Interpretacja 0113-KDIPT2-1.4011.370.2026.2.AS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na rehabilitację barku. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 3 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest lekarzem prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie specjalistycznej praktyki stomatologicznej. Specyfika wykonywanego zawodu wymaga pełnej sprawności manualnej obu rąk oraz zachowania pełnego zakresu ruchomości w stawach barkowych. W wyniku urazu Wnioskodawca przeszedł zabieg rekonstrukcji … . Bez przeprowadzenia intensywnej i specjalistycznej rehabilitacji, nie jest w stanie wykonywać procedur zabiegowych/badań, co skutkuje całkowitym brakiem możliwości generowania przychodu w ramach prowadzonej działalności. Specyfika pracy stomatologa wymaga wielogodzinnego utrzymywania kończyn górnych w uniesieniu (odwiedzeniu) oraz wykonywania mikroruchów o wysokiej precyzji. Uszkodzenie … wyklucza możliwość pracy przy unicie stomatologicznym. Brak podjęcia natychmiastowej rehabilitacji uniemożliwia trzymanie końcówek stomatologicznych (kątnic, turbin) oraz precyzyjne operowanie w jamie ustnej pacjenta. Wydatki na rehabilitację są ponoszone wyłącznie w celu przywrócenia zdolności do wykonywania kontraktów medycznych i generowania przychodu. Wydatki na rehabilitację są dokumentowane fakturami VAT wystawianymi na firmę Wnioskodawcy.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca doprecyzował opis zdarzenia przyszłego i wskazał, że działalność gospodarczą prowadzi od … stycznia 2013 r. Zawód wykonuje nieprzerwanie od 1996 r. Działalność gospodarcza jest opodatkowana w formie podatku liniowego. Wnioskodawca prowadzi ewidencję podatkową w postaci podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

Do urazu barku doszło w następstwie nagłego szarpnięcia ramieniem podczas upadku. Wnioskodawca … kwietnia 2026 r. przeszedł zabieg rekonstrukcji … .

… maja 2026 r. Wnioskodawca powrócił do wykonywania obowiązków zawodowych w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, jednak w ograniczonym wymiarze godzin oraz niepełnym zakresie procedur. Stan barku uniemożliwia Wnioskodawcy wykonywanie zabiegów wymagających użycia większej siły, w szczególności procedur chirurgicznych.

Wnioskodawca posiada zalecenia lekarskie dotyczące rehabilitacji, która prowadzona jest w celu przywrócenia pełnej sprawności barku, zmniejszenia dolegliwości bólowych, poprawy zakresu ruchu oraz umożliwienia wykonywania wszystkich obowiązków zawodowych. Została zalecona przez lekarza specjalistę i wdrożona od … kwietnia 2026 r. Część ćwiczeń Wnioskodawca wykonuje samodzielnie w domu, jednak niezbędne są również regularne zabiegi specjalistycznej terapii manualnej oraz ćwiczenia prowadzone pod nadzorem rehabilitanta. W związku z rehabilitacją Wnioskodawca ponosi miesięczne wydatki w wysokości od … zł do … zł, obejmujące wizyty fizjoterapeutyczne oraz specjalistyczne zabiegi rehabilitacyjne. Częstotliwość wizyt ustala rehabilitant zgodnie z aktualnym stanem zdrowia i postępami terapii. Wszystkie koszty będą dokumentowane fakturami lub rachunkami. Wnioskodawca korzysta wyłącznie z rehabilitacji prywatnej. Terminy rehabilitacji finansowanej przez NFZ były znacząco odległe, co opóźniłoby proces leczenia oraz powrót do pełnej sprawności niezbędnej do wykonywania działalności gospodarczej. Rehabilitacja prowadzona jest w wyspecjalizowanej placówce zajmującej się leczeniem schorzeń stawu barkowego, rekomendowanej przez chirurga wykonującego zabieg operacyjny. Placówka ta nie posiada kontraktu z NFZ. Celem ponoszenia wydatków jest jak najszybsze odzyskanie sprawności kończyny górnej oraz utrzymanie zdolności do wykonywania czynności zawodowych. Opóźnienie rehabilitacji mogłoby wydłużyć okres ograniczonej zdolności do pracy i negatywnie wpłynąć na możliwość osiągania przychodów. Zgodnie z opinią specjalistów, pełne przywrócenie sprawności barku wymaga minimum 6 miesięcy systematycznej rehabilitacji. Wydatki na rehabilitację Wnioskodawca ponosi od … kwietnia 2026 r. Zgodnie z opinią specjalistów proces powrotu do pełnej sprawności trwa co najmniej 6 miesięcy i obejmuje zarówno ćwiczenia domowe, jak i regularne zabiegi fizjoterapeutyczne.

Wnioskodawca nie zaliczył dotychczas żadnych z powyższych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, oczekując na stanowisko organu podatkowego.

Wnioskodawca nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności. Nie korzysta z usług rehabilitacyjnych w ramach ulg podatkowych przewidzianych dla osób niepełnosprawnych.

Wnioskodawca wskazuje, że związek wydatków na rehabilitację z osiąganiem, zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodów polega na tym, że rehabilitacja umożliwia Mu odzyskanie sprawności barku niezbędnej do wykonywania czynności zawodowych. Brak rehabilitacji lub jej opóźnienie skutkowałoby przedłużeniem okresu ograniczonej zdolności do pracy, a tym samym zmniejszeniem lub utratą przychodów z działalności gospodarczej. Dzięki prowadzonej rehabilitacji Wnioskodawca dąży do powrotu do wykonywania zawodu w pełnym wymiarze czasowym oraz do osiągania pełnych dochodów z pracy.

Pytanie

Czy wydatki poniesione na specjalistyczną rehabilitację barku, udokumentowane fakturami, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592, dalej: „ustawa o PIT”), ze względu na ich bezpośredni związek z możliwością dalszego wykonywania zawodu lekarza o konkretnej specjalizacji (stomatologia)?

Pana stanowisko w sprawie

Wnioskodawca uważa, że wydatki te stanowią koszt uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami są wydatki poniesione w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.

W przypadku lekarza zabiegowca (np. stomatologa) sprawność barku nie jest jedynie kwestią ogólnego stanu zdrowia, ale niezbędnym „narzędziem pracy”. Brak rehabilitacji uniemożliwia świadczenie usług medycznych, co prowadziłoby do likwidacji źródła przychodu. Wydatki te nie mają charakteru osobistego, lecz są podyktowane wyłącznie koniecznością powrotu do aktywności zawodowej, której specyfika wykracza poza standardowe czynności życiowe. Specjalizacja Wnioskodawcy wymaga wymuszonej pozycji ciała i precyzyjnych ruchów ręką, zatem rehabilitacja jest ukierunkowana na powrót do pracy, a nie tylko na codzienne funkcjonowanie. W zawodzie stomatologa sprawność obręczy barkowej jest tożsama ze sprawnością techniczną narzędzia pracy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok NSA sygn. II FSK 3121/13) podkreśla się, że jeśli dany wydatek jest niezbędny do wykonywania konkretnego zawodu, może być kosztem, nawet jeśli dotyczy zdrowia. U stomatologa dysfunkcja barku uniemożliwia zachowanie stabilności ręki, co jest niezbędne dla bezpieczeństwa pacjentów. Rehabilitacja po rekonstrukcji … jest w tym przypadku długotrwałym procesem „naprawczym” potencjału zawodowego Wnioskodawcy, analogicznym do naprawy kluczowego urządzenia medycznego w gabinecie. Istnieje zatem bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między poniesionym kosztem, a zabezpieczeniem źródła przychodów, jakim jest praktyka stomatologiczna.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną spełnione kryteria wynikające z tego przepisu.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy – oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów).

Zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Tym samym – możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia jego przychodów.

Dokonując oceny charakteru ponoszonych wydatków, należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, nawet jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Z przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.

Co więcej, aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3526/16:

Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:

Co istotne to w innych orzeczeniach wskazano, że:

– wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3813/14.

W opisie sprawy wskazał Pan, że:

·      prowadzi Pan działalność gospodarczą jako lekarz stomatolog;

·      doznał Pan urazu barku;

·      poniósł/ponosi Pan wydatki na rehabilitację barku.

Wątpliwości Pana sprowadzają się do ustalenia, czy poniesione przez Pana wydatki na rehabilitację barku mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.

Opisane we wniosku wydatki na rehabilitację barku nie zostały wymienione w katalogu zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest to jednak wystarczająca przesłanka, aby mógł Pan zaliczyć poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów. Jak już wyżej wspomniałem, konieczne jest istnienie związku przyczynowego między wydatkiem a celem, osiągnięciem przychodów lub ich zachowaniem i zabezpieczeniem.

Mając na uwadze powyższe regulacje oraz przedstawiony przez Pana opis sprawy stwierdzam, że poniesione przez Pana wydatki na rehabilitacje barku mają na celu przede wszystkim poprawę Pana zdrowia. Dlatego też nie może Pan zaliczyć tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej. Wydatki te mają bowiem na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Pana organizmu.

W sytuacji, gdy dochodzi do urazu barku i lekarz specjalista zleca rehabilitację to każda osoba, niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi, podejmuje działania związane z podjęciem leczenia i wykonania otrzymanych zaleceń. Dlatego też bezpośrednim celem, jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków, jest ochrona zdrowia. Wydatki na poprawę zdrowia należą do wydatków o charakterze osobistym (w tym celu wydatki te ponoszą również inne osoby) i są związane z funkcjonowaniem danej osoby w życiu społecznym, a ich poniesienie uwarunkowane jest innymi względami, aniżeli osiąganie przychodów z działalności zarobkowej.

Pomimo tego, że leczenie wskazanych we wniosku dolegliwości jest niezbędne dla prowadzenia działalności gospodarczej to stwierdzam, że wydatki te są uwarunkowane ogólnym stanem Pana zdrowia, a więc są wydatkami o charakterze osobistym, co oznacza, że nie jest spełniona, w stosunku do przedmiotowych wydatków, podstawowa przesłanka zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodu zawarta w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro zatem wydatki na rehabilitację barku mają charakter osobisty, to nie może Pan ich zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.

Dlatego też stanowisko Pana uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionych we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Zaznaczam, że dokumenty dołączone przez Pana do wniosku nie podlegają analizie i weryfikacji w ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wszystkie niezbędne informacje powinny się znaleźć w opisie sprawy.

Odnosząc się natomiast do powołanego przez Pana wyroku sądu należy wskazać, że rozstrzygnięcie w nim zawarte dotyczy tylko konkretnej indywidualnych spraw podatnika, w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko w tej sprawie jest wiążące.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),

albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.