Interpretacja 0113-KDIPT2-1.4011.301.2026.1.MAP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 2 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca był właścicielem zabudowanej i nieobciążonej nieruchomości gruntowej położonej w … przy ulicy…, którą Jego rodzice nabyli wspólnie do majątku objętego ustawową wspólnością majątkową małżeńską w 1970 r. w drodze umowy sprzedaży. Po śmierci ojca sporządzono akt poświadczenia dziedziczenia z 25 października 2021 r., zgodnie z którym spadek po nim nabył Wnioskodawca i Jego matka po 1/2 udziału. Po śmierci matki sporządzono akt poświadczenia dziedziczenia z 10 marca 2023 r., zgodnie z którym całość spadku po niej nabył wyłącznie Wnioskodawca. W efekcie dziedziczenia Wnioskodawca stał się jedynym właścicielem całej nieruchomości. Udział, który Wnioskodawca nabył po matce, obejmował również udział, który ona odziedziczyła po Jego ojcu. Wnioskodawca dokonał sprzedaży tej nieruchomości we wrześniu 2025 r. Od daty nabycia nieruchomości przez rodziców Wnioskodawcy (1970 r.) upłynęło ponad 5 lat.

Pytania

1.  Czy w opisanym stanie faktycznym, sprzedaż nieruchomości odziedziczonej po rodzicach, dokonana we wrześniu 2025 r., będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2.  Czy w związku z taką sprzedażą powstanie obowiązek złożenia deklaracji PIT-39?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionej sprawie sprzedaż nieruchomości w 2025 r. nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawy o PIT”).

Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o PIT, w przypadku zbycia nieruchomości odziedziczonej, pięcioletni okres należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym spadkodawca nabył nieruchomość, a nie od daty dziedziczenia przez spadkobiercę.

W przedmiotowej sprawie nieruchomość została nabyta przez rodziców Wnioskodawcy w 1970 r., a więc pięcioletni termin upłynął dawno temu. Nieruchomość pozostawała „w rodzinie” Wnioskodawcy od wielu lat, tj. od 1970 r. Była ona przekazywana z pokolenia na pokolenie w drodze dziedziczenia, tak więc 5-letni okres, od którego uzależnione jest niepodleganie obowiązkowi podatkowemu, obejmuje cały okres, w którym nieruchomość pozostawała w rodzinie, a nie wyłącznie okres, w którym Wnioskodawca był jedynym właścicielem nieruchomości.

Dziedziczenie kolejnych udziałów (najpierw po ojcu - przez matkę Wnioskodawcy, a następnie przez Wnioskodawcę) nie powoduje ponownego biegu terminu, ponieważ liczy się wyłącznie pierwotne nabycie przez spadkodawcę.

Zatem, sprzedaż nie spowoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT.

W konsekwencji, w przypadku Wnioskodawcy nie powstanie obowiązek złożenia deklaracji PIT-39, ponieważ nie powstanie przychód z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.):

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

·      odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz

·      zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie.

Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.

Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również na podstawie, jakiej czynności prawnej, bądź zdarzenia prawnego, może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.

Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego, nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.

Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) tej ustawy zostały nabyte w drodze spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza działalnością gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło ono przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości, bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości, bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.

Do celów stosowania art. 10 ust. 5 ww. ustawy w przedmiotowej sprawie momentem nabycia nieruchomości przez spadkodawcę, który nabył poszczególne udziały w nieruchomości również w drodze spadku, jest moment nabycia tych udziałów w nieruchomości, zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, tj. w chwili śmierci jego spadkodawcy/spadkodawców.

Art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Natomiast w myśl art. 10 ust. 7 ww. ustawy:

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek”, ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do regulacji zawartych w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:

W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:

Zgodnie z art. 925 Kodeksu cywilnego:

Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.

Biorąc pod uwagę kwestię nabycia nieruchomości do wspólności majątkowej małżeńskiej, należy odnieść się również do przepisów ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2026 r. poz. 236 ze zm.), w której zostały uregulowane stosunki majątkowe między małżonkami.

Jak stanowi art. 31 § 1 przytoczonej ustawy:

Z kolei jak stanowi art. 35 ww. Kodeksu:

W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich.

Z ww. przepisu wynika, że wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności.

Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. W konsekwencji, po śmierci jednego z małżonków drugi z nich nie mógł ponownie nabyć udziału w tej nieruchomości w drodze dziedziczenia, jak też w drodze działu spadku, skoro nieruchomość ta wchodziła wcześniej do wspólnego majątku małżeńskiego, a małżonkowi z tego tytułu przysługiwało już prawo własności całej nieruchomości.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że we wrześniu 2025 r. dokonał Pan sprzedaży zabudowanej nieruchomości nabytej w drodze spadku. Pana rodzice nabyli powyższą nieruchomość wspólnie do majątku objętego ustawową wspólnością majątkową małżeńską w 1970 r. w drodze umowy sprzedaży. Po śmierci ojca sporządzono akt poświadczenia dziedziczenia z 25 października 2021 r., zgodnie z którym spadek po nim nabył Pan i Pana matka po 1/2 udziału. Po śmierci matki sporządzono akt poświadczenia dziedziczenia z 10 marca 2023 r., zgodnie z którym całość spadku po niej nabył wyłącznie Pan. W efekcie dziedziczenia stał się Pan jedynym właścicielem całej nieruchomości. Udział, który nabył Pan po matce, obejmował również udział, który ona odziedziczyła po Pana ojcu.

Odnosząc przywołane przepisy prawa do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że z uwagi na panujący w małżeństwie Pana rodziców ustrój małżeńskiej wspólności majątkowej nie można wyodrębnić udziałów, które Pana matka oraz ojciec posiadali w chwili nabycia przedmiotowej nieruchomości. Z tego względu, w związku ze śmiercią Pana ojca, Pana matka nie mogła ponownie nabyć udziału w nieruchomości w drodze dziedziczenia po Pana ojcu. Nabycie wskazanej we wniosku nieruchomości, zarówno przez Pana ojca, jak i przez Pana matkę nastąpiło do majątku wspólnego małżonków w 1970 r.

Zatem datą nabycia przez Pana wskazanej we wniosku nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 i ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest data nabycia tej nieruchomości przez Pana rodziców do wspólności małżeńskiej, tj. 1970 r.

W konsekwencji, w opisanym stanie faktycznym, przychody ze sprzedaży przez Pana nieruchomości nabytej w spadku w części po zmarłym ojcu, a w części po zmarłej matce nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na upływ 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tego lokalu przez spadkodawców – Pana ojca oraz Pana matkę, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 i ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dokonanej sprzedaży, ani do złożenia zeznania podatkowego PIT-39.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na opisie stanu faktycznego przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Wydając interpretację w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, nie przeprowadzam postępowania dowodowego, w związku z czym nie jestem obowiązany, ani uprawniony do oceny załączonych do wniosku ORD-IN dokumentów, jestem związany wyłącznie opisem zdarzenia przyszłego przedstawionym przez Pana i Pana stanowiskiem.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.