Interpretacja 0113-KDIPT2-1.4011.203.2026.2.RK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Uzupełniła go Pani pismem z 3 kwietnia 2026 r. (wpływ 3 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą od 20 lipca 1995 r. Podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dalej: ustawy o PIT), a przychody osiągane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej rozlicza w formie podatku liniowego, zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy o PIT. Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem VAT.

Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawczyni jest:

·         sprzedaż detaliczna gazet i artykułów piśmiennych prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (PKD 47.62.Z),

·         sprzedaż hurtowa wyrobów farmaceutycznych i medycznych (PKD 46.46.Z),

·         sprzedaż detaliczna sprzętu audiowizualnego prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (PKD: 47.43.Z),

·         sprzedaż detaliczna książek prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (PKD 47.61.Z),

·         sprzedaż detaliczna nagrań dźwiękowych i audiowizualnych prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (PKD 47.63.Z),

·         sprzedaż detaliczna gier i zabawek prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (PKD 47.65.Z),

·         sprzedaż detaliczna wyrobów medycznych, włączając ortopedyczne, prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (PKD 47.74.Z),

·         sprzedaż detaliczna pozostałych nowych wyrobów prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (PKD 47.78.Z).

W 1999 r. Wnioskodawczyni zawarła związek małżeński. Pomiędzy małżonkami obowiązuje ustawowy ustrój majątkowy, czyli wspólność majątkowa małżeńska, który nie ulegał zmianie przez cały okres trwania małżeństwa.

Od 1 lutego 2022 r. mąż Wnioskodawczyni jest zatrudniony w prowadzonej przez Nią działalności na podstawie umowy o pracę. Do obowiązków męża Wnioskodawczyni należy pełna obsługa klienta, sprzedaż, zakup oraz serwisowanie urządzeń medycznych i stomatologicznych.

Na gruncie przepisów o ubezpieczeniach społecznych, mąż Wnioskodawczyni został zgłoszony do ZUS, jako osoba współpracująca. Jednocześnie wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę wypłacane małżonkowi Wnioskodawczyni jest zaliczane do kosztów uzyskania przychodów i Wnioskodawczyni planuje zaliczać je do kosztów także w przyszłości.

Wnioskodawczyni chciałaby otrzymać potwierdzenie, że Jej postępowanie jest prawidłowe oraz, że może kontynuować ujmowanie wynagrodzenia wypłacanego małżonkowi w kosztach uzyskania przychodów.

W piśmie z 3 kwietnia 2026 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że dla celów ewidencji podatkowej prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.

Wnioskodawczyni zalicza wydatki ponoszone na wynagrodzenie męża do kosztów uzyskania przychodów od 1 lutego 2022 r., tj. od dnia nawiązania stosunku pracy.

Wnioskodawczyni opłaca składki na ubezpieczenie społeczne zatrudnionego męża, obliczone w sposób właściwy dla osoby współpracującej (kod ubezpieczenia w ZUS: 0511) od 1 lutego 2022 r. i zalicza opłacone składki na ubezpieczenie społeczne zatrudnionego męża do kosztów uzyskania przychodów.

Pytania (Pytanie 2 ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1.    Czy wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę wypłacane mężowi Wnioskodawczyni, niezależnie od jego wysokości i w sytuacji objęcia wspólnością majątkową małżeńską, stanowi koszt uzyskania przychodu z tytułu prowadzonej przez Nią działalności gospodarczej?

2.    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, zgodnie z którym opłacone składki na ubezpieczenie społeczne opłacane za zatrudnionego męża Wnioskodawczyni, w wysokości właściwej dla osoby współpracującej, będą stanowiły koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej?

Pani stanowisko w sprawie (stanowisko do pytania 2 ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)

Ad 1.

Wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę, wypłacane mężowi Wnioskodawczyni stanowi dla Niej koszt uzyskania przychodu z prowadzonej przez Nią działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W doktrynie przyjmuje się, że kosztem podatkowym jest każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z przychodami, które osiągnął lub planuje osiągnąć, o ile pozostaje on w racjonalnym związku z prowadzoną działalnością. Wydatek może zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.

Na gruncie cytowanego wyżej przepisu, aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów to powinien spełniać łącznie następujące warunki:

·         pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

·         nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·         być właściwie udokumentowany.

Obowiązek wykazania związku przyczynowo‑skutkowego między poniesionym wydatkiem a osiągniętym przychodem z działalności gospodarczej należy do podatnika. Związek ten podlega ocenie indywidualnej, jednak z tej oceny musi wynikać, że poniesiony wydatek może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź zachowania jego źródła.

Na podstawie powyższej regulacji za koszty uzyskania przychodów uznaje się m.in. tzw. koszty pracownicze, takie jak wynagrodzenia za pracę osoby zatrudnionej, które pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki niebędącej osobą prawną - także małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki; kosztem uzyskania przychodów jest jednak wynagrodzenie małżonka podatnika i małoletnich dzieci podatnika, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki niebędącej osobą prawną - także małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki, należne z tytułów określonych w art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 2, 8 i 9 lub z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1578), z zastrzeżeniem pkt 55 i art. 22 ust. 6ba.

Natomiast art. 23 ust. 1 pkt 55 ustawy o PIT, stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania stażu uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 6ba.

W świetle powyższego, wynagrodzenie wypłacane małżonkowi Wnioskodawczyni z tytułu umowy o pracę, niezależnie od kwoty wynagrodzenia - zgodne z treścią umowy i wypłacone, stanowiące dla niego przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, może stanowić po stronie Wnioskodawczyni koszt uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Prawidłowość stanowiska Wnioskodawczyni potwierdza interpretacja indywidualna wydana w podobnej sprawie z 21 czerwca 2021 r. Nr 0112-KDIL2-2.4011.320.2021.2.IM.

Ad 2.

Składki na ubezpieczenie społeczne opłacane za zatrudnionego w oparciu o umowę o pracę małżonka, obliczone w wysokości właściwej dla osoby współpracującej, o której mowa w art. 8 ust. 11 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 199 z późn. zm.), będą stanowiły koszt uzyskania przychodu, o ile nie zostały odliczone od dochodu, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie z treścią powyższego przepisu, kosztem podatkowym jest każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z przychodami, które osiągnął lub planuje osiągnąć, o ile pozostaje on w racjonalnym związku z prowadzoną działalnością. Wydatek może zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów powinien spełniać łącznie następujące warunki:

·         pozostawać w związku przyczynowo skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

·         nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·         być właściwie udokumentowany.

Obowiązek wykazania związku przyczynowo skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a osiągniętym przychodem z działalności gospodarczej należy do podatnika. Związek ten podlega ocenie indywidualnej, jednak z tej oceny musi wynikać, że poniesiony wydatek może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź zachowania jego źródła.

Na podstawie powyższej regulacji za koszty uzyskania przychodów uznaje się m.in. tzw. koszty pracownicze, takie jak wynagrodzenia za pracę osoby zatrudnionej, które pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak również składki społeczne ponoszone przez prowadzącego działalność gospodarczą związane z takim zatrudnieniem.

Natomiast art. 23 ust. 1 pkt 55a) ustawy o PIT, stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów nieopłaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 37 oraz art. 22 ust. 6bb, określonych w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek.

Z powyższej regulacji należy wysnuć wniosek, że w odniesieniu do składek społecznych, warunkiem zakwalifikowania ich jako koszt uzyskania przychodu jest ich faktyczne opłacenie.

Zgodnie zaś z art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot składek określonych w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych zapłaconych w roku podatkowym bezpośrednio na własne ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe podatnika oraz osób z nim współpracujących [...] odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Wyżej cytowany przepis stanowi o jednej z metod zmniejszenia podstawy opodatkowania o wysokość opłaconych składek na własne ubezpieczenie społeczne przedsiębiorcy i osoby współpracującej, tj. o możliwości pomniejszenia dochodu o te składki.

Natomiast zgodnie z regulacją wynikającą z art. 26 ust. 13a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie, ustawodawca ograniczył możliwość pomniejszenia dochodu wyłącznie do wydatków określonych w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które nie zostały ujęte w kosztach uzyskania przychodu.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, że dopuszczalne jest ujęcie w kosztach uzyskania przychodów opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne własne podatnika oraz osoby współpracującej (w tym męża zatrudnionego na podstawie umowy o pracę), z tym, że takie ujęcie tych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów powoduje w sposób oczywisty brak możliwości odliczenia ich od dochodu.

W świetle powyższego, należy uznać stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie pytania nr 2 za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.

Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.

W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy – oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
• nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• być właściwie udokumentowany.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Przy czym ‒ związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła, należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów.

Należy przy tym podkreślić, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem tego źródła przychodów każdorazowo należy do podatnika.

Zasadniczo do kosztów uzyskania przychodów zaliczane są także tzw. koszty pracownicze.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Powyższy przepis wyłącza z kosztów uzyskania przychodów wartość własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci. Przy czym – użyty w nim termin „wartość pracy” należy rozumieć jako wartość wszelkiego rodzaju pracy, niezależnie od tego, czy praca jest świadczona na podstawie umowy o pracę, umowy cywilnoprawnej (umowy zlecenia, umowy o dzieło), czy też bez podstawy prawnej (bezumownie). Pojęcie to należy jednak traktować ściśle, co oznacza, że trzeba tu rozdzielać – dla celów nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ‒ składniki wynagrodzenia za świadczoną pracę od dodatkowych świadczeń ze strony pracodawcy – takich, które nie mają wpływu na wartość pracy własnej (czyli są przez pracodawcę ponoszone niezależnie od tego, jaki jest wkład pracy pracownika, np. ekwiwalent za narzędzia, świadczenia BHP). Nie ma tu znaczenia, czy między małżonkami istnieje wspólność, czy odrębność majątkowa.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 55 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z wnioskowania a contrario powyższego przepisu wynika, że z mocy prawa – co do zasady – kosztem uzyskania przychodów są wypłacone, dokonane lub postawione do dyspozycji wypłaty, świadczenia oraz inne należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 6bb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle powyższego składki za osobę współpracującą na ubezpieczenie społeczne mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów pod warunkiem, że zostały opłacone w terminie i nie zostały odliczone od dochodu.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie natomiast z art. 26 ust. 13a) ww. ustawy:

Ww. przepisy stanowią też o możliwości pomniejszenia dochodu o składki na ubezpieczenie społeczne osoby współpracującej, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pani osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą od 20 lipca 1995 r. Przychody osiągane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej rozlicza Pani w formie podatku liniowego, a dla celów ewidencji podatkowej prowadzi Pani podatkową księgę przychodów i rozchodów. Od 1 lutego 2022 r. w prowadzonej przez Panią działalności zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę Pani mąż, który został zgłoszony do ZUS, jako osoba współpracująca. Opłaca Pani składki na ubezpieczenie społeczne zatrudnionego męża, obliczone w sposób właściwy dla osoby współpracującej od 1 lutego 2022 r., które zalicza Pani do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki ponoszone na wynagrodzenie Pani męża zalicza Pani do kosztów uzyskania przychodów od 1 lutego 2022 r., tj. od dnia nawiązania stosunku pracy.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane wyżej przepisy prawa wskazać należy, że w sytuacji, gdy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zatrudnia Pani na umowę o pracę swojego męża, to wypłacone mu wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę może stanowić dla Pani koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Kosztem uzyskania przychodów dla Pani będzie również opłacanie za Pani męża składek na ubezpieczenia społeczne (które nie są odliczane od dochodu).

Reasumując – wynagrodzenie wypłacane przez Panią mężowi z tytułu umowy o pracę, jak również opłacone przez Panią składki na ubezpieczenie społeczne (które nie są odliczane od dochodu) za zatrudnionego przez Panią męża w wysokości właściwej dla osoby współpracującej, będą stanowiły koszt uzyskania przychodów w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Odnosząc się natomiast do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej, należy wskazać, że rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy tylko konkretnej, indywidualnej sprawy podatnika, w określonym stanie faktycznym i nie ma zastosowania w sprawie będącej przedmiotem Pani wniosku.

Przedmiotowa interpretacja dotyczy kwestii uregulowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie rozstrzyga o tym w jakiej wysokości może być wypłacane wynagrodzenie – bo tego nie regulują przepisy podatkowe.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.