Podatniczka prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (usługi budowlane) opodatkowaną ryczałtem. W wyniku błędów biura rachunkowego doszło do nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych, co skutkowało utratą prawa do ryczałtu i koniecznością zapłaty zaległego podatku wraz z odsetkami. Podatniczka zawarła ugodę pozasądową z byłą księgową, na mocy…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
8 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych otrzymania odszkodowania z tytułu ugody pozasądowej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 lutego 2026 r. oraz pismem z 27 marca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Dominującym przedmiotem działalności Wnioskodawczyni są usługi budowlane, opodatkowane stawką ryczałtu w wysokości 5,5%. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni korzystała z usług biura rachunkowego. W wyniku błędów popełnionych przez księgową doszło do nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych Wnioskodawczyni, co skutkowało powstaniem po Jej stronie szkody finansowej związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W związku z powyższym Wnioskodawczyni zawarła z byłą księgową ugodę pozasądową. Na podstawie ugody księgowa zobowiązała się do zapłaty na rzecz Wnioskodawczyni określonej kwoty pieniężnej tytułem rekompensaty szkody powstałej wskutek błędnego prowadzenia rozliczeń podatkowych działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Zgodnie z treścią ugody należność ta jest regulowana w formie spłaty ratalnej, przy czym część rat została już uiszczona, a pozostałe będą regulowane w przyszłości. Ugoda nie dotyczy żadnej konkretnej umowy zawartej przez Wnioskodawczynię z Jej kontrahentami, jednak pozostaje w bezpośrednim i ścisłym związku z prowadzoną przez Wnioskodawczynię działalnością gospodarczą. Obsługa księgowa stanowi bowiem element niezbędny do prawidłowego wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności w zakresie realizacji obowiązków podatkowych.
Uzupełnienie z 18 lutego 2026 r.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Wnioskodawczyni posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, tj. podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.
Ugoda pozasądowa z byłą księgową została zawarta 18 listopada 2025 r. Na podstawie tej ugody była księgowa zobowiązała się do zapłaty określonej kwoty tytułem rekompensaty za szkodę powstałą w związku z nieprawidłowym prowadzeniem rozliczeń podatkowych działalności gospodarczej Wnioskodawczyni za 2018 r.
Ugoda przewidywała spłatę należności w 30 miesięcznych ratach, płatnych przelewem na rachunek bankowy Wnioskodawczyni. Ugoda stanowiła polubowne zakończenie sporu dotyczącego odpowiedzialności za nieprawidłowe prowadzenie obsługi księgowej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Spłata należności następowała w formie przelewów bankowych tytułem rekompensaty szkody powstałej wskutek błędnego prowadzenia rozliczeń podatkowych przez byłą księgową. Początkowo była księgowa dokonała wpłaty dwóch rat. Następnie, w wyniku zgłoszenia roszczenia do ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej księgowej, pozostała część należności została wypłacona jednorazowo przez ubezpieczyciela, tj. PZU, w formie odszkodowania. Pierwsze dwie raty Wnioskodawczyni otrzymała odpowiednio: 25 listopada 2025 r. i 23 grudnia 2025 r. Pozostała część należności została wypłacona jednorazowo przez ubezpieczyciela 22 stycznia 2026 r. Na skutek tej wypłaty zobowiązanie wynikające z ugody zostało w całości uregulowane.
Otrzymane kwoty zostały przez Wnioskodawczynię zaliczone do przychodów z działalności gospodarczej w dacie ich faktycznego otrzymania. Dla zachowania ostrożności podatkowej zostały one opodatkowane ryczałtem według stawki 17%. Jednocześnie Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość, czy właściwą stawką nie powinna być stawka 5,5%, właściwa dla prowadzonej przez Nią działalności budowlanej, dlatego wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.
Podstawą wypłaty rekompensaty jest ugoda pozasądowa zawarta pomiędzy stronami w celu polubownego zakończenia sporu dotyczącego odpowiedzialności byłej księgowej za nieprawidłowe prowadzenie obsługi księgowej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Ugoda ta stanowi cywilnoprawną podstawę wypłaty odszkodowania, wynikającą z odpowiedzialności odszkodowawczej za szkodę wyrządzoną wskutek nienależytego wykonania zobowiązania. W części świadczenie zostało wypłacone przez ubezpieczyciela księgowej na podstawie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.
Uzupełnienie z 27 marca 2026 r.
Nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych polegały na przekazaniu Wnioskodawczyni przez biuro rachunkowe błędnej informacji dotyczącej limitu przychodów uprawniającego do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2018 r.
W wyniku tego błędu przekroczyła Ona dopuszczalny limit przychodów w 2018 r., co skutkowało utratą prawa do opodatkowania ryczałtem w 2019 r.
Pomimo tego biuro rachunkowe nie zidentyfikowało swojego błędu i nadal prowadziło rozliczenia w formie ryczałtu w 2019 r., co było nieprawidłowe. W konsekwencji, po przeprowadzonej kontroli podatkowej dotyczącej 2019 r., Wnioskodawczyni została zobowiązana do rozliczenia działalności gospodarczej na zasadach ogólnych oraz do zapłaty zaległego podatku wraz z należnymi odsetkami.
Dodatkowo, w wyniku błędu księgowej została pozbawiona możliwości wyboru innej, korzystniejszej formy opodatkowania (np. podatku liniowego).
Zaległości podatkowe wynikające z powyższych nieprawidłowości były regulowane sukcesywnie, a ich ostateczna spłata nastąpiła w styczniu 2024 r. Wypłacona rekompensata stanowi odszkodowanie za rzeczywistą szkodę finansową poniesioną przez Wnioskodawczynię w związku z błędnym prowadzeniem rozliczeń podatkowych przez biuro rachunkowe.
Kwota otrzymanej rekompensaty stanowi jedynie częściowe pokrycie poniesionej szkody (około 50%) i nie rekompensuje jej w całości. Rekompensata miała charakter wyłącznie kompensacyjny i nie stanowiła dla Wnioskodawczyni żadnego przysporzenia majątkowego ponad poniesioną stratę.
Pytanie
Czy przychód uzyskiwany przez Wnioskodawczynię z tytułu ugody pozasądowej zawartej z byłą księgową, otrzymywany w ramach spłaty ratalnej, powinien być opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki 5,5%, właściwej dla dominującej działalności budowlanej Wnioskodawczyni?
Pani stanowisko w sprawie (doprecyzowane w wyniku uzupełnienia wniosku z 27 marca 2026 r.)
Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Działalność Wnioskodawczyni obejmuje roboty budowlane związane z wykonywaniem instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych (PKD 43.22.Z).
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, opodatkowaniu ryczałtem podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Otrzymana przez Wnioskodawczynię rekompensata stanowi przychód związany bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, ponieważ wynika ze szkody powstałej wskutek nieprawidłowego prowadzenia rozliczeń podatkowych tej działalności przez biuro księgowe.
Rekompensata ta nie stanowi wynagrodzenia za odrębne świadczenie, lecz odszkodowanie mające na celu naprawienie szkody powstałej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W konsekwencji, stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Z uwagi na ścisły związek otrzymanej rekompensaty z prowadzoną działalnością gospodarczą opodatkowaną ryczałtem oraz brak jej odrębnego charakteru jako samodzielnego źródła przychodu, powinna ona podlegać opodatkowaniu według stawki właściwej dla tej działalności, tj. 5,5%, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii interpretacyjnej organów podatkowych, zgodnie z którą odszkodowania i rekompensaty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowią przychód z tej działalności.
W interpretacjach indywidualnych wskazuje się, że jeżeli wypłacone świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą i dotyczy szkody powstałej w jej ramach, to przychód z tego tytułu należy kwalifikować do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
Jednocześnie podkreśla się, że odszkodowanie o charakterze kompensacyjnym, które nie prowadzi do rzeczywistego przysporzenia majątkowego, lecz jedynie wyrównuje poniesioną stratę, powinno być opodatkowane na zasadach właściwych dla tej działalności, w tym według stawki ryczałtu właściwej dla wykonywanych usług.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a) ww. ustawy, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 5,5% przychodów z działalności wytwórczej oraz robót budowlanych.
W ocenie Wnioskodawczyni, otrzymane odszkodowanie, jako pozostające w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą opodatkowaną ryczałtem według stawki 5,5%, powinno podlegać opodatkowaniu według tej samej stawki, właściwej dla prowadzonej działalności gospodarczej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Stosownie do art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):
Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
Osoby fizyczne oraz przedsiębiorstwa w spadku osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych lub przedsiębiorstw w spadku z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 7a ust. 4 lub art. 14 ustawy o podatku dochodowym, z zastrzeżeniem ust. 1e - 1g, w tym również gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych, spółki cywilnej osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej „spółką”. Do przychodów przedsiębiorstwa w spadku nie stosuje się przepisu art. 12 ust. 10a.
Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Na podstawie tego przepisu można stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną – przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika, czyli wpływu bezpośrednio do majątku podatnika, względnie na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami.
Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość - Komentarz do art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. LEX 2014). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1248/11, stwierdzając, że z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa podatnika.
Stosownie do treści art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, konieczne jest, by „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 23 tej ustawy oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym wydatek zwrócony powinien być odpowiednikiem wydatku poniesionego.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku dochodowego, podatku od spadków i darowizn.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek za zwłokę z tytułu nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Przez „należności budżetowe” należy rozumieć zarówno należności budżetu państwa, jak i budżetów samorządowych. Do należności budżetowych należą wszelkiego rodzaju podatki oraz opłaty. Należnościami budżetowymi są także inne należności publicznoprawne, co do których przepisy prawa wyraźnie stanowią, że są one dochodem budżetu państwa albo dochodem budżetów jednostek samorządowych.
W opisie sprawy wskazała Pani, że w wyniku błędów popełnionych przez księgową doszło do nieprawidłowości w Pani rozliczeniach podatkowych, co skutkowało powstaniem po Pani stronie szkody finansowej związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wobec czego zawarła Pani z byłą księgową ugodę pozasądową. Na podstawie ugody księgowa zobowiązała się do zapłaty na Pani rzecz określonej kwoty pieniężnej tytułem rekompensaty szkody powstałej wskutek błędnego prowadzenia rozliczeń podatkowych Pani działalności gospodarczej. Nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych polegały na przekazaniu przez biuro rachunkowe błędnej informacji dotyczącej limitu przychodów uprawniającego Panią do opodatkowania działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2018 r. W wyniku tego błędu przekroczyła Pani dopuszczalny limit przychodów w 2018 r., co skutkowało utratą prawa do opodatkowania ryczałtem w 2019 r. Biuro rachunkowe nie zidentyfikowało swojego błędu i nadal prowadziło rozliczenia Pani działalności gospodarczej w formie ryczałtu w 2019 r., co skutkowało przeprowadzeniem kontroli podatkowej dotyczącej 2019 r. W konsekwencji, została Pani zobowiązana do rozliczenia działalności gospodarczej na zasadach ogólnych oraz do zapłaty zaległego podatku wraz z należnymi odsetkami. Wypłacona Pani rekompensata stanowi odszkodowanie za rzeczywistą szkodę finansową poniesioną przez Panią w związku z błędnym prowadzeniem rozliczeń podatkowych przez biuro rachunkowe. Kwota otrzymanej rekompensaty stanowi jedynie częściowe pokrycie poniesionej szkody (około 50%) i nie rekompensuje jej w całości. Rekompensata miała charakter wyłącznie kompensacyjny i nie stanowiła dla Pani żadnego przysporzenia majątkowego ponad poniesioną stratę.
Wskazała Pani, że otrzymane odszkodowanie, jako pozostające w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą opodatkowaną ryczałtem według stawki 5,5%, powinno podlegać opodatkowaniu według tej samej stawki, właściwej dla prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.
Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powyższe przepisy, zapłacony przez Panią zaległy podatek dochodowy wraz z należnymi odsetkami za zwłokę nie stanowi kosztu uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 12 i pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji wypłacona Pani rekompensata (stanowiąca jedynie częściowe pokrycie poniesionej szkody (około 50%) zapłaconego podatku wraz z należnymi odsetkami) nie będzie stanowiła przychodu podlegającego opodatkowaniu na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 3a ww. ustawy.
Otrzymana przez Panią rekompensata będzie bowiem odpowiednikiem wydatku poniesionego tytułem podatku uiszczonego do urzędu skarbowego z winy biura rachunkowego, który to wydatek nie może zostać zaliczony do kosztów podatkowych.
W związku z powyższym Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji indywidualnej.
Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Organ podatkowy wydający interpretacje indywidualne nie jest uprawniony do analizowania i oceny załączonych dokumentów – jest związany wyłącznie opisem zdarzenia przyszłego przedstawionym przez Panią we wniosku, zadanym przez Panią pytaniem oraz zajętym stanowiskiem. W związku z powyższym załączone do wniosku pismo nie może stanowić przedmiotu merytorycznej analizy w niniejszej sprawie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo