Interpretacja 0113-KDIPT2-1.4011.282.2026.3.RK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Uzupełniła go Pani pismem z 4 maja 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest radcą prawnym, wykonuje zawód w ramach Kancelarii Radcy Prawnego. Jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawczyni swoją działalność ma zarejestrowaną w X.

Wnioskodawczyni od listopada 2023 r. stale współpracuje z Kancelarią Prawną sp.k. w Y. Jest to Jej główny i jedyny kontrahent - współpraca z nim zapewnia Wnioskodawczyni stały przychód (stabilność finansową) oraz daje Wnioskodawczyni możliwość rozwoju prowadzonej działalności gospodarczej. Z uwagi na znaczną odległość pomiędzy miejscowością, w której Wnioskodawczyni ma zarejestrowaną działalność (X) a siedzibą Kancelarii, z którą współpracuje (Y) - ok. 200 km - z punktu widzenia racjonalności i ekonomiczności niecelowym jest codzienne dojeżdżanie do Y (czas przejazdu pociągiem w jedną stronę waha się od 2 do 3 godzin, zaś koszt biletu w jedną stronę to ok. 40 zł). Nie jest to uzasadnione również względami organizacyjnymi (możliwość opóźnień w ruchu kolejowym, ryzyko wystąpienia nagłych i nieprzewidzianych zdarzeń). W ramach współpracy dopuszczalna jest w ograniczonym zakresie praca zdalna, jednakże specyfika i charakter wykonywanej pracy obligują Wnioskodawczynię do stałego przebywania w Y.

Wnioskodawczyni obecnie najmuje mieszkanie w Y w odległości ok. 7 km od siedziby swojego kontrahenta. Mieszkanie ma dwa pokoje - została więc wydzielona przestrzeń (pokój) na wykonywanie pracy. Wnioskodawczyni mieszkanie wynajmuje od małżeństwa. Wnioskodawczyni wie, że wynajmująca prowadzi działalność gospodarczą, jednak nie wie, czy mieszkanie stanowi środek trwały tej działalności. Tym niemniej, Wnioskodawczyni zakłada, że w tym zakresie zastosowanie znajdzie przepis art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.

Wnioskodawczyni zwraca uwagę, że wydana w podobnym stanie faktycznym interpretacja indywidualna Nr 0112-KDIL2-2.4011.736.2023.2.IM potwierdza prawidłowość Jej toku rozumowania i pozwala na rozliczenie kosztów najmu mieszkania (przynajmniej w części) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Niewykluczone, że w przyszłości może nastąpić zmiana najmowanego lokalu związana z wyprowadzką z obecnie najmowanego lokalu w Y, bądź będąca konsekwencją zakończenia współpracy z obecną Kancelarią i podjęciem współpracy z innym podmiotem, mającym swą siedzibę w innym mieście niż Y (np. w ...).

W piśmie z 4 maja 2026 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawczyni wskazała, że nie udostępnia i nie będzie udostępniała osobom trzecim lokalu mieszkalnego.

W obecnym mieszkaniu Wnioskodawczyni przebywa od końca stycznia 2024 r. – co roku zawierana jest umowa najmu na czas oznaczony jednego roku (ostatnia umowa została zawarta 30 stycznia 2026 r.).

Umowa najmu mieszkania nie została zawarta w ramach prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej. Także wynajmujący nie podpisał ww. umowy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Mieszkanie jest wykorzystywane przez Wnioskodawczynię w części do prowadzonej działalności gospodarczej. Mieszkanie składa się z dwóch pokoi, z których jeden jest wykorzystywany do celów prowadzonej działalności (tj. Wnioskodawczyni pracuje w nim, trzyma w nim akta sprawy oraz materiały biurowe), zaś drugi służy zaspokojeniu Jej potrzeb mieszkalnych. Z uwagi na specyfikę prowadzonych spraw, jak np. wielotomowe sprawy o zasiedzenie, zdarza się Wnioskodawczyni rozkładać dokumenty, w tym wielkoformatowe mapy geodezyjne na podłodze w drugim pokoju, nieprzeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z trudnościami w jednoznacznym określeniu proporcji wykorzystania mieszkania na cele prywatne oraz na cele działalności gospodarczej, w pewnym uproszczeniu Wnioskodawczyni wskazuje, że mieszkanie wykorzystywane jest po połowie na zaspokojenie potrzeb osobistych i prowadzenia działalności gospodarczej.

Z uwagi na specyfikę zawodu radcy prawnego trudno jest również określić precyzyjnie okresy, w jakich mieszkanie jest wykorzystywane do celów działalności gospodarczej, a w jakich dla celów osobistych. Praca radcy prawnego jest wolnym zawodem wykonywanym całorocznie – nie da się jej zamknąć w ramach pracy w standardowych ramach „od poniedziałku do piątku, w godzinach 8-16”. Bardzo często po zamknięciu biura Jej kontrahenta Wnioskodawczyni kontynuuje wykonywanie standardowych obowiązków zawodowych w mieszkaniu (tj. przygotowanie do rozpraw, odpowiadanie na maile klientów, analizowanie akt i orzecznictwa, przygotowywanie pism procesowych, opinii prawnych, czy umów). Często Wnioskodawczyni pracuje również późnym wieczorem, w nocy oraz w weekendy i dni wolne od pracy.

Reasumując, mieszkanie jest wykorzystywane do działalności gospodarczej przez cały czas, od momentu zamieszkania w nim przez Wnioskodawczynię z tym, że w poszczególnych dniach i miesiącach trudno jest z przyczyn podanych wyżej określić ściśle przez ile godzin w ciągu dnia, czy ile dni w miesiącu.

Działalność gospodarczą Wnioskodawczyni prowadzi od 2 listopada 2023 r. Wnioskodawczyni jest podatnikiem opodatkowanym na zasadach ogólnych – prowadzi dla działalności gospodarczej podatkową księgę przychodów i rozchodów.

W związku z najmem Wnioskodawczyni zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów połowę opłat związanych z czynszem najmu, opłat do spółdzielni oraz opłaty za prąd. Opłaty te, zgodnie z umową, są uiszczane przez Wnioskodawczynię na rachunek wynajmującej, która następnie przekazuje opłaty do spółdzielni oraz za prąd do właściwych podmiotów. Dowodem potwierdzającym ponoszenie tych opłat będzie więc nie tylko ww. umowa najmu, ale także potwierdzenia przelewów wykonane na rachunek wynajmującej.

Jak już zostało wskazane, głównym i jedynym kontrahentem jest Kancelaria Prawna sp.k. W związku z nawiązaniem współpracy z ww. podmiotem ze względów logistycznych i ekonomicznych konieczna okazała się przeprowadzka do Y, a w konsekwencji najęcie mieszkania. Niecelowym (i nieracjonalnym) byłoby, w ocenie Wnioskodawczyni, codzienne dojeżdżanie z X do Y pociągiem, nie tylko z uwagi na koszty takiego dojazdu (bilet w jedną stronę kosztuje ok. 40 zł), ale również wysokie ryzyko opóźnień, czy odwołania kursów pociągów, jak również wynajęcie pokoju hotelowego na czas pobytu w Y.

Ponadto, po zakończeniu pracy w biurze kontrahenta, Wnioskodawczyni wykonuje swoją pracę także w najmowanym mieszkaniu. Skoro ponosi koszt najęcia mieszkania w Y, w którym przebywa z uwagi na współpracę z Jej kontrahentem oraz w którym wykonuje swoją pracę po godzinach pracy biura kancelarii, uzasadnione pozostaje rozliczenie połowy poniesionych przez Wnioskodawczynię kosztów najmu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Dodatkowo, Wnioskodawczyni poinformowała, że wobec wycofania pytań oznaczonych we wniosku Nr 2 i 3, jako bezprzedmiotowe uznaje udzielenie odpowiedzi na pytanie postawione w wezwaniu dotyczące sytuacji, gdy Wnioskodawczyni podejmie współpracę z innym podmiotem i wynajmie kolejne mieszkanie.

Pytania

1.    Czy w tak opisanym stanie faktycznym, mając na względzie treść przepisów art. 22 ust. 1 i art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawy o PIT”), możliwe jest odliczenie połowy kosztów związanych z najmem mieszkania, tj. połowę czynszu najmu, połowę opłat do spółdzielni oraz połowę opłat za prąd?

