Podatnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 2019 roku, produkując maszyny. Od 2020 roku dzierżawi od rodziców budynek produkcyjno-magazynowy z zapleczem biurowym na podstawie umowy dzierżawy zawartej na 15 lat, z obowiązkiem ponoszenia kosztów remontów. W trakcie użytkowania dach budynku uległ uszkodzeniu i przecieka, co zagraża działalności, więc podatnik…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
14 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia czy wydatki na wymianę pokrycia dachowego w dzierżawionym budynku produkcyjnym, do których ponoszenia jest Pan zobowiązany na podstawie zawartej umowy dzierżawy, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej jako wydatki o charakterze remontowym.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Od 3 kwietnia 2019 r. prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą … . Przeważającym przedmiotem działalności jest produkcja maszyn dla górnictwa i do wydobywania oraz budownictwa (PKD 28.92.Z).
1 października 2020 r. (jako Dzierżawca) zawarł Pan umowę dzierżawy nieruchomości z rodzicami –… i … (Wydzierżawiającymi). Podpisy pod umową zostały poświadczone notarialnie 28 października 2020 r. (Repertorium A numer …). Przedmiotem dzierżawy jest nieruchomość położona w miejscowości … (działka ewidencyjna nr …), dla której Sąd Rejonowy w … prowadzi księgę wieczystą nr … . Nieruchomość ta zabudowana jest budynkiem produkcyjno-magazynowym wraz z zapleczem biurowym o powierzchni użytkowej ok. 950 m2. Wystąpił Pan z wnioskiem o wpis powyższej umowy dzierżawy do działu III wskazanej księgi wieczystej.
Zgodnie z zapisami umowy dzierżawy: Umowa została zawarta na czas określony wynoszący 15 lat. Dzierżawca jest zobowiązany do ponoszenia wszelkich kosztów związanych z bieżącą eksploatacją przedmiotu dzierżawy oraz prowadzenia wszelkich prac remontowych w celu utrzymania obiektu w pełnej sprawności produkcyjnej (§ 6 umowy). Dzierżawca przeprowadza we własnym zakresie i na własny koszt prace remontowo-modernizacyjne obiektów (§ 2 pkt 3 umowy).
W trakcie użytkowania budynku dach obiektu uległ uszkodzeniu i obecnie przecieka, co prowadzi do niszczenia substancji budynku oraz zagraża bezpiecznemu prowadzeniu działalności gospodarczej. Planuje Pan dokonać wymiany pokrycia dachowego. Prace te będą miały charakter wyłącznie odtworzeniowy (remontowy) – ich celem jest przywrócenie stanu pierwotnego dachu i zabezpieczenie wnętrza budynku przed wpływem czynników atmosferycznych, bez zmiany parametrów technicznych budynku, czy zwiększenia jego wartości użytkowej w porównaniu do stanu z dnia rozpoczęcia dzierżawy.
Pytanie
Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, wydatki poniesione przez Pana na wymianę nieszczelnego i przeciekającego pokrycia dachowego w dzierżawionym budynku produkcyjnym, do których ponoszenia jest Pan zobowiązany na podstawie § 6 oraz § 2 pkt 3 zawartej umowy dzierżawy, mogą zostać zaliczone przez Pana bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej jako wydatki o charakterze remontowym, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie jako ulepszenie (inwestycja w obcym środku trwałym) podlegające amortyzacji, na podstawie art. 22g ust. 17 oraz art. 22j ust. 4 pkt 1 tejże ustawy?
Pana stanowisko w sprawie
Wydatki poniesione na wymianę przeciekającego dachu w dzierżawionym budynku produkcyjnym stanowią w całości koszt uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT).
Uzasadniając powyższe stanowisko, należy wskazać, że:
Związek z przychodem: Budynek, w którym znajduje się naprawiany dach, jest niezbędny do prowadzenia Pana działalności gospodarczej (produkcja maszyn). Naprawa dachu jest konieczna, aby zabezpieczyć park maszynowy, surowce oraz gotowe produkty przed zniszczeniem (zalaniem), a tym samym służy zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów.
