Interpretacja 0113-KDIPT2-1.4011.956.2025.2.AP

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej kary umownej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 12 stycznia 2026 r. (wpływ 16 stycznia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Prowadzi Pani obiekt hotelowo-gastronomiczny, którego utrzymanie generuje duże koszty w Pani działalności. Energia elektryczna stanowi dużą część tych wydatków. Na dostawę energii miała Pani podpisaną umowę (ofertę promocyjną) z … na okres od 8 września 2023 r. do 31 grudnia 2025 r. Jednak ceny energii od tamtego czasu uległy zmianie (obniżyły się) i na dzień dzisiejszy nie są już konkurencyjne. Aby poprawić rentowność zdecydowała się Pani na zerwanie tej oferty i podpisanie innej oferty z … na zdecydowanie lepszych dla Pani warunkach. Jednak wiązało się to z pobraniem od Pani kary umownej za jej zerwanie. Pomimo tego, zmiana ta, poprzez pomniejszenie kosztów energii, pozwoli Pani na znaczne zwiększenie rentowności prowadzonej przez Panią działalności.

Uzupełnienie

Działalność gospodarczą prowadzi Pani od 1 czerwca 1997 r. w zakresie usług hotelowych i gastronomicznych. Prowadzona działalność gospodarcza jest rozliczana w formie podatku liniowego. Prowadzona jest księga przychodów i rozchodów.

To była promocyjna oferta sprzedaży energii elektrycznej dla małych i średnich firm, tzw. „…”, proponowana przez … . Umowę z … ma Pani zawartą od dawna, od czasu do czasu … proponuje promocyjne oferty. Z takiej oferty można było skorzystać w okresie od 8 września 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. I taką ofertę właśnie z …, w formie papierowej w biurze Obsługi Klienta, podpisała Pani 2 października 2023 r. Zagwarantowana cena w ofercie miała obowiązywać Panią od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2025 r. Był to okres, kiedy ceny energii dla firm „szalały” i nie obowiązywała Pani już tzw. „tarcza ochronna”. Podpisując ofertę nie znała Pani, jak będą kształtować się ceny energii w przyszłości. Okazało się, że ceny energii uległy zmianie, tzn. obniżyły się i te, które zagwarantowała Pani sobie podpisując daną ofertę, nie stały się konkurencyjne, a wręcz przeciwnie - bardzo wysokie na tle „normalnego” taryfowego cennika … . Aby poprawić rentowność zdecydowała się Pani na zerwanie tej oferty z … i podpisanie innej oferty z … na zdecydowanie lepszych dla Pani warunkach. Jednak wiązało się to z pobraniem od Pani kary umownej za jej zerwanie. Pomimo tego, zmiana ta, poprzez pomniejszenie kosztów energii pozwoliła Pani na znaczne zwiększenie rentowności prowadzonej przez Panią działalności.

Dana oferta sprzedaży została rozwiązana 28 lutego 2025 r. (wypowiedzenie złożyła Pani 31 stycznia 2025 r. - obowiązywał miesięczny okres wypowiedzenia).

Kara została zapłacona 30 października 2025 r.

Nie zaliczyła Pani kary umownej do kosztów uzyskania przychodów.

Wypowiedziała Pani ofertę przed okresem jej zakończenia, pkt 4.6 danej oferty mówi, cyt.: „W przypadku rozwiązania umowy przed upływem okresu obowiązywania cen, o których mowa w pkt 4.1. w całości lub w części dla poszczególnych PPE z przyczyn nieleżących po stronie Sprzedawcy lub w przypadku uniemożliwienia realizacji sprzedaży energii elektrycznej z przyczyn nieleżących po stronie Sprzedawcy, Sprzedawca posiada prawo naliczyć Odbiorcy karę umowną, która zostanie obliczona zgodnie z zasadami wskazanymi w pkt 4.7-4.S.”

Oferta zawierała następujące postanowienia w zakresie kary umownej, cyt.:

·         „pkt 4.7 Kara umowna liczona jest odrębnie dla każdego PPE, w stosunku, do którego nastąpiło rozwiązanie Umowy lub w stosunku, do którego uniemożliwiono realizację sprzedaży energii elektrycznej, jako suma kar umownych obliczonych dla każdej strefy czasowej, występującej dla danego PPE”;

·         „pkt 4.8 Wysokość kary umownej ustalona jest jako iloczyn:

a)  Ilości średniodobowego zużycia energii elektrycznej [MWh], liczonego jako 1/365 deklarowanego rocznego zużycia energii elektrycznej wskazanego dla danego PPE w Ofercie oraz,

b)  Ilości dni, o jaką został skrócony okres obowiązywania Umowy wskazany w pkt 4.1. Oferty lub okres, w którym Sprzedawca nie mógł realizować sprzedaży energii elektrycznej w ramach zawartej Umowy, oraz

c)  Ceny energii elektrycznej [zł/MWh] obliczonej jako 50% ceny energii elektrycznej wskazanej w ofercie, która stanowiła podstawę rozliczeń dla PPE wskazanego w pkt 4.7”;

·         „pkt 4.9. Odbiorca zapłaci karę umowną w terminie wskazanym w dokumencie księgowym doręczonym wezwaniem do zapłaty przez Sprzedawcę.”

Wykazując związek przyczynowo-skutkowy poniesionych wydatków (kara umowna) z uzyskaniem, zachowaniem, bądź zabezpieczeniem, przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej poinformowała Pani, że dzięki obniżeniu kosztów, zachowała Pani ceny swoich usług i zwiększyła Pani dochód.

Pytanie

Czy kara umowna za zerwanie oferty do umowy na dostarczanie energii elektrycznej dla Pani firmy stanowi koszt podatkowy Pani działalności?

Pani stanowisko w sprawie (przedstawione ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)

Kara nałożona przez … nie mieści się w wykazie kar, które zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zalicza się do kosztów podatkowych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Podatnik ma zatem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków, pod warunkiem, że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• być właściwie udokumentowany.

To oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu kosztów wymienionych w przywołanym art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, bądź służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Przepis art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet, jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. Jednocześnie zauważam, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w tym przepisie zostaną ex lege uznane za koszty podlegające odliczeniu.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.

W większości przypadków związek z przychodem nie nasuwa żadnych wątpliwości. Są jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak jednoznaczny. Wszystkie te sytuacje należy zatem rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Należy w tym miejscu podkreślić, że koszt uzyskania przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, która ze swej istoty zmierza do osiągnięcia przychodów.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów.

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem, to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości.

Należy zaznaczyć, że działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu.

W przedmiotowej sprawie istotna jest analiza poniesionego wydatku w postaci kary umownej i jej wpływu na powstanie przychodu, względnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu. Analiza ta nie byłaby pełna bez uwzględnienia, czy powstaniu tego kosztu towarzyszyło Pani racjonalne działanie.

Oprócz powyższego należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego charakteru określonego wydatku podatnik musi badać nie tylko to, czy wydatek ten został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale i to czy nie jest on objęty wyłączeniem z art. 23 ust. 1 ww. ustawy, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego, choćby nawet spełniał wprowadzone przez ustawodawcę w art. 22 ust. 1 cyt. ustawy, kryteria normatywne.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ten przepis wyklucza z kosztów uzyskania przychodów kary umowne i odszkodowania wyłącznie z tytułów w nim wymienionych.

W zawartym w tej regulacji katalogu wydatków niezaliczanych do kosztów uzyskania przychodów ustawodawca uwzględnił kary umowne i odszkodowania z tytułu:

·         wad dostarczonych towarów,

·         wad wykonanych robót,

·         wad wykonanych usług,

·         zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,

·         zwłoki w usunięciu wad towarów,

·         zwłoki w usunięciu wad wykonanych robót i usług.

Przepis art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odwołuje się do pojęć z zakresu prawa cywilnego (odszkodowanie, kara umowna, wada, zwłoka).

Jednocześnie wskazać należy, że kary umowne i odszkodowania z innego tytułu, które nie zostały wymienione w zamkniętym katalogu, zawartym w art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem istnienia związku przyczynowego pomiędzy karą lub odszkodowaniem a możliwością uzyskania przychodu.

Kara umowna jest instytucją prawa cywilnego. Szczegółowe przepisy prawne dotyczące kary umownej zawarte zostały w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) w art. 483-485.

W myśl art. 483 § 1 powołanej ustawy:

Na podstawie art. 484 § 1 ww. ustawy:

Odszkodowanie ma na celu zapewnienie całkowitej kompensaty uszczerbku, a wysokość szkody jest wyznacznikiem wysokości odszkodowania. Naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł (damnum emergens) oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (lucrum cessans). Funkcją odszkodowania jest więc przywrócenie stanu majątku, który istniał przed wystąpieniem szkody.

Kara umowna natomiast należy się wierzycielowi w zastrzeżonej wysokości, bez względu na wysokość szkody, i w konsekwencji stanowi zabezpieczenie prawidłowej realizacji umowy.

Z opisu sprawy wynika m.in., że prowadzi Pani obiekt hotelowo-gastronomiczny, którego utrzymanie generuje duże koszty w Pani działalności. Energia elektryczna stanowi dużą część tych wydatków. Na dostawę energii miała Pani podpisaną umowę (ofertę promocyjną) z … na okres od 8 września 2023 r. do 31 grudnia 2025 r. Jednak ceny energii od tamtego czasu uległy zmianie (obniżyły się) i na dzień dzisiejszy nie są już konkurencyjne. Aby poprawić rentowność zdecydowała się Pani na zerwanie tej oferty i podpisanie innej oferty z … na zdecydowanie lepszych dla Pani warunkach. Jednak wiązało się to z pobraniem od Pani kary umownej za jej zerwanie. Pomimo tego, zmiana ta, poprzez pomniejszenie kosztów energii, pozwoli Pani na znaczne zwiększenie rentowności prowadzonej przez Panią działalności.

W tym miejscu warto wskazać na wyrok z 2 września 2010 r. sygn. akt I SA/Po 436/10, w którym Sąd stwierdził:

Tym samym, w omawianej sprawie, rozwiązanie przez Panią umowy z dostawcą energii elektrycznej, czego konsekwencją było zapłacenie kary umownej, nie może stanowić podstawy do zaliczenia zapłaconej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Koszty poniesione na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej to wydatki związane z samym funkcjonowaniem podmiotu jako całości. Do kosztów podatkowych można zaliczyć te koszty zachowania i zabezpieczenia przychodów, które są wynikiem gospodarczych potrzeb źródła przychodów, związanych z jego eksploatacją w sferze materialnej i organizacyjnej, tak aby utrzymać ciągłość tego źródła przychodu w znaczeniu zapewnienia podatnikowi możności osiągania z niego trwale zysków. Zatem koszty ponoszone w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, to koszty ponoszone w celu utrzymania w sprawności źródła przychodów, jego uchowania i uchronienia tak, aby mogło funkcjonować i dawać przychody w przyszłości. To także koszty ponoszone w celu podtrzymania istnienia źródła przychodów, skutecznej realizacji przedsięwzięć, uczynienia źródła przychodów mocnym i trwałym, odpornym na działanie czynników obniżających jego sprawność.

W obrocie gospodarczym występują przypadki, że strona chce, bądź zmuszona jest odstąpić od umowy, aby zapobiec wynikającej, bądź mogącej wyniknąć z wykonania tej umowy stracie. Zdarza się to najczęściej z uwagi na nieodpowiednie z punktu widzenia prawa lub zasad prawidłowego gospodarowania wynegocjowanie i (lub) zawarcie albo też wykonanie umowy, jak również w przypadkach mieszczących się w granicach ryzyka gospodarczego, z którym podmiot uczestniczący w obrocie powinien się liczyć. Nie ulega wątpliwości, że wykładnia celowościowa przytaczanych przepisów podatkowych nie obejmuje przenoszenia na Skarb Państwa konsekwencji, które z tego tytułu zarówno w sferze faktów gospodarczych, jak i skutków prawnych wynikają dla podatnika.

Stoi Pani na stanowisku, że dzięki obniżeniu kosztów, zachowała Pani ceny swoich usług i zwiększyła dochód.

Zauważam, że koszty związane z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów to wydatki ponoszone na ogólne funkcjonowanie działalności gospodarczej, które z racji swojej niedookreśloności nie można powiązać bezpośrednio lub też nawet pośrednio z konkretnym przychodem. Do kosztów związanych z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów można zaliczyć jedynie te wydatki, które odnoszą się do tego źródła jako całości.

Natomiast źródłem konieczności zapłaty przedmiotowej kary umownej jest konkretny stosunek prawny (tj. umowa na dostawę energii elektrycznej, którą Pani zerwała), nie zaś abstrakcyjna konstrukcja „ogólnej działalności gospodarczej podmiotu”. Stosunek obligacyjny, będący podstawą roszczenia o zapłatę określonej kwoty indywidualizuje przedmiotową należność, przekreślając tym samym możliwość nadawania jej ogólnego charakteru.

Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego: „Nie wszystkie zatem wydatki związane z działalnością gospodarczą podatnika, nawet gdy są racjonalnie i ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów. Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 16 u.p.d.o.p./art. 23 u.p.d.o.f.), jest zbyt daleko idący i abstrahuje od wskazanego w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p./art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. celu poniesienia kosztu. W rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.” (NSA w wyroku z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3197/12).

Należy podkreślić, że poniesienia kosztów stanowiących efekt podjętego ryzyka gospodarczego podatnik nie może sobie rekompensować za pomocą przepisów podatkowych. Nie wszystkie bowiem wydatki związane z działalnością gospodarczą, nawet ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów. W przeciwnym wypadku każde ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej można by przenosić przy użyciu przepisów podatkowych na Skarb Państwa poprzez pomniejszanie dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania (por. wyrok NSA z 12 marca 1999 r. sygn. akt I SA/Po 1362/98, wyrok NSA z 30 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1388/05, wyrok NSA w Krakowie z 18 maja 1995 r. sygn. akt SA/Kr 1768/94).

Wydatek w postaci zapłaty kary umownej jaki Pani poniosła, nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. nie został poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i w konsekwencji nie stanowi kosztu uzyskania przychodów. Konieczność zapłaty kary umownej z przyczyn leżących po Pani stronie powoduje, że związek przyczynowo-skutkowy między wydatkiem a przychodami w ogóle nie wystąpił.

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że samo działanie polegające na odstąpieniu od umowy celem zmniejszenia straty ekonomicznej (jak Pani wskazała, dzięki obniżeniu kosztów, zachowała Pani ceny swoich usług i zwiększyła Pani dochód, a zmiana umowy z … pozwoli Pani na znaczne zwiększenie rentowności prowadzonej działalności), nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że mamy do czynienia z zabezpieczeniem źródła przychodów. Należy przy tym podkreślić, że nie kwestionuję sensu ekonomicznego poniesionego wydatku, czy też racjonalności podejmowanych przez przedsiębiorcę decyzji gospodarczych i ich efektywności, dokonuję natomiast oceny celowości wydatku w granicach wyznaczonych przez art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. czy konkretny wydatek został poniesiony w związku z dążeniem do osiągnięcia przychodu (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła).

Tym samym, zapłata kary umownej choć niewątpliwie związana z prowadzoną przez Panią działalnością – nie spełnia przesłanki celowości, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. A zatem, skoro pomiędzy zapłatą przez Panią kary umownej, a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania, nie istnieje związek przyczynowy, wydatki te nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, Pani stanowisko, zgodnie z którym kara nałożona przez … nie mieści się w wykazie kar, które zgodnie z art. 23 ust 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zalicza się do kosztów podatkowych, jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.