Interpretacja 0113-KDIPT2-1.4011.917.2025.2.AP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 stycznia 2026 r. (wpływ 5 stycznia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan Spółkę cywilną pod firmą X, której wspólnikami są A i B. Przedmiotem działalności są usługi gastronomiczne sklasyfikowane według kodów PKD:

·      56.10.A – Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne,

·      56.10.B – Ruchome placówki gastronomiczne,

·      56.21.Z – Przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering).

Zamierza Pan uruchomić kolejną restaurację w ..., zlokalizowaną w budynku stanowiącym własność Spółki (dalej: „Budynek”). Zamierza Pan zaklasyfikować Budynek do rodzaju 109 Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) jako inny budynek niemieszkalny, trwale związany z gruntem.

Jednocześnie wystąpił Pan o opinię Głównego Urzędu Statystycznego, celem potwierdzenia, że Budynek zostanie zaklasyfikowany do rodzaju 109 KŚT, jako inny budynek niemieszkalny, trwale związany z gruntem. Otrzymał Pan opinię Głównego Urzędu Statystycznego z 3 listopada 2025 r., w której rzeczony organ stwierdził co następuje: „W związku z powyższym oraz w oparciu o przedstawiony opis, budynek warsztatowo-magazynowo-garażowy, w którym wykonano prace budowlano - adaptacyjne oraz modernizacyjne, dostosowujące i umożliwiające pełnienie funkcji lokalu gastronomicznego, mieści się w grupowaniu: KŚT grupa 1, rodzaj 109 - Pozostałe budynki niemieszkalne.”

Budynek zlokalizowany jest w ... przy …, na działkach ewidencyjnych nr …, … oraz … w obrębie …. Zakres robót obejmował przebudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku garażowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję usługową (gastronomia) z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną.

Dla inwestycji wydano decyzję Prezydenta Miasta … z 4 maja 2021 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania. Następnie, po wykonaniu robót i przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli budowy 12 maja 2025 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w … decyzją z 27 maja 2025 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowy… z tego samego dnia umorzono postępowanie w części dotyczącej prac, dla których nie jest wymagane, ani pozwolenie na użytkowanie, ani zawiadomienie o zakończeniu budowy.

Budynek był wykorzystywany przed jego nabyciem przez inny podmiot przez okres przekraczający 60 miesięcy, a zatem spełnia przesłanki uznania go za środek trwały używany w rozumieniu art. 22j ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: „ustawy o PIT”).

Ponosił Pan nakłady/planuje poniesienie nakładów na ulepszenie Budynku przed jego wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych, przy czym wartość poniesionych wydatków przekroczy 30% wartości początkowej środka trwałego. Tym samym, Budynek będzie spełniać również definicję środka trwałego ulepszonego, o której mowa w art. 22j ust. 3 pkt 2 ustawy o PIT. Wydatki na ulepszenie będą dokumentowane w sposób zgodny z wymogami przepisów prawa podatkowego i bilansowego, a dokumentacja techniczna i decyzje administracyjne zostaną zgromadzone w aktach przed przyjęciem środka trwałego do ewidencji.

Po zakończeniu prac modernizacyjnych Budynek zostanie po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i wykorzystywany będzie w ramach Pana działalności gospodarczej.

W związku z powyższym, planuje Pan zastosowanie do amortyzacji Budynku indywidualnej stawki amortyzacyjnej ustalonej w sposób zapewniający pełną amortyzację w okresie nie krótszym niż 3 lata, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o PIT.

Uzupełnienie

Przychody z działalności gospodarczej prowadzonej w formie Spółki cywilnej opodatkowane są podatkiem liniowym według stawki 19%. Pana udział w zyskach Spółki cywilnej wynosi 50%.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w opisie zdarzenia przyszłego, omyłkowo wskazano, że „Zamierza Pan uruchomić kolejną restaurację w …, zlokalizowaną w budynku stanowiącym własność Spółki (dalej: „Budynek”)”. W rzeczywistości, na dzień złożenia wniosku, kolejna restauracja zlokalizowana w ..., w budynku stanowiącym własność Spółki cywilnej, była już uruchomiona, tj. od 26 maja 2025 r. W związku z powyższym, doprecyzowuje Pan treść wniosku poprzez zastąpienie wskazanego sformułowania następującym: „Uruchomił Pan kolejną restaurację w …, zlokalizowaną w budynku stanowiącym własność Spółki (dalej: „Budynek”)”.

Budynek stanowi własność Spółki cywilnej od 14 czerwca 2013 r. Nabycie zostało udokumentowane aktem notarialnym sporządzonym 14 czerwca 2013 r.

Nakłady na ulepszenie budynku ponoszone były od 2013 r. i obejmowały następujące okresy oraz rodzaje wydatków:

·      2013 r. - opłaty geodezyjne, usługi projektowe,

·      2014 r. - usługi projektowe,

·      2015 r. - usługi prawne,

·      2016 r. - opłaty sądowe, usługi prawne,

·      2017 r. - usługi prawne,

·      2018 r. - brak nakładów,

·      2019 r. - usługi geodezyjne,

·      2020 r. - usługi projektowe, opinia bhp, ochrona p.poż., projekt budowlany,

·      2021 r. - prace projektowe,

·      2022 r. - wykonanie odwiertu, prace ziemne, prace budowlane, opłaty za przyłącza, wzmocnienie ściany, zużycie wody i energii, wycinka drzewa, usługi projektowe,

·      2023 r. - prace budowlane, usługi projektowe, zużycie materiałów budowlanych, wody i energii, prace remontowe, montaż wpustu deszczowego, wykonanie instalacji elektrycznej, ocieplenie budynku, balustrady, stolarka aluminiowa, prace dekarsko-blacharskie, odwodnienia liniowe, centrala alarmowa, prace wodociągowo-kanalizacyjne, usługi projektowe, materiały wykończeniowe,

·      2024 r. - zużycie wody i energii oraz materiałów budowlanych, usługi projektowe, prace budowlane, prace elektryczne, prace blacharsko-dekarskie, wykonanie instalacji wod.-kan., wykonanie instalacji gazowej, zakup urządzeń klimatyzacji, tynki, montaż instalacji wentylacyjnej, centrala wentylacyjna, stolarka aluminiowa, krawężniki, obrzeża, kostka brukowa - usługa brukarska, wykonanie elewacji, zakup i układanie płytek, osuszanie, rozdzielnia elektryczna, cięcie drzew, drzwi wewnętrzne i zewnętrzne, montaż listew, malowanie, prace wykończeniowe, parapety, podłogi, system p.poż., usługa kierownika budowy, pompa ciepła, komora mroźna, komora chłodnicza, kotłownia gazowa, usługi elektryczne, głośniki i okablowanie, tapety, farby, armatura, konstrukcja pod siedziska, oświetlenie,

·      2025 r. - dalsze prace wykończeniowe i remontowe, materiały budowlane i montażowe, materiały elektryczne, chemia budowlana, montaż klimatyzacji, montaż ogrodzenia zewn., montaż systemu oddymiania, prace ogrodnicze i brukarskie, zużycie energii i wody, montaż umywalek, schody, meble do zabudowy, baterie i umywalki, drzwi p.poż., balustrady.

Po zakończeniu prac w 2025 r. nie są planowane dalsze nakłady na ulepszenie budynku.

Budynek nie został dotychczas wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki cywilnej. Termin wprowadzenia nie został jeszcze określony, z uwagi na oczekiwanie na wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie stawki amortyzacji.

Budynek spełnia definicję środka trwałego, o której mowa w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w dniu przyjęcia do używania.

Budynek przed poniesieniem wskazanych nakładów nie był wynajmowany w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w formie Spółki cywilnej. Poniesione nakłady miały i mają na celu dostosowanie budynku do prowadzenia w nim działalności gospodarczej.

Pytanie

Czy w związku z dokonanym ulepszeniem opisanego we wniosku budynku i tym samym zmianą jego sposobu użytkowania na funkcję usługową, uprawnione będzie zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacji dla tego budynku na poziomie nie wyższym niż 33,33%?

Pana stanowisko w sprawie (przedstawione ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym spełnione zostaną łącznie wszystkie przesłanki uprawniające do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla budynku restauracyjnego zakwalifikowanego do rodzaju 109 KŚT, zgodnie z przepisami art. 22j ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 3 ustawy o PIT.

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o PIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych dokonywane zgodnie z przepisami art. 22a-22o, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 23 tej ustawy.

Z kolei, art. 22a ust. 1 pkt 1 stanowi, że amortyzacji podlegają m.in. stanowiące własność podatnika, kompletne i zdatne do używania budynki o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Podstawową metodą amortyzacji jest metoda liniowa z zastosowaniem stawek z Wykazu stawek amortyzacyjnych. Jednak zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy mogą ustalić indywidualne stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzanych do ewidencji, przy czym okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata w przypadku: trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji oraz innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem.

W świetle powyższego:

·      Budynek zostanie po raz pierwszy wprowadzony do Pana ewidencji środków trwałych, co spełnia przesłankę z art. 22j ust. 1 ustawy;

·      Budynek zostanie zaklasyfikowany do rodzaju 109 KŚT, co kwalifikuje go przedmiotowo do zastosowania przepisu art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy;

·      Budynek będzie środkiem trwałym używanym, ponieważ był wykorzystywany przez inny podmiot przez okres dłuższy niż 60 miesięcy, zgodnie z art. 22j ust. 3 pkt 1;

·      Budynek będzie także środkiem trwałym ulepszonym, ponieważ przed jego wprowadzeniem do Pana ewidencji poniesie Pan wydatki modernizacyjne przekraczające 30% wartości początkowej, zgodnie z art. 22j ust. 3 pkt 2.

Zgodnie z art. 22j ust. 3 ustawy o PIT:

·      środki trwałe uznaje się za używane, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy;

·      środki trwałe uznaje się za ulepszone, jeżeli przed ich wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ich ulepszenie stanowiły co najmniej 30% ich wartości początkowej.

Należy podkreślić, że dla zastosowania art. 22j ust. 1 pkt 3 wystarczające jest spełnienie jednej z powyższych przesłanek.

W zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez Pana wystąpią one równocześnie, co tym bardziej potwierdza możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

Zgodnie z art. 22h ust. 2 ustawy o PIT, podatnicy dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k przed rozpoczęciem jej stosowania, a wybrana metoda stosowana jest do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Zadeklarował Pan, że dokona wyboru stawki przed dokonaniem pierwszego odpisu amortyzacyjnego, co wypełnia powyższy wymóg.

W świetle powyższego, stoi Pan na stanowisku, że będzie uprawniony do ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla nabytego i ulepszonego Budynku, który, w Pana ocenie, stanowi budynek niemieszkalny, który zostanie zaklasyfikowany do rodzaju 109 Klasyfikacji Środków Trwałych, przy czym okres jego amortyzacji nie będzie krótszy niż 3 lata, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe wnioski, w Pana ocenie, znajdują potwierdzenie w wydawanych interpretacjach indywidualnych. Przykładowo, jak zauważono w zmienionej przez Szefa KAS interpretacji z 11 września 2019 r. Nr DPP13.8221.54.2019.GTM, istnieje możliwość zastosowania krótszego okresu amortyzacji (do 3 lat, czyli stawki do 33,33%) dla wybranych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 KŚT, co stanowi wyjątek od ogólnej zasady amortyzacji budynków niemieszkalnych (minimalny okres 10 lat). Wprawdzie wskazaną interpretację wydano na gruncie podatku CIT, jednakże jest ona miarodajna na tle przedmiotowej sprawy.

Jak przyjęto w ww. zmienionej interpretacji: „Nie oznacza to jednak, że indywidualna stawka amortyzacyjna dla takiego budynku musi być w każdym przypadku ustalana zgodnie z art. 16j ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, a tym samym wynosić nie więcej niż 10%.

Należy bowiem zauważyć, że istnieje grupa budynków (lokali) i budowli, dla których okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata, co oznacza, że maksymalna indywidualna stawka amortyzacyjna może wynosić 33,33%.

Zgodnie z art. 16j ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, dotyczy to m.in.:

·      trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 KŚT;

·      innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 KŚT, trwale związanych z gruntem.

[...] Z językowego brzmienia przytoczonych przepisów zdaje się zatem wynikać wniosek, że dla budynku opisanego we wniosku o interpretację indywidualna stawka amortyzacyjna może być ustalona zarówno w oparciu o art. 16j ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, jak i w oparciu o art. 16j ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Wobec powyższego, zdaniem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dla rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia powinna znaleźć zastosowanie zasada rozstrzygania na korzyść podatnika niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego (art. 2a Ordynacji podatkowej).”

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Podatnik ma zatem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków, pod warunkiem że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

·       pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

·       nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·       być właściwie udokumentowany.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych :

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 22a ust. 1 ww. ustawy:

Zatem, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi:

·      stanowić własność lub współwłasność podatnika,

·      zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,

·      być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·      jego przewidywany okres używania być dłuższy niż rok,

·      być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym uznaje się, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć jako możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.

Stosownie do art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Jak stanowi art. 22h ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy:

Co do zasady, środek trwały podlega amortyzacji według stawki amortyzacyjnej określonej w Wykazie stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie bowiem do przepisu art. 22i ust. 1 tej ustawy:

Z kolei, art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Z powyższego wynika więc, że:

·      wyboru metody amortyzacji środka trwałego dokonuje się przed rozpoczęciem amortyzacji;

·      raz wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka, co oznacza zakaz zmiany metody amortyzacji w trakcie trwania tego procesu;

·      przez metody amortyzacji, o których mowa w ustawie, rozumie się metody opisane w art. 22i-22k.

Istnieje jednak możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika. Kwestię tę uregulowano w art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

W myśl art. 22j ust. 3 powyższej ustawy:

Treść powyższych przepisów wskazuje, że zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej jest możliwe wyłącznie do składników majątku, które przed wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych i przed dokonaniem ulepszenia spełniały ustawowe kryteria uznania je za środek trwały. Stawkę tę można stosować dla używanych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika lub dla środków trwałych, które przed wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uległy ulepszeniu.

W zawartej w art. 22j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych definicji „używany środek trwały” występują dwa istotne elementy: pojęcie „przed nabyciem”, które oznacza, że chodzi o jakiekolwiek przeniesienie własności (np. darowizna, nabycie) oraz udowodnienie „wykorzystania”, bez doprecyzowania przez kogo i na jakie cele dany składnik majątku miał być wykorzystywany.

Zgodnie z definicją słownikową, przez pojęcie używania rozumie się wykorzystywanie, czyli używanie czegoś z korzyścią, pożytkiem (Słownik współczesny języka polskiego pod red. prof. dr. hab. Bogusława Dunaja, wyd. Wilga, Warszawa 1996, s. 1296). Używanie środka trwałego musi zatem nastąpić przed jego nabyciem przez podatnika, co oznacza, że podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, jeżeli nabył używany środek trwały, który przed jego nabyciem był wykorzystywany u poprzedniego właściciela (właścicieli) przez wymagany okres 60 miesięcy.

W świetle powyższego wskazać należy, że sposób ustalenia stawki amortyzacyjnej dla środków trwałych uzależniony jest również od tego, do jakiego rodzaju środków trwałych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1864), określony środek zostanie zakwalifikowany. Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług.

Zauważyć ponadto należy, że wynikająca z art. 22j ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, możliwość stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych dla używanych lub ulepszonych środków trwałych jest prawem, a nie obowiązkiem podatnika.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan Spółkę cywilną, której przedmiotem działalności są usługi gastronomiczne. Przychody z działalności gospodarczej prowadzonej w formie Spółki cywilnej opodatkowane są podatkiem liniowym według stawki 19%. Pana udział w zyskach Spółki cywilnej wynosi 50%. Na dzień złożenia wniosku, kolejna restauracja zlokalizowana w …, w budynku stanowiącym własność Spółki cywilnej, była już uruchomiona, tj. od 26 maja 2025 r. Zamierza Pan zaklasyfikować Budynek do rodzaju 109 Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) jako inny budynek niemieszkalny, trwale związany z gruntem. Jednocześnie wystąpił Pan o opinię Głównego Urzędu Statystycznego, celem potwierdzenia, że Budynek zostanie zaklasyfikowany do rodzaju 109 KŚT, jako inny budynek niemieszkalny, trwale związany z gruntem.

Budynek zlokalizowany jest w … na działkach nr…, …oraz … w obrębie …. Zakres robót obejmował przebudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku garażowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję usługową (gastronomia) z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną. Dla inwestycji wydano decyzję Prezydenta Miasta z 4 maja 2021 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania. Następnie, po wykonaniu robót i przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli budowy 12 maja 2025 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 27 maja 2025 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego i nadbudowanego budynku usługowego (gastronomia). W odrębnej decyzji z tego samego dnia umorzono postępowanie w części dotyczącej prac, dla których nie jest wymagane, ani pozwolenie na użytkowanie, ani zawiadomienie o zakończeniu budowy.

Budynek był wykorzystywany przed jego nabyciem przez inny podmiot przez okres przekraczający 60 miesięcy, a zatem spełnia przesłanki uznania go za środek trwały używany w rozumieniu art. 22j ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponosił Pan nakłady na ulepszenie Budynku przed jego wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych, przy czym wartość poniesionych wydatków przekroczy 30% wartości początkowej środka trwałego. Tym samym Budynek będzie spełniać również definicję środka trwałego ulepszonego, o której mowa w art. 22j ust. 3 pkt 2 ustawy o PIT. Wydatki na ulepszenie będą dokumentowane w sposób zgodny z wymogami przepisów prawa podatkowego i bilansowego, a dokumentacja techniczna i decyzje administracyjne zostaną zgromadzone w aktach przed przyjęciem środka trwałego do ewidencji. Po zakończeniu prac modernizacyjnych Budynek zostanie po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej. Planuje Pan zastosowanie do amortyzacji Budynku indywidualnej stawki amortyzacyjnej ustalonej w sposób zapewniający pełną amortyzację w okresie nie krótszym niż 3 lata, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Budynek stanowi własność Spółki cywilnej od 14 czerwca 2013 r. Nabycie zostało udokumentowane aktem notarialnym sporządzonym 14 czerwca 2013 r. Nakłady na ulepszenie budynku ponoszone były od 2013 r. Po zakończeniu prac w 2025 r. nie są planowane dalsze nakłady na ulepszenie budynku. Budynek nie został dotychczas wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki cywilnej. Budynek spełnia definicję środka trwałego, o której mowa w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w dniu przyjęcia do używania. Budynek przed poniesieniem wskazanych nakładów nie był wynajmowany w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w formie Spółki cywilnej. Poniesione nakłady miały i mają na celu dostosowanie budynku do prowadzenia w nim działalności gospodarczej.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że skoro restauracja zlokalizowana w budynku stanowiącym własność Spółki cywilnej, w której jest Pan wspólnikiem, uruchomiona od 26 maja 2025 r., zostanie zaklasyfikowana, zgodnie z odrębnymi przepisami, niebędącymi przepisami prawa podatkowego, do rodzaju 109 Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) jako inny budynek niemieszkalny, trwale związany z gruntem oraz przed jego nabyciem był wykorzystywany przez okres dłuższy niż 60 miesięcy, a ponadto zostanie on po raz pierwszy wprowadzony przez Pana do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej działalności gospodarczej w formie Spółki cywilnej, to stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, można ustalić dla tego budynku indywidualny okres amortyzacji, wybierając stawkę amortyzacyjną wynoszącą maksymalnie 33,33% w skali roku.

Zatem należy zgodzić się z Pana stanowiskiem, zgodnie z którym w związku z dokonanym ulepszeniem opisanego we wniosku budynku i tym samym zmianą jego sposobu użytkowania na funkcję usługową, uprawnione będzie zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacji dla tego budynku na poziomie nie wyższym niż 33,33%.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie wydania interpretacji indywidualnej.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – przedmiotowa interpretacja dotyczy zatem Pana indywidualnej sprawy. Nie wywołuje skutków prawnych dla drugiego wspólnika Spółki cywilnej.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że przedmiotem interpretacji nie jest ocena prawidłowości dokonanej przez Pana klasyfikacji środka trwałego, jako że dokonuję interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, nie jestem więc właściwy do ustalenia do jakiej grupy KŚT należy zaklasyfikować wskazany przez Pana środek trwały. Zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864). Klasyfikacja ta jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. Organem uprawnionym do orzekania w zakresie Klasyfikacji Środków Trwałych jest Urząd Statystyczny.

W odniesieniu do powołanej przez Pana zmienionej interpretacji indywidualnej stwierdzam, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania w sprawie będącej przedmiotem Pana wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.