Obowiązek wynikający z umowy: Zgodnie z § 6 oraz § 2 pkt 3 umowy dzierżawy z 1 października 2020 r., Pan jako Dzierżawca jest zobowiązany do utrzymania obiektu w sprawności produkcyjnej i przeprowadzania prac remontowych na własny koszt. Koszt ten nie jest Panu zwracany przez właścicieli (Wydzierżawiających).
Charakter prac (Remont vs Ulepszenie): Planowane prace polegające na wymianie nieszczelnego poszycia dachowego mają charakter remontu, a nie ulepszenia. Zgodnie z definicją wypracowaną w orzecznictwie, remontem jest przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego, wraz z wymianą zużytych składników technicznych, przy czym dopuszczalne jest stosowanie nowocześniejszych materiałów niż te, których użyto pierwotnie. Wymiana dachu nie zmienia parametrów technicznych budynku (nie zwiększa jego kubatury, nie zmienia przeznaczenia), a jedynie przywraca go do stanu używalności sprzed awarii.
Brak konieczności amortyzacji: Skoro wydatki mają charakter remontowy, nie stanowią one „ulepszenia obcych środków trwałych”, o którym mowa w art. 22g ust. 17 ustawy o PIT.
W konsekwencji, nie jest Pan zobowiązany do rozliczania tych kosztów poprzez odpisy amortyzacyjne od inwestycji w obcym środku trwałym (art. 22j ust. 4 pkt 1), lecz może ująć je bezpośrednio w kosztach uzyskania przychodów.
Podsumowując, z uwagi na remontowy charakter prac oraz fakt, że obowiązek ich wykonania spoczywa na Dzierżawcy na mocy umowy, wydatki te są kosztem uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną spełnione kryteria wynikające z wyżej wymienionego przepisu.
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów z tytułu działalności gospodarczej podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód).
Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23, i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.
Kosztami podatkowymi są zarówno koszty, które pozostają w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z przychodami podatkowymi, jak również koszty pośrednie, których powiązanie z konkretnym przychodem nie jest możliwe, jednak dla prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa poniesienie ich jest uzasadnione.
Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, to wydatek musi:
Dla stwierdzenia, czy poniesione wydatki mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej istotne jest ustalenie, czy wydatki te potrzebne są w prowadzonej działalności gospodarczej i mają związek z tą działalnością.
Zatem, za uzasadnione racjonalnie i gospodarczo koszty, których poniesienie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów ze źródła, jakim jest działalność gospodarcza, uznać należy takie wydatki, które pozwolą podatnikowi efektywnie wykonywać swoje obowiązki w prowadzeniu działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a– 22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
Zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
Zgodnie zaś z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. ustawy:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (…).
Z powyższych przepisów wynika, że sposób zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków ponoszonych na środek trwały jest uzależniony od charakteru tych wydatków. Wydatki o charakterze remontowym podlegają bezpośrednio zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej.
Przez ulepszenie środków trwałych należy rozumieć:
Ulepszenie środka trwałego polega zatem na dokonywaniu nakładów na ten środek, które powodują wzrost wartości użytkowej tego środka. Wydatki te zatem w momencie ich poniesienia nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów. Koszt taki stanowią natomiast, zgodnie z treścią art. 22 ust. 8 ww. ustawy, odpisy z tytułu zużycia ulepszonych środków trwałych (odpisy amortyzacyjne).
Od ulepszenia środka trwałego należy rozróżnić jego remont. Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego też zasadne jest w tym przypadku odwołanie się do definicji sformułowanej w innych aktach prawnych, a w szczególności w przepisach prawa budowlanego.
Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.):
Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie – należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Różnica między nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji, zyskuje istotną zmianę cech użytkowych. Przy czym punktem odniesienia jest stan środka trwałego z dnia przyjęcia go do używania.
Tym samym, wydatki o charakterze remontowym polegające na odtworzeniu stanu pierwotnego środka trwałego mogą zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów.
O tym, czy poniesione nakłady stanowią wydatki na remont i są bezpośrednio zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, czy też będą uznane za nakłady na ulepszenie środka trwałego i będą podlegały odpisom amortyzacyjnym odnoszonym w koszty sukcesywnie – zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami – decyduje zakres przeprowadzonych przez podatnika robót.
Stosownie do art. 22j ust. 4 pkt 1 ww. ustawy:
Podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym że dla inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach - okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.
W przedmiotowej sprawie art. 22j ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajdzie zastosowania, ponieważ dotyczy on wyłącznie inwestycji w obcych środkach trwałych, a nie remontów.
Jeśli wymiana dachu służy jedynie usunięciu nieszczelności i odtworzeniu stanu pierwotnego art. 22j ust. 4 pkt 1ww. ustawy nie ma zastosowania.
Koszty remontu z uwagi na fakt, że ich związek z uzyskiwanymi przychodami nie jest bezpośredni, należy uznać za pośrednie koszty uzyskania przychodów. Kwestię potrącalności kosztów innych niż bezpośrednie regulują przepisy art. 22 ust. 5c i 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stosownie do art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
Stosownie zaś do art. 22 ust. 5d ww. ustawy:
Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
Z opisu zawartego we wniosku wynika, że d 3 kwietnia 2019 r. prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, której przeważającym przedmiotem działalności jest produkcja maszyn dla górnictwa i do wydobywania oraz budownictwa (PKD 28.92.Z).
1 października 2020 r. jako Dzierżawca zawarł Pan umowę dzierżawy nieruchomości z rodzicami –- Wydzierżawiającymi. Podpisy pod umową zostały poświadczone notarialnie 28 października 2020 r. Przedmiotem dzierżawy jest nieruchomość (działka ewidencyjna). Nieruchomość ta zabudowana jest budynkiem produkcyjno-magazynowym wraz z zapleczem biurowym o powierzchni użytkowej ok. 950 m2. Wystąpił Pan z wnioskiem o wpis powyższej umowy dzierżawy do działu III wskazanej księgi wieczystej.
Zgodnie z zapisami umowy dzierżawy: Umowa została zawarta na czas określony wynoszący 15 lat. Dzierżawca jest zobowiązany do ponoszenia wszelkich kosztów związanych z bieżącą eksploatacją przedmiotu dzierżawy oraz prowadzenia wszelkich prac remontowych w celu utrzymania obiektu w pełnej sprawności produkcyjnej (§ 6 umowy). Dzierżawca przeprowadza we własnym zakresie i na własny koszt prace remontowo-modernizacyjne obiektów (§ 2 pkt 3 umowy).
W trakcie użytkowania budynku dach obiektu uległ uszkodzeniu i obecnie przecieka, co prowadzi do niszczenia substancji budynku oraz zagraża bezpiecznemu prowadzeniu działalności gospodarczej. Planuje Pan dokonać wymiany pokrycia dachowego. Prace te będą miały charakter wyłącznie odtworzeniowy (remontowy) – ich celem jest przywrócenie stanu pierwotnego dachu i zabezpieczenie wnętrza budynku przed wpływem czynników atmosferycznych, bez zmiany parametrów technicznych budynku, czy zwiększenia jego wartości użytkowej w porównaniu do stanu z dnia rozpoczęcia dzierżawy.
Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane wyżej przepisy prawne wskazać należy, że jeżeli faktycznie poniesione wydatki na wymianę nieszczelnego i przeciekającego pokrycia dachowego w dzierżawionym budynku produkcyjnym, będą miały na celu odtworzenie stanu pierwotnego, wówczas należy potraktować je jako remont i zaliczyć jednorazowo w koszty uzyskania przychodów z dniem ich poniesienia, pod warunkiem ich właściwego udokumentowania.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji indywidualnej.
Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Ponadto wskazać należy, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – przedmiotowa interpretacja dotyczy Pana. Nie wywołuje skutków prawnych dla Pana rodziców.
Dokumenty dołączone przez Pana do wniosku nie podlegają analizie i weryfikacji w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo