Interpretacja 0113-KDIPT2-1.4011.977.2025.3.ISL

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 21 stycznia 2026 r. (data wpływu 23 stycznia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Nieznany sprawca, w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, w okresie od 17 stycznia 2025 r. do 27 stycznia 2025 r. doprowadził za pośrednictwem sieci Internet oraz sieci telekomunikacyjnej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez Wnioskodawczynię prowadzącą działalność w formie jednoosobowej działalności gospodarczej oraz Jej małżonka, za pomocą wprowadzenia ich w błąd, co do zamiaru wywiązania się z warunków umowy dotyczących inwestowania środków pieniężnych w akcje Spółki, a następnie pod pozorem uzyskania zysków z inwestycji nakłonienia ich do udostępnienia pulpitu w komputerze wraz z danymi do rachunków bankowych.

17 stycznia 2025 r. mąż Wnioskodawczyni odpowiedział na ogłoszenie z ofertą inwestycyjną, którą znalazł na portalu społecznościowym. Treść reklamy sugerowała, że oferta jest bezpieczna, legalna i rekomendowana przez władze państwowe. Pokrzywdzony zachęcony ogłoszeniem oraz obietnicą wysokich zysków, kliknął w zamieszczony w ogłoszeniu link, który przekierował go na stronę internetową przypominającą portal inwestycyjny. W formularzu, podał swoje dane kontaktowe. Po przesłaniu formularza, z pokrzywdzonym skontaktował się telefonicznie mężczyzna, podający się za doradcę inwestycyjnego, który poinstruował go, że w celu rozpoczęcia inwestycji musi on przelać kwotę 800 zł na wskazany rachunek bankowy. Po dokonaniu przelewu z rachunku należącego do Wnioskodawczyni, będącej właścicielką firmy, z pokrzywdzonym skontaktowała się kolejna osoba przedstawiająca się jako analityk finansowy, która przekonała małżonka Wnioskodawczyni do zainwestowania większych kwot, twierdząc, że umożliwi to osiągnięcie większych zysków. W toku dalszych rozmów zalecono również zaciągnięcie kredytu, z którego środki miał on przelać na wskazany przez sprawcę rachunek bankowy, prowadzony przez …. Mąż Wnioskodawczyni, będąc przekonany, że uczestniczy w legalnym procesie inwestycyjnym 24 stycznia 2025 r. wykonał kolejne przelewy z konta przedsiębiorstwa w kwotach: 7 400,00 euro (tj. 32 389,80 zł) oraz 10 000,00 euro (tj. 43 770,00 zł). Po pewnym czasie kontakt z przedstawicielami platformy inwestycyjnej został zerwany.

Wobec braku zwrotu środków oraz braku możliwości dalszego kontaktu, Wnioskodawczyni i Jej mąż zorientowali się, że padli ofiarami oszustwa. W wyniku analizy danych retencyjnych numeru telefonu pokrzywdzonego oraz numerów, z których kontaktowano się z mężem Wnioskodawczyni, ustalono, że osoby kontaktujące się zastosowały spoofing w celu ukrycia faktycznych numerów, z których wykonywano połączenia. Identyfikacja odbiorcy środków pieniężnych, ze względu na korzystanie z rachunku zagranicznego, nie jest możliwa bez angażowania organów zagranicznych. Procedura międzynarodowej pomocy prawnej jest długotrwała i generuje znaczne koszty, przy czym skuteczność uzyskania danych w tego rodzaju sprawach jest ograniczona.

W związku z trudną sytuacją osobistą i planowanym zamknięciem przedsiębiorstwa 31 grudnia 2025 r., Wnioskodawczyni złożyła 4 listopada 2025 r. oświadczenie o braku zainteresowania dalszym ściganiem sprawcy, stąd prowadzone dochodzenie postanowiono umorzyć.

Na dzień składania wniosku, w związku ze złożonymi procedurami prawnymi dotyczącymi zamknięcia działalności, Wnioskodawczyni postanowiła odłożyć w czasie moment zamknięcia przedsiębiorstwa. Jednocześnie wskazała, że w razie uzyskania informacji pozwalających na identyfikację sprawcy, zostaną podjęte stosowane czynności mające na celu ustalenie jego udziału w zaistnieniu przestępstwa na szkodę pokrzywdzonych.

W uzupełnieniu wniosku, Wnioskodawczyni wskazała, że działalność gospodarczą prowadzi od 1 października 1994 r. W zakres prowadzonej działalności wchodzi wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z), zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne (PKD 38.11.Z), rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych (PKD 43.11.Z), działalność agentów zajmujących się sprzedażą hurtową niewyspecjalizowaną (PKD 46.19.Z), sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów silnikowych, z wyłączeniem motocykli (PKD 47.82.Z), naprawa mechaniczna i serwisowa pojazdów silnikowych, z wyłączeniem motocykli (PKD 95.31.A).

Prowadzona przez Nią działalność gospodarcza opodatkowana jest według stawki liniowej. Wnioskodawczyni dla celów działalności gospodarczej prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.

W styczniu 2025 r. telefonicznie podjęła Ona współpracę z doradcą inwestycyjnym oraz analitykiem finansowym prowadzącym platformę inwestycyjną. Powodem było uzyskanie sporego zysku, poprzez zainwestowanie środków pieniężnych posiadanych na koncie firmowym. Inwestycja ta miała na celu zwiększenie dochodu firmy. W styczniu 2025 r. w formie ustnej Wnioskodawczyni zawarła umowę z podmiotem prowadzącym platformę inwestycyjną. Pierwszej wpłaty w kwocie 800 zł dokonał mąż Wnioskodawczyni - …, ze swojego prywatnego konta, za co otrzymał prowizję, przez co ww. podmiot wzbudził u Wnioskodawczyni, jak i u Jej męża zaufanie, a transakcje z nim przeprowadzane wydawały się bezpieczne.

24 stycznia 2025 r. wykonane zostały dwa przelewy z konta firmowego na kwotę 7 400 euro, tj. 32 389,80 zł oraz 10 000 euro, tj. 43 770 zł. Wnioskodawczyni otrzymała od ww. pomiotu plik, który był zabezpieczony hasłem. W dokumencie wskazana została informacja o wkładzie, zysku oraz kwocie obrotu. Doradca inwestycyjny w trakcie prowadzonej z Nią rozmowy telefonicznej, dokonał połączenia zdalnego z monitorem Wnioskodawczyni za pomocą aplikacji …, przez co uzyskał dostęp do kont bankowych i udzielał Jej instrukcji dotyczących danych, jakie należało wpisać w przelewie.

Wnioskodawczyni chciałaby również zaznaczyć, że ze względu na brak biegłości w sprawach technicznych, nie była świadoma, że możliwe jest połączenie dwóch pulpitów na odległość. Do oszustwa doszło już na początku kontaktów z ww. podmiotem – od początku kontaktów miała Ona do czynienia z osobą podszywającą się pod podmiot prowadzący platformę inwestycyjną. Wnioskodawczyni wskazała, że nie wie, czy dokument był przesyłany w formie edytowalnej, był on zabezpieczony hasłem.

Wnioskodawczyni osobiście wykonuje przelewy, ale wtedy ww. podmiot pomagał Jej wypełniać dane nabywcy. System informatyczny Jej firmy nie jest zabezpieczony programem antywirusowym. Środki pieniężne przekazane na rzecz ww. podmiotu nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w żadnym okresie.

28 stycznia 2025 r. o tej sprawie zawiadomiona została Policja. Wnioskodawczyni posiada potwierdzenie złożenia zawiadomienia wydane przez Komendę Powiatową Policji w ... 4 lutego 2025 r. wszczęte zostało dochodzenie o przestępstwie, którego potwierdzenie w formie dokumentu również Ona posiada.

Wnioskodawczyni nie sprawdzała autentyczności adresu e-mailowego oraz numeru telefonu ww. podmiotu. Podany rachunek bankowy był zarejestrowany za granicą i został Jej udostępniony dopiero w momencie dokonywania przelewu. Ze względu na połączenie poprzez aplikację … oraz brak świadomości o istnieniu stron internetowych pozwalających na sprawdzenie rachunków zagranicznych, nie dokonała Ona weryfikacji rachunku bankowego.

Wnioskodawczyni była pozytywnie nastawiona na uzyskanie dodatkowych środków pieniężnych dla firmy, którą prowadzi od 1994 r. i pierwszy raz uczestniczyła w takiej inwestycji.

Pytanie

Czy Wnioskodawczyni prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą, może zaliczyć wartość przekazanych środków pieniężnych do kosztów uzyskania przychodów w 2025 r.?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, jest Ona uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty w wysokości 76 159,80 zł, spowodowanej przez dokonanie wypłaty środków na konto wskazane przez osoby podszywające się pod doradcę inwestycyjnego oraz analityka finansowego.

Zgodnie bowiem z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Według Wnioskodawczyni, zdarzenie będące przedmiotem niniejszego wniosku, może być uznane za koszt uzyskania przychodów, bo spełnia wszystkie warunki łącznie uprawniające do takiej kwalifikacji:

·    został poniesiony przez Wnioskodawczynię, tj. został pokryty z zasobów majątkowych należących do przedsiębiorstwa Wnioskodawczyni;

·    jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została Wnioskodawczyni w jakikolwiek sposób zwrócona;

·   pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przekazana kwota została wydatkowana zgodnie z intencją Wnioskodawczyni na uzyskanie przychodów z inwestycji, w celu powiększenia majątku przedsiębiorstwa;

·    poniesiony został w celu uzyskania przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu,

·    został właściwie udokumentowany, co potwierdza korespondencja z Policją (potwierdzenie złożenia zawiadomienia, informacja o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo), potwierdzenia wykonania przelewów, korespondencja z Prokuraturą dotycząca umorzenia dochodzenia,

·    nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Wnioskodawczyni uważa, że może zaliczyć powyższą stratę w środkach obrotowych do kosztów uzyskania przychodów i prawidłowo oceniła sytuację w aspekcie prowadzonej działalności gospodarczej, okoliczności, które spowodowały powstanie tej straty, jej udokumentowania oraz podjęcia działań zabezpieczających.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów.

Jednocześnie podkreślić należy, że nieujęcie danego wydatku w katalogu kosztów niepotrącalnych, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie oznacza automatycznie, że inne koszty w nim niewymienione, tymi kosztami mogą być. W takim przypadku należy bowiem badać, czy dany koszt poniesiony został w celu uzyskania przychodu (zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu).

Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien więc wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Przedmiotem Pani wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy w świetle przedstawionego opisu sprawy poniesiona przez Panią strata w postaci utraty środków pieniężnych powstałej w wyniku oszustwa (przekazanie środków pieniężnych na rzecz podmiotów podszywających się za doradcę inwestycyjnego oraz analityka finansowego prowadzących platformę inwestycyjną), stanowi koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wśród wymienionych w tzw. negatywnym katalogu kosztów ujętym w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wyszczególniono strat w środkach obrotowych. Oznacza to, że co do zasady straty te, jako związane z prowadzoną działalnością, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Zaliczenie strat w środkach obrotowych do kosztów uzyskania przychodów powinno być jednak każdorazowo oceniane w aspekcie:

·      całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności,

·      okoliczności, które spowodowały powstanie straty,

·      udokumentowania straty,

·      podjętych przez podatnika działań zabezpieczających.

Przyjmuje się, że dla celów podatkowych, tylko kradzież powstałą na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot, można uznać za zdarzenie losowe, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Jeżeli więc faktycznie poniesiono stratę - mimo prowadzenia racjonalnych działań w ramach działalności gospodarczej lub strata ta poniesiona została w wyniku zdarzeń losowych, chociaż starannie zabezpieczono się przed jej powstaniem, ponadto poniesienie straty było właściwie udokumentowane i nie miało związku z nadużyciami, niegospodarnością lub zaniedbaniem podatnika (brak nadzoru i odpowiedzialności) mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu. Przy czym kradzież ta nie może być skutkiem działań lub zaniedbań podatnika, np. niewłaściwego zabezpieczenia składników majątkowych. Ocena, czy podatnik dochował należytej staranności przy zabezpieczeniu składników majątkowych ma charakter indywidualny i jest uzależniona od konkretnych faktów i okoliczności towarzyszących powstałej stracie.

Powyższe oznacza, że jeżeli strata w środkach obrotowych jest normalnym następstwem prowadzonej działalności w danej branży, a podatnikowi nie będzie można przypisać winy przy jej powstaniu, jeśli jednocześnie podatnik zachował należną staranność, przeciwdziałając ewentualnemu wystąpieniu uszczerbku w swoim majątku, to powstałą stratę będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Ponadto, aby zaliczyć poniesioną stratę do kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest spełnienie warunku formalnego, tj. właściwe udokumentowanie poniesionego kosztu. Zaistnienie szkody powinno być uprawdopodobnione przez właściwe organy, np. Policję (umorzenie dochodzenia), komornika sądowego (postanowienie), itp.

Jak wynika z opisu sprawy, prowadzi Pani działalność gospodarczą od 1 października 1994 r. W styczniu 2025 r. telefonicznie podjęła Pani współpracę z doradcą inwestycyjnym oraz analitykiem finansowym prowadzącym platformę inwestycyjną. Powodem było uzyskanie sporego zysku, poprzez zainwestowanie środków pieniężnych posiadanych na koncie firmowym. Inwestycja ta miała na celu zwiększenie dochodu firmy. W styczniu 2025 r. w formie ustnej zawarła Pani umowę z podmiotem prowadzącym platformę inwestycyjną. Pierwszej wpłaty w kwocie 800 zł dokonał Pani mąż ze swojego prywatnego konta, za co otrzymał prowizję, przez co ww. podmiot wzbudził Pani i Pani męża zaufanie, a transakcje z nim przeprowadzane wydawały się bezpieczne. 24 stycznia 2025 r. wykonane zostały dwa przelewy z konta firmowego na kwotę 7 400 euro (tj. 32 389,80 zł) oraz 10 000 euro (tj. 43 770 zł). Otrzymała Pani od ww. pomiotu plik, który był zabezpieczony hasłem. W dokumencie wskazana została informacja o wkładzie, zysku oraz kwocie obrotu. Doradca inwestycyjny w trakcie prowadzonej z Panią rozmowy telefonicznej, dokonał połączenia zdalnego z Pani monitorem za pomocą aplikacji ...., przez co uzyskał dostęp do kont bankowych i udzielał Pani instrukcji dotyczących danych, jakie należało wpisać w przelewie. Ze względu na brak biegłości w sprawach technicznych, nie była Pani świadoma, że możliwe jest połączenie dwóch pulpitów na odległość. Do oszustwa doszło już na początku kontaktów z ww. podmiotem - od początku kontaktów miała Pani do czynienia z osobą podszywającą się pod podmiot prowadzący platformę inwestycyjną. Nie wie Pani, czy dokument był przesyłany w formie edytowalnej, ale był on zabezpieczony hasłem. Osobiście wykonuje Pani przelewy, ale wtedy ww. podmiot pomagał Pani wypełniać dane nabywcy. System informatyczny Pani firmy nie jest zabezpieczony programem antywirusowym. 28 stycznia 2025 r. o tej sprawie zawiadomiona została Policja. Posiada Pani potwierdzenie złożenia zawiadomienia wydane przez Komendę Powiatową Policji. 4 lutego 2025 r. wszczęte zostało dochodzenie o przestępstwie, którego potwierdzenie w formie dokumentu również Pani posiada. Nie sprawdzała Pani autentyczności adresu e-mailowego oraz numeru telefonu ww. podmiotu. Podany rachunek bankowy był zarejestrowany za granicą i został Pani udostępniony dopiero w momencie dokonywania przelewu. Ze względu na połączenie poprzez aplikację .... oraz brak świadomości o istnieniu stron internetowych pozwalających na sprawdzenie rachunków zagranicznych, nie dokonała Pani weryfikacji rachunku bankowego.

Wobec tak przedstawionej treści wniosku, należy stwierdzić, że opisane zdarzenie nie może być uznane za zdarzenie losowe, niezależne od dochowania staranności w zapobieganiu powstania straty. Prowadząc działalność gospodarczą ponosi Pani ryzyko z nią związane, a w celu jego wyeliminowania winna Pani podjąć wszelkie niezbędne działania zabezpieczające przed powstaniem straty, zwłaszcza w przypadku obrotu mieniem o znacznej wartości.

W przedmiotowej sprawie nie można natomiast uznać, że dochowano należytej staranności skoro wskazała Pani, że:

·      Pani mąż odpowiedział na ogłoszenie z ofertą inwestycyjną, którą znalazł na niesprawdzonym uprzednio portalu społecznościowym;

·      zawarła Pani umowę z podmiotem prowadzącym platformę inwestycyjną w formie ustnej;

·      pierwszej wpłaty w kwocie 800 zł nie dokonała Pani w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tylko Pani mąż;

·      system informatyczny Pani firmy nie jest zabezpieczony programem antywirusowym;

·      zezwoliła Pani na zdalne połączenie z Pani monitorem za pomocą aplikacji .... niesprawdzonemu wcześniej podmiotowi, przez co uzyskał on dostęp do Pani środków pieniężnych;

·      nie sprawdzała Pani autentyczności adresu e-mailowego, numeru telefonu, ani nie dokonała Pani weryfikacji rachunku bankowego ww. podmiotu.

Co prawda, wskazała Pani również, że dysponuje stosownymi dokumentami potwierdzającymi właściwe udokumentowanie poniesionej straty, co potwierdza korespondencja z Policją (potwierdzenie złożenia zawiadomienia, informacja o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo), potwierdzenia wykonania przelewów, korespondencja z Prokuraturą dotycząca umorzenia dochodzenia, jednakże, jak już wcześniej wskazano, prowadząc działalność gospodarczą ponosi Pani ryzyko z nią związane, a w celu jego wyeliminowania winna Pani podjąć wszelkie niezbędne działania zabezpieczające przed powstaniem straty, zwłaszcza w przypadku obrotu mieniem o znacznej wartości. W przedmiotowej sprawie nie można uznać jednak, że dochowano należytej staranności, skoro nie została przeprowadzona jakakolwiek weryfikacja z Pani strony podmiotu prowadzącego platformę inwestycyjną, o której mowa we wniosku.

Określając należytą staranność, należy mieć na uwadze staranność ogólnie wymaganą w stosunkach danego rodzaju, chodzi tu o pewien wzorzec zachowania w zakresie zaangażowania i dbałości w wykonaniu pewnych czynności. Jest to zatem pewne obiektywne minimum, którego można, a wręcz należy oczekiwać od przeciętnego człowieka. Ocena należytej staranności w zakresie prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej musi tym bardziej uwzględniać zawodowy charakter tej działalności. W tym przypadku, zawodowy charakter działalności określa obiektywny wzorzec wymaganej staranności.

Podkreślić równocześnie należy, że uczestniczące w obrocie gospodarczym podmioty prowadzące działalność gospodarczą na własne ryzyko, nie mogą wynikających z niego konsekwencji „przerzucać” na Skarb Państwa. Ciężar właściwego rozporządzania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunkach bankowych spoczywa na Pani, a samo zaistnienie sytuacji opisanej we wniosku, nie uprawnia do zaliczenia powstałej straty do kosztów uzyskania przychodów.

Mając na uwadze całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku - poniesiona przez Panią strata powstała poprzez dokonanie wypłaty środków pieniężnych na konto wskazane przez osoby podszywające się pod doradcę inwestycyjnego oraz analityka finansowego, z uwagi na niedochowanie należytej staranności nie może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym, Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonano wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.