cele prowadzenia działalności gospodarczej Pana firmy (JDG) - wynajem lokali użytkowych i najem mieszkań krótkoterminowy. Został wprowadzony do środków trwałych na podstawie umowy użyczenia nieruchomości. Zgodnie z zapisami tej umowy przychody i koszty wynikające z prowadzenia działalności w przedmiotowej nieruchomości stanowią przychody i koszty biorącego do używania, czyli Pana firmy. Budynek stanowi współwłasność Pana i Pana córki, przy czym córka nie prowadzi żadnej działalności i nie korzysta z żadnej części budynku. Jej część używa Pan na cele prowadzenia Pana działalności gospodarczej na podstawie ww. umowy użyczenia. Budynek jest w całości wykorzystywany na cele prowadzenia działalności gospodarczej – wynajem lokali użytkowych oraz najem krótkoterminowy i komercyjny lokali mieszkalnych (na podstawie umowy z firmą zarządzającą procesem podnajmowania lokali osobom trzecim w najmie krótkoterminowym i korporacyjnym). Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) budynek został zaklasyfikowany pod numerem 109 jako „Pozostałe budynki niemieszkalne”. Lokale w budynku nie są osobno amortyzowane i nie są wyodrębnione zgodnie z ustawą o własności lokali. Budynek podlega amortyzacji w całości.

Po zakończeniu inwestycji i oddaniu kamienicy do użytkowania przyjęto do amortyzacji 100% wartości poniesionych kosztów inwestycji, bazując na poniższych przesłankach:

·         inwestycje w obcym środku trwałym to nakłady poniesione na obcy środek trwały, który nie jest własnością firmy i który jest wykorzystywany na cele prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie umowy, np. umowy najmu, dzierżawy czy innej o podobnym charakterze,

·         odpisów amortyzacyjnych od wartości wydatków poniesionych na ulepszenie obcego środka trwałego, dokonuje podmiot, który je poniósł, tj. najemca, dzierżawca lub użytkownik (przepisy art. 22a-22n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Przeprowadzone prace pozwoliły na osiągnięcie zakładanego celu inwestycyjnego polegającego na wprowadzeniu nowego źródła przychodu i dywersyfikacji działalności gospodarczej Pana firmy. Nakłady na ulepszenie budynku zostały poniesione w 100% przez Pana i przeznaczone na cele prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Przyjął Pan, że powyższa inwestycja to w 50% nakłady poniesione na obcy środek trwały, który jest wykorzystywany na cele prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej na podstawie umowy użyczenia. Poniesione na ulepszenie wydatki inwestycyjne zostały w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodów poprzez dokonywane odpisy amortyzacyjne tj. 50% kosztów ulepszenia własnego środka trwałego i 50% ulepszenia w obcym środku trwałym.

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy oraz przedstawiony opis stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że jeżeli w istocie wskazane we wniosku prace polegające na nadbudowie 2 nowych kondygnacji, przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno-usługowego oraz zmianie sposobu użytkowania kondygnacji parteru i podpiwniczenia na funkcję handlowo-usługową i w ich wyniku nastąpił wzrost wartości użytkowej środka trwałego w postaci kamienicy, to wydatki te, jako wydatki na ulepszenie mogą powiększać wartość początkową tego środka trwałego. Również inne wydatki na ulepszenie środków trwałych (zamontowanie całkowicie nowej, zgodnej z aktualnymi wymogami prawa budowlanego instalacji wodnej, kanalizacyjnej, elektrycznej oraz wentylacyjnej, a także założenie instalacji centralnego ogrzewania, zamontowanie nowych, energooszczędnych okien oraz drzwi zewnętrznych, wykonanie nowej elewacji) jako wydatki na ulepszenie będą podnosiły wartość początkową tych środków trwałych - budynków, zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym wartość początkową danego środka trwałego – w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika – ustalić należy w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje Pana udział we własności tego składnika majątku w myśl art. 22g ust. 11 powoływanej ustawy.

Kosztem uzyskania przychodu prowadzonej przez Pana pozarolniczej działalności gospodarczej będą zatem odpisy amortyzacyjne dokonywane od zwiększonej wartości początkowej środka trwałego - budynku jednakże w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział we własności tego składnika majątku.

Nie można jednak podzielić Pana poglądu w zakresie sposobu rozliczenia ponoszonych wydatków zakwalifikowanych przez Pana jako inwestycje w obcych środkach trwałych. Skoro jak wykazano uprzednio posiada Pan udział we współwłasności nieruchomości – kamienicy, to ponoszone przez Pana wydatki jako współwłaściciela nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie umowy użyczenia ze współwłaścicielem, nie stanowią inwestycji w obcym środku trwałym w rozumieniu art. 22a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyklucza to możliwości zakwalifikowania ponoszonych w tej części wydatków jako element wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym.

W powyższym zakresie stanowisko Pana należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Należy zaznaczyć, że zakres przedmiotowy wniosku wyznacza pytanie przedstawione przez Wnioskodawcę. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (pytania), tj. możliwości amortyzowania na gruncie art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, całości nakładów poniesionych na ulepszenie posiadanego w części budynku, finansowanych w 100% przez Pana.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pan sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.