2.    Czy przyjmując założenie, że najmowane przez Wnioskodawczynię mieszkanie stanowi środek trwały wynajmującej, to czy korzysta ono ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT?

3.    Czy w razie zmiany najmowanego lokalu (czy to w przypadku zmiany najmowanego lokalu w Y, czy też w związku ze zmianą głównego kontrahenta i podjęciem współpracy z innym podmiotem, mającym swą siedzibę w innym mieście niż Y), konieczne będzie ponowne wystąpienie z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji?

Przedmiotem interpretacji jest pytanie Nr 1, natomiast w zakresie pytań Nr 2 i 3 wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Pani stanowisko w sprawie (przedstawione we wniosku i jego uzupełnieniu)

W ocenie Wnioskodawczyni, istnieje możliwość rozliczenia połowy kosztów najmu mieszkania- w tym zakresie Wnioskodawczyni wskazuje na interpretację indywidualną wydaną w sprawie Nr 0112-KDIL2-2.4011.736.2023.2.IM, wydaną w podobnym stanie faktycznym. Wnioskodawczyni nie ma możliwości rozliczenia podatku VAT, jednak możliwe jest rozliczenie ww. kosztów w ramach podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wnioskodawczyni uważa, że ponoszone przez Nią koszty, tj. czynsz najmu, opłaty do spółdzielni, opłaty za prąd, ponoszone za najem mieszkania w Y na cele osobiste i biurowe związane są z realizacją przez Wnioskodawczynię obowiązków wynikających z umowy o współpracę zawartej z Jej kontrahentem.

Wobec powyższego, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, stanowią koszt uzyskania przychodów w prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej.

Przepis art. 22 ust. 1 ustawy o PIT stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Wobec takiej treści cytowanego przepisu należy stwierdzić, że nie zawiera on katalogu zamkniętego, zawierającego enumeratywnie wymienione wydatki, które stanowią koszt uzyskania przychodów.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki, które pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeśli są one poniesione w celu osiągnięcia, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.

Co istotne, ponoszone przez Wnioskodawczynię koszty najmu mieszkania nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 23 ustawy o PIT, tj. nie są kosztem niestanowiącym kosztu uzyskania przychodu.

Reasumując, jak już wskazywała Wnioskodawczyni, w związku z zawartą umową o współpracę z Kancelarią Prawną sp.k. świadczy usługi prawne na rzecz jego klientów, w tym przede wszystkim zobowiązała się do ich świadczenia stacjonarnie – w siedzibie Jej kontrahenta w Y. Z uwagi na konieczność zapewnienia Wnioskodawczyni codziennej obecności w biurze Jej kontrahenta nieracjonalnym zarówno z punktu widzenia ekonomicznego, jak i logistycznego, byłoby przemieszczanie się codziennie na trasie X-Y-X. Ponadto, po godzinach pracy biura Jej kontrahenta – z uwagi na specyfikę wykonywanego zawodu – kontynuuje Ona wykonywanie na jego rzecz usług w najmowanym przez mieszkaniu.

Mając na uwadze, że fakt ponoszenia kosztów najmu będzie udokumentowany na podstawie pisemnej umowy najmu, dokumentów i faktur za prąd otrzymywanych od wynajmujących oraz potwierdzeń przelewów bankowych tytułem zapłaty czynszu najmu, opłat na rzecz spółdzielni oraz opłat za prąd, w ocenie Wnioskodawczyni, spełnione zostaną wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, pozwalające na zaliczenie ww. kosztów do kosztów uzyskania przychodów.

Reasumując, ponoszone przez Wnioskodawczynię koszty związane z najmem mieszkania niewątpliwie stanowią koszty uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 poz. 592):

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.

A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają przychody. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Należy zauważyć, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Przy czym możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który – racjonalnie oceniając – mógłby przyczynić się do powstania przychodów, czy ich zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.

Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.

Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez Panią wydatków należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie sam fakt nieobjęcia ustawowym wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie jest wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu kosztów negatywnych nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowią one koszt podatkowy.

Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) jest zbyt daleko idący i abstrahuje od wskazanego w art. 22 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej celu poniesienia kosztu, a w rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.

Obowiązkiem podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Musi to być zatem taki wydatek, którego związek z prowadzoną działalnością nie budzi wątpliwości, a obowiązek wykazania tego związku należy do podatnika. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania przychodów ze względu na kryterium celowości leży bowiem w gestii podatnika. Należy jednak mieć na uwadze, że prawidłowość dokonanej kwalifikacji podlega ocenie organów podatkowych.

W sytuacji wykorzystywania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej części nieruchomości (mieszkania) stwierdzam, że wydatki związane z jego utrzymaniem i korzystaniem mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię wykorzystania mieszkania na cele działalności gospodarczej do całej powierzchni mieszkania.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pani radcą prawnym wykonującą zawód w ramach Kancelarii Radcy Prawnego. Ma Pani działalność zarejestrowaną w X. Od listopada 2023 r. stale współpracuje Pani z Kancelarią Prawną sp.k. w Y. Jest to Pani główny i jedyny kontrahent - współpraca z nim zapewnia Pani stały przychód (stabilność finansową) oraz daje Pani możliwość rozwoju prowadzonej działalności gospodarczej. Z uwagi na znaczną odległość pomiędzy miejscowością, w której Pani ma zarejestrowaną działalność (X) a siedzibą Kancelarii, z którą współpracuje (Y) - ok. 200 km - z punktu widzenia racjonalności i ekonomiczności niecelowym jest codzienne dojeżdżanie do Y. Obecnie najmuje Pani mieszkanie w Y w odległości ok. 7 km od siedziby swojego kontrahenta. Mieszkanie składa się z dwóch pokoi, z których jeden jest wykorzystywany do celów prowadzonej działalności (tj. pracuje Pani w nim, trzyma w nim akta sprawy oraz materiały biurowe), zaś drugi służy zaspokojeniu Jej potrzeb mieszkalnych. Z uwagi na specyfikę zawodu radcy prawnego trudno jest określić precyzyjnie okresy, w jakich mieszkanie jest wykorzystywane do celów działalności gospodarczej, a w jakich dla celów osobistych. Zamierza Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów połowę opłat związanych z czynszem najmu, opłat do spółdzielni oraz opłaty za prąd.

Mając na uwadze opis sprawy i powyższe przepisy prawne wskazać należy, że o ile powodem wynajęcia mieszkania było przeznaczenie go na cele osobiste i biurowe (prowadzenia działalności gospodarczej) w związku z realizacją przez Panią obowiązków wynikających z umowy o współpracę zawartą z Kontrahentem, na rzecz którego Pani świadczy usługi, a którego siedziba znajduje się poza miejscowością, w której ma Pani zarejestrowaną działalność gospodarczą  - to wydatki poniesione na czynsz najmu, opłaty do spółdzielni oraz opłaty za prąd w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię wykorzystania mieszkania na cele działalności gospodarczej do całej powierzchni mieszkania, jako niemające charakteru wydatków osobistych, spełniają przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wydatki te mogą zatem – pod warunkiem ich prawidłowego udokumentowania – stanowić koszty uzyskania przychodów w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię wykorzystania nieruchomości na cele działalności gospodarczej do całej powierzchni nieruchomości.

Reasumując, może Pani wyszczególnione wydatki (opłaty związane z czynszem najmu, opłaty do spółdzielni oraz opłaty za prąd) zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Koszty te należy ustalić proporcjonalnie do zajmowanej na działalność gospodarczą powierzchni lokalu mieszkalnego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja nie rozstrzyga w zakresie ustawy o podatku od towarów i usług.

Przedmiotowa interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem zapytania (pytanie Nr 1). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska nie podlegały ocenie.

W odniesieniu do wskazanej przez Panią proporcji określającej stosunek wykorzystywania powierzchni mieszkania do prowadzenia przez Panią działalności gospodarczej w odniesieniu do całej powierzchni tego mieszkania wyjaśniam, że nie dokonuję weryfikacji i oceny prawidłowości tego wyliczenia, ponieważ interpretacji indywidualnej, w myśl art. 14b § 1 ustawy ‒ Ordynacja podatkowa, podlegają wyłącznie przepisy prawa podatkowego.

Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji należy stwierdzić, że zapadła ona w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie ma zastosowania w sprawie będącej przedmiotem Pani wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.