Interpretacja 0113-KDIPT2-1.4011.53.2026.1.AP

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów podatku od nieruchomości. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Status podatkowy i profil działalności:

Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą: …, NIP: … . Podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, a dochody z działalności opodatkowuje na zasadach ogólnych (lub podatkiem liniowym), prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów (PKPiR). Przeważającym przedmiotem działalności jest produkcja maszyn dla górnictwa i budownictwa (PKD 28.92.Z).

Tytuł prawny do nieruchomości:

1 października 2020 r. Pan (jako Dzierżawca) zawarł z rodzicami – … i … (jako Wydzierżawiającymi) – umowę dzierżawy nieruchomości położonej w ...(działka nr …), dla której Sąd Rejonowy w … prowadzi księgę wieczystą nr … . Podpisy pod umową zostały poświadczone notarialnie (Repertorium A nr …), a prawo dzierżawy zostało ujawnione w Dziale III wspomnianej księgi wieczystej.

Sposób wykorzystania nieruchomości:

Przedmiot dzierżawy (hala produkcyjna wraz z zapleczem) jest wykorzystywany przez Pana wyłącznie na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Nieruchomość stanowi miejsce stałego wykonywania działalności oraz bazę produkcyjną przedsiębiorstwa.

Zobowiązania wynikające z umowy:

Zgodnie z zapisami umowy dzierżawy (w szczególności § 6), Pan jako Dzierżawca został zobowiązany do ponoszenia wszelkich kosztów związanych z bieżącą eksploatacją nieruchomości oraz ciężarów publicznoprawnych z nią związanych, w tym, w szczególności podatku od nieruchomości.

Mechanizm płatności:

Z uwagi na przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, decyzje wymiarowe dotyczące podatku od nieruchomości wystawiane są przez właściwy organ gminy na właścicieli (Pana rodziców). Jednakże, na podstawie wiążącej strony umowy cywilnoprawnej, to Pan faktycznie ponosi ciężar ekonomiczny tego podatku.

Dokonuje Pan zapłaty podatku w ten sposób, że przekazuje środki finansowe w wysokości wynikającej z decyzji na rachunek właścicieli (refinansowanie) lub bezpośrednio na rachunek organu podatkowego w imieniu właścicieli.

Pytanie i stanowisko (w skrócie):

Zamierza Pan zaliczać wydatki z tytułu podatku od nieruchomości do kosztów uzyskania przychodów. Podstawą prawną stanowiska są: art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (definicja kosztu i brak wyłączenia), art. 353¹ w zw. z art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego (zasada swobody umów pozwalająca przenieść ciężar kosztów na dzierżawcę), § 11 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie prowadzenia PKPiR (sposób dokumentowania kosztów).

Pytanie

Czy w świetle art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz uwzględniając zasadę swobody umów wynikającą z art. 353¹ Kodeksu cywilnego, ma Pan prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatki z tytułu podatku od nieruchomości, do których ponoszenia zobowiązał się w § 6 umowy dzierżawy z 1 października 2020 r., w sytuacji, gdy decyzja administracyjna o wysokości tego podatku jest wystawiana na właścicieli nieruchomości (Wydzierżawiających), a nieruchomość jest wykorzystywana przez Pana wyłącznie na cele tej działalności?

Pana stanowisko w sprawie

Wydatki na podatek od nieruchomości ponoszone na podstawie umowy dzierżawy mogą w całości stanowić koszty uzyskania przychodów.

Stanowisko to opiera się na następujących argumentach:

Związek z przychodem: Wydatek spełnia przesłanki z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nieruchomość służy wyłącznie produkcji maszyn (PKD 28.92.Z), więc koszty jej utrzymania zabezpieczają źródło przychodów.

Brak wyłączenia: Wydatek nie figuruje w katalogu z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Swoboda umów: Zgodnie z art. 353¹ w zw. z art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego, strony mogą przenieść ciężar ekonomiczny podatku na dzierżawcę. Dla Pana jest to koszt operacyjny dzierżawy, a nie danina publiczna.

Istnienie pozytywnych interpretacji w analogicznych sprawach:

Podkreśla Pan, że zaprezentowane stanowisko zostało już wielokrotnie uznane za prawidłowe przez organy podatkowe w bardzo zbliżonych stanach faktycznych. Jako przykład należy wskazać m.in. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 maja 2024 r. (sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.203.2024.2.ID). W rozstrzygnięciu tym organ uznał, że jeśli obowiązek pokrywania podatku od nieruchomości wynika z umowy, to wydatek ten jest kosztem uzyskania przychodu u korzystającego (dzierżawcy/najemcy), mimo że decyzja podatkowa wystawiona jest na właściciela.

Dokumentowanie: Koszt jest dokumentowany, zgodnie z § 11 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia w sprawie prowadzenia PKPiR (dowody wpłat oraz kopia decyzji wymiarowej będącej podstawą wyliczenia kwoty).

Stoi Pan na stanowisku, że skoro w obrocie prawnym funkcjonują już pozytywne rozstrzygnięcia w identycznych sprawach, a stan prawny nie uległ zmianie, to ma Pan pełne prawo do zaliczenia przedmiotowych kwot do kosztów uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną spełnione kryteria wynikające z wyżej wymienionego przepisu.

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów z tytułu działalności gospodarczej podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód).

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23, i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Kosztami podatkowymi są zarówno koszty, które pozostają w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z przychodami podatkowymi, jak również koszty pośrednie, których powiązanie z konkretnym przychodem nie jest możliwe, jednak dla prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa poniesienie ich jest uzasadnione.

Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, to wydatek musi:

·         być poniesiony przez podatnika,

·         być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

·         pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·         być definitywny (rzeczywisty), czyli wartość poniesionego wydatku nie może zostać podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·         zostać właściwie udokumentowany,

·         nie być wymieniony w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1 ustawy.

Dla stwierdzenia, czy poniesione wydatki mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej istotne jest ustalenie, czy wydatki te potrzebne są w prowadzonej działalności gospodarczej i mają związek z tą działalnością.

Zatem, za uzasadnione racjonalnie i gospodarczo koszty, których poniesienie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów ze źródła, jakim jest działalność gospodarcza, uznać należy takie wydatki, które pozwolą podatnikowi efektywnie wykonywać swoje obowiązki w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Z opisu zawartego we wniosku wynika, że jest Pan osobą fizyczną prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, a dochody z działalności opodatkowuje na zasadach ogólnych (lub podatkiem liniowym), prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów (PKPiR). Przeważającym przedmiotem działalności jest produkcja maszyn dla górnictwa i budownictwa (PKD 28.92.Z). 1 października 2020 r. Pan (jako Dzierżawca) zawarł z rodzicami (jako Wydzierżawiającymi) – umowę dzierżawy nieruchomości. Przedmiot dzierżawy (hala produkcyjna wraz z zapleczem) jest wykorzystywany przez Pana wyłącznie na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Nieruchomość stanowi miejsce stałego wykonywania działalności oraz bazę produkcyjną przedsiębiorstwa. Zgodnie z zapisami umowy dzierżawy (w szczególności § 6), Pan jako Dzierżawca został zobowiązany do ponoszenia wszelkich kosztów związanych z bieżącą eksploatacją nieruchomości oraz ciężarów publicznoprawnych z nią związanych, w tym w szczególności podatku od nieruchomości. Z uwagi na przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, decyzje wymiarowe dotyczące podatku od nieruchomości wystawiane są przez właściwy organ gminy na właścicieli (Pana rodziców). Jednakże, na podstawie wiążącej strony umowy cywilnoprawnej, to Pan faktycznie ponosi ciężar ekonomiczny tego podatku. Dokonuje Pan zapłaty podatku w ten sposób, że przekazuje środki finansowe w wysokości wynikającej z decyzji na rachunek właścicieli (refinansowanie) lub bezpośrednio na rachunek organu podatkowego w imieniu właścicieli.

Wydatki, o których mowa w Pana sprawie nie zostały wymienione w katalogu zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów musi również pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.

Jak wynika z wniosku zapłacony przez Pana podatek od nieruchomości stanowi wydatek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz pozostaje w związku z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą.

Wobec tego, może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatek poniesiony przez Pana na podatek od nieruchomości płacony z tytułu wydzierżawianej nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że poniesione przez Pana opłaty na podatek od nieruchomości wydzierżawianej nieruchomości, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pod warunkiem ich prawidłowego udokumentowania.

Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji indywidualnej.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Należy zauważyć, że zagadnienie dotyczące stosowania przepisów prawa cywilnego (do których odnosi się Pana pytanie w kwestii rodzaju zawartej umowy) nie stanowi przepisów prawa podatkowego, przez co nie mogą być rozstrzygane w drodze interpretacji indywidualnych.

Ponadto wskazać należy, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – przedmiotowa interpretacja dotyczy Pana. Nie wywołuje skutków prawnych dla Pana rodziców.

Dokumenty dołączone przez Pana do wniosku nie podlegają analizie i weryfikacji w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.