Wnioskodawczyni jest wspólnikiem spółki jawnej prowadzącej aptekę, która otrzymywała refundacje od Narodowego Funduszu Zdrowia za sprzedaż leków refundowanych w latach 2022-2023. W 2025 roku, po kontroli NFZ, została zobowiązana do zwrotu części tych refundacji, ponieważ uznano, że recepty były realizowane przez nieuprawnionego pracownika, co czyniło…
Interpretacja indywidualna– stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
18 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy określenia momentu dokonania korekty przychodów. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawczyni jest wspólnikiem Spółki jawnej, która prowadzi działalność gospodarczą w formie apteki ogólnodostępnej i jest czynnym podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych (podatek liniowy). W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawczyni realizuje sprzedaż leków refundowanych i otrzymuje z Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) refundację części ceny leków. Przychody z tego tytułu były rozpoznawane w latach 2022-2023, zgodnie z datą uzyskania przychodu.
W 2025 r., w wyniku kontroli NFZ, Wnioskodawczyni została zobowiązana do zwrotu części otrzymanych refundacji za okresy historyczne (2022-2023). Przyczyną zwrotu nie był błąd rachunkowy, ani oczywista pomyłka Wnioskodawczyni. W wydanej decyzji NFZ uznał, że recepty zostały zrealizowane przez pracownika apteki do tego nieuprawnionego, w związku z czym refundacja była nienależna. Zwroty dokumentowane są korektami „zestawienia zbiorczego recept na leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyroby medyczne objęte refundacją”, wystawionymi przez NFZ w 2025 r.
Pytanie
Czy w świetle art. 14 ust. 1m oraz ust. 1n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawczyni powinna dokonać korekty przychodów z tytułu zwrotu refundacji w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymała dokument potwierdzający zwrot (tj. w 2025 r.), czy też poprzez korektę zeznań podatkowych za lata 2022-2023?
Pani stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawczyni, korekta powinna zostać ujęta w okresie bieżącym, tj. 2025 r.
Zgodnie z art. 14 ust. 1m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą pomyłką, dokonuje się jej w okresie rozliczeniowym, w którym wystawiono dokument korygujący.
Ponieważ przyczyna zwrotu refundacji (tj. wynik kontroli) jest zdarzeniem następczym, które nie istniało w momencie pierwotnego księgowania przychodu, nie mamy do czynienia z błędem rachunkowym.
W związku z powyższym, na podstawie art. 14 ust. 1n ww. ustawy, Wnioskodawczyni jest uprawniona do zmniejszenia przychodów bieżących, a w przypadku ich braku - do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów w 2025 r.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Oznacza to, że przychód z działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu powstaje w chwili dokonania (spełnienia) świadczenia, przy czym dla określenia chwili powstania przychodu bez wpływu pozostaje okoliczność, czy zapłata należności za świadczenie została rzeczywiście otrzymana.
Zgodnie z art. 14 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e,1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
1) wystawienia faktury albo
2) uregulowania należności.
W myśl tego przepisu, przychód podatkowy dla celów podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje w dniu wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi.
Wyjątek od tej zasady stanowi:
· wystawienie faktury przed datą wydania towaru, zbycia prawa lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi – datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień wystawienia faktury,
· uregulowanie należności przed wydaniem towaru, zbyciem prawa lub wykonania usługi albo częściowym wykonaniem usługi – datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień otrzymania należności.
Przytoczony powyżej przepis należy traktować jako generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
Wyjątek od tak skonstruowanej zasady wprowadza art. 14 ust. 1e, 1h oraz 1i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stosownie do art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
Natomiast w myśl art. 14 ust. 1i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
W przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
Zgodnie z art. 14 ust. 1m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem – za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy przychód lub koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury, czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote etc.).
Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania faktury korygującej (bądź innego dokumentu potwierdzającego stosowną korektę). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu, czy kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta przychodu, czy kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”, tj. w okresie, w którym przychód lub koszt taki został pierwotnie ujęty przez podatnika.
Na podstawie art. 14 ust. 1n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 1m, podatnik nie osiągnął przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone przychody.
Jak wynika z art. 14 ust. 1o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przepisów ust. 1m i 1n nie stosuje się do:
1) korekty dotyczącej przychodu związanego z zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu;
2) korekty cen transferowych, o której mowa w art. 23q.
Zatem moment ujęcia faktury korygującej, po stronie przychodów, powinien być uzależniony od okoliczności, jakich dotyczy ta faktura. Jeżeli pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny, a więc korekta jest wynikiem błędu (zawierała pomyłki np. w ilości, cenie lub kwocie podatku VAT), wówczas korekta powinna być przyporządkowana wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego, wynikającego z faktury pierwotnej. Natomiast w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura korygująca została wystawiona z powodu późniejszych zdarzeń, a więc okoliczności mających wpływ na zmianę przychodów powstałych już po wystawieniu faktury pierwotnej, to fakturę korygującą należy rozliczyć na bieżąco, z datą jej wystawienia.
Z opisu sprawy wynika, że jest Pani wspólnikiem Spółki jawnej, która prowadzi działalność gospodarczą w formie apteki ogólnodostępnej i jest czynnym podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych (podatek liniowy). W ramach prowadzonej działalności realizuje Pani sprzedaż leków refundowanych i otrzymuje z Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) refundację części ceny leków. Przychody z tego tytułu były rozpoznawane w latach 2022-2023, zgodnie z datą uzyskania przychodu. W 2025 r., w wyniku kontroli NFZ została Pani zobowiązana do zwrotu części otrzymanych refundacji za okresy historyczne (2022-2023). Przyczyną zwrotu nie był błąd rachunkowy, ani oczywista pomyłka. W wydanej decyzji NFZ uznał, że recepty zostały zrealizowane przez pracownika apteki do tego nieuprawnionego, w związku z czym refundacja była nienależna. Zwroty dokumentowane są korektami „zestawienia zbiorczego recept na leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyroby medyczne objęte refundacją” wystawionymi przez NFZ w 2025 r.
Pani wątpliwość dotyczy kwestii, czy w świetle art. 14 ust. 1m oraz ust. 1n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinna Pani dokonać korekty przychodów z tytułu zwrotu refundacji w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymała Pani dokument potwierdzający zwrot (tj. w 2025 r.), czy też poprzez korektę zeznań podatkowych za lata 2022-2023.
Biorąc pod uwagę opis sprawy i przywołane przepisy, należy stwierdzić, że w tej sytuacji nie ma miejsca korekta przychodów na skutek błędu rachunkowego, bądź oczywistej omyłki. Przyczyną korekty przychodu jest bowiem przeprowadzona w 2025 r. kontrola NFZ i wydana na tej podstawie decyzja. Jak słusznie Pani wskazała we własnym stanowisku, przyczyna zwrotu refundacji (tj. wynik kontroli) jest zdarzeniem następczym, które nie istniało w momencie pierwotnego księgowania przychodu, nie mamy zatem do czynienia z błędem rachunkowym.
W związku z powyższym, należy zgodzić się z Pani stanowiskiem, że korekta przychodów powinna zostać ujęta w okresie bieżącym, tj. 2025 r., a w konsekwencji jest Pani uprawniona do zmniejszenia przychodów bieżących, a w przypadku ich braku - do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów w 2025 r.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo